Song 111
Remaining silent is my best desire. That is why when I live alone, I prefer to live without anyone around me. I enjoy the silence around me. But to attain real peace and inner silence I have to go a long way. But the best starting point is to begin with silence. When I get any opportunity to remain alone, then I will keep all kinds of external activities and will sit silently not doing anything. That is a wonderful time and a different kind of bliss.
111. நல்ல துணை
மெளனம் போல் நல்ல துணையும் உண்டோ
நாளுமே நம்முடன் போராடும் மனதிற்கு
மெளனம் போல் நல்ல மருந்தும் உண்டோ
கலங்கிடும் மனமே நன்கு தெளிவதற்கு
எத்தனை ஓசை எத்தனை இரைச்சல்
ஓயாத பேச்சுடன் என்னென்ன கூச்சல்
சற்றேனும் மெளனித்து தனித்திருக்க முடியாமல்
நம்மைச் சுற்றிலும் ஓயாத இரைச்சல்
அனைத்திலும் போராடி அமைதி இழந்த பின்
தன் நிலை அறிய தனிமையை நாடி
ஆன்மாவில் அமைதியை ஆழ்ந்தே தேடினால்
அங்கேயும் இரைச்சல் ஐயோ என் சொல்ல
அமைதி என்பது மௌனத்தில் இல்லை
ஆனால் அதுபோல் தொடக்கம் வேறில்லை
செல்ல வேண்டிய தூரம் அதில்அதிகம்
ஆனால் மொளனம் அன்றி இல்லை வேறு தொடக்கம்
புறம்பான ஓசையை சற்றேனும் விலக்கி
போராடும் மனதையும் சற்று ஒடுக்கி
தனித்திருந்து மௌனத்தின் துணை கொண்டு
தொடங்கினால் சேரலாம் அதன் எல்லைகண்டு
30-07-2013, மதியம்2.15, குருகுலம்.
111. Good company
Is there any good companion like that of silence?
For the struggling mind
Is there any good medicine like that of silence?
For the confused mind to get clarity
How many noises and how many roars
How many shouts with lots of talk without any break
Unable to remain silent for sometime
There is lots of commotion around us
After defeated in everything
Seeking to remain alone in order to know the true nature
When I seek the silence deep within my atman
What to say there too lots of noise
Peace is not in mere silence
But there is no other place to start with
The distance to go in it is very long
But there is no other place but to start with silence
Keeping away all the external noises away
Controlling the struggling mind a bit
Remaining alone with the company of silence
If we start then we can reach its end
30-07-2013, 2.15, p.m. Gurukulam.
Song 112
Taking our generosity for granted, when the helpers fail to work and begin to cheat and talk behind us, then we should become strict. Then alone they will mend and do their work relatively well.
112. பழகப்பழக
பழப் பழகப் பாலும் புளிக்கும்
பதறிய காரியம் சிதறும்
பழகினால் சொந்தமும் புளிக்கும்
இரங்கினால் அதிகம் ஏமாற்றும்
எதிர்த்தால் பணிந்து நடக்கும்
இதுவே மனித உறவாகும்
இதனிடையே வாழ்வு நெருக்கமாகும்
கிட்டினால் எட்டியே சென்றிடுவார்
எட்டினால் கிட்டியே வந்திடுவார்
கிட்டினால் நெருப்பு சுட்டுவிடும்
எட்டினால் குளிரோ அதிகமாகும்
இடைப்பட்ட ஓர்நிலை நாமறிந்து
அதன்படி நடக்க அறிய வேண்டும்
Gurukulam, 19-11-2013, 8.30
112. Familiarity breeds contempt
Familiarity breeds contempt
Any haste will spoil the work
When move close, friction comes
If mercy exceeds, then it will cheat
When we rebuke then it will obey
This is human relationship
Living such life is difficult
When we move close they will go away
When we keep a distance
They will try to come close to use
If we move close fire will burn
If we move away cold will increase
Knowing a middle ground
We should know to behave
Gurukulam, 19-11-2013, 8.30
Song 113
We often hear others saying that if they manage to overcome the present struggle then they can relax. But there is no guarantee for that. Success might bring more challenges and we have to struggle on several fronts to retain it. As this is life, we have no other option but to face it with much courage.
113. போராட்டம் ஓயாது
ஒன்று போனால் மற்றொன்று வரும்
உலகில் போராட்டம் என்றும் தொடரும்
ஒரு அலை போனால் மறு அலைவரும்
அதுபோல் வாழ்வில் கவலைகள் தொடரும்
இதை வென்றால் எல்லாம் சரியாகும்
என்பது மட்டும் நிச்சயம் அல்ல
வென்று காரியம் தன்னுடன் கொண்டு வரும்
அதனிலும் மேலாக போராட்டம் ஒன்றை
இறுதி வரையில் இக்கதை தொடரும்
நம் மூச்சு நின்றாலும் அதன் பின்னும் தொடரும்
போராடப் பிறந்ததே மனிதனின் நிலை
அதை மேற்கொண்டவர் எவரும் இல்லை
இதனிடையே வாழ்வின் அர்த்தம் அறிந்து
அதைப் பிறருடன் நன்கு பகிர்ந்து
இணைந்து அவருடன் சேர்ந்துமே வாழ்ந்து
எதிர்கொள்ள வேண்டும் போராட்டத் துணிந்து.
Gurukulam, 23-11-2013, காலை, 6.30
113. No end
The struggle on this earth will continue
If one ends, another will come
As one wave follows the other
Worries will also come one after another
There is no guarantee that
This one will be final after managing one trouble
As the success will bring along with it
A more severe trouble than the one before
Till the end this story will continue
Even after we pass away it will continue
Man has born only to struggle
There is none who has overcome it
Knowing the meaning of life amidst this
Sharing it with others
Living joining with them
We should face the struggles with much courage.
Gurukulam, 23-11-2013, 6.30 am.
Poem 114
The problem with some single people is that they cannot easily adjust with others, once they are used to that kind of life. Of course there are always exceptions to this general rule. When that single person becomes a recluse like me, then his struggle becomes more complicated as he likes to remain aloof and at the same time cannot avoid others, if he has to survive on this earth. But the answer is with him and not with others. Though many have written about ‘Singlehood’, like marriage, it remains a mystery and will remain a mystery for everyone, even to the Single.
114சுமையானாய்
நீயே உனக்கு சுமையானாய்
நாளும் உனக்கே பளுவானாய்
தோள் கொடுக்க பிறர் வந்தும்
நீயே சுமந்து இளைத்து விட்டாய்
உன்னைத் தாண்டி உலகிருக்க
அதனுடன் இணைந்து நீ இருக்க
உன்னுள் உன்னை பூட்டி வைத்து
ஏனோ புலம்புறாய் வீணாக
உதவ பிறரும் வரவில்லையோ
உரிமையுடன் உடன் வரவில்லையோ
ஆயினும் அவரைப் புறக்கணித்து
அமைதி இழந்தவன் நீதானே
இதற்கும் மேலே என்ன செய்வார்
எதுவரை உன்னுடன் போராடுவார்
உறவைச் சொல்லி வரும் போது
உதறினால் யார்தான் உதவிடுவார்
இகேள்வியும் இங்கு வீண்தானே
கேள்விக்கும் பதிலும் நீதானே
பேதையே இதனைப் புரிந்திடுவாய்
பிறருடன் இணைந்து வாழ்ந்திடுவாய்.
Gurukulam, 25-11-2013, காலை. 9.00
114Become a burden
You became your own burden
Each day the burden has increased
Though others were carrying you,
To support you; still you become tired
There is a world beyond you
You remain connected with it
But locking within yourself
You are lamenting unnecessarily
Did others not come to help you?
Did they not come with a right?
But ignoring them
You alone lost your peace
What others can do more than this
How long they will struggle with you
When they came to celebrate the relationship
If you forsake them who can help you
This question is unnecessary here
You are the answer to that question
Oh fool you better understand this
Try to live joining others.
Gurukulam, 25-11-2013, 9.00 a.m.
Poem 115
When I watched my mother laying down on her cot due to old age, I called back her busy life in which she actively lived and served us all. As I compared that life and reflected the present reality, I wrote this song as her mind voice. As usual the translation fails to communicate the original spirit in Tamil.
115. எல்லாமாச்சு
கொடிகட்டி ஆண்டாச்சு
கோட்டகட்டி பாத்தாச்சு
குவலயமே வியக்கும் படி
கோடிகோடி சேத்தாச்சு
உப்பரிகையில் ஏறி நின்னு
ஊருபாக்க வாழ்ந்தாச்சு
ஊரு உலகம் வியக்கும்படி
உறவோடு மகிழ்ந்தாச்சு
ஒவ்வொண்ணா எண்ணி எண்ணி
ஊரவளச்சுப் போட்டாச்சு
மிச்சம் மீதி ஏதும் இருந்தா
அதையும் கூட வாங்கியாச்சு
மாடுமனை பார்த்தாச்சு
மக்கள் பேரன் எடுத்தாச்சு
சொந்தம், நண்பர் பார்த்தாச்சு
சொகுசாக வாழ்ந்தாச்சு
எதிரிகூடப் பணியும்படி
ஏற்றம் கொண்டு ஆண்டாச்சு
ஏழை எளிய மக்களுக்கு
இயன்ற உதவி செஞ்சாச்சு
முதுமை இன்று வந்தாச்சு
முடங்கிப் பாயில் படுத்தாச்சு
மூச்சு மட்டும் ஏறி இறங்க
மூலையிலே கிடந்தாச்சு
என்ன சுத்தி எதன பேர்
பணிஞ்சு சேவ செஞ்சாச்சு
பாயில் முடங்கிப் படுத்த பின்னே
பறந்து எங்கோ போயாச்சு
யாரைச் சொல்லி குத்தமில்ல
இது உலக வழக்கமாச்சு
ஏதோ கஞ்சி ஊத்தராங்க
இப்ப இது போதுமாச்சு
நடுவன் வந்து அழைக்கும் வரை
நாளை எண்ணிக் கழிக்கிறேன்
இதுக்கு மேல சொல்லி என்ன?
இத்தோட கதமுடிக்கிறேன்.
Gurukulam, 1-4-2014, 6.30 am.
115. Accomplished everything
I constructed the fort
And ruled like a Queen
I accumulated millions
For the world to wonder
I lived a life in a palace
For others to watch
I enjoyed life with relatives
For others to envy
Selecting one by one
I almost bought the entire village
If there was left anything
That too is purchased
I have seen cattle and big house
I got children and grandchildren
I had many relatives and friends
And I lived a luxurious life
I Lorded over others
Even enemy has to bow before me
I helped the poor and needy
As much as possible
Now old age has come
Become crippled and lay on a mat
I find it difficult
Even to properly to breath
So many people were there
Surrounding me to serve (before)
But now as I lay down on a mat
All of them flee away
There is no point of blaming anyone
As this become the habit of this world
Somehow, they give some food for me
And that is enough now
I merely count the days
For the Yama to come and call me
What is the use of sharing more?
Therefore, I stop here
Gurukulam, 1-4-2014,6.30, a.m.
Secular songs 116 to 120
Song 116
Old age not only brings limitations in our life but also brings limitations in our relationship with others. We cannot do more than what we can do. No idealism works, but realism alone will work.
116. இதுதான் உண்மை
தெம்பில்லை உடலில்
துணிவில்லை மனதில்
துணிந்து போராட
துணை இல்லை வாழ்வில்
தனித்தா வந்தோம்
சேர்ந்தாபோ வோம்
அலையில் துரும்பாய்
இடையில் வாழ்ந்தோம்
காலம் இணைக்க
கொள்கை பிரிக்க
சிலமுறை சேர்ந்து
பலமுறை பிரிந்தோம்
வருவோர் வரட்டும்
போவோர் போகட்டும்
நம்மால் முடிந்ததை
செய்து பார்ப்போம்
வந்தால்உறவு
சென்றால்பிரிவு
இதுதான் உண்மை
வாழ்வில் இங்கு
வந்தால் மறுக்காதே
சென்றால் தடுக்காதே
வீழ்ந்திட மட்டும்
வேடிக்கை பார்க்காதே
முடிந்தால் உதவு
இல்லையேல் ஒதுங்கு
எல்லோரும் வாழ
மனதார வாழ்த்து
இதுதான் முடியும்
இந்த நிலையில்
வேறென்ன செய்ய
முதுமை வாழ்வில்.
30-07-2014, மத்திகிரி, காலை, 5.30
116. This is the reality
No more strength in the body
No more courage in the heart
There is no company
To struggle in life with courage
Did we come alone?
Are we going to remain together forever?
We lived in between
Like a dust on the wave
Time has united
Ideology has separated
Make us to join sometimes
And get separated several times
Whoever comes let them come?
Whoever goes let them go?
Let us do
What is possible for us?
Coming together is relationship
Going away is separation
This is reality
In life
Don’t refuse to receive when others come
Don’t stop when they want to leave
But don’t merely watch
When others fall
If possible, help
Otherwise keep the distance
Bless from your heart
For everyone to live
This is possible
Now in life
What can one do?
In this old age?
Mathigiri, 30-07-2014, 5.30
Song 117
No man is an island. We need each other not only to live but even to survive on this earth. But while helping each other, we should know our limitations. Otherwise our intention to help others will become a burden to us and a problem to others. Don’t promise more than what you can do in a given situation. That will help others to work out the solution while facing the problem. If we promise in excess and are unable to do so, then their plight will become more critical.
117. மருவாத (மரியாதை) போகுது
நெனப்புதான் பொழப்ப கெடுக்குது
நேரம் தான் ஆட்டிப் படைக்குது
தேவைப்பட்டா தேடி வருகுது
இல்லாட்டி ஒதுங்கி போகுது
யாருக்கும் உள்ளகுணமிது
அதை அறிஞ்சாலே நமக்கு நல்லது
நாம கூட அப்படித்தாங்க
இத நல்லாத்தான் புரிஞ்சிக் கிட்டேங்க
முடிஞ்சாக்க உதவி செஞ்சிடு
இல்லாட்டி ஒதுங்கிப் போயிடு
வாக்கு கொடுத்து மாறி புட்டாலே
அந்த வலிதான் தாங்கமாட்டாது
தேடிப்போய் உதவி செய்வது
ரொம்ப ரொம்ப நமக்கு நல்லது
ஆனா தேவஇல்லாம மூக்கநுழப்பது
தொந்தரவா ஆகிப் போகுது
உன்னால என்ன முடியுமோ
அதுக்கு மட்டும் வாக்கு நீ கொடு
சும்மா அலட்டிக்க வேஆர்ப்பரிச்சாலே
அது அசிங்கமா (ஆபத்தா) மாறிப் போகுது
இந்த உண்மை புரிஞ்சுக்கிட்டா லே
ஊரோடு ஒத்துப் போகலாம்
வீண் பேச்சு கொடுத்து மாட்டிக் கிட்டாலே
மருவாத (மரியாதை) கெட்டுப் போகலாம்
11-08-2014. மத்திகிரி, காலை6.00
117. We lose credibility
Only our thought spoils us
And the time makes us to dance
When others are in need they come to us
And when they don’t need, they keep away
All have this nature
If we understand this it is good for us
We too are like that
I clearly understood it
If possible help others
If not, better keep away
If you promise and refuse to help
Then the pain is unbearable one (for others)
If we voluntarily help others by seeking them
That is very good for us
But if we unnecessarily pock our nose
It becomes a problem for all
Give promise
Which is possible for you?
But in order brag, if you promise too much
Then it becomes a problem
If we realize this truth
We can go along with others
If we get trapped by giving unnecessary promises
Then we will lose our credibility
11-08-2014. Mathigiri, 6.00 a.m.
Song 118
As I was thinking about the routine life which goes as if programmed I thought that there is no point of thinking too much about it. Live life as it comes or live one day at a time.
118. இலாப-நட்டக் கணக்கு
என்னவோ போகுது ஒவ்வொரு நாளும்
இதில் நான் சொல்ல ஒன்னும் காணும்
உலகம்போகுதுதன்வழிதானும்
இதில் என்வழி மட்டும் எப்படி மாறும்
காலை, மாலை, இரவு எல்லாம்
கணக்கிட்டுப்போகுது வழக்கம்போல
கனவில் கண்ட காட்சிகள் போல
கடந்து போகுது என் வாழ்வும் கூட
ஆடாது அசையாது நின்று பார்த்தேன்
ஆரவாரம் செய்து ஓடியும் பார்த்தேன்
இடையே சற்று எண்ணியும் பார்த்தேன்
ஏதும் புரியாது திகைத்து மே நின்றேன்
புரிந்தால் மட்டும் என்ன பயனுண்டு?
புரியாது போனால் இழப்பு ஏதுண்டு
லாப-நஷ்ட கணக்கு பார்த்தால்
நடக்கப்போவது ஒன்றுமே இல்லை
17-11-14. இரவு, 11.45, மத்திகிரி
118. A balance sheet
Somehow each day is going on its own
There is nothing for me to say in this
The world is going on its own
Then where could I find a different life?
Morning, evening and night goes
As if calculated
My life is also fleeing
Like a dream in this cycle
I stand still not moving anywhere
I run making some uproar
In between I stopped to think
I am bewildered unable to understand anything
What is the use even if I understood?
What is the loss if I am not going to understand?
If I draw a balance sheet of loss and gain
I didn’t achieve anything so far
17-11-14. 11.45 p.m. Mathigiri,
Song 119
The struggle in human life most of the time is related to our relationship with others. Neither we can forsake it nor can we handle it. But without relationships there is no human life. So any struggle related to relationships will continue even after our death.
119 உறவு மறைவதில்லை
உடலை எடுத்து உணர்வு அடைந்து
உலகில் என்றும் போராட வந்தோம்
எண்ணம் வந்து எழுத்தை அறிந்து
எழுதிப் பார்த்து ஏங்கி நின்றேன்
சிந்தை அறிந்து சிந்திக்க முயன்று
சித்தம் மயங்கி கலங்கி நின்றோம்
உறவைப் பெற்று உரிமையும் கிடைத்து
உரிமைக்காக வாதிடு கின்றோம்
தனித்து வாழ்ந்து தவிப்பதாலே
துணைக்கு ஏங்கித் தேடி அடைந்தோம்
அடைந்த துணையும் அதிகம் உரச
பிரிந்து செல்ல மீண்டும் விழைந்தோம்
துறக்க இயலாமல் ஏற்கவும் இயலாமல்
தொடர்ந்து வாழ்வில் போராடுகின்றோம்
இறுதிவரை இதற்கு ஒரு முடிவு இல்லை
இறந்த பின்னும் உறவு தொடர்வதால்
உடல் மறைந்தாலும் உணர்வழிந்தாலும்
உறவு என்றும் மறைவது இல்லை
மறையா உறவு மனிதவாழ்வில்
தொடர்வதால் போராட்டம் ஓய்வதில்லை.
12-04-15, & 15-4-15, மதியம்2.45, 11.30
119 Relationship never disappear
We came to struggle in this world
As we have a body
We invented writing as we wanted to
Remember all our thoughts
As we began to think because of our mind
We become more bewildered
As we received so many relationships in life
We began to argue for our rights
As we struggled by living alone
We received a companion longing for that
As familiarity breeds contempt
We try to keep away from such relationship
Unable to give up; unable to accept
We continue to run in this life
But we never found any respite in this
As relationship continues even after death
Though the body perishes and senses disappear
Relationship never disappears
As this relationship always continues
Our struggles never come to an end
Mathigiri, 12-04-15, & 15-4-15, 2.45, 11.30
Song 120
From the beginning I never wrote for others to read. In fact for so many years I never shared my poems (even my secular songs) with anyone. Similarly I wrote so many of my thoughts to give expression to my inner thinking and meditation. Naturally others cannot understand it. All that I write is only to meet my needs and not for others. I am my audience.
120. கிறுக்கி வைத்தேன்
கருத்தும் உண்டு கற்பனை உண்டு
அவற்றை சொல்ல சொற்களும் உண்டு
மனது உண்டு மதியும் உண்டு
அவற்றை எழுத எழுத்து உண்டு
எழுதிப் பார்த்தேன் எண்ணங்களையே
ஏட்டில் வடித்தேன் சிந்தை தனையே
கூறி வைத்தேன் கொள்கை தன்னை
குறித்து வைத்தேன் கருத்துக்களையே
படித்துப் பார்க்க எவரும் இல்லை
புரட்டிப் பார்த்த நபரும் இல்லை
“சொல்வ தொன்றும் புரியவில்லை
சொற்களிலும் தெளிவும் இல்லை”
என்று கூறி புறக்கணித்தார்
ஏளனமாய் நகைத்துச் சென்றார்
பிறர் படிக்க எழுதவில்லை
புகழுக்காக ஏங்கவில்லை
என் மனதின் இறுக்கத்தையே
ஏட்டில் எழுதி பார்க்க வேண்டி
எழுத்துக்களை வார்த்தையாக்கி
கிறுக்கி வைத்தேன் கவிதை என்று
19-04-2015, இரவு, 11.00, Mathigiri
120. Scribbled
As long as we have a heart and mind
We think and imagine
Then we try to express it using words
And record them in our writings
I wrote my thought in words
I recorded my meditation
I proclaimed my ideology
And I began to record them in writings
There is no one to read
There is no one to turn those pages
‘Nobody can understand you
There is no clarity in your words’
By saying this they ignored me
And they laughed at me and walked away
But I never write for others to read
I never long for fame
In order to release
The pressure within me
By joining letters as words
I scribble something in the name of poem
19-04-2015, 11.00 p.m.
Leave a Reply