BT Song 701 to 750 unedtied

Bhakti theology 701 to 750

701 I cannot tolerate

Don’t pretend that you are upset with me

I came seeking refuge unto you

What can I say; is there anything new to say

Is it a riddle, what else can I do?

I have the right to come

Once I come, what right do you have to deny me?

I need not stand with any hesitation

I never had any hesitation with you

Each day I will come and sit at your holy feet

I will meditate upon the divine grace

I will ask the boons as my heart desires

I will accept wholeheartedly whichever you give

Whatever might be my heart’s burden?

I will silently unload upon you

Keeping other things away

I will become like a child which crawls on the chest

Keeping me on your shoulder as you pamper me

Forgetting all the troubles I will close my eyes

As your comfort encourages my heart

Silently I will sleep

This right is given by you

You have compassion upon me

But where comes this much anger

I know that this is your drama

Don’t act with me

I can never tolerate that

Even if you falsely get upset with me

My heart won’t tolerate it, know that first

Mathigiri, 9-8-2017, 10.30 pm.

Sometimes imagining that God is not listening to me and become upset and I in turn rebuking Him for such attitude I write song like this.  There is no particular reason for writing such songs. But I find some kind of closeness when I imagine that God is upset with me and in turn I too become upset with him and began to rebuke him. In bhakti these kinds of moods are quite common, though there is no reason for that. Bhakti enjoys the personal time with the Lord expressing any kind of imaginary mood to celebrate that relationship.

701 என்மனம் பொறுக்காது

பொய்யான கோபம் கொள்ளாதே வீணே

புகலிடம் தேடி வந்தேனே நானே

புதிதான ஒன்றா நான்எதைச் சொல்ல

புரியாத ஒன்றா இனியென்ன செய்ய

வருகின்ற உரிமை எனக்குமே இருக்கு

வந்தபின் மறுக்க உனக்கென்ன இருக்கு

தயங்கி நின்றிடத் தேவையே இல்லை

தயக்கமோ எனக்கு உன்னிடம் இல்லை

தினம்தோறும் வந்து திருவடி அமர்வேன்

தெய்வீக அருளை மனதார நினைப்பேன்

விரும்பிய வரங்களை நானுமே கேட்பேன்

விரும்பிநீ தருவதை பணிவுடன் ஏற்பேன்

மனதின் பாரம் எதுவாக இருந்தாலும்

மவுனமாய் உன்னிடம் இறக்கியே வைப்பேன்

மற்றதை யெல்லாம் சற்றே ஒதுக்கி

மார்பினில் தவழும் குழவியாய் ஆவேன்

தோள்மீது போட்டு நீயென்னை சீராட்ட

தொல்லைகள் மறந்து கண்களை மூடுவேன்

நீதரும் ஆறுதல் மனதையும் தேற்ற

நிம்மதியாய் நான் கண்மூடி வளர்வேன்

என்னிந்த உரிமை நீதந்த ஒன்று

என்மீது உனக்கு பரிவுமே உண்டு

ஆயினும் கோபம் ஏனிங்கு வருது

அதுஉன் நாடகம் எனக்குமே புரியுது

நடிக்காதே வீணாய் என்னிடம் நீயே

ஒருபோதும் அதனைத் தாங்கேனே நானே

பொய்யாகவேனும் கோபம் கொண்டாலும்

பொறுக்காது என்மனம் அறிவாயே நீயே

மத்திகிரி, 9-8-2017, இரவு 10.30

702 I will sing your glory

I worship you with songs

I bow at your feet

Composing new songs

I sing your glory

I live on this earth

Only to glorify you

I do bhakti

To proclaim your greatness

I do seva

Only to show God

I worship at your feet

So that I can get more grace

Washing your feet

With tears

Folding both my hands

By worshiping you

Glorifying your fame

By heart and words

I bowed at your feet

Thinking about that grace

Each day I need

This grace

And for that

I need your grace

I should receive it

Only through my bhakti

And living as your bhakta

I should attain mukti

Mathigiri, 10-8-2017, 11.10 pm.

As I was in a worshiping mood not thinking any other think or doing any other serious reflection I began to worship the Lord.  That time as the inspiration came I wrote this song and then sung it as my worship towards Him.

702 உன்புகழ் பாடுவேன்

பாடியே தொழுகிறேன்

பாதமே பணிகிறேன்

பண்ணமைத்து நான்

உன்புகழ் பாடுறேன்

பாரினில் வாழ்வது

பதமலர் போற்றவே

பக்தியும் செய்வது

உன்புகழ் ஏத்தவே

சேவைகள் செய்வது

தெய்வத்தைக் காட்டவே

சேவடி பணிவது

உன்னருள் கூட்டவே

இருவிழி நீரால்

திருவடி நனைத்து

இருக்காராம் கொண்டு

உன்னையும் தொழுது

மனம் மொழியாலே

உன்னையே புகழ்ந்து

மலரடி பணிந்தேன்

பேரருள் நினைந்து

அனுதினம் இந்த

கிருபை வேண்டும்

அதற்குமே உனது

அருளும் வேண்டும்

பக்தியின் மூலம்

அதைப்பெற வேண்டும்

பக்தனாய் வாழ்ந்து

பதம்பெற வேண்டும்

மத்திகிரி, 10-8-2017, இரவு 11.10

703 She rejoiced

She rejoices

And dance with much joy

Proclaiming the good news

About the coming of the Lord

She feels happy

By singing song

She is doing bhakti

By praising God

Overcome by joy

Rejoicing within

She tells to the word

The way she is elevated

She bows before God

Proclaiming to everyone

About the grace she received

As God showed mercy to her

He showed mercy to the poor

Uplifted the simple one

Countless blessings

He gave to everyone

He removed the pride

Of the arrogant

Within few seconds

He thrashed them on the floor

Uplifting our heads

In each generation

He made each generation of us

As his own

Mathigiri, 15-8-2017, 2.15 pm.

After reading the commentary (Tom Wright, Luke for Everyone, ISPCK, Delhi, 2015, pp. 12-16) for song of Mary in Luke (1.39-56) I wrote this song, reflecting her joyful mood which to my surprise she got in spite of the news that she received that as a virgin she will give birth to a baby.  Though this is a personal bad news for her, yet as she somehow understood its implication, she could celebrate it by singing that song than sit and weep over her destiny.

703 ஆனந்தம் கொண்டாள்

ஆடியே மகிழ்கிறாள்

ஆனந்தம் கொள்கிறாள்

அவனிக்கு ஐயன்வரும்

சேதியைச் சொல்லகிறாள்

பாடியே மகிழ்கிறாள்

பக்தியும் செய்கிறாள்

பரமனைப் போற்றியே

பதமே பணிகிறாள்

உள்ளமும் துள்ளிட

உவகையும் பெருகிட

தன்னிலை உயர்ந்ததை

தரணிக்குச் சொல்கிறாள்

இறைவனும் இரங்கியே

இரக்கமும் செய்ததை

எல்லோர்க்கும் சொல்லியே

எந்தலைப் பணிகிறாள்

ஏழைக்கு இரங்கினான்

எளியோரை உயர்த்தினான்

எண்ணில்லா நன்மைகள்

எல்லோர்க்கும் செய்தான்

ஆணவம் கொண்டோரின்

அகந்தையை நீக்கினான்

அவர்களின் உயர்வை

நொடியிலே தாழ்த்தினான்

தலைமுறை தோறும்

நம்தலைகளை உயர்த்தி

சந்ததியை தன்

சொந்தமாய் காக்கிறான்

மத்திகிரி, 15-8-2017, மதியம் 2.15

704 No more hurdles

I don’t have time to come

Even if I come I have nothing to say

But you have no restriction to give

I have no hesitation to accept it

I become tired by fighting with world

I become depressed both in body and mind

But I never forget to see your grace

Which goes through amidst this?

Thinking you few seconds about your feet

Always thinking about you in my mind

How much hurdles might come in between

I think about you within me

How much works I have done each day

How much I do seva to others

I never lost the bliss of talking with you

Who dwells within me?

You gave this birth only for this

You redeemed me only for you

You came with a relationship which others cannot understand

You too rejoice by interacting with me

I don’t have separate time for this

I cannot share all about me to you

As you give there is no hesitation for me to receive

There is no hurdle in our relationship

Mathigiri, 15-8-2017, 10.30 pm.

Since last few days I was busy with too much work because of too many guests coming to visit us. I was busy in preparing special sweets and other things and arranging so many things.  I was not able even to spend proper time with the Lord in the night as I become very tired.  So this night after all those busyness are gone, I thought how much I missed my personal time with the Lord, particularly before going to bed.  Though I become very tired today also, yet as I sat quietly and began to reflect about it I wrote this song as the inspiration came and worshiped him.

704 தடைகள் இருக்காது

வருவதற்கு எனக்கு நேரமே இல்லை

வந்தாலும் சொல்ல ஏதுமே இல்லை

தருவதற்கு  எந்தத் தடைகளும் இல்லை

தருவதை ஏற்றிடத் தயக்கமும் இல்லை

உலகோடு போராடி ஓய்ந்துதான் போனேன்

உடலோடு மனதாலும் தளர்ந்துதான் போனேன்

ஆயினும் இவற்றிடை இழையோடும் உனது

அருளினைக் காண மறக்காமல் இருக்கேன்

சிலநொடி உனது திருவடி நினைந்து

சிந்தையில் எப்போதும் உன்னையே வைத்து

இடையிடை எத்தனை இடையூறு வந்தாலும்

என்னுள்ளே உன்னையே எண்ணியே இருந்தேன்

எத்தனையோ பணிகள் நித்தமும் செய்தாலும்

எத்தனை சேவைகள் பிறர்க்குமே செய்தாலும்

என்னுள்ளே வாழும் உன்னோடு பேசும்

இன்பதை நானும் இழக்காமல் இருக்கேன்

இதற்கெனப் பிறவி எனக்குநீ தந்தாய்

என்னையும் மீட்டு உனக்கென வைத்தாய்

எவர்க்குமே புரியாத உறவாகி வந்தாய்

அனுதினம் உறவாடி என்னுடன் மகிழ்ந்தாய்

இதற்கெனத் தனியாக நேரமும் கிடையாது

எனைப்பற்றி உன்னிடம் சொல்லவும் இயலாது

நீதர நான்பெற்றத் தயக்கமும் வராது

நாமுமே உறவாடத் தடைகளும் கிடையாது

மத்திகிரி, 15-8-2017, இரவு 10.30

705 You know

I think about

So many of your deeds

I weigh them

To know their strength

I compile them

To know their nature

I search the truth

Among them

There could be

Many reason not to accept them

Not thinking properly

My mind may reject them

By asking

 ‘Are they all required’?

I might remain

Very much confused (because of this)

But not rejecting

This confusion

O my Lord

I can come and share this with you

Knowing my condition

Knowing my need

You might give me an answer

Very silently

Then the experience

Which I received

There is no means

For me share to others

The answer which you give

Deep in my heart

I don’t have words

To communicate it

As usual

I might give

The same kind of response

To others regularly

And those

Who read this could have compassion on me

Thinking that

‘He is a mad person’.

But the way

I am bewildered within me

Others need not

Understand.

But unlike them

Oh my Lord

You can give me

The peace which the world won’t understand

Mathigiri, 16-8-2017, 10.30 pm.

Again some conflict in my mind as I am reading the commentary in Luke.  The claim of Jwishness of the Lord often remains a challenge. Whenever I read that they were special people or chosen people my rationality refused to accept it easily.  At the same time I cannot undo with the historic reality that Muktinath was a Jew.  So as I was reflecting about it after reading the commentary related with His Jewishness nature and mission, I wrote this song.  This evening also when I went for my walk I was seriously thinking about it and I tried to reason it out at my best.  But I failed miserably and I become more confused. But I have one advantage—I can share all these without any hesitation in my personal time with the Lord.  Then the way He came to meet my personal need much gives the inner peace which overrides all kinds of theological and historical issues related with the Lord.

705 நீ அறிவாய்

நினைத்துதான் பார்க்கிறேன்

நீசெய்த செயல்களை

நிறுத்திதான் பார்க்கிறேன்

அவைகளின் வலிமையை

தொகுத்துதான் பார்க்கிறேன்

அவைகளின் தன்மையை

தேடித்தான் பார்க்கிறேன்

அவைகளின் உண்மையை

ஏற்கமாமல் மறுத்திட

காரணம் இருக்கலாம்

எண்ணியே பாராமல்

என்மனம் மறுக்கலாம்

தேவையா அவையென

என்புத்தி கேட்கலாம்

தெளிவற்று குழம்பியே

நானுமே இருக்கலாம்

ஆயினும் இதனையும்

நானுமே மறுக்காமல்

ஐயன்னே உன்னிடம்

வந்துமே கூறலாம்

எந்நிலை அறிந்தநீ

எந்தேவை உணர்ந்தபின்

எனக்கொரு பதிலைநீ

அமைதியாய்க் கொடுக்கலாம்

அதன்பின்னே நான்பெறும்

அனுபவ நிலைமையை

அடுத்தவர் அறிந்திட

கூறிட வழியில்லை

ஆழமாய் என்னுள்ளே

அவந்தந்த பதிலையும்

எடுத்துமே கூறிட

என்னிடம் மொழியில்லை

இதுவரை பலமுறை

இதுபோன்ற பதிலையே

வழக்கமாய் நானுமே

உலக்கு அளிக்கலாம்

படிக்கின்ற பிறருமே

பயித்தியம் இவனென

என்மீது சற்றுதான்

இரக்கமும் கொள்ளலாம்

ஆயினும் நான்படும்

தவிப்பையும் அறிந்திட

பிறருக்கு தேவையும்

இல்லாமல் இருக்கலாம்

அவர்போல இல்லாமல்

ஐயனே நீமட்டும்

அவனியும் அறியாத

அமைதியைக் கொடுக்கல்லாம்

மத்திகிரி, 16-8-2017, இரவு 10.30

706 Acceptable to me

I come unto you becoming poor one

Take care of me once again by upholding in your hands

Every day I come as a coward

You give me courage in my heart again

Wealth, materials and properties along with enjoyment

How much they might be in this life

Always dwelling only in them

Finally I saw only poverty in them and nothing else

On the one side there is the need of this body

On the other side the need of the heart is pressing

While the need of the atman makes me to hate the world

I become dejected as my heart becomes tired

Even after knowing what is my need

I don’t see any longing in it

Once after knowing this, you too remain quiet

There should be some reason for that

Whatever might be your will?

I need the answer only for this

What you are going to gain

By delaying further to give the answer

You come to live in my situation

Then you will understand it

After that, taking pity on this slave

Whatever might you do is acceptable for me

Mathigiri, 18-8-2017 6.00 am.

As usual I was tossing on my bed from the very early morning. But I was not in a mood to come out from the bed. Finally accepting my defeat I got up and after doing regular works, had my cup of tea and came to sit to drink it silently. That time I said to myself I always come before the Lord not only as a poor person but even as a coward as I cannot even overcome the compulsions of both my body and mind (which never allow me to have proper rest when I want it). Then as the inspiration flow, quickly finished the tea and wrote this song within five minutes.

706 எனக்குச் சம்மதம்

ஏழையாய் ஆகி வந்தேனே நானும்

ஏந்தியே காப்பாய் கைகளில் மீண்டும்

கோழையாய் வாழ்கிறேன் மனதிலே நாளும்

துணிவுமே தருவாய் மனதிலே மீண்டும்

பொன் பொருள் உடமைகள் போகங்கள்

புவியின் வாழ்வில் எத்தனை இருந்தும்

பொழுதும் அவற்றுள் உழன்று மனதில்

ஏழ்மையே அன்றி வேறேதும் காணோம்

உடலின் தேவைகள் ஒருபுறம் இருக்க

மனதின் தேவையும் மறுபுறம் நெருக்க

உயிரின் தேவையோ உலகையே வெறுக்க

ஓய்ந்துதான் போனேன் மனதுமே வெறுக்க

எனது தேவை எதுவெனத் தெரிந்தும்

ஏனோ அதன்மீது நாட்டமும் காணோம்

அதனை நீயும் அறிந்த பின்னும்

அமைதி கொள்ளக் காரணம் வேணும்

உனது சித்தம் ஏதான போதும்

இதற்கு மட்டும் பதிலும் வேணும்

இன்னும் தாமதம் செய்வதினாலே

என்ன இலாபம் பெறுவாய் நீயும்

ஆயினும் எனது நிலைமையில் நீயும்

இருந்து பாரு பிறகு புரியும்

அதன்பின் இரங்கி எது செய்தாலும்

அதிலே அடிமைக்கு உண்டு சம்மதம்

மத்திகிரி, 18-8-2017 காலை 6.00

707 When I will get

When I will get

Opportunity like this?

When you will have

Mercy upon me

Oh my Guru

When I will get

The blessedness of

Coming to worship your feet

Along with grace

Bliss will be there

Your loving hand

Will be upon me

Your mercy will also

Flow like a fountain

Upon this one

Who worships your feet

Serving at your feet

Is the need of my mind?

Having your vision

Is needed for bhakti

For that I need

Your love

That alone I seek

Have mercy upon me

Each day I should

Celebrate you

Overcome by joy

I should sing

Opportunity like this

I need every day

And my tongue should

Sing your praises

Mathigiri, 21-08-2017, 6.00 am.

As I got up early in the morning, after preparing my tea and not opening my computer I sat silently to enjoy the early morning hours (of course with lots of disturbance of vehicles etc.). Then I said to the Lord ‘when I will again get such beautiful time with him’. As inspiration came I wrote this song to worship him.

707 எப்போது வாய்க்கும்

இதுபோன்ற தருணம்

எப்போது வாய்க்கும்

என்மீது இரக்கம்

எப்போது பிறக்கும்

குருவே உந்தன்

திருவடி வந்து

கும்பிட்டு உய்யும்

புண்ணியம் கிடைக்கும்

அருளோடு ஆனந்தம்

அங்கேயே பிறக்கும்

அன்போடு உன்கரம்

என்மீது இருக்கும்

இருதாளும் பணியும்

என்மீது உனக்கும்

இரக்கமும் ஊற்றாகிப்

பாய்ந்து பெருகும்

திருவடி சேவை

சிந்தைக்குத் தேவை

தெய்வத்தின் தரிசனம்

பக்திக்குத் தேவை

அதற்கு எனக்குன்

அன்புமே தேவை

அதையே நாடுறேன்

இரக்கம் நீவை

அன்றாடம் உன்னைக்

கொண்டாட வேண்டும்

ஆனந்தம் மேலிட

பண்பாட வேண்டும்

இதுபோன்ற தருணம்

தினம்தினம் வேண்டும்

என்நாவு உன்புகழ்

பாடவும் வேண்டும்

மத்திகிரி, 21-08-2017, காலை 6.00

708 No hurdles

When you come and fill my thought

Where is the opportunity for me to forget you?

Once you come and dwell in my heart

Without you where is a life for me to live

This slave lives each moment thinking you

There is pride in sing about you with meaning

Indeed it is rare to live with you with proper sense

I live on this earth only for you and that is the truth

When unnecessary thoughts come

There is one means to remove them quickly

When I keep my thought on you

Where is the place for any vain thought?

There is struggle both with body and mind

There are many unnecessary worries in my heart

But overcoming them victoriously

I live each day seeing your grace

When I receive such blessedness

Where is the thought to seek other things?

When you bestow it with my content

Where are any hurdles to celebrate it?

Mathigiri, 21-08-2017, 6, 15 pm.

When I went for my evening walk, I was thinking about the plan for my mother to go to Kumbakonam to stay few months with my brother. As I began to plan and imagine how I should spend that time, then some fear and several ‘what if’ questions began to occupy my mind. Because of the health of my mother and her lack of interest to go away from Mathigiri (and to go away from me also) often forced me to change the plan. For example, our original plan was to go to Chennai on September 2^nd and then to Kumbakonam on 10. But since yesterday again she got severe pain in her hip and leg and she said that considering her age and health she cannot travel that much within a week. So I cancelled our Chennai visit and planed to go directly to Kumbakonam.  Though my mother feel relief and bit peaceful as one trip is cancelled, yet I know that she wish and continue to pray that her Kumbakonam trip also should be cancelled. So when all such unexpected sudden developments come, which I cannot predict (as they are legitimate considering her age), I began to think so many negative things and afraid that my plan to go back to Gurukulam to spend few weeks there might get disturbed. As too much negative thoughts came, to overcome them I began to concentrate on the Lord and began to talk to Him—not sharing my anxieties but just to have fellowship with him, then I saw that when I began to occupy my mind with many good thoughts about the Lord, the negative thoughts and so many anxieties began to disappear one by one. Of course this does not mean that they will be gone forever. At least I can spend the next one hour enjoying my evening walk with the Lord. As inspiration continued I recorded this song in my mobile and completed writing the song while walking.

708 தடையேது

நினைவெல்லாம் நீவந்து நிறைந்திடும் போது

நானுனை மறந்திட வாய்ப்புமே ஏது

நெஞ்சிலே நீவந்து குடிகொள்ளும் போது

நீயன்றி நான்வாழும் வாழ்க்கையும் ஏது

கணம்தோறும் உனையெண்ணி வாழ்ந்திடும் அடிமை

கருத்தோடு உனைப்பாடி துதிப்பதில் பெருமை

உணர்வோடும் உன்னோடு வாழ்வதே அருமை

உனக்காக உலகிலே வாழ்கிறேன் உண்மை

வீணான எண்ணங்கள் சிந்தையில் வரும்போது

விரைந்துமே போக்கிட வழிஒன்று உள்ளது

உன்மீது எண்ணத்தை வைத்திடும் போது

வீணான சிந்திக்கும் இடமுமே ஏது

உடலோடும் மனதோடும் போராட்டம் உண்டு

உள்ளத்தில் வீணான கவலைகள் உண்டு

ஆயினும் அவைமீது வெற்றியும் கொண்டு

அனுதினம் வாழ்கிறேன் உன்னருள் கண்டு

இதுபோன்ற பேரருள் நான்பெறும் போது

வேறொன்றைத் தேடிடும் எண்ணமும் ஏது

நீயதை நிறைவாகத் தருகின்ற போது

நானதைக் கொண்டாட தடைகளும் ஏது

மத்திகிரி, 21-08-2017, மாலை, 6,15

709 Received this blessedness

I should come seeking you

I should receive blessings

Each day you should give me grace

For me to praise you

As an unending relationship

With fullness of my heart

I should have only a heart

To sing your glory

I am for you

You are for me

Where is any hurdle

Between us

I have an

Inner longing for you

Keeping the desire

To see you

With unceasing longing

When I suffer

You also come

Seeking after me

I know you

Who knows my condition?

I will receive you

By giving me to you

I have love for you

Not forgetting even for a moment

I received this blessedness

Because of you

Mathigiri, 21-08-2017, 10.30 pm.

The one to one relationship between a bhakta and bhagavan is beautiful one.  Though we need to grow together in the Lord in our bhakti, when it comes to enjoy the intimacy in bhakti each bhakta should have that personal private time with the Lord enjoying and celebrating that one to one relationship.  Though I cannot brag that I alone have it, yet I feel privileged to have that personal one to one relationship which I often enjoy with the Lord. 

709 பேறு அடைந்தேன்

நான்தேடி வரவேண்டும்

நன்மைகள் பெறவேண்டும்

நாள்தோறும் உனைப்போற்றும்

அருள்ஒன்றே தரவேண்டும்

முடியாத உறவாக

மனமெல்லாம் நிறைவாக

மகிழ்வோடு உனைப்போற்றும்

மனமொன்றைப் பெறவேண்டும்

உனக்கென நானுண்டு

எனக்கென நீயுண்டு

இருவருக் கிடையிலே

தடைகளும் ஏதுண்டு

உள்ளான ஏக்கம்

உன்மீது எனக்குண்டு

உனைக்காணும் வேட்கை

மனதிலே நான்கொண்டு

தீராத ஆர்வத்தால்

தவித்திடும் போது

தேடியே வருகிறாய்

இரக்கமும் கொண்டு

என்னிலை அறிந்த

உன்னைநான் அறிவேன்

என்னையே தந்து

உன்னையும் பெறுவேன்

கணநேரம் மறவாத

காதலும் கொண்டேன்

காலமெலாம் உன்னால்

இப்பேறுமே அடைத்தேன்

மத்திகிரி, 21-08-2017, இரவு 10.30

710 Should learn the lesson

When with much pride one becomes very arrogant

God knows the way to thrash him

When the thought of ‘I’ comes

He will provide the opportunity to fall

Finding fault in others and talking behind their back

Through the oratory skill highlighting about oneself

Giving advice even when it was not sought

They will ask so many questions like a missile attack

Showing the authority which they do not have

Establishing themselves as the leader for many

Without anyone to follow to them

They will try to rule the earth without qualifying for that

Not realizing their mistake and not humbling themselves

They know only to argue

They will never listen to others advice

Becoming a fool they will be very lonely

Those who come like this won’t withstand for a moment

Those who listen to their words will immediately fall

Annihilating oneself and destroying others

Because of the pride they will disappear

Others to learn the lesson through them

God allowed them to remain amidst us

Sacrificing them He redeemed us

So that we too won’t become like them.

Mathigiri, 21-08-2017, 11.30 pm

When we keep idealism in life and when they began to materialized gradually, then we become very arrogant and began to compare us with others who failed in their life—that too is our own imagination that that they have failed. But in time God in order to humble us completely devastated so many of our plans which we thought helping us to realize our idealism.  In time God shattered all such arrogant attitude and in fact continue to use others whom we thought have failed.  But we should never give up and we should be happy that God taught this good lesson to us and kept us as an example for others to learn through our mistakes.  Mere elitism, intellectualism and assuming undeserving leadership will be used by God to teach good lesson in our life. 

710 பாடம் கற்கவேண்டும்

ஆணவம் தலைக்கேறி ஆடிடும் போது

அடக்கும் வழியை இறைவனும் அறிவான்

“தான்” என்ற எண்ணம் வந்திடும் போது

வீழ்ந்திடும் தருணம் அவனுமே தருவான்

பிறர்மீது குறைசொல்லி பின்பாகப்பேசி

பேச்சின் திறமையால் தன்னையே உயர்த்தி

கேட்காத போதும் அறிவுரைக் கூறி

கேள்விகள் தொடுப்பார் கணைகளாய் மாற்றி

இல்லாத அதிகாரம் பிறர்மீது காட்டி

எல்லோர்க்கும் தலைவனாய்த் தன்னையும் நாட்டி

பின்பற்றி வந்திட எவருமே இன்றி

புவியாள நினைப்பார் தகுதியும் அன்றி

தவறையும் உணராமல் தன்னையும் தாழ்த்தாமல்

தர்க்கங்கள் செய்வது மட்டுமே அறிவார்

பிறர்கூறும் அறிவுரை ஒருபோதும் கேளார்

பேதையாய் இருந்து தனிமையாய் ஆவார்

இதுபோன்று வருவோர் கணநேரம் நிலையார்

இவர்பேச்சைக் கேட்போர் சடுதியில் விழுவார்

தானும் அழிந்து பிறரையும் அழித்து

தான்கொண்ட பெருமையால் இறுதியில் மறைவார்

இவர்மூலம் பாடம் பிறர்கற்க வேண்டி

இறைவனும் இவரை நம்மிடை வைத்தான்

இவர்போல நாமும் மாறாது இருக்க

இவரை பலியாக்கி நாமுய்யச் செய்தான்

மத்திகிரி, 21-08-2017, இரவு 11.30

711 You need patience

Don’t you know?

About my nature

Why are you torturing

Don’t have mercy upon me

As I am bowing continuously

Don’t hit again and again

As I won’t become angry

Don’t continue to spank

If repeatedly beaten

I will become numb

Then reforming will

Become difficult for you

Are you a human being?

For me to explain elaborately

Are you a fool like me?

For me to give advice

But you say that if you tell with much patience

I don’t realize

And you say that

I don’t have brain to understand

Only knowing this nature alone

You received me

Promising that you will handle me gently

You called me for you

However much you pound

As I tolerate

Don’t cross your limitation

I warn you

Before I cry

You should come

Even if you punish

You should comfort me

You should try to communicate

With proper words and means

You should have

More patience than before.

Mathigiri, 22-8-2017, 9.30

Too much of negative thoughts about life, unnecessary thoughts about various things in life, anxiety, vagueness in life etc. etc. often beat me thoroughly.  Then I become very upset with God and wanted to challenge him that this is too much.  Even if this is my nature, then he called me only with it and should know how to handle me gently and not beat me like this irrationally.  As I become upset again with God, I pour down my heart through this song.

711 உனக்குப் பொறுமை வேண்டும்

உனக்குமே புரியாதா

என்குணம் தெரியாதா

ஏன்னினும் வதைக்கிறாய்

இரக்கமே கிடையாதா

குனிகிறேன் என்பதால்

குட்டிக்கொண் டிருக்காதே

கோபமே வாராது

என்பதால் அடிக்காதே

அடிபட அடிபட

மரத்துமே போகும்

அதன்பின் திருத்திட

இயலாமல் போகும்

நீயென்ன மனிதனா

விளக்கமாய்ச் சொல்ல

என்போல்மூடனா

எடுத்துமே சொல்ல

பொறுமையாய் சொன்னால்

புரியாது என்கிறாய்

புரிந்திட புத்தியும்

எனக்கில்லை என்கிறாய்

இதுவுமே தெரிந்துதான்

ஏற்றுக் கொண்டாய்

இதமாக நடத்துவேன்

என்றென்னை அழைத்தாய்

எத்தனை அடித்தாலும்

தாங்குறேன் என்பதால்

எல்லையும் மீறாதே

சொல்லியும் வைக்கிறேன்

அழுதிடும் முன்னே

வந்திட வேண்டும்

அடித்தாலும் அணைத்து

தேற்றிட வேண்டும்

இதமாக பதமாக

சொல்லிட வேண்டும்

இன்னும் உனக்கும்

பொறுமையும் வேண்டும்

மத்திகிரி, 22-8-2017, காலை. 9.30

712 Give me answer

Where shall I go?

To whom shall I ask?

I can come only to you

Who knows my condition?

When my condition

Is not clear to me

Who can give?

The answer which I seek?

Something is

Disturbing my heart

But I don’t know

What it is

There is no chance

For others to understand it

I don’t know

Whether it is my own confusion

Is it coming?

Only to me

To whom shall I ask?

I don’t know

I cannot say that

It is some kind of sorrow (or depression)

Or I can say that

It is nothing but tiredness

Some kind of

Empties is within me

I am not interested

In anything

But one truth is

Very clear to me

That I am

Living unnecessarily

But what can

I do for this

The answer is

Clearly with you

Though I

Ask about it

Till I didn’t receive it

And what is the reason for this delay

Anyhow I am

Recording only this

Whenever possible

Give me the answer

Mathigiri, 22-08-2017, 11.10 pm.

Relatively it was a good day for me.  I was happy about President Trumps warning to Pakistan and the Supreme Court verdict on Three talak, doing justice to the affected Muslim woman (by the way I agree with Raj Deep Desai, to my surprise he too began to accept about to have a common Civil law transcending religious affiliation to all the Indians).  Now I am happy Trump won the election and I am happier that Hillary never becomes the President who always plays politics with our strained relationship with Pakistan.

But when I sat for my quiet time in the night some kind of vague feeling occupied my mind.  Then I recalled the words of my mother which she uttered to herself (she often speaks to herself as there is none to sit and talk with her.  Loneliness is a curse in old age) in the evening when she was doing her cross stitch work (still engaged but not satisfied with it) that “what kind of life is this”?  The same kind of vagueness often occupies my mind too.  As our life here goes in a routine without any change often we get tired of it. But there is no option left with us. 

Then unable to think further I sat silently.  Then I began to talk to the Lord by raising the first line of the song as my question.  Then as usual as inspiration came, took the note wrote this song and read it as my prayer.

712 பதில் தா

எங்குநான் செல்வேன்

எவரிடம் கேட்பேன்

என்நிலை அறிந்த

உன்னிடம் அன்றி

என்நிலை எனக்கே

புரியாது இருக்க

எவர்தருவார் எனக்கு

நான்தேடும் பதிலை

ஏதோ ஒன்று

நெருடுது மனதை

என்ன அதுவென

எனக்கும் புரியலை

மற்றவர் புரிய

சற்றும் வழியில்லை

மனதின் மயக்கமா

அதுவும் தெரியலை

எனக்கு மட்டுமே

இதுவும் தோணுதா

எவரிடம் கேட்க

சரியாத் தெரியலை

சோகம் என்று

சொல்லிட முடியாது

சோர்வு என்றுமே

எண்ணிட இயலாது

ஒருவித வெறுமை

உள்ளத்தில் இருக்கு

ஒன்றிலும் நாட்டம்

இல்லை எனக்கு

தேவை இல்லாமல்

வாழ்கிறேன் என்ற

உண்மை மட்டும்

விளங்குது எனக்கு

ஆயினும் இதற்கு

நானென்ன செய்ய

அதற்கு விடைமட்டும்

உன்னிடம் இருக்கு

அதையும் அனுதினம்

பலமுறை கேட்டும்

இன்னும் பதில்லை

தாமதம் எதற்கு

ஏதோ இதைமட்டும்

எழுதியும் வைக்கிறேன்

எப்போ முடியுமோ

பதில்தா எனக்கு

மத்திகிரி, 22-08-2017, இரவு 11.10

713 Should continue

Not thinking anything

Not doing any reflection

I should come and

Sit at your feet

I should worship you

Only for your sake

I should rejoice

Having fellowship with you

Not asking

Something

I should come

Seeking only you

Not requiring

Anything further

I should come to you

Needing only you

Talking with you

In silence

I should drown

In that silence

When the

Thought of wring comes

I should write it

In a langue without having any words

Having this kind of right with you

To have fellowship with you

I should come to you

Without having any kind of relationship

Whether day or night

Whichever might be the time?

I should mingle with you

Transcending time

This experience

Not ending here

It should continue

Without having any end

மத்திகிரி, 22-08-2017, இரவு 11.30

After writing the previous song (712) and reading it as my prayer, again I sat for few minutes silently.  Then I said to the Lord that I should come to Him just for his sake and not raising questions, demanding answers, praying for various needs.  Then as inspiration continued I wrote this song and went to bed—of course with the same vagueness.  Why this?  God alone knows and he alone can resolve it.

713 தொடர வேண்டும்

ஒன்றுமே நினைக்காது

ஒன்றுமே எண்ணாது

உன்னடி வந்துநான்

அமர்ந்திட வேண்டும்

உன்னை உனக்காக

நான்தொழ வேண்டும்

உன்னோடு உறவாடி

மகிழ்ந்திட வேண்டும்

வேண்டுதல் எதுவும்

செய்யாது உன்னை

வேண்டியே வேண்டி

நான்வர வேண்டும்

தேவை எதுவும்

தேவை இல்லாமல்

தேவை நீயெனத்

தேடிட வேண்டும்

மொழியற்ற மொழியாலே

மவுனமாய்ப் பேசி

மவுனத்தில் ஆழ்ந்து

மூழ்கிட வேண்டும்

எழுதிடும் எண்ணம்

எனக்குள் வரும்போது

இல்லாத எழுத்தாலே

எழுதிட வேண்டும்

இதுபோல உறவாடும்

உரிமையில் உன்னோடு

உறவற்ற உறவாகி

உறவாட வேண்டும்

இரவோ பகலோ

எந்நேரம் ஆனாலும்

காலம் கடந்து

கலந்திட வேண்டும்

இந்த அனுபவம்

இத்தோடு முடியாது

முடிவற்ற தொடராக

தொடரவும் வேண்டும்

மத்திகிரி, 22-08-2017, இரவு 11.30

714 What is this litigation?

What is this litigation every day?

Why you forgot what you have promised

I told you with much patience

Then I shouted with much anger

Like blowing the horn to a deaf person

My voice also went in vain

Though I repeatedly told

My words never went to your ears

Why stage this drama

Unnecessarily every day

I know that you cannot pretend (to act)

You cannot change your nature

Once you promised you don’t have the habit

Of changing it

Once you promised that you will give

It is not in your nature to deny it

It is impossible for you to change

Your character ever

As I know your nature I told this

I came to plead my case before you

What you are going to gain in this

Why become so selfish unnecessarily

As you redeemed me keeping only my interest

Where will find a separate (selfish) need in this?

Therefore listen again as before

Try to understand my need

And give inner peace

According to that need

8-8-15, Mathigiri, 11.30 pm.

when I lack inner peace due to any reason, the only means I know is to go and fight with the Lord and even blaming Him as the reason for that. I know that he is not the reason for that and most of the time i lose my inner peace because of my fault and temparament. But as this is also part of my nature to blame someone else or my right to go and fight with the Lord, I often chose the later one and express it through songs like this.

714 இது என்ன வழக்கு

நித்தமும் இதுஎன்ன வழக்காச்சு

சொன்னதை நீயேன் மறந்தாச்சு

அமைதியாய்ச் சொல்லிப் பார்த்துவிட்டேன்

ஆத்திரம் கொண்டும் கத்திவிட்டேன்

செவிடன் காதில் ஊதியசங்காய்

என்சத்தமும் வீணாய்ப் போனதுவே

சொல்லிச் சொல்லிப் பார்த்தாலும்

உன்காதில் ஏறாமல் போனதுவே

எதற்காய் இந்த நாடகமும், நீ

தினமும் வீணாய்ப் போடுகிறாய்

நடிக்கவோ உனக்கும் தெரியாது

உன்குணத்தை மாத்திக்க முடியாது

வாக்குக் கொடுத்தபின் மாறுகின்ற

வழக்கமோ உனக்குக் கிடையாது

கொடுப்பேன் என்று சொன்னபின்னே

மறுக்கிற குணமும் தெரியாது

உனது இயல்பை மாற்றிக்கொள்ள

ஒருபோதும் உன்னால் முடியாது

உன்குணம் அறிந்ததால் சொல்லிவிட்டேன்

உன்னிடம் வழக்காட வந்துவிட்டேன்

இதிலென்ன லாபம் நீகாண்பாய்

வீணாய் சுயநலம் ஏன்கொண்டாய்

என்நலம் கருதி மீட்டபின்னே

உனக்கெனத் தனிநலம் எதில்காண்பாய்

எனவே முன்போல் கேட்டுக் கொள்ளு

என் தேவை தன்னைப் புரிந்து கொள்ளு

அதற்கு ஏற்ப அனுதினமும்

அமைதியை மட்டும் தந்துவிடு

8-8-15, மத்திகிரி, இரவு 11.30

715 I realized your mercy

Knowing me well I realized your mercy

I opened my heart as I experienced you

I gave up confusion as I received your compassion

I saw God as I bow at your feet

I know that this is very difficult one

I don’t have mercy within me

Though I received mercy from you many times

I don’t have that and don’t know the reason for that

Is it because I receive it free of cost

Or as you bestow it to me knowing me very well

Or as I refuse to born again

Or even after you forgave as I forgot that forgiveness?

I received mercy easily because of you

Still I forgot to live accordingly

Even after you paid a cost for that

I easily forgot its greatness

This is my condition till this day

However I try, there is no change in it

Once you realized this

I have an answer for this

Just one time refuse to show mercy to me

Allow me to experience that pain one time

As you refuse to do that

Oh my Lord, I still not repented, just listen to this

Mathigiri, 24-8-2017, 2.30 pm.

After reading the following lines in the commentary on Luke by Tom Wright, I cannot further proceed as I often experience that mercy of God in every walk of my life.  So closing the book I sit for moment thinking about the way God’s astonishing mercy often forgives me and helps me to experience his grace and love. Then I took the note and wrote this song within five minutes as the words flowed without any stop:

..He is astonishingly merciful (anyone who knows their own heart truly, and still goes on experiencing God’s grace and love, will agree with this); how can we, his forgiven children, be any less?….— Tom Wright, Luke for Everyone, London, SPCK (2004), Indian Edition, Delhi, ISPCK, 2015, p. 73

715 இரக்கத்தை உணர்ந்தேன்

இரக்கத்தை உணர்ந்தேன் என்னை அறிந்ததால்

இதயத்தைத் திறந்தேன் உன்னை உணர்ந்ததால்

கலக்ததைத் துறந்தேன் கருணை அடைந்ததால்

கடவுளைக் கண்டேன் உன்னைப் பணிந்ததால்

இதுமிகக் கடினம் என்பதை அறிவேன்

இரக்கம் என்னிடம் இல்லைநான் அறிவேன்

இரக்கத்தை உன்னிடம் பலமுறை பெறும்

இரக்கம் வரவில்லை ஏனென அறியேன்

இலவசமாக நானதைப் பெருவதினாலா

என்னை அறிந்தும் நீ கொடுப்பதினாலா

மறுபடிப் பிறக்க நான் மறுப்பதினாலா—நீ

மன்னித்தும் மன்னிப்பை மறந்ததினாலா

இரக்கத்தை உன்னால் எளிதாய் அடைந்தேன்

இருந்தும் அதன்படி வாழ்ந்திட மறந்தேன்

அதற்கொரு விலையை நீ தந்தபின்னும்

அதனின் உயர்வை எளிதாய் மறந்தேன்

இதுதான் என்னிலை இன்று வரையில்

எத்தனை முயன்றும் மாற்றம் இலையதில்

இதையும் நீயும் அறிந்த பின்னால்

இதற்கு என்னிடம் உள்ளது ஒருபதில்

ஒருமுறை இறங்கிட மறுத்துதான் பாரு

அதன்வலி உணர அனுமதி நீகொடு

அதைமட்டும் செய்யநீ மறுப்பதினாலே

ஐயனே நானின்னும் திருந்தலைக் கேளு

மத்திகிரி, 24-8-2017, மதியம் 2.30

716 How to share

It is a kind of experience

How to share about it?

By using which illustration

Explain it elaborately?

From somewhere

By somehow it will come

It will stand beyond

Words and thoughts

Even if sought

It won’t come that time

Even if we refuse it

It won’t let us go freely

A kind of bliss

Will overcome the heart

Both emotion and sensation

Will stand still

How long it will remain

No one knows

Why it is coming

None can understand

Once it came if we began to analyze it

We won’t get any explanation

Once it is gone, even if we long

It won’t come automatically

We should not

Try to communicate it to others

Even if we try

It is impossible through words

Even if others try

They cannot understand it

Even if they understood it

When they search for it, it won’t be available

Is it hunger?

To remain same for all

Is it thirst?

To remain common to all?

More than this

I cannot explain

There fore

Please forgive me

Mathigiri, 24-8-2017, 2.50 pm.

After reading the following points I closed my eyes and began to reflect my own personal experience ‘of the sacred’ and wrote this song.  When Saradha was correcting the Bhakti songs, she asked some questions about the strange kind of experience which I shared through my poems and she said that she never underwent similar experience. In response to her I said that it is not necessary for all to have same kind of experience. Above all what I try to communicate through words is completely different and limited by the limitation of my mind and the language.  Of course we need to verbalize our experience. But it cannot communicate the original nature of that experience, particularly when we try to communicate it through poems, which put so many restrictions on us.    And each language has its own limitation in it. For example in Tamil the beginning and end of the words in each line almost will match with the other words in a stanza what we call ‘yeduhai’ and ‘monai’.  Sometimes it will naturally come and other times we need to work it out a bit out of using our personal skills.  There we will use some words which won’t neatly fit, but there is no other option but to use it.  Similarly in order to fill the gap some extra words will be used.  Above all translating from one language to another is a Himalayan task.  In fact no translation can communicate the real meaning and spirit of the poem and I am well aware when I try to give my own poor English translation.

If I have to write a rationalistic view about some of the inner experience that I have with sacred it will end up with many pages. Still I cannot communicate properly.  I cannot call it a mystic experience, as I still do not comprehend mysticism in its totality.  It comes definitely because my bhakti. This I know for sure.  I try to communicate that experience in its various shades through my poems, particularly as I celebrate it within me in my fellowship with the Lord and also in celebrating with others. Yes writing poems and try to translate in English (poor me) and writing comments is the only part which I definitely not enjoying.  But in order to celebrate my bhakti with other bhaktas I do it. So not only the Tamil words, but even the translations with comments are in one way part of that celebration.  But once I translate and write my comments, I feel that I failed in my communication.  But that is what I can do at my best.  So this song too expresses that limitation and also celebrates that experience with others.

…In his famous work, The Idea of the Holy, Rudolph Otto analyses the modalities of religious experience rather than the ideas of God and religion. He does not touch on the question of myth and mythical thought but concentrates on the non-rational side or religion. For Otto the sacred is the feeling of terror, the numinous, and the awe-inspiring.

            “The feeling of I”, he writes, “may at times comes sweeping like a gentle tide, pervading the mind with a tranquil mod of deepest worship. It may pass over into a more set and lasting attitude of the soul, continuing, as it were, thrillingly vibrant and resonant, until at last it dies away and the soul resumes its “profane”, non-religious mood of everyday experience. It may burst in sudden eruption up from depths of the soul with spasms and convulsions, or lead to the strangest excitements, to intoxicated frenzy, to transport, and to ecstasy. It has its wild and demonic forms and can sink in an almost grisly horror and shuddering. It has its crude, barbaric antecedents, and early manifestations, and again it may be developed into something beautiful and pure and glorious. It may become the hushed, trembling, and speechless humility of the creature in the presence of – whom or what?  In the presence of that which is a Mystery inexpressible and above all creatures.” {Rudolf Otto, Das Heilige, Breslau, 1917, English translation John W. Harvey, The Idea of the Holy, Penguin Books, London, 1959, pp. 12-13}

If religion refers to the experience of the sacred it follows that it is related to the experience of a revelation which need not necessarily fall within the binding framework of dogma and organized religion. The experience of the sacred is one of its own kind. It is lost when identified with this or that conceptualized deity.  No one can be taught it nor can it be explained to anyone who has not known it. That what it reveals for the person struck by it, is the only valid revelation of reality. The experience of the sacred is related to the ideas of being, meaning truth. Its experience unfolds a dimension not apprehended by theoretical reflection alone. Its content is too (p.35) tender and fragile to be left at the mercy of circumscriptive conversation or parlour-speech….—Frans Baartmans, Apah, The Sacred Waters: An Analysis of a Primordial Symbol in Hindu Myths, Delhi, B. R. Publishing Corporation [Division of D.K. Publishers Distributors (P) Ltd.],  1990, pp. 35-36

716 எப்படிச் சொல்ல

அதுஒரு அனுபவம்

அதை எப்படிச்சொல்ல

எததைக்கொண்டு அதனை

விவரித்துச் சொல்ல

எங்கிருந்தோ அது

எப்படியோ வரும்

எண்ணம் வார்த்தைக்கு

புறம்பாக நிற்கும்

நாமாகத் தேடினும்

தானே வராது

நாமதை மறுத்தும்

நம்மை விடாது

ஒருவிதப் பரவசம்

உள்ளத்தை ஆளும்

உணர்வுடன் உணர்ச்சியும்

மரத்துமே போகும்

எதுவரை இருக்கும்

எவர்க்கும் தெரியாது

எதனால் வருகுது

எவர்க்கும் புரியாது

வந்தபின் ஆராய்ந்தால்

விளக்கம் கிடைக்காது

சென்றபின் விரும்பினும்

தன்போல் வராது

பிறருக்குச் சொல்லிட

முயற்சிக்கக் கூடாது

முயன்றாலும் வார்த்தையால்

விளக்கிட முடியாது

முயன்றாலும் பிரறதை

புரிந்திட இயலாது

புரிந்தாலும் அவர்தேட

அதுபோல் கிடைக்காது

அதுஎன்ன பசியா

ஒருபோல் இருக்க

அதுஎன்ன தாகமா

பொதுவாய் இருக்க

இதற்கும் மேலும்

விளக்கம் கொடுக்க

எனக்கும் முடியலை

அதனால் மன்னிக்க

மத்திகிரி, 24-8-2017, மதியம் 2.50

717 Become very light

I try to share without sharing it

But I try to share it with you

I come to your feet

With much tiredness

Calling me near to you

Comfort me

Hugging me with love

Remove my tiredness

Unable to cry

I cry within

Not understanding it

I get frustrated

Though I have

Many reasons to share

I lament within me

As I am unable to communicate it

There are many

Troubles come in this world

But sharing it

The burden alone increases further

There is no point

In sharing with others

At the same time

I cannot carry it on my own

Just for the pleasure

Of few seconds

How much trouble

They get

Just you see

They way we suffer

Like a monkey

Which puts it hand inside a coconut?

Even though we received

But unable to enjoy

 Not knowing

The reason for that

We become upset

With so many

And become

Very angry with much hate

When I see this

Some kind of

Sorrow

Overcomes me

I came to

Share only this with you

But without words

I am troubled

Now the burden

Of my heart has gone

Once I shared with you and cried

My heart become very light

Mathigiri, 25-8-2017 11.10 pm.

When I heard about another sad story about a broken marriage in one of my school time friend’s family, again my heart is broken.  In modern time there are so many broken marriages and the one who suffers is the woman at the most—though in few cases men are genuinely affected.  Several marriages never last even for few years and the major reason is small disputes or ego clashes.  Sometimes due to unfaithfulness cause the reason for the broken marriage and just for the pleasure which lasts for few minutes one of the life partners brings permanent damage.  As I was thinking about the girl who is now affected because of her husband’s unfaithfulness in marriage, I become very sad.  Some kind of sorrow overwhelmed me.  I don’t know with whom I can share.  At the same time by sharing such issues I cannot resolve the crises.  So I took this matter with the Lord and poured my heart to him and prayed for that girl and her daughter who is worst affected in this.  After the prayer I felt some kind of release in my spirit and then wrote this song.

717 இலேசாக ஆச்சு

சொல்லாமல் சொல்கிறேன்

சொல்லிடத் துடிக்கிறேன்

சோர்வுற்று உந்தன்

திருவடி பணிகிறேன்

அருகினில் அழைத்து

ஆறுதல் படுத்து

அன்புடன் சேர்த்து

சோர்வினை அகற்று

அழத்தெரியாமல் நான்

அழுகிறேன் உள்ளே

அதுபுரியாமல் நான்

தவிக்கிறேன் வெளியே

சொல்லிட ஆயிரம்

காரணம் இருந்தும்

சொல்லவும் தெரியாது

மனதிலே புலம்புறேன்

உலகில் ஆயிரம்

அவலங்கள் தோன்றுது

உரைப்பதால் பாரம்

அதிகமாய்ப் போகுது

பிறரிடம் சொல்லிப்

பயனில்லை அறிந்தேன்

தனித்தே சுமக்க

இயலாது உணர்ந்தேன்

சிலத்துளி மகிழ்வுக்கு

எத்தனைப் பாடு

நிலையில்லா சுகத்தால்

எத்தனைக் கேடு

தெங்கில் கைவிட்ட

குரங்காய் மாறி

நாங்கள் படுகிற

அவலத்தைப் பாரு

கைக்கு எட்டியும்

வாய்க்கு எட்டாமல்

அதற்கான காரணம்

சரியாகத் தெரியாமல்

எவர்எவர் மீதோ

கோபமும் கொண்டு

ஆத்திரப் படுகிறோம்

வெறுப்புமே கொண்டு

இவற்றை எல்லாம்

பார்க்கும் போது

ஒருவித சோகம்

மனத்தைக் கவ்வுது

அதையே உன்னிடம்

சொல்லிட வந்தேன்

ஆயினும் மொழியின்றி

கலங்கியே நின்றேன்

இப்போ என்மனப்

பாரமும் போச்சு

உன்னிடம் அழுதபின்

இலேசாக ஆச்சு

மத்திகிரி 25-8-2017 இரவு 11.10

718 The cat which burnt its tongue

Is it an argument?

To cheat myself

Or is it the lesson

Which you want to teach me?

 (Due to guilt) on one side

The burden becomes heavy

On the other side

The mind says that it is correct

Mean time

My spirit comes to you

Seeking an answer

From you

Whatever might be?

My side argument

Your verdict should be

Very clear

Now allowing my spirit caught in a

Tug up war

I should know your will

Very clearly

Though I cannot understand

This your play

There should be some

Good reason for that

Though I might not

Like it now

There is no point in opposing it

That I know well

These kinds of your plays

Are not new to me

I never won even one time

By resisting them

As the past experience

Remains fresh in my mind

There is no need

To learn it one more time

Like the cat

Which burnt its tongue?

It is better for me

Keep quiet now

Till you serve the milk

By cooling it

It is better not to

Argue with you

Mathigiri, 30-8-2017, 10.30 p.m.

When some events brings new turning in my life, particularly where God’s invisible hands guide in new direction then not sure whether it is my own reason which tries to justify it or clear direction by God, I am more confused.  On the one side the commitments that I made brings some kind of guilty conscience within me. On the other side God works in such a way that He tries to convince me and also tries to point out that even such guilty conscience is a kind of excuse on my part to obey Him.  Then based on my past experience, now I never resist or try to fight back with the Lord, because at the end He alone is going to win.  Better resign to the will of God and his guidance than sitting and feel remorse based on some feelings and emotions which create guilty conscience. 

718 சுடுபட்ட பூனை

என்னையே ஏமாற்ற

நான்செய்யும் வாதமா

இல்லைநீ சொல்லித்

தருகின்ற பாடமா

ஒருபக்கம் பாரம்

மனதையே அழுத்துது

மறுபுறம் சிந்தை

சரியென ஏற்குது

இடையில் என்னாவி

உன்னிடம் வருகுது

இதற்குகொரு பதிலையே

உன்னிடம் கேட்குது

என்பக்க நியாயம்

எதுவாக இருந்தாலும்

உன்பக்கத் தீரிப்பு

தெளிவாக இருக்கணும்

இழுபறியாய் இங்கு

என்னாவி துடிக்காமல்

உன்சித்தம் தெளிவாக

எனக்குமே புரியணும்

உன்னிந்த விளையாட்டு

புரியாத போதும்

நீகொண்ட காரணம்

சரியாக இருக்கணும்

ஆயினும் இப்போது

பிடிக்காத போதும்

எதிர்த்தாலும் நடக்காது

எனக்கது தெரியும்

இதுபோன்ற விளையாட்டு

புதிதான தில்லையே

எதிர்த்துநான் போராடி

வென்றதும் இல்லையே

முன்கண்ட அனுபவம்

பசுமையாய் இருக்கையில்

மீண்டும் ஒருமுறை

தேவையும் இல்லையே

சுடுபட்ட பூனைபோல்

சும்மாக இருப்பது

ஒன்றே எனக்கு

மிகமிக நல்லது

சூடாற்றி நீயாக

தருகின்ற வரையில்

வாதம் செய்யாமல்

இருப்தே சிறந்தது

மத்திகிரி, 30-8-2017, இரவு 10.30

719 Beyond senses

All the emotions that come in our body

Will soon disappear after remaining for short time

Similarly the sensation that comes in our heart

Will go away as soon as it appeared

But the experience that we gain through them

How far true, how do we know?

But the bliss that you give through them

How can I measure it?

Tears might come automatically

The hands might fold as usual

The mouth opening itself, O charitable one

Can sing your praises

But how can I say, O my Lord

That this a kind of experience

How is it possible for me to utter

That noble blissful state

One should go beyond the senses

Along with buddhi mind also should remain calm

Though I do not have any experience

My spirit could realize it

There is no means to share

To express that condition

There is no need

For others to understand it

I will say that this is not the failure of language

Also not a defeat of the heart

When I seek you with some need

Knowing my need you will come and give

Mathigiri, 30-8-2017, 11.10 pm.

As I began to read a book on Theologies of Emotions (Michelle Voss Roberts, Tastes of the Divine: Hindu and Christian Theologies of Emotion, New York, Fordham University Press, 2014] I began to think about my own experience with emotions and theology.  I know for sure that it is not sensation or mere emotion with some physical responses like tears coming, hair standing for few seconds.  But I cannot set aside them as mere physical response; however weak and temporary they might be.  Though we all need to return back to our profanity after some sacred and awe inspiring moments in life, what the atman realizes and the inner being tries to expresses it is beyond human understanding and communication. 

Though I already quoted in the song 716, it is worth to read it again here:

If religion refers to the experience of the sacred it follows that it is related to the experience of a revelation which need not necessarily fall within the binding framework of dogma and organized religion. The experience of the sacred is one of its own kinds. It is lost when identified with this or that conceptualized deity.  No one can be taught it nor can it be explained to anyone who has not known it. That what it reveals for the person struck by it, is the only valid revelation of reality. The experience of the sacred is related to the ideas of being, meaning truth. Its experience unfolds a dimension not apprehended by theoretical reflection alone. Its content is too (p.35) tender and fragile to be left at the mercy of circumscriptive conversation or parlour-speech….— Frans Baartmans, Apah, The Sacred Waters: An Analysis of a Primordial Symbol in Hindu Myths, Delhi, B. R. Publishing Corporation [Division of D.K. Publishers Distributors (P) Ltd.],  1990, pp. 35-36

719 புலன்களுக்கு அப்பால்

உடலில் தோன்றும் உணர்வுகள் எல்லாம்

ஒருசில நொடிகள் இருந்தபின் மறையும்

உள்ளத்தில் தோன்றும் உணர்ச்சியும் கூட

அதுபோல் தோன்றி தன்போல் மறையும்

இவற்றின் மூலம் தோன்றும் அனுபவம்

எதுவரை உண்மை எப்படித் தெரியும்

இவற்றைக் கொண்டு நீதரும் பரவசம்

எப்படி என்னால் அளக்க முடியும்

கண்ணீர் தன்போல் வந்திடக் கூடும்

கரங்களும் தமபோல் குவிந்திடக் கூடும்

வாயும் மனதும் வாழ்த்தியே பாடி

வள்ளலே உன்னைப் போற்றவும் கூடும்

ஆயினும் இவையே அனுபவ நிலையென

ஐயனே எப்படி நான்சொல்லக் கூடும்

அந்த உன்னத பரவச நிலையை

எடுத்துச் சொல்ல எப்படிக் கூடும்

புலன்களைக் கடந்து போக வேண்டும்

புத்தியும் மனதும் ஓய்ந்திட வேண்டும்

எவ்வித உணர்வும் அற்ற போதும்

என்னுயிர் மட்டும் புரிந்திடக் கூடும்

புரிந்த அந்த நிலையைக் கூற

புவியில் எந்த வழியும் இல்லை

பிறரும் அதனைப் புரிந்து கொள்ளத்

தேவை இங்கு ஏதும் இல்லை

மொழியின் தோல்வி இல்லை என்பேன்

மனதின் தோல்வி இல்லை சொன்னேன்

தேவை கொண்டு தேடும் போது

தேடி வந்து தருவாய் என்பேன்

மத்திகிரி, 30-8-2017, இரவு 11.10

720 What is Santa (peace)?

When I sat silently to know

What actually peace is

Negative thoughts come and say

That there is no real peace which exists

When things go as I like

Still the peace which I long is not yet gained

Anxiety about what will happen next

Is not allowing me to get that peace

Though the senses enjoy the pleasure which they longed

Still they cannot enjoy it completely

Some kind of longing never allows

To enjoy that pleasure completely

Thinking that if I achieve some kind of balance

In my mind (sithaprajnatha) then peace will prevail

Thinking like this when I sought that balance

Chanchal (frustration) will come along with it

Renouncing all these when I

Clinked the state of desirelessness

Even renunciation itself becoming a desire

Will never allow me to give up even that

Finally when I cannot understand that

What is the real peace?

I understood the truth that

Till the end peace is not here

In a fluctuating mind which changes in every second

There is no permanent peace

Once I realized this

Then the peace which I sought will automatically come

Mathigiri, 1-9-2017, 2.20 pm.

As I was reading about Santa Rasa (about peace) in Michelle Voss Roberts, Tastes of the Divine, Fordham University Press, New York, 2014,as I cannot accept or understand many argument put forth by the author after quoting Abhivanagupta on Santa rasa, I stopped reading and began to think what actually peace is. Then I wrote this song expressing my view.

Roberts:

…As Abhinavagupta combines these two senses of the term,

[t]he peaceful rasa may be characterized as the full development into aesthetic enjoyment of certain type of happiness (sukha) occurring as a (p.21) basic emotional state. This happiness consists in the dying off, that is, the complete cessation, of desires, that is, yearnings for objects of sense, and may be called an indifference to worldly things (nirveda).⁶

Santa, then, evokes the peaceful repose of the self in brahman, which grants the momentary cessation of conscious thought and the transcendence of subject-object duality. For Abhinavagupta, the spectator’s absorption in the drama is akin to the deepest contemplation. … proponents of devotional religion (bhakti) further expand this contemplative calm to include a kind of mute awe in the presence of a deity.— Michelle Voss Roberts, Tastes of the Divine, New York, Fordham University Press, 2014, pp. 21-22

6. Loc 3.26a, translated by Ingalls, Daniel H. H., Jeffrey Moussaieff  Masson, and M. V. Patwardhan: The Dhvanyaloka of Anandavardhana with the Locana of Abhinavagupta, Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1990, 521

            Critics also raise questions about the existence of santa rasa because it is essentially a negative state: the absence of desire. This negation of mental activity cannot be regarded as an emotion, which is by definition a positive mental state.  Abhinavagupta deftly makes a technical distinction to counter this objection: there are two types of nonexistence, that of something that has never come into being and that of something which once existed but has been destroyed. The negative mental state of santa is the latter.  All persons come into the world with desire, but when desire ceases, the mind returns to peaceful equanimity.  Santa is a state of mind that is not particularized by any of the other moods, a mode of awareness from which those other moods have melted away.

….Abhinavagupta grants that santa rasa cannot be represented in its culminating state, but this is true of other rasas such as love and its culmination in sexual ecstasy as well….—p. 26

720 எது அமைதி

அமைதி எதுவென அறிந்திட நானும்

அமைதியாக அமர்ந்திட்ட போது

எதிர்மறையான எண்ணங்கள் வந்து

ஏதுவுமே அமைதி இல்லை என்குது

விரும்பியபடியே காரியம் வாய்த்தும்

விரும்பிய அமைதியோ கிடைக்கவும் இல்லை

அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற

கலக்கமும் அமைதியைத் தருவதே இல்லை

புலன்கள் விரும்பிய சுகங்கள் கிடைத்தும்

கிடைத்த இன்னபமும் முழுமையாய் இல்லை

ஒருவித ஏக்கம் அதையும் கூட

முழுமையாய்த் துய்க்க விடுவதே இல்லை

மனதில் ஒருவித சமநிலை வந்தால்

அமைதி அதனிடை நிச்சயம் நிலைக்கும்

என்று எண்ணி சமநிலை நாட

சஞ்சலம் வந்து கூடவே நிற்கும்

இவைகள் அனைத்தையும் முழுமையாய்த் துறந்து

பற்றற்ற பற்றை பற்றிய போதும்

துறவும் ஒருவித பற்றாக மாற

துறவைத் துறக்க இயலாமல் போகும்

இறுதியில் அமைதி இதுதான் என்று

உறுதியாய் நானும் அறியாத போது

இறுதி வரையில் அமைதி என்பது

இங்கில்லை என்ற உண்மை புரியும்

நொடிகள் தோறும் மாறிடும் மனதில்

அமைதி என்பது நிரந்தரம் இல்லை

அதையே நானும் உணர்ந்த பின்னே

தேடிய அமைதி தன்போல் வந்திடும்

மத்திகிரி, 1-9-2017, மதியம் 2.20

721 Cannot renounce

Though I try to run away from the life by renouncing it

Thinking that life is nothing but Maya

As Maya too coming along with me

Finally the very Maya itself becomes a kind of life

In order to reach that final stage (of renunciation)

By giving up material needs and controlling the senses

Yet I need to sought the help of

The very sense and material things to attain that

As long as the body and mind is there

It is not possible to renounce much

Proclaiming ‘Maya. Maya’

We need not to cheat ourselves

In the life which we ought to live each second

The need of the body is not Maya

Even if we try to reject it by saying it as a Maya

The mind is not ready to accept it

On the one side hunger and thirst is there

On the other side many needs of the mind is there

Add to them the need of this world

Also come to attack me directly

Which one should I say as Maya?

As long as all the needs are there

Once I realized the force of need

There is no chance to renounce

Mathigiri, 1-9-2017, 10.30 pm.

On the point of giving up the earthly needs and mundane concerns to attain Santa rasa (As I was reading about Santa Rasa (about peace, see the previous song 721) in Michelle Voss Roberts, Tastes of the Divine, Fordham University Press, New York, 2014,) I thought that even this longing to have such kind of peace (santa or tranquility) is a kind of Maya as material needs is a reality on this earthly life.  As I was reflecting about it I wrote this song.

721 துறக்க முடியாது

மாயையே வாழ்வு என்றுமே எண்ணி

வாழ்க்கையைத் துறந்து ஓடிய போதும்

கூடவே மாயையும் ஓடியே வந்திட

மாயையே ஒருவித வாழ்வாகிப் போகும்

பொருளைத் துறந்து புலன்களை வென்று

இறுதியில் அடையும் நிலையம் கூட

புரிந்திட நானும் முயன்றிடும் போது

பொருளைப் புலனை நாட வேண்டும்

உடலும் மனமும் இருக்கின்ற வரையில்

எதையும்துறக்க முடிவதே இல்லை

மாயை மாயை என்றுமே கூறி

நம்மையே ஏய்த்திடத் தேவையும் இல்லை

ஒவ்வொரு நொடியும் வாழ்கின்ற வாழ்வில்

உடலின் தேவையில் மாயையே இல்லை

மாயை என்று மறுத்திட முனைந்தும்

மனது அதனை ஏற்பதே இல்லை

பசியும் தாகமும் ஒருபுறம் இருக்க

மனதின் தேவைகள் பலபுறம் நெருக்க

உலகின் தேவையும் நேரடியாக

உடலோடு மனதையும் அடித்து நொறுக்க

எதனை மாயை என்றுமே சொல்ல

எல்லாத் தேவையும் இருந்திடும் போது

தேவையின் வலிமையை உணர்ந்த பின்னே

துறக்க இங்கு வாய்ப்புமே ஏது

மத்திகிரி, 1-9-2017, இரவு 10.30

722 What else can I say?   Whatever you want to communicate I cannot understand Unless you come and explain My mind won’t comprehend it I try my best To understand it But till you reveal I cannot understand it   I understood the Reason for creating me You forgave my sin That I realized You called me for you I came accordingly But what happed further That I cannot comprehend   I know for sure that There is no use in questioning you Even if I ask questions There is no answer, I understood it Not showing the goal clearly You ask me to run But so far I cannot understand The reason for that!   While running You will change the track If I become tired while running You will give rest If I stand with much hesitation You will encourage me (to run) If I refuse to oblige You will remove me   But your plan will Never go Accordingly there will be No change in your will If give my consent and come You will take me with you If I refuse to obey Then you will say, ‘as you wish’.   So there is nothing For me to say further Whatever I say You are not going to listen Ok it is your game What can I do? Once I become your slave What else can I say?   Mathigiri, 1-9-2017, 11.10 pm.   I feel that sometimes God not disclosing all about our future asks us to run, not even clearly showing what the goal is. Of course the Lord is the final goal, but in this life on earth and in our seva to the Lord, there should be some goal and clarity about future so that we can run with much confidence. But sometimes God not only changes our track but even asks to run not disclosing the goal and even without clarity. But trusting him is the only option left with us, provided if we want to continue to run. 722 வேறென்ன சொல்ல   என்னநீ சொன்னாலும் என்னுளம் புரியாது வந்துநீ சொல்லாமல் உன்னுளம் விளங்காது முயற்சியும் செய்கிறேன் முடிந்த வரையில் ஆயினும் புரியாது நீசொல்லும் வரையில்   படைத்ததின் நோக்கத்தை புரிந்துமே கொண்டேன் பாவத்தை மன்னித்தாய் அறிந்துமே கொண்டேன் உனக்கென அழைத்தாய் வந்துமே நின்றேன் அதன்பின் நடப்பதை மட்டுமே அறியேன்   கேள்விகள் கேட்பதில் பயனில்லை அறிவேன் கேட்டாலும் பதிலில்லை தெளிவாக அறிந்தேன் இலக்கையும் காட்டாமல் ஓடவும் சொல்லகிறாய் இதைமட்டும் ஏனென்று இதுவரைப் புரியேன்   ஓடிடும் போதே பாதையை மாற்றுவாய் இடையில் ஓய்ந்தால் ஓய்வுமே தருவாய் தயங்கியே நின்றால் தட்டியும் கொடுப்பாய் முடியாது என்றால் என்னையே நீக்குவாய்   உன்நோக்கம் மட்டும் ஒருநாளும் நீங்காது அதுபோல் உன்சித்தம் எந்நாளும் மாறாது உடன்பட்டு நான்வர உடன்சேர்த்துக் கொள்வாய் உடன்பட மறுக்க “உன்பாடு” என்பாய்   இனிநான் சொல்ல ஏதுமே இல்லை என்ன சொன்னாலும் நீகேட்ப தில்லை இனி உன்பாடு நானென்ன செய்ய அடிமை ஆனபின் வேறென்ன சொல்ல   மத்திகிரி, 1-9-2017, , இரவு 11.10   Song 723 Human birth is worth Whenever I think about your mercy It really surprises me very much Whenever I think about all your blessings My heart sings your praise with much thanks Though I am repeating the same many times Though you are doing the same many times The compassion that you have on me Remains true beyond my imagination You had grace which can’t be understood You stunned us unable to understand it You gave me a heart to think about it you help me to worship you by new songs each day This becomes your natural nature this becomes your everyday duty But for me, who is get tossed everyday it Remains fresh new in each moment of life You can’t understand however I share What can I say further,  that’s your higher status Though you came as a human-God You never had our human mind You can understand this only if you too were redeemed as a sinner like us Only if you could carry so many burdens that we carry Though you carried our sin Poor one, how can you ever understand this? One way this birth as human is good indeed It gave us an opportunity to enjoy your grace You bestowed only that grace to me Wow, wow what can I say to praise you Karunai Anandar Ashram, Thiruppunthuruthi, 7.9.2017, 7.00 pm Last night due mosquitoes literarily I couldn’t sleep whole night and spent the time sitting in the chair when I stayed with my mother in her room at Kumbakonam in the old age home where my brother lives with his wife in another room. So after arriving Dr. Ramaswsy’s Karunai Anandar Ashram at Thiruppunthuruthi, In the afternoon, I had a good sleep.  This Ashram is next to the river Kudamuruti, which is now dry. But there are plenty of coconut trees and peacocks. So when I went for my evening walk surrounded by nature, I was overwhelmed by the extra grace which God always showing in my life. Then as I began to thank God for that, these lines came in my mind. At the same time, as per my habit, as I wanted to tease the Lord,  when was about to complete the poem I deliberately add last but one stanza which helped me to thank God even the birth as human. 723மனித்தப் பிறவியும் வேண்டுவதே, என்மீது நீகொண்ட இரக்கத்தை நினைக்க எனக்கது மிகமிக வியப்பாக இருக்குது எனக்குமே நீசெய்யும் நன்மையை நினைக்க என்னுள்ளம் நன்றியால் உன்னையே துதிக்குது பலமுறை இதையே நான்சொன்ன போதும் பலமுறை அதையேநீ செய்கின்ற போதும் கணம்தோறும் என்மீது நீகொண்ட இரக்கம் கற்பனை மீறிய உண்மையாய் இருக்கும் விளங்கிட முடியாத பேரருள் கொண்டாய் விளக்கிட இயலாது திகைத்திடச் செய்தாய் நானதை நினைக்க மனதையும் தந்தாய் நாள்தோறும் பாடிப் பணிந்திடச் செய்தாய் உனக்கிது இயல்பான குணமாக இருக்குது உனக்கிது அனுதினப் பணியாக இருக்குது ஆயினும் அலசடிப் படுகின்ற எனக்கு கணந்தோறும் இதுமட்டும் புதிதாய் இருக்கு நானிதைச் சொன்னாலும் உனக்கிதுப் புரியாது நானென்ன செய்யட்டும் உனக்குள்ள உயர்விது மனித-தெய்வமாய் நீவந்த போதும் மனிதனின் மனநிலை கிடையாது உனக்கு பாவியாய் இருந்து மீண்டால்தான் புரியும் பலவித பாரங்கள் சுமந்தால்தான் தெரியும் பாவ பாரம் சுமந்திட்ட போதும் பாவம் உனக்கிது எப்படி புரியும் ஒருவிதம் மனிதப் பிறவியும் நல்லது உன்னருள் துய்க்கும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது அதையே எனக்கும் நீயும் தந்தது அடடா என்ன சொல்லித் துதிப்பது திருப்பூந்துருத்தி, கருணையானந்தர் ஆஸ்ரமம், ,7-9-2017, மாலை 7.00

724. I celebrate my ego

In order to celebrate my ego
and only to celebrate it
I do many things
in life

I will think
only about my need
by saying so many things
will try to get it

I will put
Different masks for this
and I will do play many roles
to win other’s sympathy

Once I achieved
my goal
congratulating me
I will rejoice

I will also
give thanks to you
thinking that
you are doing this considering my needs

After that
Oh my lord
you will
reveal the truth

But not
accepting that
I will give
many explanations

Like the Pharisees
having many arguments
knowing, still unknowing
I will even teach you

Like the scribes
who teaches the Law
I will give many
Un-required explanations

Finally knowing
my condition
you will take the whip
and show it to me

As I know its pain
before you whip me once
I will rush and
Catch your feet

After that
smiling gently
you will expose
my selfishness

But what to say further
forgetting it 
within few seconds
I will do as before

This is an
Unending serial
which will never come to an end
unless you take pity on me

Therefore 
not blaming me unnecessarily
you take the final decision
Very quickly

Thiruppunthurithi, 8-9.2017, 3.00 am. Luke, 11.42 to 54

Unable to sleep much, as the peacocks in the ashram began to make big noise (which is terrible to listen, particularly in a silent night), I got up at 2.00 am. Unable to sleep further, (as they continue to make the noise till the morning with regular gap) I began to read the commentary on Like by Tom Wright. When I read the commentary for Luke. 11.42 to 54, closing the book I began to mediate on it. Then reflecting my life, as the inspiration came I wrote this song. But at the end, as usual throwing the ball in his court I urged the Lord to take quick step to resolve this crises in my life (which is to call me back at the earliest, so that he can be spared from such songs further,).

724. சுயத்தைக்கொண்டாட

சுயத்தை கொண்டாடி
சுயத்தையே கொண்டாட
சொல்கிறேன் செய்கிறேன்
சிலபல செயல்கள்

என்தேவை என்னவோ
அதைமட்டும் எண்ணுவேன்
எதையேனும் சொல்லி
அதைப்பெற முயல்வேன்

இதற்காக வேடம்
பலவுமே போடுவேன்
என்மீது இரங்கிட
நாடகம் ஆடுவேன்

இவையெல்லாம் செய்து
என்தேவை அடைந்தபின்
என்னையே மெச்சி
எனக்குள்ளே மகிழ்வேன்

என்தேவை அறிந்துநீ
எனக்கிதைச் செய்கிறாய்
என்றுமே எண்ணிநான்
நன்றியும் கூறுவேன்

அதன்பின் மெதுவாக
ஐயனே நீயுமே
உண்மை எதுவென
உரித்துமே காட்டுவாய்

ஆயினும் அதையுமே
ஏற்காத நானுமே
ஆயிரம் விளக்கம்
அதற்கும் தருவேன்

பரிசேயர் போலவே
பலவிதம் வாதிட்டு
புரிந்தும் புரியாமல்
போதிப்பேன் உனக்கே

வேதத்தைப் போதிக்கும்
வேதபாரகர் போல
வேண்டாத விளக்கங்கள்
ஆயிரம் காட்டுவேன்

இறுதியில் என்நிலை 
அறிந்து நீயுமே
சாட்டையை எடுத்துமே
சுழற்றியே காட்டுவாய்

அதன்வலி அறிந்ததால்
ஒருஅடி கொடுக்கும்முன்
விரைந்து நானுமே
திருவடிப் பற்றுவேன்

அதன்பின் நீயுமே
மெதுவாக சிரித்துமே
எனது  சுயமதை 
உரித்துமே காட்டுவாய்

ஆயினும் என்சொல
அடுத்த நொடியிலே
அதையும் மறந்துநான்
வழக்கம்போல் செய்வேன்

இதுஒரு தொடர்கதை
என்றுமே முடியாது
என்மீது இரங்கியே
நீயுமே முடிக்காமல்

ஆகவே என்மீது 
வீண்பழி போடாது
முடிவை சீக்கிரம்
எழுதிடு நீயுமே

திருப்பூந்துருத்தி, 8-9-2017,காலை 3.00, லூக்கா 11.42-54

725 Rest I will tell

Whatever we might say

Your heart won’t be harsh

 Without giving blessings

It won’t rest

Because it becomes

Natural for you

Giving something

Becomes your habit

Won’t the mother know?

Even before the baby make some sound

Won’t she hug it and

Feed her milk

Knowing the hint

Father will provide

Fulfilling the needs of his child

He will rejoice in it

For what reason

Relatives and friends are there

When need comes

Only to help

The one who

Gave these tendencies to us

Doing more than that

Is your habit

As I know this

I tell this Oh my Lord

In everyday life

I receive your blessings

But still there is

One shortcoming in this

That is what I am

Going to tell

Before I tell

It is better for you understand

Once I shared

You cannot deny it

I have the

Answer for this also

But I will share it

Once you gave your response to me

Thirupponthuruthi, 8-9-2017, காலை, 7.30

As I got up very early in the morning unable to sleep, after doing my reading etc., went for a long walk in the morning enjoying the nature and my time with the Lord.  As I was often thinking the so many blessings that he gives in spite of my short comings, I said to him you can never be harsh on me.  Then as the inspiration came I began to write this song in my mind and after I came to the room I wrote this song.  But as I was in a teasing mood of the Lord, the last three stanzas I deliberately wrote to him that unless he understand and tell what is that short coming that he has, I am not going to share my answer to him.  Then I laughed to the content of my heart.  I like that very much to be free with the Lord.

725 மீதியைச் சொல்வேன்

என்னதான் சொன்னாலும்
உன்மனம் கேட்காது
நன்மைகள் செய்யாமல்
அதுவுமே ஓயாது

ஏனென்றால் அதுஉனக்கு
இயலபாகிப் போச்சு
எதையேனும் தருவது
வழக்கமும் ஆச்சு

மழலை சிணுங்கும்முன்
தாய் அறிவாளே
மார்பினில் அணைத்துப்
பால் தருவாளே

குறிப்பை அறிந்துமே
தந்தையும் தருவான்
குழந்தையின் தேவையை
நிறைவாக்கி மகிழ்வான்

உற்றமும் சுற்றமும் 
இருப்பது எதற்கு
தேவைப் படுகையில்
உதவிட அதற்கு

இந்த குணத்தை
தந்த உனக்கு
அதனினும் அதிகம்
செய்வது வழக்கம்

அறிந்ததால் சொன்னேன்
ஐயனே நானும்
அனுதின வாழ்வில்
பெறுகிறேன் நானும்

ஆயினும் இதிலும்
குறைஒன்று உள்ளது
அதைத்தான் சொல்ல
வருகிறேன் இப்போது

சொல்லும்முன் புரிந்து
கொள்வது நல்லது
சொன்னபின் மறுக்க
ஆகாது உனக்கு

இதற்கு பதிலும்
உன்னிடம் உள்ளது
அதைநீ சொன்னபின்
சொல்லுவேன் மீதியை

திருப்பூந்துருத்தி, 8-9-2017, காலை, 7.30

Posted up to this

726 Not two

I come and talk with you

From within my heart

Not knowing about

The struggle in the world

Sitting

Leisurely

Not doing

Anything

I cheat me

Thinking that

I am searching you

Within me

Though I

Close my eyes

Thousands of visions

Will come within

My heart

After running behind them

Will return back

With emptiness

Seeing you

Within me

Is not sitting

Just closing my eyes

Doing the

Outside works which you give

Properly is

The best way (for that)

Keeping faith

In you is not

Seeing you

Within me

Once seen you

Within me

It is only in the

 Changed outward vision

Not dividing

Inner and outer

I should live in both

Within you

I should demonstrate

Outwardly also

About the inner vision

Which I saw within

Thirupponthuruthi, 12 30, pm.  8-9-207

After reading this comment by Sahi I closed my reading and sat to contemplate about it.  Then I wrote my reflections through this song.

“…Faith is not just something inward looking, it is new way of looking at the external world….”(Jyoti Sahi, Stepping Stones: Reflections on the Theology on lindian Christian Culture. Bangalore, Asian Trading Corporation, 1986, quoted in, Michelle Voss Roberts, Tastes of the Divine: Hindu and Christian Theologies of Emotion, Fordham University Press, New York, 2014, p.43

726 இரண்டில்லை

உள்ளாக உன்னிடம்
வந்துநான் பேசுறேன்
உலகின் போராட்டம்
எதுவெனப் புரியாமல்

ஓய்வாக நானும்
அமர்ந்து கொண்டு
ஒருவிதச் செயலும்
செய்யாமல் இருந்து

எனக்குள்ளே உன்னைத்
தேடுறேன் என்று
என்னையே ஏய்த்துக்
கொள்கிறேன் நன்று

வெறுமனே கண்களை
மூடிக் கொண்டாலும்
உள்ளே ஆயிரம்
காட்சிகள் தோன்ற

அவைகளின் பின்னே 
ஓடிய மனதும்
இறுதியில் வெறுமையாய்
உலகிற்குத் திரும்பும்

உள்ளாக உன்னை
காண்பது என்பது
கண்களை மூடி 
அமர்வது அன்று

புறம்பாக நீதரும்
பணிகளை நானும்
சிறப்பாகச்  செய்வது
ஒன்றுதான் நன்று

உன்மீது நம்பிக்கை
வைப்பது என்பது
உள்ளாக உன்னை
காண்பதில் இல்லை

உள்ளாக உன்னை
கண்ட பின்னாலே
வெளியான பார்வையின்
மாற்றத்தில் உள்ளது

உள்ளென வெளியென 
இரண்டாகப் பிரிக்காமல்
இரண்டிலும் ஒன்றாக
உன்னிலே வாழணும்

உள்ளாக உன்காட்ச்சி
கண்டதை நானும்
வெளியான செயலில்
காட்டிட வேண்டும்

திருப்பூந்துருத்தி, மதியம் 12 30, 8-9-207

727 Who is there?

Who is there?

To give peace

To fill my mind

And to overlord me

Who else is there to the baby?

Other than the mother

To take care of it

Even if the world rejects it

Seeking some thing

The mind is wandering

Who else is there?

To bestow that to me

When along with mind

Body also become tired

Who is there?

To redeem them both

What is good for me?

I don’t know about it

When my heart is

Longing so many things

Who else is there?

To tell me clearly that

This is the peace

Which I am seeking

Whether I understand or not

Something within me

Attacking my heart

Defeating me

Unless I overcoming it

To understand you

There won’t be any end

To such lamentations

But this is

Impossible for me

Where else is the means

As I do not understand clearly

Unless you come

Seeking me to give it

There is no chance

For me to get,

The one which I never attained

In spite of repeated attempts

The one thing which I cannot understand

Even after reading many things

But I know for sure one thing

With clear understanding that

The means by which

I can surely receive it

Lifting up both my hands

I took refuge unto you

I gave me

For you to overlord me

Whether you accept or reject

I am ready for that

What else is there for me to say further?

Once I gave me you completely

Thirupponthuruthi, 8-9-2017, 4.30 pm.

Too much reading on various subjects that too by various authors having various views and convictions coming from various background often not only confuses me but challenges a lot about my bhakti in the Lord.  Though overwhelmed by their presentation and the way they try convince me, yet something within me refuse to agree with them.  I cannot refute them through my rationalistic arguments by giving my own facts or through my comments and interpretation.  My limitation in understanding and expression won’t do full justice to it.  When I disagree with the view of the author, immediately my mind will present alternative views based on my conviction and understanding.  But when I try to communicate it through proper words, then I fail. Then I give up.  Those times the only way to overcome such confusion is to surrender to the Lord accepting my limitations and also that of others.

727 யாருண்டு

நீயன்றி யாருண்டு
நிம்மதி அருள
நினைவெல்லாம் நிறைந்தது
நீயென்னை ஆள

தாயன்றி யாருண்டு
சேயினைக் காக்க
தரணியே மறுத்தாலும்
அணைத்துமே புரக்க

எதையோ தேடி
அலைகின்ற மனது
எவ்விதம் பெறும்
நீயன்றி அருள

உடலோடு உயிரும்
சோர்கின்ற போது
நீயன்றி யாருண்டு
மீட்பை அருள

எனக்கெது நன்மை
எனத் தெரியாது
இதயமும் பலவற்றை
நாடிடும் போது

இதுதான் நான்தேடும்
நிம்மதி என்று
அருளிட உனையன்றி
யாரிங்கு உண்டு

உணர்ந்தாலும் மறுத்தாலும்
புரியாத ஒன்று
உள்ளத்தைத் தாக்கி
அழிக்குது நன்று

அதைவென்று நானுன்னை
அறிகின்ற வரையில்
இதுபோன்ற புலம்பலுல்
ஓய்ந்து விடாது

ஆயினும் எனக்கிது
இயலாத ஒன்று
அறியாத எனக்கு
வழியெங்கு உண்டு

நீயாக எனைத்தேடி
வருவது அன்றி
நானாக அடைய
வழி கிடையாது

பலமுறை முயன்றும்
அடையாத ஒன்றை
பலவற்றை படித்தும்
புரியாத ஒன்றை

இனிபெற எனக்கு
வழியென்ன உண்டு
இதைமட்டும் கூற
அறிந்து உண்டு

இருகரம் உயர்த்தி
சரணடைந்தேனே
நீயாள என்னைத் 
தந்து விட்டேனே

ஏற்றாலும் மறுத்தாலும்
சம்மதிப் பேனே
இனிசொல்ல என்ன
எனைத்தந்த பின்னே

திருப்பூந்துருத்தி, 8-9-2017, மாலை 4.30

728 Your relationship

Like this I come

And have fellowship with you.

I folding both my hands

As I worship you.

Joining me you too

Celebrate it with much joy.

Is it not the real bliss?

How can I say about it?

I don’t have age to bless you

Therefore I praise bowing before you.

I don’t find words to praise you

Therefore I rejoice in my heart.

I find it difficult

Even to communicate this.

Yet I rejoice in you

By singing your praises.

Though I have written

So many poems like this,

Even though I share my feelings

Through words,

It flows like honey

In my ears,

 My mind too joining it

Praises you.

I am living

Only seeking this each day.

I search time

To sing your praises.

Whenever I get it

I come to your feet.

I am longing within me

To have fellowship with you.

So far you never

Disappointed me.

When I come seeking you

You never denied it.

As you are there to give yourself

For me,

I never find bliss

More than this.

Becoming meaning for fellowship

You come and live with me.

You tell about the greatness

Of this relationship.

You give dignity to fellowship

Through you.

Becoming the goal of it

At the end you receive me for you.

Once I received

A fellowship like this,

I won’t seek other things

Believe me.

The noble love

Which I received through you,

Gives me the immense strength

To sing your praise.

Thirupponthuruthi, 8-9-2017, 6.30 pm.

As I went for my evening walk, I was in a different world and mood and the peacocks walking here and there.  The nature around me without anyone to disturb me helped me to immerse in my fellowship and communion with the Lord.  As I continue to contemplate and rejoice in that fellowship, after I returned back to my room recalling that experience I wrote this song celebrating the relationship and fellowship with the Lord.  He gives meaning to it, he rejoices in it, he gives dignity to you, he becomes the goal for that fellowship and finally he will receive us to have eternal fellowship. 

728 உன் உறவு

இதுபோல உன்னுடன்
நான்வந்து உறவாட
இருகரம் கூப்பி
உனைத்தொ ழுதேத்த
என்னுடன் நீசேர்ந்து
மகிழ்ந்து கொண்டாட
இதுவன்றோ பேரின்பம்
எவ்விதம் அதைக்கூற

வாழ்த்திட வயதில்லை
வணங்கியே துதிக்கிறேன்
போற்றிட மொழியில்லை
மனதிலே மகிழ்கிறேன்
நானிதைக் கூறிட
வழியின்றி தவிக்கின்றேன்
ஆயினும் துதிப்பாடி
உன்னுள்ளே வாழ்கின்றேன்

இதுபோன்ற பாமாலை
பலமுறை புனைந்தாலும்
இதயத்தின் உணர்வையே 
மொழிகொண்டு சொன்னாலும்
திகட்டாத தேனாக
செவியினில் பாயுது
சிந்தையும் உடன்சேர்ந்து
நிறைந்துமே வாழ்த்துது

இதையே அனுதினம்
எதிர்பார்த்து வாழ்கின்றேன்
உன்புகழ் பாடிட
நேரமும் தேடுறேன்
எப்போது கிடைத்தாலும்
உடனோடி வருகின்றேன்
உன்னோடு உறவாட
ஏங்கியே தவிக்கின்றேன்

இதுவரை ஏமாற்றம்
நீதந்த தில்லையே
உனைத்தேடி வரும்போது
மறுப்பதும் இல்லையே
எனக்கென உனைத்தர
நீயுமே இருக்கையில்
இதைவிடப் பேரின்பம்
நான்கண்ட தில்லையே

உறவுக்குப் பொருளாகி
உடன்வந்து வாழ்கிறாய்
உறவின் பெருமையை 
எடுத்துச் சொல்கிறாய்
உறவுக்கு மேன்மையை 
உன்மூலம் தருகிறாய்
உறவுக்கு முடிவாகி
உன்னோடு சேர்க்கிறாய்

இதுபோன்ற உறவை
நான்பெற்ற பின்பு
இதையன்றி வேறொன்றைத்
தேடேனே நம்பு
உன்னாலே நாற்பெற்ற
உன்னத அன்பு
அருளுது உனைப்பாட
அளவற்ற தெம்பு

திருப்பூந்துருத்தி, 8-9-2017, மாலை 6.30

729. Each one’s boundary

Which one is

Equal to love?

What can be replaced?

For grace?

When one lives

Without ethics

He can never understand

Both love and grace.

Unless noble thoughts

Over lord us

Nobleness will

Never come in heart.

When one thinks

Without a clear mind

Noble thoughts

Won’t come automatically.

Those who

Cannot recognize other’s need

Wont’ understand

Both ethics and nobleness.

Those who live

Sacrificing others interest

For selfish needs

Never will understand them.

In this world

It is not possible

For everyone

To live for others.

But not realizing

Others pain

Will never be considered

As human life.

Those who cannot

Realize this

Will have only an

Adamant nature.

Once they not

Have a soft heart

And compassion

What can we do about it?

But we cannot

Close our eyes

After seeing

The suffering of others.

But after knowing

Each one’s limitation

We cannot interfere

In their life also.

 ‘Let it happen

What ought to happen’.

Saying like this

We cannot escape (from our responsibility).

At the same time

Breaching the boundary

To go and help others

Won’t be proper for us.

What is the answer?

For this now?

Is not clear

To me now.

Thinking that

Proper time will come

Doing my part

Alone is the best option now.

Thirupponthuruthi, 8-9-2017, 10.30 pm.

Blessed is the one who knows his limitation is a noble thought. But when we are caught between our limitation and others suffering, where to interfere and where to keep away becomes an ethical question for me.  But unable to do much waiting upon proper time to interfere is the best option left before me. As I thought about, I wrote this song.  At the same time, many live not recognizing others need and suffering because of their adamant nature. There is no point in confronting them, as they never realize the greatness of both love and grace particularly that I received from the Lord.  This is not comparing one’s nature with another, but a common human problem which we often confront in life.

729. அவரவர் எல்லை

அன்புக்கு ஈடாக
எதைத்தான் சொல்வது
அருளுக்கு மாறாக
எதைநாம் பெறுவது
பண்பற்று உலகில்
வாழ்ந்திடும் போது
அன்பையும் அருளையும்
புரிந்திட முடியாது

உயர்வான எண்ணங்கள்
உருவாகி ஆளாமல்
உள்ளத்தில் உயர்வு
ஒருநாளும் வாராது
எண்ணத்தில் தெளிவு
இல்லாமல் சிந்திக்க
உயர்வான எண்ணங்கள்
தன்போல வாராது

அன்போடு அருளையும்
பண்பாடு உயர்வையும்
பிறர்தேவை புரியாதோர்
ஒருநாளும் அறியாரே
தன்தேவைக்காக
பிறர்வாழ்வை பலியாக்கி
வாழ்வோர் என்றும்
இவையெல்லாம் புரியாரே

தனக்காக வாழாமல்
பிறர்க்காக வாழ்வது
தரணியில் எல்லோர்க்கும்
இயலாத ஒன்று
ஆயினும் அதற்காக
பிறர்துன்பம் அறியாமல்
வாழ்ந்திடும் வாழ்க்கை 
மனிதமும் ஆகாது

தன்போல புரியோர்க்கு
எத்தனை சொன்னாலும்
பிடிவாத குணமன்றி
வேறொன்றும் இருக்காது
இளகாத இதயமும்
உருகாத உள்ளமும்
இல்லாது போனபின்
நாமென்ன செய்வது

இவராலே பிறர்படும்
இன்னல்கள் நாம்கண்டும்
கண்மூடி இருந்திட
சிலருக்கு இயலாது
ஆயினும் அவரவர்
எல்லையை அறிந்தபின்
வீணாக பிறர்வாழ்வில்
தலையிட இயலாது

நடப்பது நடக்கட்டும்
நாமென்ன செய்ய
என்றுமே கூறி
தப்பிக்க இயலாது
ஆயினும் எல்லை
மீறியே சென்று
தலையிட்டுக் கொள்வது
சரியாக இருக்காது

என்னதான் இதற்கு
விடைஇங்கு இருக்கு
என்பதும் எனக்கு
தெரியலை இப்போது
ஏற்ற காலம்
வருமென்று இருந்து
நம்பங்கை செய்வது
ஒன்றுதான் நல்லது

திருப்பூந்துருத்தி, 8-9-2017, இரவ, 10.30

This is the response to the song 729

730 Means to escape

The answer for this question

Is with you

Till then

I need patience

Each day

Making it as a prayer

Oh my Lord

I should pray to you

In order to correct me

You allowed this

You gave me an opportunity

To know you further

Yet having frustration

In my heart

I am often

Questioning you

It is a known answer

But what can I do?

There is no clarity in mind

Whom shall I blame?

If one is available

I blame him!

And by that I search a means

To escape (from my responsibility)

But you never become

Tired of this

Even if I come often

You never refused me

Even if I blame you

You never deny that

And never forget

To help me

It is better for you

To be my God

It is your responsibility

To save a bhakta like this

As you gave me redemption

You get in this trap

Now you are in trouble

As you don’t have means to escape

One time you were tortured

But that is not enough

You redeemed a wretched sinner like me

That is your mistake

Once you have done this mistake

Now you cannot escape

Therefore without failing

Give me the answer

Otherwise you will be

In hot soup.

(Because) you will be forced

To listen songs like this each day!

But if you give

A simple answer

Oh my Lord

There is a way for you to escape!

9-9-2017, Thirupponthuruthi, 10.30 am.

When I went for my morning walk, I recalled the song which I wrote yesterday envying about the conflict between (my) limitation and responsibility, then I began to pray about it.  But once I returned back to my room, after morning breakfast, when I took my book to read, I said to the Lord, again recalling song 729, ‘you have the answer to this problem and better you give it me quickly. Otherwise I will continue to pester you, even write a song to irritate you.’  Then I continued my reading, but as the inspiration came, I quickly wrote this song with a smile and said to the Lord, ‘see, as you didn’t give the answer, now you are forced to listen to one more a song to irritate you’.

இதற்கான பதில் இது

730 தப்பிக்கும் வழி

இதற்கான விடையுமோ
இருக்கு உன்னிடம்
அதுவரை நானும்
பொறுமை காக்கணும்
அனுதினம் இதையே
ஜெபமாக மாற்றி
ஐயனே உன்னிடம்
சொல்லிட வேண்டும்

என்னையே திருத்த
இதை அனுமதித்தாய்
உன்னையே புரிந்திட
வாய்ப்புமே கொடுத்தாய்
ஆயினும் மனதில்
சஞ்சலம் கொண்டுமே
அடிக்கடி கேள்வி
உன்னையும் கேட்கிறேன்

தெரிந்த விடைதான்
நானென்ன செய்ய
தெளிவில்லை மனதில்
குறையாரை சொல்ல
எவரேனும் அகப்பட்டால்
வீணபழி போடுறேன்
அதைசொல்லித் தப்பிக்க
நான்வழி தேடுறேன்

ஆயினும் நீமட்டும்
அலுக்கவே இல்லை
அடிக்கடி வந்தாலும்
தடுக்கவும் இல்லை
உன்மீதும் குறைகூற 
மறுப்பதும் இல்லை
உதவி செய்யவும்
மறப்பதும் இல்லை

எனக்குநீ தெய்வமாய்
இருப்பதும் நல்லது
என்போன்ற பக்தனை
காப்பதுன் பொறுப்பது
மீட்பையும் தந்ததால்
மாட்டியே கொண்டாய்
மீளவும் இயலாது
நீ தவிக்கின்றாய்

ஒருமுறை வதைப்பட்டால்
அதுமட்டும் போதாது
என்போன்ற நீசனை
மீட்டாய் உன்தப்பிது
தப்பை செய்தபின்
தப்பிக்க முடியாது
தப்பாது இப்போது
பதிலையும் தந்திடு

இல்லாது போனால்
உன்பாடு திண்டாட்டம்
இதுபோல பலபாட்டு
தினம்கேட்க வேண்டும்
அதைவிட கேள்விக்கு
எளிதாக விடைதந்தால
ஐயனே தப்பிக்க
வழிஉண்டு உனக்கும்

9-9-2017′ திருப்பூந்துருத்தி, காலை 10.30

731 You are everything

Whether give spanks or hug, it is the same hands

Whether you give or refuse it is the same grace

Whether I win or lose the result is the same

Whether I reach or fail it is the same abode

Whether I praise or blame, you won’t change

Whether I glorify or deny, you won’t refuse

Whether I remember or forgot, you won’t forgot me

Whether I listen or not, you will never fail

Whether I understood or confused, you are my God

Whether I receive or reject, you are my redeemer

Whether I come or go away, you are the one who to protects me

Whether I obey or rebel, you alone will overlord me

Once I understood all these, there is no other refuge for me

If you deny it, there is no means for me to be redeemed

I don’t hesitate to proclaim this

Because of that I will never feel lowered

Once I received redemption because of you

My tongue which won’t sing your praises is a mere waste

Once I live each day with you

I won’t seek any other bliss other than this

Thirupponthuruthi, 10-9-2017, 7.00 pm 

During my evening walk I said to the Lord whether you give spanks or hug the same are the hands.  Then I continue to talk with the Lord the way He remains everything for me in my life.  As the inspiration flowed, I wrote this song in my mind and after returning back to the room, I wrote this song worshiping him.

731 நீதான் எல்லாம்

அடித்தாலும் அணைத்தாலும் கரம் ஒன்றுதான்
அளித்தாலும் மறுத்தாலும் அருள் ஒன்றுதான்
வென்றாலும் தோற்றாலும் கதி ஒன்றுதான்
சேர்த்தாலும் தடுத்தாலும் பதம் ஒன்றுதான்

புகழ்ந்தாலும் இகழ்ந்தாலும் நீ மாறாயே
போற்றினும் மறுக்கினும் நீ மறுக்காயே
நினைந்தாலும் மறந்தாலும் நீ மறக்காயே
கேட்டாலும் விட்டாலும் நீ மீறாயே

புரிந்தாலும் குழம்பினும் நீ தெய்வம்தான்
ஏற்றாலும் மறுத்தாலும் நீ மீட்பன்தான்
வந்தாலும் விலகினும் நீ காப்போன்தான்
பணிந்தாலும் முரண்டாலும் நீ ஆள்வோன்தான்

இவற்றை அறிந்தபின் கதி வேறில்லை
இவற்றை மறுத்தாலோ மீட்பே இல்லை
இதைச் சொல்ல எனக்குத் தயக்கம் இல்லை
இதனாலே எனக்குத் தாழ்ச்சி இல்லை

உன்னாலே மீட்பை அடைந்த பின்னே
உனைப் போற்றி பாடாத நாவும் வீணே
உன்னோடு அனுதினம் வாழ்ந்த பின்னே
இதனினும் பேறின்பம் நான் தேடேனே

திருப்பூந்துருத்தி, 10-9-2017, மாலை, 7.00

732 Hold your hands before God

All you bhaktas come

Sing praising the Lord

Praise him each day so that we can say

It is good, good indeed to praise him

We spent our life in eating and sleeping

 We have searched a lot for the need of the body.

Forgetting the need of the heart

We live vainly on this earth

However much we receive

It is not enough.

Though the body becomes weak

Yet the desire of the heart never goes.

Seeking constantly the need, the body also becomes tired

All that we have accumulated also gone

Yet the longing has never gone

Therefore there never comes an end to the search

If we live like this here till the end

Once we have completed our life here,

What is the means for the next life?

Think about this also?

When there is life still in this body

When the longing has come in the heart

Keep the mind in the Lord

Before the life come to an end

Today He gave time for that

He gave one more opportunity to me

Before the time will be gone from our hand

Beg him holding your hands before him

Thirupponthuruthi. 11-9-2017, 5.00

As I got up very early in the morning I sat for meditation and prayer. Then thought about the way everyday life goes for me as if programmed to cater to the need of my body and mind (reading etc.).  I give very less time to the Lord to have fellowship with him. But these kinds of opportunity are given by god because of his mercy on me, to have fellowship with him when I got up early and cannot do any reading and writing.  Though often I suffer and struggle due to lack of proper sleep, yet they also provide an opportunity to have fellowship with the Lord.

732 கையேந்துங்கள்

தொண்டரே எல்லோரும் வாருங்கள்
துதித்து ஐயனைப் பாடுங்கள்
நன்று நன்று என்று சொல்லும்படி
நாள்தோறும் அவனைப் போற்றுங்கள்

உண்டு உறங்கியே வாழ்ந்துவிட்டோம்
உடலின் தேவைக்குத் தேடிவிட்டோம்
மனதின் தேவையை மறந்துவிட்டு 
மணணுலகில் வீணாய் வாழ்ந்திருக்கோம்

எத்தனைப் பெற்றாலும் போதவில்லை
ஏக்கமோ முற்றாகப் போகவில்லை
தேகமே தேய்ந்துதான் ஓய்ந்தாலும்
மனதின் ஆசைகள் மறையவில்லை

தேடித்தேடி தேகமும் ஓய்ந்தது
சேர்த்தவை எல்லாம் ஓடியும்போனது
ஆயினும் நாட்டமோ போகவில்லை
ஆகையால் தேடலும் முடியவில்லை

இறுதி வரையில் இப்படியே
இங்குமே வாழ்ந்து முடித்தபின்னே
மறுமைக்கு வழி என்னஉண்டு
மனதில் இதையும் எண்ணிடுவீர்

உடலில் உயிரும் உள்ளபோதே
உள்ளத்தில் ஆர்வமும் வந்தபோதே
சித்தத்தை அத்தன்பால் வைத்துவிடு
சீக்கிரம் வாழ்வும் முடியும்முன்னே

இன்றைக்கு அதற்கும் நேரம்தந்தான்
இன்னுமே ஒரு வாய்ப்பும்தந்தான்
காலமும் கைவிட்டுப் போகும்முன்னே
கையேந்தி அவனை வேண்டிடுவீர்

திருப்பூந்துருத்தி, 11-9-2017, காலை, 5.00

733 I don’t have patience

Is it a mistake on my part not questioning you?

Is it a mistake on my part to accept whatever you might do with me?

Is it a mistake on my part to annihilate my ego?

Oh my Lord, is it a mistake as I obeyed you?

I know why I ask these questions to you.

I know all the blessings that you have given to me.

Still knowing the frustration of my heart

What is the reason for your silence?

Mind is fluctuating in each second

Runs in all directions without remain focused

I failed to keep focused (on you)

That is why I asked all these questions to you

The heart never remains firm even in one thing

It has no commitment even in one thing

Though you gave some responsibilities

I don’t have patience to do them

There came some kind of laziness in my mind

Body along with mind became tired because of it

Many times I tried to revive them (but I failed)

As I become upset with you, now I am asking you

It is not possible for me anymore

This is the reality today

It is good for me to share this with you

I don’t have patience any more.

Thirupponthuruthi, 11-9-2017, 11.30

Suddenly I became very lazy and I don’t want even get up from my bed. I tried to read but as I cannot concentrate I gave up. Then for a change went for a walk, but as I don’t like it, returned back to the room. Then to kill the time I began to do the cross stitch, but soon threw it away and sat silently.  My mind began to run in every direction and I don’t know what to do?  Then as I became very upset I began to fight with the Lord on various issues.  After that fight I calmed down and then I wrote this song.

733 பொறுமை இல்லை

ஏனென்று கேளாமல் இருப்பதென் தவறா
எதைநீ செய்தாலும் பொறுப்பதென் தவறா
நானென்ற எண்ணத்தை அழித்தது தவறா
நாதனே நானுனைப் பணிந்தது தவறா

ஏனிதைக் கேட்கிறேன் என்பது தெரியும்
எனக்குநீ செய்த நன்மைகள் தெரியும்
ஆயினும் என்மன சஞ்சலம் அறிந்தும்
அமைதிநீ கொள்ள என்ன காரணம்

நொடிகள் தோறும் மாறுது மனது
நிலையற்று தன்போல் பலதிசை ஓடுது
ஒருமுகப் படுத்த முயன்றுமே தோற்றேன்
அதனால் இத்தனை கேள்விகள் கேட்டேன்

ஒன்றிலும் மனது உறுதியாய் இல்லை
ஒன்றிலும் பற்று அதற்குமே இல்லை
பொறுப்பென சிலவற்றை தந்த போதும்
அவற்றை செய்ய பொறுமையும் காணோம்

ஒருவித சோம்பல் வந்தது மனதில்
உடலொடு உயிரும் சோர்ந்தது அதனுள்
உயிர்ப்பிக்க பலமுறை முயன்றுமே பார்த்தேன்
உன்மீதும் கோபம் கொண்டதால் கேட்டேன்

எனக்கினி இயலாது என்பதே உண்மை
இதுதான் இன்றைக்கு எனது நிலமை
உனக்கிதை சொல்வது எனக்குமே நன்மை
இதற்குமேல் சொல்ல எனக்கில்லை பொறுமை

திருப்பூந்துருத்தி, 11-9-2017, காலை, 11.30

734 Some kind of fear

However I

Pretend outwardly

There is a fear

Within me

What will?

Be the future

About this

I have many questions

I am not

Attached with anything

I don’t have the courage

To depend upon anyone

No place is

Giving me peace

Even I don’t have

Faith in me

Some how

The time is going on its own

Overcoming me

It runs its own course

I don’t have the

Strength to stop it

Even if try to do that

It won’t stop, this is the truth

There is no option but

To go along with time

There is no

Alternative to this

I know

Very well that

Why I am

Sharing this with you

Where is the

Time and patience

For others to understand this

Other than you?

I came unto you

Only to share this

I requested you

To listen this prayer

This opportunity

Is also given by you

That alone is

Good for me (now)

Thirupponthuruthi, 11-9-2027, 12.50 pm.

Another song about my anxiety based on unnecessary imagination about my future.  When I look back, all that I worried (relatively) never happened. All that I desired also not accomplished.  But the way God took charge of my life is beyond my comprehension.  Others can say that this is what Time does.  But for me this is what God has done and still doing and will do in future.  At the same time my fickle and unstable mind as usual worries too much about so many things.  Well, as before after sitting and worrying for some time I will say to the Lord that all that I worried so far are my prayers.  And I feel comfort in it, even converting my anxieties also a kind of prayers.

734 ஒருவித பயம்

வெளியாக எத்தனை
வேடமே போட்டாலும்
உள்ளாக ஒருவித
பயமொன்று இருக்குது@

எப்படி அமையும்
எதிர்காலம் என்று
எனக்குள் ஆயிரம்
கேள்விகள் தோன்றுது

எதன்மீதும் பற்று
எனக்குமே இல்லை
எவரையும் சார
என்மனம் துணியலை

எந்த இடமும்
நிம்மதி தரவில்லை
என்மீதே எனக்கு
நம்பிக்கை வரவில்லை

ஏதோ போகுது
காலம் தன்போல
என்னையும் மீறி
ஓடுது தன்போல

இழுத்து நிறுத்த
எனக்கில்லை வலிமை
இழுத்தாலும் நிற்காது
இதுதான் உண்மை

காலத்தின் போக்கில்
போவதைத் தவிர 
மாற்றொன்று எனக்கு
வேறொன்றும் இல்லை

இதையெல்லாம் உனக்கு
சொல்வது எதற்கு
என்பது மட்டும்
புரியுது எனக்கு

உன்னைத் தவிர
புரிந்திட பிறரக்கு
நேரமும் பொறுமையும்
எங்கே இருக்கு

இதைத்தான் உன்னிடம்
சொல்லிட வந்தேன்
இந்த வேண்டுதல்
கேட்டிடு என்றேன்

இதுவும் கூட
நீதந்த ஒன்று
அதுதான் எனக்கு
மிகவும் நன்று

திருப்பூந்துருத்தி,11-9-2027, காலை, 12.50

735 You alone tell

Doing small good things in life

Singing you each day

Spending the days in a good manner

Oh my Lord I should reach the Further shore

This life is given by you

This body also given by you

Understanding this clearly

Each day I should live accordingly

I should not live anymore

By blaming everyone

finding fault in everything

Proclaiming my own righteousness

I should only think this alone first that,

You gave the tongue only to tell good things

You gave mind only to think good things

You gave this body only do some good things.

Again I should not do the mistakes

 which I have done so far.

But I get defeated by saying like this many times,

Therefore again I should not be defeated.

For that I need your protection.

You should often remember this.

But forgetting to do that,

You should not blame this slave.

Just I told you that

I won’t blame others anymore.

But forgetting that Oh my Lord

I blamed you again.

What shall I do please kindly you tell that

How to repent, just show me the way

It is not enough to write such a poem (of penitence)

Therefore you tell the rest.

Thirupponthuruthi, 12-9-2017, 7.45 am.

Fault finding is my nature, not only in others and in me but also in God.  Though many times I resolved not to do it again, I failed miserably.  As I began to blame god for so many wrongs in my life, stopping it, I wrote this song with a spirit of penitence.

735 நீயே சொல்

நன்மைகள் சின்னதாய் செய்துகொண்டு
நாள்தோறும் உன்னையும் பாடிக்கொண்டு
நல்லவிதமாக நாட்களைக் கழித்து
நாதனே உன்னிடம் வந்துமே சேரணும்

நீதந்ததிந்த வாழ்கையும் தான்
நீயே தந்ததிந்த தேகமும் தான்
அதையும் நன்கு புரிந்துகொண்டு
அதன்படி அனுதினம் வாழவேண்டும்

எல்லோர் மீதும் குத்தம் சொல்லி
எல்லாவற்றிலும் குற்றம் கண்டு
என்நீதி தன்னையே பறை சாற்றி
இனிமேலும் வாழாமல் இருக்கவேண்டும்

நல்லதை சொல்லத்தான் நாவும் தந்தாய்
நல்லதை எண்ணிட சிந்தை தந்தாய்
முடிந்ததை செய்யத்தான் மேனிதந்தாய்
முதலில் இதைத்தான் எண்ண வேண்டும்

இதுவரை செய்த தப்பினையே
இனிமேலும் செய்யாமல் இருக்கவேண்டும்
இப்படிச் சொல்லியே தோற்றது பலமுறை
இனிமேலும் தோற்காமல் இருக்கவேண்டும்

அதற்கு உன்காவல் தேவை இன்னும்
அடிக்கடி நீயதை நினைக்க வேண்டும்
அதையுமே நீசெய்ய மறந்துவிட்டு
அடியேனைக் குறைசொல்லா திருக்கவேண்டும்

இப்போதான் உனக்கு நானும் சொன்னேன்
இனிமேலும் குறைசொல்ல மாட்டேனென்று
ஆயினும் அதையும் மறந்துவிட்டு
ஐயனே உன்மீதே கூறிவிட்டேன்

என்னநான் செய்வது நீயே சொல்லு
எப்படித் திருந்த, வழியும் சொல்லு
பாட்டிலே எழுதிக் காட்டிவிட்டால்
போதாது மீதியை நீயே சொல்லு

திருப்பூந்துருத்தி, 12-9-2017, காலை,7.45

Posted up to this

736 No chance

Poor god

What else he can do?

How he can

Make us to understand than this?

When we try to find

Other’s fault

He will show our faults

How many faults

We find (in others)

How many explanations

We give to them

When one of our

Mistakes is pointed out

How we try to

Justify it!

Others need not

Tell about it.

We don’t need

Others’ explanation.

When our own heart

Accuses us

There is no hope

To stop it

This is

What has put in us?

Unable to escape

He established it within us

As our own shadow

Follows us

He put our own conscience

As our judge.

Yet

Despising it

We will try to

Control it

However we try

As we cannot overcome it

Finally we will

Blame god for that

Poor one

Listening us patiently

He will try to

Help us to understand

Then he will

Leave us to decide

And will ask us

To live accordingly

For him there is

No alternative to this.

There is no means

To correct us

Once he gave

The verdict in our hand

There is no chance

For us to escape!

Thirupponthuruthi, 12-9-2017, 6.30 pm.

In my evening as I began to reflect the song which I wrote in the morning about my fault finding nature, then I marveled the way god kept our own conscience as our judge, not allowing escaping from it.  After returning from my walk I wrote this song as my prayer to thank God for this.

736 வாய்ப்பே இல்லை

இறைவனும் பாவம்
இனியென்ன செய்வான்
இதைவிட நமக்கு
புரிய வைப்பான்
பிறர்குறை நாம்காண
முயன்றிடும் போது
நம்குறை நமக்கு
காட்டியே கொடுப்பான்

எத்தனை எத்தனை
குறைகள் காண்கிறோம்
எத்தனை விளக்கங்கள்
அவற்றுக்கும் தருகிறோம்
நம்குறை ஒன்றை
காட்டிடும் போது
என்னமாய் அதனை
நியாயப் படுத்தறோம்

பிறர்வந்து சொல்லிடத்
தேவையே இல்லை
பிறர்தரும் விளக்கங்கள்
தேவையும் இல்லை
தன்நெஞ்சே தன்னைச்
சுட்டிடும் போது
தடுத்திட நமக்கு
வாய்ப்புமே இல்லை

இதைத்தான் இறைவன்
நமக்கென வைத்தான்
தப்பிக்க இயலாது
நமக்குள்ளே தைத்தான்
தன்நிழல் தன்னுடன்
வந்திடும் வண்ணம்
நம்நெஞ்சை நமக்கே
நீதியாய் வைத்தான்

ஆயினும் அதையும்
அலட்சியம் செய்து
அதைக்கூட அடக்கி
வைத்திட முயல்வோம்
எத்தனை முயன்றும்
வென்றிட இயலாது
இறுதியில் இறைவனை
திட்டியும் தீர்ப்போம்

பாவம் அவனும்
பொறுமையாய்க் கேட்டு
பிறகு நாமும்
புரிந்திட வைப்பான்
அதன்பின் முடிவை
நம்மிடம் விடுவான்
அதன்படி நம்மை
வாழ்ந்திடச் சொல்வான்

இதைவிட அவனுக்கு
வழியேதும் இல்லை
நம்மைத் திருத்த
மார்க்கமும் இல்லை
தீர்ப்பை நம்கையில்
தந்த பின்பு
தப்பிக்க நமக்கு
வாய்ப்புமே இல்லை

திருப்பூந்துருத்தி, 12-9-2017, மாலை, 6.30

737 A Joy

Tuning the harp of silence

Composing with meditation

Adding rhythm by worship

I will dance with joy

Keeping my mind only in you

Adding music and beats to it

Choreographing with proper steps

I will dance with much joy

As per the raga (tune) the thala (rhythm) will come

As per the rhythm the dance will be there

According to the dance song will come

As I sing songs, bhakti will come

When I worship you with bhakti

The experience of mukti will automatically come

Once I received mukti through bhakti

Only joy will abide within me

Only for this I live on this earth

Only to worship your feet I live as your bhakta

I do bhakti only to attain mukti

Attaining mukti is only to receive your grace

Each day this becomes my experience

It becomes your responsibility to give (this) grace

Receiving it becomes my (birth) right

Singing about it become my habit

Thirupponthuruthi. 13-9-2017, 4.00 am.

As I got up very early in the morning I sat for my meditation try to remain as much silent as possible. As usual the peacocks screeched, but this time it was not disturbing me as I tuned my heart and mind to be one with the nature.  Then the spirit of joy came and I wrote this song to celebrate that joyful event.

737 ஒரு ஆனந்தம்

மவுனம் என்ற யாழினை மீட்டி
மோனம் என்ற இராகத்தைக் கூட்டி
தாழ்ந்து பணிந்து தாளத்தைப் போட்டு
ஆனந்த நடனம் ஆடுவேன் நானும்

சிந்தை முழுதும் உன்னிலே வைத்தது
ஸ்ருதிகள் ஐதிகள் அத்துடன் சேர்த்து
அடவு அசைவு அழகாய் அமைத்து
ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடுவேன் நானும்

இராகத்திற் கேற்ப்ப தாளமும் பிறக்கும்
தாளத்திற் கேற்ப்ப ஆடலும் இருக்கும்
ஆடலுக் கேற்ற பாடலும் பிறக்கும்
பாடலும் பாட பக்தியும் சிறக்கும்

பக்தியால் உன்னைப் பணிகின்ற போது
முக்தியின் அனுபவம் தன்போல் கிடைக்கும்
பக்தியால் முக்தி கிடைத்த பின்னே
பரவசம் ஒன்றே என்னுளே நிலைக்கும்

பாரினில் வாழ்வது இதனைப் பெறவே
பக்தனாய் வாழ்வது பாதமே தொழவே
பக்தியும் செய்வது முக்தியைப் பெறவே
முக்தியும் அடைவது பேரருள் பெறவே

அனுதினம் இதுஎன் அனுபவமாச்சு
அதனை அருள்வதுன் கடமையு மாச்சு
அதனைப் பெறுவதென் உரிமையுமாச்சு
அதையும் பாடுதல்என் வழக்கமே ஆச்சு

திருப்பூந்துருத்தி, 13-9-2017, காலை, 4.00

738 Need no research

Until you come and give deliverance

There is no hope for me to get it

I voluntarily get trapped in it

But you should not further delay

Though I walked in the path which you showed

How many hurdles came in it?

Why they came by whom they came

I don’t know for sure

Though I overcame them with your help

Many are still following

Added to them many are standing before me

How to go ahead overcoming them?

There is no chance to take rest and I am always busy

Struggle becomes the life

When an end will come to this

That is my question now

I cannot understand—what kind of life is this

My mind becomes tired and suffers each day

Did you create me only for this?

Not knowing this my heart is troubled

Let the life go as it likes

But I only need a means to escape

You can give answer to the questions later

Now let us see what is that means to escape

There is no time to talk philosophy

I don’t have energy to argue with you

Even I don’t have any desire to

Write this as a poem by wasting the time

When I stand on the fire

No need for unnecessary research

If you give a way to escape that is enough now

Later let us do the research for all of them.

Thirupponthuruthi, 13-9-2017, 5.10 pm.

I am not happy the way my mother feels not comfortable at the old age home.  But I am not in a position to help her as my brother too wants to serve her.  This created some concern and I was bit disturbed.  I am ready to walk in the path that Lord has shown but so many hurdles that come often challenge me to press forward.  There is no use in sitting and analyzing those hurdles but need to find a means to overcome.  Then as I become upset, again with the Lord I wrote this song seeking his help.

738 ஆராய்ச்சி வேண்டாம்

நீயாக வந்து மீட்பைத் தரும்வரை
நானாக மீண்டிட நம்பிக்கை கிடையாது
தானாக வந்துதான் மாட்டிக் கொண்டேன்
ஆனாலும் தாமதம் நீசெய்யக் கூடாது

நீசொன்ன பாதையில் நான்போன போதும்
இடையினில் எத்தனை இடையூறு வந்தன
எதனாலே வந்தது எவறாலே வந்தது
என்பதெல்லாம் எனக்கு நிச்சயம் தெரியாது

உன்துண கொண்டு அவைத்தாண்டி வந்தாலும்
பின்னாக பலவும் தொடர்ந்தே வருகுது
அத்துடன் எதிரே ஆயிரம் நிற்குது
அவற்றைத் தாண்டி எவ்விதம் செல்வது

ஒருநேரம் ஓயவில்லை ஓய்வுக்கு வழியில்லை
போராட்டம் ஆகிப் போனதே வாழ்க்கை
இதற்கொரு முடிவு வருவது எப்போது
என்பதே எனக்குள்ள கேள்வியும் இப்போது

இதுஎன்ன வாழ்க்கை எனப்புரியாது
அனுதினம் சோர்ந்து தவிக்குது மனது
இதற்காகத்தானா நீயெமைப் படைத்தாய்
எனத் தெரியாமல் கலங்குது மனது

என்னவோ போகட்டும் என்னவோ ஆகட்டும்
இப்போ தப்பிக்க வழிமட்டும் தேவை
கேள்விக்கு பதிலெல்லாம் பிறகு தரலாம்
ஆகிற வழியை இப்போது பார்க்கலாம்

தத்துவம் பேச நேரம் கிடையாது
தர்க்கங்கள் செய்ய தெம்பும் கிடையாது
பிழப்பத்துப் போயி இதையெல்லாம் பாட்டாக
எழுதிட எனக்கு விருப்பமும் கிடையாது

நெருப்பிலே நின்று தவித்திடும் போது
வீணான ஆராய்ச்சி வேண்டாம் இப்போது
தப்பிக்க வழியொன்று தந்தால் அதுபோதும்
பிறகு செய்யலாம் மேற்கொண்டு ஆராய்ச்சி

திருப்பூந்துருத்தி, 13-9-2017, மாலை, 5.10

739 So many worries

I have

Thousands of worries

But how can I say

What is what to you?

Since I born

It is about my body

When grew

It was about my mind

When I lived with others

It was about relationship

When I lived

I become a worry to others

More than that

I am worried about me

Along with I

When I think about 

Your concern for me

I am more

Worried 

About you

How I am

Going to

Convey it

As a poem is the present worry

Then how

Others are

Going to

Understand in the next worry

Thirupponthhuruthi, 13-9-2017, 7.00 pm.

This poem I wrote to tease me as I often worry so many things which are not even there.  Then I said to the Lord, ‘don’t worry about me, I cannot say all of them to you’. Then to tease me I wrote this song.

739 ஒரே கவலைமயம்

ஆயிரம் கவலைகள்
இருக்குது எனக்கு
எவைஎவை அவையென
சொல்லிட உனக்கு

பிறந்து முதலே
உடலொடு கவலை
வளர்ந்த பின்னாலே
மனதிலே கவலை

வளரும் போது
உறவுக்குக் கவலை
வாழும் போது
பிறருக்குக் கவலை

இத்துடன் எனக்கு
என்னுடன் கவலை
அத்துடன் என்மீது
நீகொண்ட பரிவை

எண்ணிட எனக்கு
உன்மீதும் கவலை
அதையெண்ணி உனக்கு
என்மீது கவலை

இதையெல்லாம் எப்படி
எழுத்தாக மாற்றி
பாட்டாக மாற்ற
என்கின்ற கவலை

அப்புறம் அதையும்
மற்றவர் எப்படி
புரிந்தது கொள்வார்
என்கின்ற கவலை

திருப்பூந்துருத்தி, 13-9-2017, மாலை, 7.00

740 Inner peace

Without having

Inner peace

Is there any use

In the peace which is around us?

Without have

Clarity in mind

Is there any use

Seeking God

When so many pressures

Are pressing us

Is there any way to escape?

Only through our mind

When confusion

Comes along with trouble

Is there any liberation

Only in worrying about it

When there is one

To give answer

Will it available

By searching everywhere

Not receiving it

By approaching him

Is there any use

Lamenting alone

If we refuse to receive

When he gives

Can we receive it?

By blaming him

Realizing this

Seeking his holy feet

Through his grace

We should be delivered

Thirupponthuruthi, 14-9-2017, காலை, 10.30

Sharing our burdens with others and seeking some kind of counsel or answer is the best way to understand our problem and situation.  But at the end unless we seek it through prayer from God, all other means won’t give the inner peace which we seek when so many pressure press us all around.  As I experience it this morning I wrote this song about it.

740 உள்ளான அமைதி

உள்ளான அமைதி
உள்ளத்தில் இல்லாமல்
புறம்பான அமைதியால்
பயனேதும் உண்டோ

தெளிவான சிந்தை
இல்லாத போது
தெயவத்தை நாடி
பயனுமே உண்டோ

பலவித நெருக்கடி
பலவிதம் நெருக்கையில்
புத்தியால் மட்டுமே
மீட்புமே உண்டோ

கலக்கமும் குழப்பமும்
கலந்து வருகையில்
கவலைப் படுவதால்
விடுதலை உண்டோ

விடைதர ஒருவன்
இருப்பதை மறந்து
வேறெங்கோ அலைவதால்
கிடைப்பதும் உண்டோ

அவனிடம் வந்து
அதை அடையாமல்
தனித்துப் புலம்பினால்
பயனுமே உண்டோ

அவன் தரும்போது
ஏற்கவும் மறுத்து
குறைகூறி நின்றால்
பெறுவதும் உண்டோ

இதனை உணர்ந்து
திருவடி அடைந்து
பேரருள் கிடைத்து
உய்ந்திட வேண்டும்

திருப்பூந்துருத்தி, 14-9-2017, காலை, 10.30

741 One Yuga is not enough

To think about your grace

One Yuga is not enough

To think about your love

My heart is not enough

To think about your nature

My mind is not enough

To do your seva

One life is not enough

You gave some limitation to us

Knowing us well

And made us to

Complete our life within it

you gave

Your grace

To be redeemed

Within this limitation

But how many

Lives we are living in it

we try to play

Many roles in it

time is

Not enough even for this

we complain

About it

Even to run

This short race

How many preparations

We make

Even before

Completing it

Forgetting the goal

We become tired

Even in this short span

If we have so much trouble

What will be our condition?

If you extend it?

Therefore having

Compassion on us

You gave

This limitation to us

Oh my Lord

Only through it

To receive your grace

You showed the way

Those who

Understood that

Will be redeemed

Rest will lament

Remembering that

Coming often

Thinking your grace

bowing at your feet

 To live this life

In you

Give more of your grace

For me to be saved

Thirupponthuruthis. 14-9-2017, 6.50 pm

One young man who is in the ashram came to talk with me.  He faces so many problems in his life—broken marriage, no proper job, responsibility towards parents etc. etc.  But I pointed out his lack of understanding that already almost half of his life is gone and now it is too late for him to sit and regret about so many thing that went I the past.  Lack of vision and goal and try to play so many roles in a short drama without knowing our character are some of the reasons for this problem.  At the end I said to him, that fortunately god set some limitation for our life on this earth.  What would be our condition if were to live more than one hundred years.  After he left as I recalled my talk with him, I wrote this song.

741 யுகம் போதாது

உன்னருள் நினைக்க
யுகமொன்று போதாது
உன்னன்பை நினைக்க
என்மனம் போதாது

உன்தன்மை எண்ண
என்சிந்தை போதாது
உன்சேவை செய்ய
வாழ்வொன்று போதாது

எமக்கு எல்லையை
அறிந்துதான் தந்தாய்
அதற்குள் வாழ்ந்து
முடித்திட வைத்தாய்

இதற்கு உள்ளாக
உன்னருள் எண்ணி
உய்யும் வழியை
எமக்குமே அளித்தாய்

அதற்குள் எத்தனை
வாழ்க்கை வாழ்கிறோம்
ஆயிரம் ஆயிரம்
வேடங்கள் போடுறோம்

இதற்கே நேரம்
போதலை என்று
இறுதியில் குறைகள்
பலவும் சொல்கிறோம்

இந்த சிறிய
ஒட்டத்தை ஓட
என்னென்ன எத்னம்
நாங்களும் செய்கிறோம்

அதனை ஓடி
முடிக்கும் முன்னே
நோக்கத்தை மறந்து
வாடியே நிற்கிறோம்

இதற்கே இத்தனை
பாடுகள் என்றால்
எம்எல்லை விரிந்தால்
இனிஎன்ன ஆகும்

அதனால் எம்மேல்
இறங்கி நீயும்
குறுகிய எல்லையை
கருணையாத் தந்தாய்

அதன் உள்ளாக
உன்னருள் அடைய
ஐயனே இறங்கி
வழியினை வகுத்தாய்

அதை அறிந்தோர்கள்
உய்ந்து மீள்வார்
அறியாத பேர்கள்
புலம்பியே மாள்வார்

அதனை அறிந்து
அடிக்கடி வந்து
உன்னருள் நினைத்து
உன்னடி பணிந்து

தந்த வாழ்வை
உன்னுள் வாழ்ந்து
தமியனும் உய்ய
பேரருள் புரிவாய்

திருப்பூந்துருத்தி, 14-9-2017, மாலை, 6.50

742 What do you know?

I cannot struggle

Anymore with you

I don’t have

Strength for that.

If you pretend, after understanding

As if you didn’t understand

It is impossible for me

To make you to understand.

Am I the one available?

For you to play

Whatever you like

Is the correct one?

Should I not

Question you about this

Can you deny my

Right with you?

Somehow I came

And lived so far

What is the use for you anymore?

To remain here further?

If I pray,

‘It is enough

Please call me back soon’

You should not deny it

You sent me to this world

Without being asked

when I request to take back

You refuse to listen?

What is this?

One-sided right

why should you be?

A God for this?

I can hear clearly

What you say that,

‘You should not

Have this much irritation’.

Just watching this thamasha

Becomes your habit

What else can I do?

You tell it to me

I know only

To get irritated

How do you know?

About my side right

Do whatever you want

why should you even ask me anymore?

Really it is very difficult

To be a God (to me).

Mathigiri, 18.9.2017, 3.00 pm.

Since last three days I was on my bed with severe loose motion which I got in my journey on 16^th night and with much fever and stomach problem I was down.  Slowly I was recovering.  As I cannot do anything, the only thing that I can do is to fight with God on so many issues also worshiping and praising.  But when I reflected the way I pester God, I understood that it is very difficult to be a God than a human being.  After writing this poem at the end I added that stanza to empathize with God.

742 உனக்கென்னத் தெரியும்

உன்னோட போராட
எனக்குமே முடியாது
இதற்கினி என்னிடம்
தெம்புமே கிடையாது

புரிந்தாலும் புரியாது
போலவே நடித்தால்
புரியவைக்க இனி
எனக்கிங்கு ஆகாது

உனக்கு விளையாட
நான்தான் கிடைத்தேனா
உனக்கெது விருப்பமோ
அதுதான் நியாயமா

இந்தக் கேள்வியை
கேட்கவும் கூடாதா
எனக்குள்ள உரிமையை
மறுக்கநீ முடியுமா

ஏதோ வந்தாச்சு
இதுவரை இருந்தாச்சு
இனியும் இருப்பதால்
உனக்கென்ன பயனாச்சு

போதும் வேண்டாம்
சீக்கிரம் எடுத்திடு
என்று வேண்டினால்
மறுக்கக் கூடாது

கேட்காமல் உலகுக்கு
நீயே அனுப்பினாய்
கேட்டாலும் எடுக்க
ஏன்நீ மறுக்கிறாய்

இதுஎன்ன ஒருபக்க
உரிமையும் ஆனது
இதற்கு நீயென்ன
இறைவனாய் இருப்பது

இத்தனை எரிச்சல்
எனக்குமே ஆகாது
எனநீ சொல்வது
தெளிவாகக் கேட்குது

வேடிக்கை பார்ப்பதே
வாடிக்கை  ஆனபின்
வேறென்ன செய்ய
நீவழி சொல்லு

எரிச்சல் படத்தான்
எனக்குமே தெரியும்
என்பக்க நியாயம்
உனக்கென்னப் புரியும்

என்னவோ நீசெய்
என்னையேன் கேட்கணும்
இறைவனாய் இருப்பதும்
ஒருவிதம் கடினம்.

மத்திகிரி, 18.9.2017,  மதியம் 3.00

743 I understood

You are leading me

I follow you with folded hands

Oh my Guruji

I can do nothing but this

You never counted my shortcomings

you never find any fault with me

I don’t have any talents

But when you called, I came after you

O my Father, you know

What happened after that?

You have done so much

there is no answer from me for that

Of course I turned back

And stood with much confusion

Like a mad person

I often scolded you

But you listened to all of them

And remained very patient

Till I am settle down with some peace

You gave only comfort

Even after you have done

So much to me

How can I say about my hesitation?

As I don’t have words for that

It is enough you go away

just leave me alone

There is no use of any negotiation

Enough is enough, please leave me alone

But refusing to leave me alone

Even I forsake your hands, holding them again

Once I come to you

You refuse to abandon me.

‘Once you become my property

You don’t have any right of your own’.

Saying this

Again you are upholding and leading me

Therefore I follow you

I understood my call

Though often I become tired

I accepted your call.

Mathigiri, 19-9-2017, 5.30 pm.

After few days gap I went for my evening walk for a short time, as I didn’t recovered completely. Then some kind of tiredness came both in my body and mind and I began to fight with the Lord.  I said to him, ‘enough is enough. Leave me alone. Go away from me. I cannot follow you any more’.  After saying this, I continue my walking. Then I began to cry and with much sob I said, ‘Ok, my Guruji, I know only to follow as you are there to lead me’. Then I began to meditate the way God leads me in spite of my shortcomings and the way He called not counting my mistakes or considering lack of any talents.  As I began to reflect one by one, I began to record them as a poem.

743 அறிந்து கொண்டேன்

கொண்டுமுன் செல்கிறாய்

கும்பிட்டுபின் வருகிறேன்

குருவே இதுவன்றி

செய்திட ஏதுமில்லை

குறைகளை எண்ணவில்லை

குற்றம்நீ காணவில்லை

கூறும்படி ஒன்றுமில்லை

கூப்பிட்டதும் ஓடிவந்தேன்

அதன்பின் நடந்ததெல்லாம்

அத்தனே நீயறிவாய்

எத்தனை செய்துமென்ன

என்னிடத்தில் பதிலுமில்லை

பின்னிட்டுப் பார்த்ததுண்டு

பேதலித்து நின்றதுண்டு

பித்தன்போல் உன்னைஏசி

நித்தம்நித்தம் வைததுண்டு

அத்தனையும் கேட்டுக்கொணடாய்

அமைதியாய் பொறுத்துக்கொண்டாய்

அமைதல் அடையும்மட்டும்

ஆறுதல் தந்துநின்றாய்

இத்தனை செயுதபின்னும்

எனக்குள்ள தயக்கமதை

எப்படிச் சொல்லிடுவேன்

என்னிடத்தில் வார்த்தையில்லை

போதுமினி சென்றுவிடு

பேதைஎன்னை விட்டுவிட்டு

பேசியே பயனுமில்லை

போதுமினி ஆளைவிடு

தனியே விடமறுத்து

தட்டினாலும் கைபிடித்து

உன்னிடத்தில் வந்தபின்னே

ஒருபோதும் விடமறுத்தாய்

உன்சொந்தம் ஆனபின்னே

என்னுரிமை ஏதுமில்லை

என்றுமே எடுத்துச்சொல்லி

தாங்கியே பிடித்துச்சென்றாய்

ஆதலால் பின்தொடர்ந்தேன்

அழைப்பை அறிந்துகொண்டேன்

அடிக்கடி சோர்ந்த போதும்

அழைப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டேன்

மத்திகிரி, 19-9-2017, மாலை 5.30

744 This is my nature

I don’t have compassion

neither have I know modesty

I don’t know

To say few sweet words

I will argue

For everything

And won’t listen

To others

I don’t know humility

I don’t have character

I don’t know how to love

And show affection

Having much

Pride within me

I will try to win

Through arguments

Like this

To share all about my nature

Even numbers

Are not enough

Because of your mercy

Taking pity on me

Knowing all these

You redeemed me

Only thinking that

This your slave

Worships your feet

By praising wholeheartedly

Mathigiri, 20-9-2017, 5.30

Another song reflecting my true nature and the way god taking pity on me because of his mercy as he redeemed me.  This I wrote when I went for my evening walk and meditating upon God’s mercy and my wretched condition.

744 இதுஎன் குணம்

இரக்கத்தை அறியேன்

இங்கிதம் அறியேன்

இன்சொல் ஒன்று

பேசிட அறியேன்

எதற் கெடுத்தாலும்

வாதம் செய்வேன்

எடுத்துச் சொன்னாலும்

கேட்க மறுப்பேன்

பணிவு அறியேன்

பண்பும் அறியேன்

பாசம் நேசம்

கொண்டிட அறியேன்

தானென்னும் எண்ணம்

தலைக்கு ஏற

தர்க்கங்கள் செய்து

வெல்ல முயல்வேன்

இதுபோல் எனது

குணத்தைச் சொல்ல

எண்களும் போதாது

எண்ணியே காட்ட

ஆனாலும் என்மீது

நீகொண்ட பரிவால்

அனைத்தும் அறிந்தும்

ஆட்கொண்டு உய்த்தாய்

அதைமட்டும் நாள்தோறும்

அடிமை எண்ணி

உளமாற உனைப்போற்றி

உன்னடிப் பணிகிறேன்

மத்திகிரி, 20-9-2017, மாலை, 5.30

745 Your duty

Even if I didn’t call you,

You should come and ask about me

you should inquire about my health

And talk about it with me

Other than this, what works do you have?

What kind of worries you have like me

Once you created and sent to this world

Taking care of your bhakta is your prime duty

As I am living with so many pressures

I don’t have time to think about you

Even if I come by sparing some time

I am not in a position to sit and talk with you

As I become tired by struggling with the body on one side

as I have to struggle with the world on the other side

In between as I depressed by struggling with my mind

How can I call you by remembering you often?

On the one side there are a lot of cries within me

On the other side there are so many attacks from the outside

As I have to struggle with all of them

I don’t find time to call upon you

After knowing all these

You alone should come seeking after me

Understanding my present condition properly

You should sit and talk with me

Mathigiri, 20-9-2017, 11.10 pm.

Though I am slowly recovering, yet as usual I am very busy with so many works.  So I don’t find enough time to sit and talk with the Lord.  As I have planned to go to the ashram, I was thinking and planning about it arranging things need to take there etc. etc.  So after a long day when I sat for my quiet time, I directly told the Lord that he alone should understand my condition properly and come to interact with me than waiting for me to come to him. 

745 உனக்குள்ள கடமை

கூப்பிட்டா போதும் வந்திட வேண்டும்

கூப்பிட்டு என்னைக் கேட்டிட வேண்டும்

எப்படி இருக்கிறாய் என்றுமே கேட்டு

என்னை அழைத்துநீ பேசிட வேண்டும்

இதைவிட உனக்கு வேறென்ன வேலை

என்போல் உனக்கு ஏதுண்டு கவலை

படைத்து உலகில் வைத்த பின்னே

பக்தனைப் புரப்பதே தலையாய வேலை

நெருக்கடி ஆயிரம் கொண்டுமே வாழ்வதால்

நினைத்திட எனக்கு நேரமே இல்லை

நேரமும் ஒதுக்கி உன்னிடம் வந்தும்

நின்று பேசிடும் நிலையிலே இல்லை

உடலோடு போராடி ஒருப்பக்கம் சோர

உலகோடு போராடி மறுப்பக்கம் சாய

இடையில் மனதோடு போராடி வீழ

எங்கிருந்து உன்னை நினைந்து கூப்பிட?

ஒருபக்கம் எனக்குள்ளே ஆயிரம் ஓலம்

மறுபக்கம் பலவித வெளியான தாக்கம்

இவற்றிடை போராடி எத்தனை முயன்றும்

உன்னைக் கூப்பிட நேரமே காணோம்

இதையெல்லாம்நீ அறிந்த பின்னே

நீதானே எனைத்தேடி வரவேண்டும்

இருக்கின்ற நிலையை சரியாக அறிந்து

என்னோடு அமர்ந்து நீபேச வேண்டும்

மத்திகிரி, 20-9-2017, இரவு, 11.10

Posted up to this

@@@

746 Why I worship you?

Whether they do not know you

Or worship you after knowing

All the lives (on the earth)

Belong to you

Once I don’t know you

Then I knew

Therefore Oh my Lord

I am worshiping you each day

You gave the mind to know you

You also gave that boon (to know you)

Therefore I worship you

With clear understanding

You are very near

To those who want to know

When they call

You are come running hearing their voice

You keep much patience

With those who wander

Without any desire to know you

Or without any ability to know you

You give more grace

Than others to those

Who are unable to live?

Even after knowing you.

But you rejoice

By giving yourself to me

To this fool

Who never knew you even after knowing you?

I know you, but I don’t know you

But I won’t be troubled because of that

Because you redeemed this slave

That alone I know well

That is enough for me.

Why I know you?

Only to bow at your feet

Each day.

Gurukulam, 25-9-2017 5.15 am.

After some gap again I began to enjoy my recluse life in the ashram.  Due to heavy rain I got up very early and sat for my meditation and prayer. One constant thought that came in me was who created whom?  Did God actually created humans and also the entire creation?  Or it was human who created a God to understand the world within him and outside?  Well this is not a new question and it is the origin of philosophy. So I need not give my answer to it.  But reflecting what I already wrote: Why only Muktinath, after recalling it I said that it is enough for me that I know Him and Known by Him.  Then as the inspiration came I wrote this song as my prayer.

746 பணிவது எதற்கு

அறியாமல் இருந்தாலும்

அறிந்துனைத் தொழுதாலும்

அனைத்து உயிர்களும்

உனக்கே சொந்தம்

அறியாமல் இருந்தேன்

அறிந்துமே கொண்டேன்

அதனால் ஐயனே

அனுதினம் தொழுகிறேன்

அறியமனம் தந்தாய்

அறிந்திடும்வரம் தந்தாய்

அதனால் உன்னைப்

புரிந்துமே பணிகிறேன்

அறிய விழைவோருக்கு

அருகினில் இருக்கிறாய்

அழைத்தால் குரல்கேட்டு

ஓடியே வருகிறாய்

அறிய மனமின்றி

அறிந்திடும் திறனின்றி

அலைந்திடும் மனிதரை

பொறுத்துமே அருள்கின்றாய்

அறிந்தாலும் அதன்படி

வாழ இயலோர்க்கு*

(*இயலாதவர்களுக்கு)

அதனினும் அதிகம்

அருளை அளிக்கின்றாய்

அறிந்தும் அறியாத

அறிவிலி எனக்கோ

உன்னையே தந்து

ஐயனே மகிழ்கின்றாய்

அறிவேன் அறியேன்

அதற்காகக் கலங்கேன்

அடிமையை மீட்டாய்

அதைமட்டும் அறிந்தேன்

அதுபோதும் எனக்கு

அறிந்ததும் எதற்கு

அனுதினம் உன்னடி

பணிவது அதற்கு

குருகுலம், 25-9-2017 காலை 5.15

747 Therefore I sing

When I sing, there is bliss

Therefore I will definitely sing

You redeemed me by giving your abode

That alone is a wonderful thing

Once I sing more and more

My bhakti also increases

Once the bhakti increases

New songs also come

You become the object of my song

You gave the boon to sing about you

When I worship you with songs

You also come with much joy

The beauty of bhakti is

In making garlands

Of new songs

Sing to glorify you.

Though we worship you

With so many other things

Will they be?

Equal to one song?

Though many gather together

And praise you with many words

Without worship you with songs

Can our bhakti be complete?

Though many commentaries

Were written to explain about bhakti

Will the simplicity in a song

Would be there in them?

With the language of songs

With the company of bhakti

With the mandali of bhaktas

We have your grace to sing about you

Gurukulam, 25-9-2017, 6.00 am.

After writing the previous song (746) and singing it as my prayer, I again sat to enjoy the calmness around me.  Though my mind got inspiration again and again with an urge to write more poems, I resisted as I want to enjoy the calmness around me.  But as usual as I failed, I said to me, ‘writing poem is also a kind of meditation.  Then why you resist it and enjoy that inner communication with the Lord by sharing your thoughts through words’.  So I wrote this song expressing that thought.  In our Indian tradition, not only bhakti but even philosophies and other forms of knowledge survived because they were written in poetic form.  For me many hundred pages of written words won’t be equal to one song with few stanzas.

747 அதனால் பாடுவேன்

பாடினால் பரவசம்

பாடுவேன் அவசியம்

பதம்தந்து மீட்டாய்

அதுவன்றோ அதிசயம்

பாடப் பாட

பக்தியும் பெருகுது

பக்தியும் பெருகிட

பாடலும் வருகுது

பாடலின் பொருளானாய்

பாடவரம் தந்தாய்

பாடியே தொழும்போது

மகிழ்ந்துமே வருகின்றாய்

பாட்டென்னும் பாமாலை

பலவிதம் புனைந்துனை

பாடியே பரவுதல்

பக்திக்கு அழகன்றோ

பலவிதப் பொருள்கொண்டு

பலவிதம் தொழுதாலும்

பாடல் ஒன்றுக்கு

அவையும் இணையாமோ

பலர்கூடி வேண்டினும்

பலசொல்லிப் போற்றினும்

பாடியே துதிக்காமல்

பக்திக்கு நிறைவுண்டோ

பக்தியை விளக்கிட

உரைபல சமைத்தாலும்

பாடலின் எளிமை

அவற்றுக்கும் வருமோ

பாட்டென்னும் மொழியோடு

பக்தியின் துணையோடு

பக்தரின் சபையோடு

பாடஉன் அருளுண்டு

குருகுலம், 25-9-2017, காலை. 6.00

748 This is the Time

This is the time seeking the Holy feet

A time seeking your face Oh my Lord

There is no time for any other thing

No time to think about others things.

Sitting silently at your feet

Thinking only about your grace in me

Rejoicing only our relationship

A Time to talk with you.

The mind which refuse to be tamed

Will become calm when I seek your feet

Heart which often gets frustrated

Will remain quiet when I sit at your feet

Seeking these kinds of opportunities often

My heart will long for your holy feet

Realizing it when you to come to me

My heart will rejoice sing songs

You gave this life only for this

You gave this joy only for me

Therefore I feel uplifted in you

After this slave will never face any defeat

Singing and glorifying you

O my God singing your praises

I came to your presence seeking your feet

And took refuge at your grace

Gurukulam, 26-9-2017, 10.30

After settling down in the ashram, today I came to the dhyanamandapa.  When I sit in the swing in the Library facing the banyan tree with green scenery before me, without anyone around me or with me, my spirit get lifted with the atmosphere. Then I entered a kind of trance rejoicing in such a time where my whole being mingles with him.  After enjoying that moment for several minutes, I wrote this song to worship Him.

748 இதுவே நேரம்

திருவடி தேடி வருகின்ற நேரம்

திருமுகம் பார்த்து கிடக்கின்ற நேரம்

வேறே எதற்கும் வேலையே இல்லை

மற்றதை சிந்திக்க மனதுமே இல்லை

அமைதியாக நான் உன்னடி அமர்ந்து

அருளை மட்டும் மனதிலே நினைந்து

உறவை மட்டும் எண்ணி மகிழ்ந்து

உன்னுடன் பேசி இருந்திடும் நேரம்

அடங்க மறுக்கும் சிந்தையும் கூட

அமைதல் அடையும் உன்னடி நாட

சஞ்சலம் கொண்ட நெஞ்சமும் கூட

சற்றே அடங்கும் உன்னடி அமர

இதுபோன்ற தருணம் அடிக்கடி நாடி

என்மனம் ஏங்கும் திருவடி தேடி

அதனை அறிந்து நீவரும் போது

மனம் ஆனந்தம் கொள்ளும் பாடல்பாடி

இதற்கெனத் தந்தாய் இந்த வாழ்வு

எனக்கெனத் தந்தாய் இந்த மகிழ்வு

அதனால் அடைந்தேன் உன்னில் உயர்வு

அறியேன் அடிமை இனி ஒருத்தாழ்வு

துதிகள் பாடி போற்றிக் கொண்டாடி

தெய்வமே உன்னை வாழ்த்தியே பாடி

சன்னதி வந்தேன் உன்னடி தேடி

சரணம் அடைந்தேன் உன்னருள் நாடி

குருகுலம், 26-9-2017, காலை, 10.30

749 Taking revenge

There is no need for God

To take revenge on us

He never created us

For that.

When our own sin

Is chasing us

There is no need for one

To take revenge on us

Are we not responsible?

For our own mistakes?

Though we understand this

Yet we are not ready to accept it.

We have thousands of

Contradiction among us

Then why should we

Blame God for that?

Surely there is

Punishment for the mistakes

But the question is:

Who is the one who will give it?

Arriving a verdict

For that by our own methods

When we try

To execute it

Silently our own

Conscience will talk to us

It will even ask,

‘Who gave this right to you’?

It will give the stone

On our hand by saying,

‘Let him he, who

Never done any crime throw it first’

As our conscience pricks

The stone

Losing its grip from our hand

Falls on the toe and hurt it.

Once we took

Revenge on us

Then the question that will come is,

‘Who shall be blamed for this’.

Gurukulam, 26-9-2017, 11.10 am.

As I read the famous story of the Lord not punishing the woman caught in adultery, I meditated about it.  In the original story every one after dropping the stone goes away. But in my reflection, I realized that as our conscience pricks the stone will fall automatically from our hand as it will lose its grip on the stone. Then it will fall only on our toe and hurt it.  By this once we give the punishment for our sin, there is no chance to blame anyone for this punishment’.  As I reflected about it, I wrote this song.  The general Indian worldview about punishment for sin is: we are not punished for our sin, but by our sin.

749 பழிவாங்குதல்

பழிவாங்கத் தேவை

கடவுளுக் கில்லை

பழிவாங்க அவனும்

படைக்கவும் இல்லை

நம்பாவம் நம்மைத்

தொடர்ந்து பிடிக்கையில்

பழிவாங்க ஒருவன்

தேவையே இல்லை

நாம்செய்யும் தவறுக்கு

நாமன்றோ காரணம்

நமக்கது புரிந்தாலும்

ஏற்கத்தான் காணோம்

நமக்குள்ளே நாம்கொண்ட

பேதங்கள் ஆயிரம்

அதற்காக அவன்மீது

ஏன்குறை சொல்லணும்

தவறுக்குத் தண்டனை

நிச்சயம் உண்டு

யாராதைத் தருவது

எனும்கேள்வி கொண்டு

அதற்கானத் தீர்ப்பையும்

தாங்களே கண்டு

அதனை நிறைவேற்ற

முனைந்திடும் போது

மவுனமாய் மனசாட்சி

நம்மிடம் பேசும்

எவர்தந்த உரிமை

என்றுமே கேட்கும்

குற்றம் அற்றவன்

எரியட்டும் கல்லை

என்றுமே கல்லையும்

நம்மிடம் கொடுக்கும்

கொடுத்த கல்லுமோ

கைதளர வீழ்ந்தது

நம்காலை முதலிலே

பதமுமே பார்த்தது

நாமே நம்மை

பழிவாங்கிக் கொண்டபின்

எவரை குறைசொல்ல

எனும்கேவி எழுந்தது

குருகுலம், 26-9-2017, காலை. 11.10

750 The call which you gave

You gave a call for me

For that you gave some talents

Not living accordingly

I get frustrated in so many things.

You called me to run the race

Keeping the goal before me

But leaving the tract

I am troubled by thinking so many other things.

Not going in the right or left

Keep running the tract which you set for me

You asked me to run the race with much patience

To receive that crown.

But I have lost the goal long before

And ran to the right and left many times

In between stopped running many times

Now I complete lost that tract.

Now there is no strength to run any more

And the goal is also not visible clearly

I don’t know what I should do further

There is no means other than you.

So, often remind my goal

If I go away, then threaten me

Still if I go astray then punish me

Somehow you help me to reach the goal.

Gurukulam, 26-9-2017, 9.30

To be honest I don’t know what is that goal that God has set for me?  All these years I am running not even knowing what the goal is and where is it? But I know one thing for sure. He called me to live as His bhakta on this very earth enjoying my mukti through my bhakti.  As I already attained this goal, now I don’t know what is the goal for me to run for and what is the crown that I should receive. So whenever I think of running the race to reach the goal, then I am confused and even get frustrated as I get deviated even in this goal to live as a bhakta of the Lord in this very life.  When I meditated about it, I wrote this song.

750 நீதந்த அழைப்பு

எனக்கொருஅழைப்பை நீகொடுத்தாய்

அதற்கென வரங்கள் சிலஅளித்தாய்

அதன்படி அனுதிம் வாழாமல்

அலசடிப் படுகிறேன் பலவற்றில்

இலக்கை என்றும் முன்வைத்து

நானும் ஓட நீயழைத்தாய்

ஆயினும் அடிக்கடி அதைவிடுத்து

அவதிப் படுகிறேன் பலநினைந்து

வலமும் இடமும்விலகாமல்

வகுத்துத் தந்த பாதையிலே

பொறுமையாய் ஓடி முடிசூட

போகும்படிதான் நீ சொன்னாய்

இலக்கை என்றோ துறந்துவிட்டேன்

இடமும் வலமும் ஓடிவிட்டேன்

இடையே பலமுறை நின்றுவிட்டேன்

இப்போ பாதையை மறந்துவிட்டேன்

இனிமேல் ஓடத் தெம்பில்லை

இலக்கும் சரியாய்த் தெரியவில்லை

இனிஎன்ன செய்ய புரியவில்லை

உன்னை விட்டால் கதியில்லை

அழைப்பை அடிக்கடி நிவுறுத்து

அதைவிட்டு விலகினால் பயமுறுத்து

அப்பவும் மீறினால் துன்புறுத்து

எப்படி யேனும் கரையேத்து

குருகுலம், 26-9-2017, இரவு 9.30