Secular Songs 251 to 300

251 Should listen others

I won’t listen anything

And I won’t accept whoever tells it

Once someone come to this conclusion

There is no point of giving advice to them

Nobody can live on this earth

With clear understanding about oneself

And we don’t have enough opportunity

To understand about others too

Not understanding properly

And coming to a conclusion based on it

And then changing one’s stand accordingly

There is lot of struggle in such life

To uphold us when we stumble

And to point out our mistakes

If we don’t have proper friends

They will fall down quickly

Thiruvalluvar clearly told about this

And gave proper advice that:

“A guardless sovereign with none to caution

Even without foes will come to ruin”

How many get lost thinking that:

“I know everything”

Not joining with that crowd

We should listen to others

Mathirigi, 18-10-16, 11.10 pm.

Blessed is the person who not only realizes his limitation but willing to listen others advice when he cannot think and act properly.  Thankfully we don’t know everything and we cannot understand everything.  And to help us to understand those things which we cannot understand we need others counsel.  Blessed is the person who listen other’s counsel.

251 கேட்கவேண்டும்

எத்தனை சொன்னாலும் கேட்கமாட்டேன்

எவர் சொன்னாலும் ஏற்கமாட்டேன்

என்ற நிலைக்கு வந்தவர்க்கு

ஏதுமே சொல்வதில் பயனும் இல்லை

தன்னையே முற்றாக புரிந்து கொண்டு

தரணியில் எவருமே வாழ்வதில்லை

பிறரைப் பற்றி புரிந்து கொள்ள

போதிய சந்தர்ப்பம் கிடைப்பதில்லை

அரை குறையாக புரிந்து கொண்டு

அதன்படி தீர்மானம் செய்து கொண்டு

இடையினில் தன்நிலை மாற்றிக் கொண்டு

வாழ்வதில் போராட்டம் நிறைய உண்டு

தடுமாறும் நேரத்தில் தாங்கிடவும்

தவரை எடுத்துக் கூறிடவும்

சரியான நண்பர்கள் இல்லாவிட்டால்

சடுதியில் தடுமாறி வீழ்ந்திடுவார்

இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன்

கெடுப்பா ரிலானுங் கெடும் என (குறள் 44௮)

சரியாக வள்ளுவர் சொல்லிவதைத்தார்

நாம் திருந்திட புத்தியும் கூறிவைத்தார்

“எல்லாம் எனக்குத் தெரியுமென”

எண்ணியே ஏமாந்தோர் எத்தனைபேர்

அவர்கள் கூட்டத்தில் நாமும் சேராமலே

அடுத்தவர் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும்

மத்திகிரி, 18-10-16, இரவு, 11.10

252. Not a burden

What is the point of becoming upset with me?

Not knowing heart

What kind of answer that I could give

As they don’t know anything about it

If I began to count all those become upset with me

Even numbers are not enough for that

And I don’t have the strength

To give answer to all

My parents and relatives became upset with me

And even my siblings also became upset

Even my friends and dear ones also become upset

Finally I too become upset with me

Joint with them all

Even God too become upset with me

And He alone even gave

The answer for that

“They unloaded their anger

With someone upon you

And bearing it like me

You too keep quiet” He said

I don’t have any other simple means

For me to follow, other than this.

As I am already bearing so many burdens

This one never became an extra burden

Mathigiri, 24-10-16, 5.45 pm.

If anyone becomes upset with me for any reason, I understand it and agree with them. But often fail to communicate my thought properly unable to understand my true intension, when they become upset with me, it never become an extra burden, as I faced so many people who became upset with me in the past, including God.  As He alone gave the formula to bear it, I follow it.

252. பாரமாய் இல்லை

என்மீது கோபித்து என்ன செய்ய

என்னுள்ளம் தன்னையே அறியாமலே

என்ன பதில்நான் சொல்லிடுவேன்

ஏதும் அதைப்பற்றி அறியாமலே

இதுவரை என்னையே கோபித்தோரை

எண்ணினால் எண்களும் போதாது

எல்லோருக்கும் பதில் சொல்லிடவும்

எனக்கும் தெம்பும் கிடையாது

உற்றோரும் பெற்றோரும் கோபித்தாரே

உடன்பிறந்தோரும் கோபித்தாரே

நண்பரும் அன்பரும் கோபித்தாரே

அட நான்கூட என்னையே கோபித்தேனே

இத்தனை பேருடன் சேர்ந்துகொண்டு

இறைவனும் என்னை கோபித்தானே

இதற்கும் விடையை அவனுமே

எனக்கும் சொல்லித் தந்தானே

“எவர்மீதோ உள்ள கோபமதை

உன்மீது இறக்கி வைத்துவிட்டார்

அதனை ஏற்று என்போலே

அமைதி காப்பாய் நீ” என்றான்

இதற்கு மேலே செய்திடவே

எளிய வழியும் எனக்கில்லை

எத்தனையோ பாரம் சுமக்கும்போது

இதுவும் பாரமாய் தெரியவில்லை

மத்திகிரி, 24-10-16, மாலை 5.45

253. Non-existing authority

I don’t need any kind of authority

I don’t want to over lord on any one

I am ready to run away, if I am allowed to do so

And if not, then I am ready to serve

When did I get the authority which is not even exists

There is none who ever listened to me

When my situation become like that cat which drank the hot milk

What kind of questions is this that came now?

They ask account for something which is never given

Even if I give they refuse to accept it

They ask thousands of unnecessary questions

And if give answer, they say nothing is correct

I don’t know either to laugh or weep

I don’t know whether to accept it or reject

Tying both my hands at the back

They push me in the water and ask me to swim

Once we put our head in the pounding stone

There is no use of fearing about the poundings

Either rice or rice-flake, whichever might come out?

There is no way to escape till the end

My condition become like the left over husk

And it went to the dust bin without any use

But thinking that if is decomposed will become manure

I again fell back in the pounding stone happily

Mathiriri, 26-10-16, 2.30

Authority is never demanded but earned.  But in life some situation will come where we cannot even claim, even if earn it. Personally in my life I never demanded any authority as I never felt that I am qualified to earn it. But when I am questioned about the non-existent authority, it made me to laugh thinking about my own situation and this is the context of this song.

253 இல்லாத அதிகாரம்

எவ்வித அதிகாரம் எனக்கும் வேண்டாம்

எவர்மீதும் ஆளுகை செய்ய வேண்டாம்

விட்டால் போதும் நானும் ஓடத்தயார்

விடமாட்டோம் என்றாலும் உழைக்கத்தயார்

இல்லாத அதிகாரம் எப்போது கிடைத்தது

என்சொல் கேட்டவர் எவருமே கிடையாது

சுடுபட்ட பூனைபோல் தடுமாறி நிற்கையில்

இதுஎன்ன புதுக்கேள்வி இப்போது வந்தது

கொடுக்காத ஒன்றுக்கு கணக்குமே கேட்கிறார்

தந்தாலும் அதையே ஏற்கவும் மறுக்கிறார்

வேண்டாத கேள்விகள் ஆயிரம் கேட்கிறார்

விடைதந்தால் ஏதுமே சரியில்லை என்கிறார்

சிரிப்பதா அழுவதா எனக்குமே தெரியலை

ஏற்பதா மறுப்பதா என்பதும் புரியலை

இருகையை பின்புறம் கட்டியும் விட்டு

நீரிலே தள்ளியே நீந்தவும் சொல்கிறார்

உரலிலே தலையை விட்டுக் கொண்டபின்

உலக்கைக்குப் பயந்தாலே ஒன்றுக்கும் ஆகாது

அரிசியோ அவலோ எதுவான போதிலும்

இறுதி வரையில் தப்பிக்க முடியாது

எஞ்சிய தவிடுபோல் என்கதி ஆச்சு

ஏதுக்கும் உதவாமல் குப்பைக்குப் போச்சு

மக்கினால் எருவாகும் என்பதை எண்ணி

மகிழ்வோடு வீழ்ந்தேனே உரலுக்குல் மீண்டும்

மத்திகிரி, 26-10-16, மதியம் 2.30

254 Question disappeared

As I become a question

Some confusion came in between

I don’t know to whom I shall ask

As all are like me alone

They told me to ask clearly

And they shared what they know

Once I understood what they shared

New questions began to arise

Then they said: “better stop asking questions

As you don’t know how to ask

There is no point of think about it

Because you won’t understand

Question alone is the answer for question

And those who give up asking questions are the wise ones

And those who received answers are the fools

And those keep quiet fortunately escaped.”

“First you understand this”, they said

As they really loved me.

Then I understood

After that all the questions disappeared.

Mathigiri, 27-10-16, 11.10

This is a repeated theme in my life. I wrote previously that ‘when question itself becomes the answer; answer becomes unnecessary one’. And also that, ‘one thing which we should not ask is: meaningless quesion and answer for that’ (from a filim ‘Thiruvilayadal,).  As the same process continued, I wrote the same kind of song one more time.  And the moral of the song is: so don’t write any more song like this.

254 கேள்வி மறைந்தது

கேள்விக் குறியாகிப் போனதால்

சிலகுழப்பங்கள் இடையே வந்தது

யாரிடம் கேட்பது தெரியலை

எல்லோரும் என்னைப்போல் இருக்கையில்

தெளிவாக கேட்கவும் சொன்னார்கள்

தெரிந்ததை எனக்கும் சொன்னார்கள்

சொன்னதை தெளிவாக்கிக் கொண்டபின்

புதுப்புது கேள்விகள் பிறந்ததே

கேட்பதை கைவிடு என்றார்கள்

கேட்கவே தெரியாது போனதால்

யோசித்துப் பயனில்லை என்றார்கள்

ஏனென்றால் புரியாது என்றார்கள்

கேள்விக்குப் பதில் கேள்விதான்

கேட்பதை விட்டவன் ஞானிதான்

பதிலைப் பெற்றவன் மூடன்தான்

மெளனம் காத்தவன் தப்பித்தான்

இதனைப் புரிந்திடு என்றார்கள்

என்மீது அன்புமே கொண்டோர்கள்

அப்போது எனக்குப் புரிந்தது

அதன்பின் கேள்வியே மறைந்தது

மத்திகிரி, 27-10-16, இரவு 11.10

255 I am retired

What a joy

What a joy

I am retired

And I will

Live as I like

I will sleep and awake (as I like)

And will remain as a lazy person

And wander as I like

And when I wish

Again I will go to bed

I won’t worry about

Accounts (and auditing)

And whatever is

Available on my hand

I will spend my life

With much joy

I will read and write

Whatever I like

At the same time

I won’t do it

For other’s sake

That time is gone

Where I walked extra mile

And rest of my life

Belongs to me

I too got life (as I am not yet dead)

To see this retirement

And I also have

Energy to see that

In one way

The old age too

Is very joyful

And when I think about it

I am rejoicing

If the body become weak

Let it be

But let my heart alone

Be remain youthful

All the time

There is none

A blessed

Person like me

And there is

Not point of envying

Me for this

Mathigiri, 28-10-16 7.45 pm.

Retirement is a joyful event in life, particularly for a person who was busy with so many activities in life.  Imagining such a life I wrote this song.

255 ஓய்வு பெற்றேன்

என்ன என்னானந்தம்

என்ன என்னானந்தம்

ஓய்வு பெற்றேனே

விருப்பம் போல

இனிமேல் நானே

வாழ்ந்திருப் பேனே

தூங்குவேன் விழிப்பேன்

சோம்பலாய் இருப்பேன்

சுற்றித் திரிவேனே

எனக்குப் பிடித்த

நேரம் மீண்டும்

படுத்துக் கொள்வேனே

காசு பணம்

கணக்கு வழக்கு

கவலைப் படேனே

கையில் கிடைப்பதில்

மகிழ்வு கொண்டு

காலம் கழிப்பேனே

எனக்குப் பிடித்த

எதையும் படித்து

எழுதிப் பார்ப்பேனே

பிறருக்காக் வேண்டி

அவற்றைக் கூட

செய்யாதிருப்பேனே

தாங்கிப் பிடிச்ச

காலமெல்லாம்

முடிஞ்சு போச்சுதே

மீதமுள்ள காலம்கூட

எனதும் ஆச்சுதே

நானும்கூட

இதையும்பார்க்க

ஆயுள் கிடைத்ததே

அதையும்கூட

இருந்துபார்க்க

தெம்பு இருக்குதே

முதுமைகூட

ஒருவிதத்தில்

சுகமாய் இருக்குது

அதையும்கூட

நினைச்சுபார்க்க

மனசே துள்ளுது

தேகம்கூட

தளர்ந்துபோனால்

தளர்ந்து போகட்டும்

இளமையாக

மனதுமட்டும்

என்றும் இருக்கட்டும்

என்னைப் போல

கொடுத்துவச்சவன்

எவனும் இல்லையே

இதற்கு நீயும்

எரிச்சப்பட்டு

பயனும் இல்லையே

மத்திகிரி, 28-10-16 மாலை, 7.45

256 Should know one’s limitation

Each one should know her limitation

And do accordingly

If unnecessarily we carry any burden

Half way we will fall down

Once after knowing one’s own strength, support and opponent’s strength

Then we should engage with them

And if we unnecessarily interfere

Then we should pay for that

Somehow I have done the mistake

And unnecessarily involved

Now become like the monkey

Which put its hand and removed the wood in between the gap@

I am troubled like the monkey

Which put its hand inside the coconut (to collect it) @?

And if someone come to help me

Then I ran along with that coconut

Once it gives up the collected coconut in its hand

Then it can pull its hand outside

But it does not have that common sense

And I never learnt even after get burned

1-11-16, Mathigiri, 2.15 pm.

Our wisdom comes out of our experience and our experience comes out of mistake. But sometimes in life we are trapped in such a situation where we cannot escape from the burden which we are forced to carry.

@ Both the monkey story is Tamil proverb. In order to split a big log, they will make a small crack and insert a wood in it and continue to use the axe to cut it. And a monkey, after putting its hand on the crack removed the wood and its hand get trapped.  Similarly a monkey managed to open a coconut and put its hand inside and collected the coconut. But as the hole was small it cannot remove its hand with full of coconut. Then it ran everywhere carrying the coconut with it, at the same time unable to release its hand. It can do it easily, once it gave up the coconut from the hand to pull it out from the small hole. But as it doesn’t have that common sense, does not want to give up the coconut suffered till the end.

Though we have common sense, trapped by circumstance we end up in similar situation.

256 தேங்காயில் கைவிட்ட குரங்கானேன்

அவரவர் எல்லையைத் தெரிஞ்சுக்கணும்

அதற்கு ஏற்ப நடந்துக்கணும்

தேவை இல்லாமல் சுமந்திருந்தால்

திண்டாடி பாதியில் விழுந்திடணும்

தன்வலி, துணைவலி, மாற்றான்வலி

தெரிஞ்சபின் தலையை நுழைச்சிடணும்

தேவை இல்லாமல் தலையைவிட்டா

இப்பட்டித்தான் அடி பட்டிடணும்

என்னவோ தப்பு செஞ்சுபிட்டேன்

ஏனோ தலையை நுழைச்சுபிட்டேன்

கையைவிட்டு அகப்பெடுத்த

குரங்கைப் போல ஆகிவிட்டேன்

தெங்கில் கைவிட்ட குரங்கைப்போல்

திருதிரு என்று முழிக்கின்றேன்

எவரேனும் எனக்கு உதவவந்தால்

தெங்குடன் நானும் ஓடுகிறேன்

சுரண்டிய தேங்காயை விட்டுவிட்டால்

கையை எளிதாய் எடுத்திடலாம்

அந்த அறிவு குரங்குக்கில்லை

அடிபட்டும் நானும் கற்கவில்லை

1-11-16, மத்திகிரி, மதியம் 2.15

257 Along with age I should grow

We should have buddhi according to our age

And should grow in life accordingly

And if we behave childishly

Then we will get trouble

There is no point of growing in body alone

And what is the use of become grownup

We should develop our buddhi along with it

And should be expressed properly through our speech

Our life will become rotten

If we fail to control our tongue

And if pride join with it

And where is the solution for that?

It is not enough to read many things

Not thinking oneself a very learned one

One should have meekness along with it

And should know how to adjust in life

If we think that ‘my way is high way’

Anybody can travel in it

And if we too join them to go in it

We may end up facing danger

Not listening the elders

We should not behave as if super a intellect

We should listen a bit from others

And should act accordingly with proper thinking

Mathigiri, 2-11-16, 2.10 pm.

This is one constant problem that I am often facing in my life. This life as a single person gives immense freedom, particularly ‘not listening’ others and I often behave childishly. As I reflected upon my own nature I wrote this song addressing to me.

257 ஆளும் வளரனும் அறிவும் வளரணும்

வயசுக்கு ஏற்ப அறிவுவேண்டும்

அதற்கு ஏற்ப வளர்ந்திடணும்

சிறுபிள்ளைத் தனமாய் செயல்பட்டால்

திண்டாடி தெருவில் நின்றிடணும்

உடல்மட்டும் வளர்ந்தால் போதாது

உருவத்தில் பெரிதாகிப் பயனேது

புத்தியைக் கூடவே வளர்த்திடணும்

பேச்சிலே அதுவும் வெளிப்படணும்

நாக்கு இருக்குன்னு பேசிவிட்டால்

நாறிடும் அதன்பின் நம்வாழ்வு

ஆணவம் அத்துடன் சேர்ந்துகொண்டால்

அப்புறம் அதற்கு விடிவேது

மெத்தப் படித்தால் போதாது

மேதாவி என்று நினைக்காது

அடக்கமும் அத்துடன் இருந்திடணும்

அணைத்து வாழத் தெரிந்திடணும்

என்வழி தனிவழி என்றுயெண்ணி

எவரும் அதன்வழி சென்றிடலாம்

அவருடன் சேர்ந்து நாம்நடந்தால்

ஆபத்தாய் அதுவும் முடிந்திடலாம்

முதியவர் சொல்வதைக் கேட்காமல்

மேதாவித் தனமாய் நடக்காது

சிறிதேனும் அதை கேட்டுக்கணும்

சிந்திச்சு அதன்படி நடந்தக்கணும்

மத்திகிரி, 2-11-16, மதியம் 2.10

258 Don’t draw a circle

If you draw a round around you

And if you stand within it

With your own rules and regulation

Others cannot come and play with you

Nothing wrong in self retrospection

And it never remained a wrong notion

But if one shrinks within oneself

There is no place for others in it

Searching so many things outside

And doing many things unnecessarily

If we waste our time without any purpose

There is no time for personal analyse

Standing in between these two extremes

And keeping any eye on both sides

And judging one with the other

We should learn to live in this world

One will never win

When play all alone

And none won any race

By running all alone

Mathigiri, 7-11-16, 2.10 pm.

Writing in the context of Possession, Elisabeth Schombucher writes:

Despite its dramatic appearance, which at first sight is emotionally overwhelming to an outsider, possession states are verbally constructed events whose structures are well ordered and can be anticipated by the audience. Besides the two types of protagonists mentioned above, a third element is needed in possession, the audience.  Words spoken in a state of possession cannot be efficacious on their won. Despite (p.236) the ritual setting in which they are spoken and the communicative competence of the possessed person, they need an addressee who makes them efficacious. Speaking alone does not provide words with illocutionary power, but merely acts as a presupposition for listeners to do so.—“Possession” in Will Sweetman & Aditya Malik (eds.) Hinduism in India: Modern and Contemporary Movements, New Delhi, Sage, 2016l, pp. 236-37

This is equally true with other areas in life.  Being human means just: SOCIAL ANIMAL.

258 வட்டம் போடாதே

உன்னைச்சுற்றி வட்டம் போட்டுக்கொண்டு

அதன் உள்ளுக்குள்ளே நின்று ஆடிக்கொண்டு

தனக்கு ஏற்ப விதி அமைத்துக் கொண்டால்

அடுத்தவர் வந்து ஆடிட முடியாது

தன்னுள்ளே தன்னையே தேடுவதில்

தப்பேதும் எப்போதும் இருந்ததில்லை-ஆனால்

தன்னுள்ளே தன்னையே குறுக்கிக் கொண்டால்

அடுத்தவர்க்கு அதில் இடமே இல்லை

வெளியே ஆயிரம் தேடிக் கொண்டு

வேண்டாத பலவும் செய்து கொண்டு

காலத்தை நேரத்தை வீணடித்தால்

தன்னையே அறியவும் காலம் இல்லை

இரண்டுக்கும் இடையே நின்று கொண்டு

இருபுறம் பார்வையை வைத்துக் கொண்டு

ஒன்றினால் மற்றதை சீர்த்தூக்கி

உலகத்தில் வாழ்ந்திட பழகிக்கணும்

ஒண்டியாய் நின்று ஆடினாலும்

ஒருபோதும் வெற்றியும் கிடைக்காது

போட்டியே இல்லாத ஆட்டத்திலே

வென்றவர் எவருமே கிடையாது

மத்திகிரி, 7-11-16, மதியம் 2.10

259 Our greatness

Doing what we could do

And sharing what we have

If we live with others

There will be meaning in our life

We have some speciality

And if we realize it, there is profit

From the rest of the creation

We have one thing different

To realize about the purpose of life

And to understand its secret

And to share our life with others

We know a means to do it

We have a heart

To live as we realized

And to rejoice with others

And to share what we have

If we understand this greatness

And live accordingly

And realize the true nature of the heart

There is meaning in our life

Mathigiri, 10-11-16, 2.40

The free will that we have, the choice that we can  make and the heart to understand all these is our greatness.  And if we live accordingly our life will become meaningful one.

259 நம்முயர்வு

நம்மால் இயன்றதை செய்து கொண்டு

நம்மிடம் உள்ளதை பகிர்ந்து கொண்டு

நாளும் பிறருடன் வாழ்ந்திருந்தால்

நாம் வாழும் வாழ்விலே பயனிருக்கும்

ஒருவித சிறப்பு நமக்கிருக்கு-அதை

உணர்ந்தால் நிச்சயம் பலன் இருக்கு

படைப்பின் மற்ற உயிர்களைக் காட்டிலும்

பாங்கான ஒன்று நமக்கிருக்கு

வாழும் வாழ்வை உணர்ந்து கொள்ள

அந்தவாழ்வின் இரகசியம் புரிந்துகொள்ள

வாழ்வையும் பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ள

வழிவகை நமக்கும் தெரிந்திருக்கு

உணர்ந்தபடி நாம் வாழ்ந்திருக்க

ஊருடன் உறவுடன் மகிழ்ந்திருக்க

உள்ளதை பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க

உள்ளம் என்ற ஒன்றிருக்கு

இந்த உயர்வினை புரிந்து கொண்டால்

அதற்கு ஏற்றபடி வாழ்ந்திருந்தால்

உள்ளத்தின் உண்மையை உணர்ந்துகொண்டால்

உண்மையில் வாழ்விலே பயனிருக்கு

மத்திகிரி, 10-11-16, மதியம் 2.40

260 struggles which I cannot understand

With whom I should struggle

And for what purpose I should do it

And not knowing

How to do it

And to found one answer

After struggling with me

Finally I

Found one answer:

Not knowing

Why this struggle

Not knowing

How to struggle

Arguing many things

For that unnecessary struggle

Unable to win in the end

And all become calm

Then discussing about it

And giving thousands of reason for that

Unable to come to any conclusion

By anyone

Nothing is learnt

From this

Except

Wasting our time unnecessarily

And as all realized this

At the end left

Then I understood this truth

All alone

Mathirigi, 10-11-16, 11.10 pm.

Translating this song in English is very difficult for me. The main theme is that we analyse the reason for the entire human struggle and unable to understand the reason and origin of it. Then we began to analyse why we cannot reach any conclusion. Then we realize that merely we wasted our time and energy in analysing and finding solution to the struggle which no one knows ‘why, when and what’ is the real struggle.  Finally as all left to mind their own business, at least I understood this truth that there is no point of analysing the origin of a struggle and try to find a solution to it.  Because even if we manage to trace the origin and found the solution, the life is going to move as usual with so many adjustments just for survival.

260 புரியாத போராட்டம்

எவரோடு போராட

எதற்காக போராட

எவ்வாறு போராட

என்பதும் புரியாமல்

இதற்கொரு விடைகாண

என்னுடன் போராடி

இறுதியில் கண்டேன்

நானொரு விடையை

ஏனிந்தப் போராட்டம்

என்பதும் புரியாமல்

எவ்விதம் போராட

என்பதும் தெரியாமல்

வீணாகப் போராட

வாதங்கள் பலசெய்து

ஒருவரும் வெல்லாமல்

ஓய்ந்தபின் பின்னாலே

அதைப்பற்றி வாதிட்டு

ஆயிரம் விடைகூறி

எவ்வித முடிவுக்கும்

எவருமே வாராமல்

காலத்தை வீணாக

கழித்ததே அல்லாமல்

கற்றது என்னவோ

ஏதுமே இல்லையென

இறுதியில் புரிந்தபின்

எல்லோரும் விலகிட

நான்மட்டும் தனியாக

அறிந்தேன் இவ்வுண்மையை

மத்திகிரி 10-11-16, இரவு 11.10

261 Free entertainment

‘Crack’ became my name

And scribbling become my job

My life become a waste

And it took many days to understand this

There is no point of pitying about it

And I need not worry too

As there are so many people

Also exist like me

Just some how to pass the time

Scribbling some thing

And confusing some others

Become my habit

As some laugh about it

And ridicule me

I never charge anything from them

And I never beg to sponsor me

Don’t find too many shortcomings (in this entertainment)

Which I provide free of cost

And never count the teeth of the cow

Which is given in charity@?

Mathigiri, 11-11-16, 6.30 am.

Whether others find any humour in my song or not, I laugh several times after I wrote this kind of poem. I like humour and it is part of my life. And I like to make joke about me and I enjoy it.

@ This is a Tamil proverb.  In Tamilnadu, in order to know the age of the cow (or any cattle) they use to count the teeth.  But one should not count the teeth of a cow which is given in charity.

261 இலவச நகைச்சுவை

கிறுக்கன் எனது பெயராச்சு

கிறுக்குதல் எனக்கு தொழிலாச்சு

எனது பிறப்பும் வீணாச்சு

இதையும் புரிய நாளாச்சு

பாவப் பட்டுப் பயனில்லை

பதட்டம் கொள்ளத் தேவையில்லை

என்னைப் போல எத்தனைபேர்

இருக்கத் தானே செய்கின்றார்

எதோ பொழுது கழியவேண்டி

எதையேனும் எழுதிக்கொண்டு

யாரையேனும் குழப்பிகொண்டு

இருப்பதே எனக்கு பழக்கமாச்சு

ஏதோ சிலபேர் சிரித்திருக்க

என்னை ஏளனம் செய்திருக்க

காசோ பணமோ கேட்கவில்லை

கையேந்தி நான் நிற்கவில்லை

இலவசமாகத் தருவதிலே

குறைகள் அதிகம் காணாதீர்

தானம் தந்த மாட்டினது

பல்லை எண்ணிப் பாராதீர்

மத்திகிரி 11-11-16, காலை 6.30

262 should be introvert

I should keep quiet

And should remain within myself

Slowly I should draw back

Each of my thoughts within myself

Unnecessary thoughts will stop

If I give up vain talk

And if unnecessary thoughts stop

Unceasing imagination will dry up

With a small fire

We can create a big one

With unnecessary imagination

We can fly up to the sky

Even a small discussion

Will become a big argument

If we begin unnecessarily

An unending struggle will commence

Thought should be overcome by thought

And we should receive the training for it

If we say that it is not possible for us

Finally we have to face defeat

Mathigiri, 11-11-16, 11.10 pm.

I like the formula that: a small thought leads to imagination, imagination to vision/dream; dream to desire; desire to action and action to consent and consent will end up in conviction—which will encourage implementing. One of the questions that Arjuna asked Sri Krishna was:

The mind verily is, O Krishna, restless, turbulent, strong and obstinate; therefore, I consider it as difficult to control as the wind—6:34

And Krishna’s response was:

Doubtless, O might armed the mind is restless and hard to control; but by practice and dispassion, O son of Kunti, it can be controlled.—6:35

Swami Ramsukhadas, Srimad Bhagavadgita, Sadhaka Sanjivani, Gorakhpur, Gita Press, 1^st impression, year not mentioned, pp. 548-49

262 உள்ளே ஒடுங்கணும்

ஒன்றுமே பேசாது இருக்க வேண்டும்

உள்ளே ஒடுங்கியே கிடக்க வேண்டும்

ஒவ்வொன்றாய் ஒவ்வொன்றாய் எண்ணங்களை

உள்ளுக்குள்ளே நானும் ஒடுக்க வேண்டும்

வேண்டாத பேச்சினை விட்டுவிட்டால்

வீணான எண்ணங்கள் நின்றுவிடும்

வீணான எண்ணங்கள் நின்றுவிட்டால்

ஓயாத கற்பனை வற்றிவிடும்

சின்னஞ் சிறிய தழல் கொண்டுமே

பெருந்தீயை எளிதாக எழுப்பிடலாம்

தேவையற்ற கற்பனையால்

சிறகடித்து வானத்தில் பறந்திடலாம்

ஊதி ஊதி பெரிதாக்கிட

சிறுவாதம் பெரிதாக வளர்ந்திடுமே

தேவையில்லாமல் ஆரம்பிக்க

முடியாத போராட்டம் வளர்ந்திடுமே

எண்ணத்தை எண்ணத்தால் வென்றிடணும்

இதற்கான பயிற்சியை நாம் பெறணும்

என்னாலே முடியாது என்று சொல்ல

இறுதியில் தோல்வியை சந்திக்கணும்

மத்திகிரி, 11-11-16, இரவு, 11.10

263 It is better not clear

How many questions arises within me

When I think about myself

When I think about me

I laugh at myself

How many chanchals in heart

In this life which is not clear

Each day I put one mask

And remove it within few minutes

I am get agitated

And give many reasons for that

The advice which I gave for others

Won’t be useful to me, I say this.

When someone try to help me

I run away from them and hide

Then I lament that

None came to help me

My way become high way for me

And this become my condition

And I will gradually understand (about myself)

Is my answer for this too?

I don’t find any use

Living with clear understanding

I found it good that

It is better not to understand (about me)

in the Train (from Hyderabad to Bangalore), 14-11-16, 7.30 am.

As I got a comfortable side birth on way back from Hyderabad to Bangalore, I was enjoying my time reading my book. But suddenly I began to reflect about my talk, and discussion that I had with the youths at Hyderabad and began to compare and analyse my life based on those advices which I gave to them.  Then I began to laugh at myself saying, ‘what is the use of giving so many advises to those youths where you cannot implement even one sincerely in your life’. Then I wrote this song at the back side of the book which I was reading.

263 புரியாதிருப்பது நல்லது

என்னை நினைத்தால் எனக்குள்ளே

எத்தனை கேள்விகள் பிறக்கிறது

என்னை நினைத்தால் எனக்கேதான்

ஏனோ நகைப்பு வருகிறது

சஞ்சலம் எத்தனை மனதினிலே

சரியாய்ப் புரியா வாழ்வினிலே

நிதம் ஒருவேடம் போடுகிறேன்

நிமிட நேரத்தில் களைகின்றேன்

ஆத்திரம் அவரசப் படுகின்றேன்

அதற்கும் காரணம் கூறுகிறேன்

ஊருக்கு சொன்ன உபதேசம்

எனக்கு உதவா தென்கின்றேன்

உதவிட எவரும் வந்துவிட்டால்

ஓடி ஒளிந்து கொள்கின்றேன்

ஒருவரும் உதவிட வரவில்லை

என்று பின்னால் புலம்புகிறேன்

சித்தம் போக்கு சிவன்போக்கு

என்பதே என்நிலை ஆயிடிச்சு

போகப் போகப் புரிஞ்சிடுவேன்

என்பது இதற்கு பதிலாச்சு

புரிந்து கொண்டு வாழ்வதிலே

ஒருவித பயனும் காணேனே

புரியா இருப்பதே ஒருவிதத்தில்

நன்மை நானும் என்பேனே

இரயிலில், 14-11-16, காலை 7.30

264 Don’t brag too much

Don’t brag too much

And don’t get trapped by talking much

Don’t contradict too much

And don’t get irritated unnecessarily

You should think about the purpose of your coming

And you should understand about your life

And co-operating with others

You should know to live together

How many you know among

Those who lived before you

Many thousands of generation lived before you

And they too disappeared

They don’t have time to think

About next generation

And you don’t have concern

To think about the past generation

Realizing this you too live accordingly

And stop bragging

I too have many works to do

And rest I will come and tell you later.

14-11-16, 11.45 am. In the bus from Bangalore to Hosur.

As I got the window seat in the bus, I was just watching the people who are busy with so many activities in life.  In travel I observe people more and think about life. As various thoughts came in my mind, combining them all together I scribbled this poem in the bus itself while I was travelling from Bangalore to Hosur.

264 அலட்டிக்காதே

அதிகம் வீணா அலட்டிக்காதே

அதிகம் பேசி மாட்டிக்காதே

இடக்கா மடக்கா பேசாதே

எரிச்சலும் வீணே கொள்ளாதே

வந்தது எதுக்குன்னு யோசிக்கணும்

வாழ்வது எதுக்குன்னு புரிஞ்சிக்கணும்

கூட மாட ஒத்துழச்சு

கூடி வாழத் தெரிஞ்சுக்கணும்

உனக்கு முன்னே வாழ்ந்தவரில்

உனக்குத் தெரிஞ்சவர் எத்தனைபேர்

ஆயிரம் தலைமுறை வாழ்ந்துவிட்டார்

அவரும் மறஞ்சு போய்விட்டார்

அடுத்த தலைமுறை நினைவுவைக்க

அவருக்கு நேரம் கிடையாது

அவரைப் பற்றி யோசிக்க

உனக்கும் அக்கரை கிடையாது

அதனை அறிந்து வாழ்ந்துவிடு

அலட்டிக் கொள்வதை நிறுத்திவிடு

ஆயிரம் வேளை எனக்கிருக்கு

அப்புறம் சொல்லுறேன் நானுனக்கு

14-11-16, காலை, 11.45 பேருந்தில், பெங்களுர்

265 Good and bad

Termites are making their nest

And the snake come and dwell in it

What can we say?

About this nature’s course

One person toils a lot

And another sit and enjoy the life

And he says that

There is no alternate to this human ordinance

Some try to live

Claiming honesty and integrity

And others are making fun of them

And call them hopeless ones

Accept such contradictions

As part of life

And try to live

With them in this world

There is no life

Without the mix of good and bad

And there is no means for us to escape

Other than to live with them

Mathigiri, 17-11-16, 5.15 pm.

As I was doing my evening walking the first life of this song based on the Tamil proverb came automatically in my mind without any reason. Actually I was not evening meditating on this subject. But as the inspiration continued, I recorded this song in my mobile and then recorded it in the computer.

265 நன்மைதீமை

கரையான் வந்து புத்தெடுக்க

பாம்பு வந்து குடிபோக

இயற்கையின் இந்த நியதியையே

என்ன வென்று நாமும் சொல்ல

ஒருவன் ஓடி உழைக்கின்றான்

அடுத்தவன் அமர்ந்து உண்கின்றான்

மனிதனின் இந்த நியதிக்கு

மாற்றமும் இல்லை என்கின்றான்

நீதி நேர்மை என்றுசொல்லி

ஒருசிலர் வாழ நினைக்கின்றார்

பாவம் அவரும் என்றுசொல்லி

பலரும் கேலி பேசுகின்றார்

எதிர் மறையான காரியங்கள்

இருப்பதை நீயும் ஏற்றுக்கொண்டு

அவற்றுடன் நீயும் அனுதினமும்

உலகில் வாழ பழகிக்கொள்ளு

நன்மையும் தீமையும் கலக்காமல்

நமது வாழ்வும் அமைவதில்லை

நாமும் அவற்றுடன் வாழ்வதன்றி

தப்பிக்க வேறு வழியும் இல்லை

மத்திகிரி, 17-11-16, மாலை 5.15

266 The dog which chased the car

There is none like me

Who is very fortunate?

There is no point in

You regretting about it

I have analysed completely

And know that

By knowing the depth alone

We should step in (side the water)

There is no use in

We too do the same

Like the dog

Which chases the car?

Will he stop the car?

And stone the dog

Or will he drive his car

Minding his own business

In order to choose

We should search many paths

But to get clarity

We should follow one path clearly

There is no point

In searching superficially

And there is no use in

Often changing the path

Knowing this clearly

I run so far

And finally

I choose one path clearly

Noting my example

You should know this

And should try to

Live like this

Mathirigi, 17-11-16, 11.10 pm.

Recently I was involved in a dialogue with a young person who always asks very sharp and profound questions.  Such questions actually help me to reflect my own life and assess it properly. In one of his questions he said that like a stray dog which chases every car, he is doing the same.

When I read it I began to laugh as that too was my own experience in my youth hood. That time, in our street the two dogs which chase every car that passes them began to bark and chase another car.  Then using his words and relating it with the incident which happens every night in our street I wrote this song. The following is the question and answer:

Question: I am in a pursuit of enlightenment.  So far I have been a stray dog chasing after every car on the road that claims enlightenment. I believe in the fact that one has to look at all roads when he doesn’t know which road takes him to his destination. So I am very receptive to the words you say.

DB: Regarding ‘one has to look at all roads when he doesn’t know which road takes him to his destination’, I completely agree with you.  But some people till the end of their life continue to chase all the cars which not even claiming any enlightenment but promise to provide some ‘instant bliss’ for a cost.  So after some initial persuasion, when any one path gives some hope or which best suits our aptitude, then we should give some time to further travel in it, than chasing every car—as the dogs return back to their place after chasing few distance and get ready to chase another car.  After some time they become tired and go to sleep as many dog in our street do the same every night. 

The moral of this story is: search some path. Then when you are convinced that, that will best serve your purpose, give some time to further to probe it deeply than superficially attempting to know something from everything. Particularly in spirituality, ‘Sridhar’ faith/trust is the first step that will help any dashiki (one who searches) than continue to probe till the end of the life.  Otherwise we will become ‘jack of all trades.’

266 காரைதுரத்திய நாய்

என்போல கொடுத்துவச்சவன்

எவனும் இல்லையே

இதற்குநீ வருத்தப்பட்டு

பயனும் இல்லையே

அலசி ஆராஞ்சு பார்த்துப் புட்டேன்

ஆழம் பார்த்து காலவிடணும்

அதையும் கூட

தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்

ஒடும் காரை விரட்டிச் செல்லும்

நாயைப் போலவே

ஓடிநாமும் விரட்டிச் சென்று

பயனும் இல்லையே

காரை அவன் நிறுத்திவிட்டு

கல்லெறிவானா இல்லை-தன்

காரியத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு

ஓட்டிச் செல்வானா

தெரிந்து கொள்ள வேண்டியே

தேடிப்பார்க்கணும் பலவழியை

தேடியதில் தெளிவுபெற

தொடர்ந்து சொல்லணும் ஒருவழியில்

நுனிப்புல்ல மேஞ்சுபார்த்து

பயனும் இல்லையே

நேரம் தோறும்பாதை மாத்தி

பயனும் இல்லையே

இதையுமே புரிஞ்சிகிட்டு

ஓடிப்பார்த்தேனே

இறுதியாக ஒருவழியை

தெரிஞ்சுக்கிட்டேனே

அதையும்கூட நீயும் பார்த்து

தெரிஞ்சிக்கிடணும்

அதைப்போல நீயும்வாழ

பழகிக்கொள்ளணும்

மத்திகிரி, 17-11-16, இரவு, 11.10

267 I become a lesson to others

There should be clarity

In mind each day

And I should be mended

In life too

If I constantly
change my decision each day

Finally I have to

Face the trouble

Once I have

Clarity about my aim

It will come

Quickly also in my mind

If I constantly

Change my aim

Confusion will come

Automatically in my mind

Though I often faced trouble

I never repented

And I never felt sorry

For that even a bit within me

I never counted

All my losses

I don’t found

Any means to get changed

But there is some

Good in this

And my life became

A lesson for many

And I comforted myself

Thinking it

Therefore I continue to live

As ever before.

Mathigiri, 19-11-16, 11.10

One constant problem that I am facing in my life is the way I quickly change my decision and paying heavly for that.  Though I tried my best, I cannot overcome this so far.  But I console myself that at

least others can learn from my life and continue to live with the same defect.

267 அடுத்தவர்க்கு பாடமானேன்

தெளிவு வேண்டும்

சிந்தையில் நாளும்

சீர்பட வேண்டும்

வாழ்க்கையில் நானும்

தினம் ஒரு முடிவை

மாற்றிக் கொண்டால்

திண்டாடித் தெருவில்

நின்றிட வேண்டும்

செயலில் நோக்கம்

தெளிவாக இருந்தால்

சிந்தையில் தெளிவு

சீக்கிரம் பிறக்கும்

நோக்கத்தை அடிக்கடி

மாற்றிக் கொண்டிருந்தால்

சிந்தையில் குழப்பம்

தன்போல் வந்திடும்

அடிப்பட்டேன் பலமுறை

ஆயினும் திருந்தலை

அதற்கென மனதிலே

கொஞ்சமும் வருந்தலை

இழந்தது எத்தனை

எண்ணியும் பார்க்கலை

இதனை மாற்றிட

வழியும் தெரியலை

ஆயினும் இதிலொரு

நன்மை இருந்தது

அடுத்தவர்க்கு என்வாழ்வு

பாடமாய் அமைந்தது

அதனை எண்ணியே

ஆறுதல் அடைந்தேன்

ஆகையால் முன்போல்

வாழ்ந்துமே இருக்கேன்

மத்திகிரி, 19-11-16, இரவு 11.10

269. Unchanging change

When something happens which we don’t like

We have to accept it silently

If we oppose it adamantly

A time will come when we have to step back

If there is no opposite opinion

Nobody’s view will become useful

And those who share the opposite views

Are not our enemies and we should realize this

There will come a time

When none will accept our view

And what we will do that time, realizing it

We should listen to others view now

What we hold today as our principle is not eternal

And it might get changed tomorrow

So let us not hold any principle as permanent

Based on which never remains permanent

What we desire is not permanent

And which we don’t like may get changed

In the uncertain life which alone is certain

“Change” is the only unchanging concept

Mathgiri, 22-11-16, 2.10

We all know the famous saying that “change is the only permanet thing”, I wrote this song reflecting on the recent developments that is happening in our circle.

269. மாறாத மாற்றம்

பிடிக்காத ஒன்று நடக்கின்றபோது

பேசாமல் அதையும் ஏற்கத்தான்வேண்டும்

பிடிவாதமாக எதிர்த்துமே நின்றால்

பின்வாங்கும் நிலையும் ஒருநாள் வந்திடும்

எதிர்கருத்தென்று  இல்லாதிருந்தால்

எவர் கருத்துமே உதவாது போய்விடும்

ஏற்காத கருத்தை சொல்பவரெல்லாம்

எதிராளியல்ல உணர்ந்திட வேண்டும்

நம் கருத்தை எவருமே ஏற்காத நிலையும்

நமக்கும் கூட ஒருநாள் வந்திடும்

அப்போது நாமுமே செய்வதை எண்ணி

இப்போதும் பிறர்சொல் கேட்கவும் வேண்டும்

நாம் கொண்ட எண்ணம் நிரந்தரமல்ல

நாளையே அதுவும் மாறவும் கூடும்

நிரந்தரமில்லா எண்ணத்தை வைத்து

“நிச்சயம் இதுவென” சொல்லா திருப்போம்

விருப்பம் என்பதும் நிரந்தரமல்ல

வேண்டாம் என்பது மாறாத தல்ல

நிரந்தரமற்ற நிலையிலா வாழ்விலே

மாற்றம் ஒன்றே நிரந்தரம் ஆகும்

மத்திகிரி, 22-11-16, மதியம் 2.10

270 Don’t corss your line

He found some peace in it

And found some comfort for him in it

Others have no right to

Mock it by any means

His life get crippled

And the occasion for joy becomes limited

Yet the way he learnt the art of living

In it becomes his talent

He drew a circle around him

And narrowed down his boundaries

And found so many meaning in it

And rejoice living in it

Not accepting this and

Thinking that you are going to help him

Spoiling the peace of both is

Unacceptable by any reason

Each one has the right to

The principle of his own life

And it is better accepting it

And live each one’s life as it is

Mathigiri, 22-11-16, 11.10 pm.

This is my constant theme about which I often contemplate: “No one lived above her own creed”.  And some change that creed (principle) for so many reason and narrow down their life by drawing circles around them and boundaries for others not to corss.  Those who are close to her and also the near and dear ones, should not interfere in her life thinking that they want to help her to comeout from that narrow circle by crossing that line. If she manages to find peace and joy within her changed creed, then others have to leave it as it is and learnt to live each one’s life accepting each other as they are. Otherwise both will lose their peace of mind.

The world is so big to seek others to serve and let others to serve one celebrating relationship. Or one can narrow down her life within a limited circle and enjoy it. It is left to each individual to decide and we all have to respect that personal freedom—even to celebrate relatioship in this way too.

270 எல்லை தாண்டாதே

அதில்லொரு நிம்மதி அவனும் கண்டான்

அதற்குள் அவன்னொரு ஆறுதல் அடைந்தான்

இதையெல்லாம் பிறர் ஏளனம் செய்திட

இல்லை அவர்க்கும் எவ்வித உரிமை

முடங்கினப் போன அவனது வாழ்வில்

மகிழ்வின் எல்லையும் குறுகியே போனது

ஆயினும் அதனுள் வாழும் கலையை

அறிந்தது அவனது திறமை ஆனது

கோடு வட்டம் போட்டுக் கொண்டு

குறுகிய எல்லையும் வகுத்துக் கொண்டு

அதிலும் பலவித அர்த்தங்கள் கண்டு

அதிலே வாழட்டும் மகிழ்வு கொண்டு

இதை ஏற்காமல் உதவுரேன் என்று

எல்லைத் தாண்டி உள்ளே சென்று

இருவரின் அமைதியை கெடுப்பது என்பது

ஏற்றுக் கொள்ள முடியா ஒன்று

தனது வாழ்வின் நிலை இதுவென

தீர்மானிக்க உரிமையும் உண்டு

இதனை ஏற்று அவருடன் இணைந்து

தம்தம் வாழ்வை வாழ்வது நன்று

மத்திகிரி, 22-11-16, இரவு 11.10

271 leasurely toil

There is no liberation for the mind

And there is no holiday for toil

And there is no rest for our thinking

Why it should get changed for humans too?

We worn out by toiling too much

Unable to understand what does it means resting

Though all that we claiming taking rest

Also becomes another kind of toil

Somehow as we came to this earth

What is the use of lamenting anything?

There is no alternative till the end

Other than toiling continuously

We came to this world to toil

We also grew because of other’s toil

It is sheer foolishness to say to give up one

Which won’t go away from us till the end?

We can find peace in it only when we

Consider toiling also a kind of leisure

And considering it as the only qualification

And get comfort in toiling

Mathigiri, 23-11-16, 11.10 pm.

When I visited one of my best friends’ home at Chennai long back, they all went to Mahabalipuram for a picnic leaving me alone in their house to enjoy my own time.  When they returned after three days I saw all of them tired and exhausted. Particular the father of the children completely worn out, as he unloaded heavy suitcases with lots of sea shells. Just to tease him, I said, ‘so you had a wonderful time returning back completely exhausted.’  He, taking a deep sigh said, ‘“yes”’. What to do?  Children collected so many shells from the sea shore.  We know they are not useful, but they insisted carrying them back at home.’  So they returned back with heavier luggage than what they took with them.  Comparing them, I enjoyed my time without anyone around me, not even allowing the cook or servant maid to come when I stay alone and I really relaxed than the picnic they had.  Of course I am not against such picnics, as long as others enjoy it.  But the concept of ‘rest’ and ‘relaxation’ is still remaining evasive to me.  Till the end of our life we have continue to toil and there won’t be any real relaxation in our life. The only way to relax is to enjoy even that toiling than try to run away from it and ending up with more tiring leisurely activities.  Well several times I think out of box.

271 ஓய்வான உழைப்பு

சிந்தைக்கு எவ்வித விடுதலை இல்லை

செயலுக்கு என்றுமே விடுமுறை இல்லை

மனதுக்கு என்றும் ஓய்வுமே இல்லை

மனிதர்க்கு மட்டும் மாற்றமா வேண்டும்

ஓடி உழைத்து ஓய்ந்துதான் போகிறோம்

ஓய்வு என்பதை அறியவே முடியாமல்

ஓய்வு எடுப்பதாய் செய்வது எதுவுமே

இறுதியில் ஒருவித உழைப்பாய் போகுது

என்னவோ உலகில் வந்து விட்டபின்

எதனை எண்ணி புலம்பியே என்செய

இருக்கின்ற வரையில் உழைப்பதே அல்லாமல்

இதற்கு ஒருவித மாற்றமும் இல்லை

உழைக்கவே வந்தோம் உலகிலே நாமும்

உழைப்பாலே உருவாகி வளர்ந்தோம் நாமும்

போகின்ற வரையில் போகாத ஒன்றை

போக்குவேன் என்பது பேதமை ஆகும்

உழைப்பையும் ஒருவித ஓய்வாகக் கொண்டு

உழைப்பதை மட்டுமே தகுதியாய் கண்டு

உழைப்பதில் ஒருவித ஆறுதல் கொண்டு

உழைப்பதில் மட்டுமே நிம்மதி உண்டு

மத்திகிரி, 23-11-16, இரவு, 11.10

272 Tomorrow’s burden

Dividing the life

In small parts

And arranging the

Works accordingly

Doing each

Part perfectly

When we live

Joy overflows

We have to

Plan about tomorrow

And we take certain

Decisions for that now

But we should

Stop carrying

Its burden unnecessarily

Today itself

If we began to carry

Tomorrow’s burden today itself

And joining with it

As today’s burden also put pressure on us

Without having

Energy to carry both together

We have to

Face defeat

Only through experience

We should realize this

And we should have

A heart to accept it

Whatever others might

Share about it

With one’s own mind

Should think and accept it

Mathirigi, 1-12-16, 2.45 pm.

I always divide my day in short periods and live accordingly.  Even certain works I will do in small parts. Some times when I make some special sweet each day I will do one process and finally complete it when I need to serve.  For example, for meeting I will fry all the ingridients to make ‘payasam’ (keer) and keep it in fridge and on the day when I require it, I will just add water, milk, sugar etc. and boil to make ‘payasam’.  Some of the pickles which I make will take more than three to fourth month to get ready for use.  This helps me to live always in the present, planning for the future but not allowing it to put too much pressure on today’s work.

272 நாளைய பாரம்

சிறுசிறு பகுதியாய்

வாழ்வைப் பிரித்து

செயலை அவற்றின்

எல்லைக்குள் வகுத்து

ஒவ்வொரு பகுதியை

சிறப்பாய் செய்து

வாழும் போது

மகிழ்ச்சியும் வருகுது

நாளைக் குறித்து

திட்டம் போடணும்

இன்றே அதற்கென

முடிவும் செய்யணும்

ஆயினும் அவற்றின்

பாரத்தை வீணே

இன்றே சுமப்பதை

முதலில் நிறுத்தணும்

நாளை பாரத்தை

இன்றே சுமக்க

இன்றைய பாரமும்

சேர்த்து அழுத்த

இரண்டையும் சுமக்க

தெம்பும் இல்லாமல்

இறுதியில் தோல்வியை

சந்திக்க வேண்டும்

அனுபவம் மூலமே

இதையும் உணரணும்

அதையும் ஏற்கும்

மனதும் வேண்டும்

எத்தனைதான் பிறர்

எடுத்துச் சொன்னாலும்

சொந்த அறிவால்

சிந்தித்து ஏற்கணும்

மத்திகிரி, 1-12-16, மதியம் 2.45

A rest to the fight

You born to fight

You lived fighting

You had a life

Full of struggles

You fought many fights

For the rights of the Sri Lankan Tamilians

You fought a fight

To redeem our dear Kaveri

You also fought

To get back our right on Mullaipperiyar

And you fought

Against methane gas

Single handily

You faced so many fights

You won many fights

Unable to defeat you

But you got a fight

With your own body

And you have done

Everything to win it too

But giving right to the

Nature to have its own course

Thinking that ‘no more fight’

Did you accept defeat in this alone?

Thinking that it is enough

Did you decide to go away?

And finally you gave

Rest to the fight itself?

Dayanand Bharati,

Mathirigi, 6-12-2016, 10.30 am

A tribute To Jayalalitha the late Chief Minister of Tamilnadu.  Though she has several shortcomings still she was a fighter all through her life. But to give rest to the fight finally she has gone.

273. போராட்டத்திற்கு ஓய்வு

போராடப் பிறந்தாய்நீ

போராடி வாழ்ந்தாய்நீ

போராட்டம் ஒன்றையே

வாழ்வாகக் கொண்டாய்நீ

ஈழத் தமிழர்க்காய்

எண்ணிலாப் போராட்டம்

எமதருமை காவேரி

மீட்டெடுக்கப் போராட்டம்

முல்லைப் பெரியாரை

மீட்கவும் போராட்டம்

மீதேன் எரிவாயுக்

கெதிராகப் போராட்டம்

தனித்து உன்வாழ்வில்

சந்தித்தாய் போராட்டம்

சாய்க்க முடியாது

வென்றாய்ப்பல போராட்டம்

ஆயினும் உன்னுடலோடு

வந்ததொரு போராட்டம்

அதனையும் வென்றெடுக்க

அனைத்தையும் செய்தாய்நீ

இயற்கையின் நியதிக்கு

இசைந்து உடன்பட்டு

இனிவேண்டாம் என்யெண்ணி

இதில்மட்டும் தோற்றாயோ

போதும் எனயெண்ணி

போகத் துணிந்தாயோ

போராட்டம் தனக்குமே

ஓய்வும் கொடுத்தாயோ

மத்திகிரி, 6-12-2016, காலை 10.30

274 Sit silently

All the egoism have disappeared

And unnecessary anger subsided

Time has come to become like a dog

Which keeps its tail in between its legs?

Opposing everything all the time

And throwing away people mocking at them

And bragging too much

Came to an end now

Standing first for all kinds of confrontation

And dragging others also to fight

And paying the price to get disputes

All have come to an end now

Now nobody knows where I am even surviving

And there is none to enquire about me

And there is no shortage for the words of rebuke:

“Keep quiet eating what is provided to you”.

Once you become old, you should shut up your mouth

And should reduced all your talk

And should shut your eyes with a thought

Let anything happen—what does it matter to me

There is no substitute for this law

And there is no means to escape from this

And this is common for all

And realizing this site silently

Mathirigi, 8-12-16, 11.10

Another song reflecting about the old age. All that one has done when he had -energy and strength, now disappears and it is time for him to keep quiet and even keep his eyes shut not bothered too much about what is happening around him in others life, as he cannot much about it.

274 பேசாம குந்து

வீராப் பெல்லாம் முடிஞ்சுமே போச்சு

வேண்டாத கோபம் தணிஞ்சுமே போச்சு

வாலைச் சுருட்டி காலிடை வைக்க

நேரம் இப்போது வந்துமே ஆச்சு

எதெர்க் கெடுத்தாலும் எதிர்த்துப் பேசி

ஏளனம் செய்து தூக்கி எறிஞ்சு

எகத்தாளமாக ஆர்ப்பாட்டம் செஞ்சு

இப்போது எல்லாமே அடங்கியே போச்சு

அடிதடி சண்டைக்கு முதலிலே நின்னு

ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணி வம்புக்கு இழுத்து

வீணா சண்டையை விலைக்குமே வாங்கி

போட்ட ஆட்டமும் நின்னே போச்சு

இப்போ இருக்கிறடமோ எவருக்கும் தெரியல

ஏனென்று கேட்க நாதியும் இல்ல

“போட்டாத தின்னுட்டுப் பேசாம கிடவென”

பேசற பேச்சுக்குக் குறச்சலும் இல்ல

வயசாகிப் போச்சுனா வாயைத்தான் மூடணும்

வீணான பேச்சை குறத்துதான் ஆகணும்

எது நடந்தாலும் நமக்கென்ன வென்று

இருகண் மூடி மெளனமும் காக்கணும்

இந்த நியதிக்கு மாத்தமும் இல்ல

இதிலே தப்பிக்க வழியும் இல்ல

எல்லோருக்கும் இது பொதுவான ஒன்று

இதமட்டும் எண்ணி பேசாம குந்து

மத்திகிரி, 8-12-16, இரவு 11.10

275 Going rond and round

I went to several places

And saw

And I asked advice

To many people, but

Wherever I go

My shadow will follow me

And I realized this

Out of personal experience

Each one has her

Life to live

And there will be

Small small changes in it

Yet like the bull

Used in oil presser

There is no alternative

Except go round and round

The way others are toiling

Seeking some changes

And after seeing

All the trouble they incur

If I too join them

To get the same

What is the use?

Finally in it

I should seek the

Joy of remaining in silence

And I should stop

Carrying this burden

I should know to abide

In the place where I have to stay

And I should

Keep quiet not talking much

Salem, 18-12-2016, 9.45 am.

After a gap of several years I went to Salem to meet Prasad’s parents and his other family members.  But all I had the same kind of rhetorical talk which I had with them in the past. Though time went, yet the issues remain the same—with new twists and more complication. And if I am get entangled in it to get the same kind of life, there is no use in it. And this song reflects the mood of that thought in that day.

From 276 posted only in Mukti Mandali

275 செக்கு மாடு

பல இடம்சுற்றி

பார்த்து வந்தேன்

பலபேரிடம் புத்தி

கேட்டு விட்டேன்

எவ்விடம் சென்றாலும்

தன்நிழல் தன்னோடு

இணைந்துதான் வரும்

உணர்ந்து கொண்டேன்

எல்லோர்க்கும் அவரவர்

வாழ்க்கை உண்டு

இடையினில் சிறுசிறு

மாற்றம் உண்டு

ஆயினும் செக்கு

மாடுபோல் சுற்றி

வருவது அல்லால்

மாற்று ஏதுஉண்டு

மாற்றம் ஒன்றையும்

தேடிக் கொண்டு

மாந்தர்கள் படும்

அவதி கண்டு

அவருடன் நானும்

இணைந்து கொண்டு

அவதிப் பட்டால்

பயன் ஏதுவுண்டு

சும்மா இருந்திடும்

சுகத்தைத் தேடணும்

சுமப்பதை சற்று

நானும் நிறுத்தணும்

இருக்கும் இடத்திலே

ஒடுங்கத் தெரியணும்

ஏதும் பேசாமல்

வாயை மூடணும்

சேலம், 18-12-2016, காலை 9.45

276 Questions without answer

Others can easily

Question to anyone

Because they

Don’t need any answer

And we need not

Respond to them

As they don’t know

Why they are asking it

Those who upholds

Only their own views

Other’s explanations

Are not acceptable

Once their ego

Over lord them

They cannot understand

Others position

Should we treat this?

Ignorance

Or should we take the whip

To correct them

Thinking that

Both is not required

Should we keep?

Some distance away from them

I don’t have any

Final response with me

Because I don’t have

Any answer for this

Though I try to advise them

They never repent

And they never yielded

Even to my whipping

Though I want to keep away

They don’t allow me to do that

And what should I do now

I don’t understand

If possible

Give some answer to this

And show some kind of

Mercy towards me

Gurukulam, 27-12-16, 3.10 pm.

When someone accepts moral responsibility then it comes with some authority with it. For example, when a father accepts his moral responsibility as a father to take care of his children, automatically he gets some kind of authority to discipline his children when it required. But if his authority alone is questioned never recognizing the moral responsibility which he took, then no home can survive for long. This is true in every area of life.  Of course absolute power and authority are dangerous. But not recognizing the authority which comes along with any moral responsibility no human institution can function properly.  And when others only question the authority then in such scenario I don’t have answer to them or don’t know how to tackle such situation.

276 விடையில்லா கேள்விகள்

எளிதாக கேள்விகள்

எவரையும் கேட்கலாம்

ஏனென்றால் அவருக்கு

விடைதேவை இல்லை

எதற்காக கேட்கிறோம்

என்பது புரியார்க்கு

விடையேதும் நாம்கூறத்

தேவையும் இல்லை

தன்நிலை ஒன்றையே

தன்முன்னே வைப்போர்க்கு

எவ்வித விளக்கமும்

ஏற்பதும் இல்லை

அகம் தலைக்கேறியே

ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய

அடுத்தவர் நிலையும்

புரிவதே இல்லை

அறியாமை என்று

நாமிதை எண்ணவோ

அகந்தையை இறக்கிட

சாட்டையை எடுக்கவோ

இரண்டுமே வேண்டாம்

என்றுமே எண்ணி

நாம்சற்று ஒதுங்கி

நிற்பது முறையோ

இதற்கொரு முடிவு

என்னிடம் இல்லை

ஏன்னென்றால் என்னிடம்

பதிலேதும் இல்லை

சொல்லியே பார்த்தேன்

திருந்திட வில்லை

சாட்டைக்கும் அவரும்

சரிப்பட்டு வரவில்லை

ஒதுங்கியே போனால்

எனை விடவில்லை

என்ன செய்வேனோ

புரியவும் இல்லை

முடிந்தால் இதற்கொரு

விடையைத் தாருங்கள்

என்மீது சற்றே

இரக்கமும் காட்டுங்கள்

குருகுலம், 27-12-16, மதியம் 3.10

277 We should complete our role

In this stage of the drama

Which has not yet written completely?

When each one gets her role

She should complete her acting

However others character are better

They are not for us

And if we think only about it

We cannot act our role properly

When our times come

Uttering our dialogue

We should try to act our best

And we should only think about this

Though we like others role

The director won’t assign it to us

If we demand it with much adamantly

He might even remove from our role

Whichever might be our role?

Clearly understanding it

If we act properly

We will get our prize

Realizing this

And knowing your limitation

And using the given opportunity

Try to get success in life

Gurukulam, 30-12-16, 6.45 am.

The neighbour’s garden always looks green and beautiful; however we have a better garden of our own. But in life there is no point in comparison with other’s role in our lives.  If we think about other’s role we cannot do our part properly. And the only secret for success is to do our part properly—however it looks small in our view.

277 நடித்து முடிக்கணும்

இந்த நாடக மேடையிலே

எழுதி முடிக்கா கதையினிலே

அவரவர் வேடம் வரும்போது

அதையும் நடித்து முடிக்கணுமே

எத்தனை சிறப்பாய் இருந்தாலும்

அடுத்தவர் பாத்திரம் நமக்கில்லை

அதையே நாமும் நினைத்திருந்தால்

நம்மால் நடிக்க முடியவில்லை

நமது நேரம் வரும்போது

நமது வசனத்தை நாம்படித்து

சிறப்பாய் நடிக்க முயன்றிடணும்

சிந்தையில் இதையே வைத்திடணும்

அடுத்தவர் பாத்திரம் பிடித்தாலும்

இயக்குநர் அதனைத் தரமாட்டார்

அடமும் நாமும் பிடித்தாலும்

நம்மையே முடிவில் நீக்கிடுவார்

பாத்திரம் எதுவாய் ஆனாலும்

பாங்காய் அதனைப் புரிந்துகொண்டு

சிறப்பாய் நாமும் நடித்துவிட்டால்

சிறந்த பரிசைப் பெற்றிடலாம்

இதனை நீயும் புரிந்துகொண்டு

உனது எல்லையை தெரிந்துகொண்டு

கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி

வாழ்வில் வெற்றி பெற்றுவிடு

குருகுலம், 30-12-16, காலை 6.45

278 Joyful trouble

As long as there is a nose

Getting cold (running nose) cannot be stopped

As long as we have tongue

There is no holiday for talking

As long as we have a heart

Struggle won’t come to an end

As long as we live together

There will be always friction in life

When troubles are coming

Analyse them properly

And once you found the answer for them

Then began to enjoy even those troubles

How many answers you might get

All won’t fit neatly as the best solution

Even those solutions which are very suitable

We cannot implement them all completely

Once you began to enjoy the troubles themselves

Then you can give trouble to the troubles

Then waiting for more trouble

We can live happily

1-1-17, in the train between Hilelage to Hosur, 5.10 pm.

There is a Tamil proverb: as long there is nose we cannot escape from getting cold. This is true also in every human relationship.  And my favourite solution is: When troubles are inevitable, then began to enjoy. Though they will initially bother, once we began to enjoy them, instead of becoming burden they will become a time of joyful moments in life.  When in relationship others began to give trouble the best way to handle is to convey the message to them that you are even enjoying their pestering. Once they realize that their pestering instead of bothering you become opportunity to enjoy, they may even stop that.  One time when I was living in North India, one person often came to see me to kill his time by talking all kinds of politics.  After few days, when he came I used to say, ‘just you came in right time.  Give me a hand in cleaning these books’.  This I repeated every alternative day to extract some work from him. Then he realized that instead of killing his time, he has to work more with me.  Then he stopped even coming.

So analyse the problem; found the solution and began to enjoy the problem.

278 ஆனந்தத் தொல்லை

மூக்கு இருக்கின்ற வரையினிலே

சளியும் சற்றும் வற்றாது

நாக்கு இருக்கின்ற வரையினிலே

பேச்சுக்கு ஓய்வும் கிடைக்காது

மனது இருக்கின்ற வரையினிலே

மனதின் போராட்டம் ஓயாது

மனிதர் இணைந்து வாழ்கையிலே

பிணக்குகள் சற்றும் குறையாது

தொல்லைகள் என்று வரும்போது

அவற்றை சரியாய் ஆராய்ந்து

விடையும் அவற்றுக்குக் கண்டபின்னே

அவற்றையே சுகமாய் எண்ணிவிடு

எத்தனை விடைகள் கிடைத்தாலும்

எல்லாம் சரியாய் அமையாது

சரியாய் அமைந்த விடைகளையும்

முழுதாய்க் கைக்கொள்ள முடியாது

தொல்லையை சுகமாய் எண்ணிவிட்டால்

தொல்லைக்கே தொல்லை கொடுத்திடலாம்

அதன்பின் தொல்லைகள் எதிர்பார்த்து

ஆனந்தமாக நாம் வாழ்ந்திடலாம்

1-1-17, இரயிலில், ஹீலேலஹள்ளி to Hosur, மாலை, 5.10

279 No use

We can understand the value

When we get it after losing

She alone can understand its value

Who never had it before?

The hungry one will

Understand the value of food

And the one who lost

Will understand its value after losing it

In close living

We cannot understand the nobleness of relationship

And if we live alone

We cannot understand even about relationship

Small separation will

Help to understand the relationship

And when come together

Loneliness will disappear

Joining and separation

Cannot be avoided

All that is collected

Won’t remain together for ever

There is no restriction

For reunion

Yet separation

Cannot be avoided

But who will decide

About this

There is no

Answer to this question

Whatever might be the

Human endeavour

This cannot be accomplished

Only by human efforts

Can we say that?

This is the law of nature

Or God has ordained

This for us?

Or whatever might it be

Accepting whichever comes

Living accordingly is the

Only option left with us?

What kind of answer

Could be given to this question

And what is the use of

Arguing any more about it

When we cannot

Understand others mind

What is the use of?

Searching for an answer

2-1-17, Mathgiri, 11.10 pm.

When we lose something or miss something then we realize the value of it. This is true both with material things and human relationship. But does getting united and then get separated depends upon human effort or natural course or ordained by God?  For me there is no point in analysing this as we cannot give one time uniform solution as we don’t understand others mind and situation which help or force us to get united or separated. So best solution, live in the present reality and accept it as it is.

279 பயனில்லை

இழந்து பெற்றால்தான்

இனிமையும் புரியும்

இல்லாதவன் பெற்றால்

அருமை தெரியும்

பசித்தவன் அறிவான்

உணவின் அருமை

இழந்தவன் அறிவான்

இழந்ததின் உயர்வை

உறவின் அருமை

நெருக்கத்தில் தெரியாது

தனித்து வாழ்ந்தால்

உறவும் புரியாது

சிறிது பிரிந்தால்

உறவும் புரியும்

சேரும் போது

தனிமை விலகும்

சேர்வதும் பிரிவதும்

தவிர்க்க இயலாது

சேர்ந்தவை எல்லாம்

பிரியாமல் இருக்காது

பிரிந்தவை சேர்ந்திட

தடையேதும் கிடையாது

ஆயினும் பிரிவை

தவிர்க்க இயலாது

ஆயினும் இவற்றை

தீர்மானம் செய்வது

யாரென்ற கேள்விக்கு

விடையுமே கிடையாது

மனித எத்தனம்

எதுவாக இருந்தாலும்

மனிதரால் மட்டுமே

இதைச்செய்ய முடியாது

இயற்கையின் நியதி

இதுவெனச் சொல்வதா

இறைவனே வகுத்தான்

என்றுமே ஏற்பதா

எதுவான போதும்

வருவதை ஏற்று

வாழ்வது மட்டுமே

முறையெனச் சொல்வதா

இந்த கேள்விக்கு

விடையென்ன சொல்ல

இதற்குமேல் வாதிட்டுப்

பயனேது மென்ன

பிறரின் மனதை

அறியாத போது

பதிலொன்று தேடியே

பயனுமே என்ன?

2-1-17, மத்திகிரி, இரவு, 11.10

280 A race

In the race of life

When we all run very fast

We don’t know who run along with us

And we don’t have time to look unto them

Nobody is chasing us

And we never run to escape

Even we don’t know

What our goal actually is

As others run, we too run with them

And when few left behind

And few more new people join us

We run competing with each other

When our race become slow

And as we stop to take breathe

Others who ran with us

Never turned back to know what happen to us

This race will continue

Without anybody reaching the actual goal

Yet this race alone will continue

Never finding its end

Someone somewhere began this

But we don’t know who it was

And who will finally end it

We least bother about it

Many will be with us when we run

But when we stop who will stop with us

Whether we run or stop

Nobody will notice it

Though you run along with the crowd

Yet you run all alone

Once you stand back alone

Then you realize it

Run when you need to run

And when you become tired you stop

Once your part is completed

Then forget both of them (running and stopping)

Mathigiri, 12-1-2017, 2.40 pm

Another song reflecting the reality of life. Though we are social animals, yet in life in several areas till the end we have to run alone our own race.

280ஒரு ஓட்டம்

வாழ்க்கை என்னும் ஓட்டத்திலே

விரைந்து ஓடும் போதினிலே

கூட வருவோர் எவரென்று

நின்று பார்க்க நேரமில்லை

துரத்தி எவரும் வரவில்லை

தப்ப எண்ணி ஓடவில்லை

இலக்கு கூட எதுவென்று

இன்னும் சரியாய்த் தெரியவில்லை

பிறரும் ஓட நாமோட

பின்னால் பலரும் நின்றுவிட

புதிதாய் சிலரும் இணைந்துகொள்ள

போட்டிப் போட்டு ஓடுகின்றோம்

நமது ஓட்டம் தளரும்போது

நாமும் சற்று தயங்கிநிற்க

உடன் ஓடி வந்தவரோ

திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லை

இந்த ஓட்டம் தொடர்ந்திருக்கும்

எவரும் இலக்கை அடையாமல்

ஓட்டம் மட்டும் தொடர்ந்திருக்கும்

முடிவு என்றும் காணாமல்

என்றோ எவரோ தொடங்கிவைத்தார்

யாரென நமக்குத் தெரியவில்லை

இறுதியாக எவர் முடிப்பார்

என்பதைப் பற்றிய கவலையில்லை

ஓடும்போது பலர் இருப்பார்

நிற்கும் போது எவரிருப்பார்

ஓடினாலும் நாம் நின்றாலும்

எவரும் கண்டு கொள்ளமாட்டார்

கூடத்தோடே நாம் ஓடினாலும்

தனித்தே நீயும் ஓடுகிறாய்

தனித்து நின்ற பின்னாலே

அதனை உணர்ந்து கொள்கிறாய்

ஓடும்போது நீயும் ஓடிவிடு

தளரும்போது நீ நின்றுவிடு

உனது பங்கு முடிந்தபின்பு

இரண்டையும் கூடநீ மறந்துவிடு

மத்திகிரி, 12-1-2017, மதியம் 2.40

281 I held tiger’s tail

There is no relationship without constraints

And there is no life without frictions

We cannot live together without some tension

And there is no life on earth without some kind of separation (crack)

 “Give it up and adjust”, many advised me

And “stop unnecessary arguments” they said

And they also said that “my way is High way

Is always dangerous”.

Finally I accepted them all

And standby by giving up

Yet the frictions never came to an end

And friction, tensions and separation never stopped

Now my life becomes like that person

Who caught the tiger’s tail (to escape?)

If he gives it up, then the tiger will attack

And if he continues to hold it, then he will get pain

Until both the tiger and I become tired

There is no solution to this but to go round and round

There is no deliverance for both of us in this game

And there is no use further to share about it.

Mathigiri, 13-1-2017, 11.30 pm.

Another reflection about the friction in Interpersonal relationship.  Though I accept all the complications about human relationship, sometimes, no solution works out as I imagine. Then the best solution is allow time to deal it and settle down certain issues on its own.  As we often hear about the famous statements by politicians in India: Let the law take its natural course, sever times, time takes its own natural course and settles down certain issues.  Certain problems in life are like catching the tiger’s tail.  Neither we can hold it for long time nor can we give it up.  And the best solution is whoever becomes tired fist will allow the other to win the game.  If the person who holds the tail becomes tired and give it up the tiger gets its meal.  If the tiger becomes tired and faints then that person might have another lease of life. 

281 புலிவாலை பிடித்தேன்

நெருக்கங்கள் அன்றி உறவுகள் இல்லை

நெருடல்கள் அன்றி வாழ்க்கையும் இல்லை

உரசல்கள் அன்றி உடன்வாழ்வதில்லை

விரிசல்கள் அன்றி உலகவாழ்வில்லை

விட்டுக் கொடுத்து போய்விடு என்றார்

வீணான வாதத்தை நிறுத்திடு என்றார்

தன்வரை எல்லாம் சரியெனச் சொல்லும்

தர்க்கங்கள் அனைத்தும் வீணெனச் சொன்னார்

இவற்றை நானும் ஏற்றுக் கொண்டேன்

இனிவேண்டாம் என ஒதுங்கியே நின்றேன்

ஆயினும் அதனால் நெருடலும் குறையலை

நெரிசல், உரசல், விரிசல்கள் முடியலை

புலியின் வாலை பிடித்தவன் கதைப்போல்

போனது இங்கு வாழ்வும் எனது

வாலை விட்டால் புலியோ கடிக்கும்

தொடர்ந்து பிடித்தால் கையும் வலிக்கும்

புலியும் நானும் ஓயும் வரையில்

சுற்றிச் சுற்றி வருவது அன்றி

இருவருக்கும் இதில் விடுதலை இல்லை

இதற்குமேல் சொல்லிப் பயனுமே இல்லை

மத்திகிரி, 13-1-2017, இரவு 11.30

282 Coccon worm

In this broad and wide world

Where so many kinds of people are living

We  have many oppertuntiy to serve

Among the people who have plenty of needs

If we draw a circle and lines

And stand within a narrow space

And always think only about ourselves

There is danger in such life

Real contentment is in such a life

Where we share what we have.

There is meaning for your life

Only when you do good to others

We never live not understanding this

And this truth is not even new

Yet to implement that

We never have enthusiasm much

Stretching the circle a bit

And giving space for others also in it

If we expand our boundaries

We can understand this again

The worm in the coccon

Only by breaking it and come out of it

Will get a new lease of life

And live multiplying itself.

Mathigiri, 14-1-17, 6.45 am.

 When our principle or materials things become an end in themselves by creating a barrier for others to use or participate we automatically create ‘the other’ and tell them that we have no time for them.  Those who remain within close circle serving among themselves again and again, soon will face lots of problem as their own closeness will create internal tension and division.  To define and understand about our principle we need some Fundamental principle.  But we should be flexible in pheripheral and show charity in all other areas.  In the name of defending our Fundamentals if we refuse to be flexible in pheripheral, then naturally we will draw a circle around us and close the door for othes, missing every opportunity to show and experience charity in life.

282 கூட்டுப் புழு

பரந்து விரிந்த உலகத்திலே

பலரும் வாழும் பூமியிலே

தேவைகள் நிறைந்த மாந்தருக்கு

சேவைகள் செய்ய வாய்ப்பிருக்கு

கோடு, வட்டம் போட்டுக்கொண்டு

குறுகிய எல்லையில் நின்றுகொண்டு

தன்னைப் பற்றியே எண்ணிக்கொண்டு

வாழ்வதில் ஆபத்து நிறையவுண்டு

உள்ளதை பகிர்ந்து வாழ்வதில்தான்

உண்மையான நிறைவிருக்கு

ஊருக்கு நல்லது செய்வதில்தான்

உனது வாழ்வுக்கு பொருளிருக்கு

இதை உணராமல் நாமில்லை

இந்த உண்மையும் புதிதில்லை

ஆயினும் அதனையும் செயல்படுத்த

ஆர்வம் மட்டும் நமக்கில்லை

போட்ட வட்டத்தை பெரிதாக்கி

பிறருக்கும் அதனுள் இடமளித்து

எல்லையை சற்று விரிவாக்க

இதனை மீண்டும் புரிந்திடலாம்

கூட்டுப் புழுவும் ஒருநாளில்

கூட்டைப் பிளந்து வந்தால்தான்

புதிய வாழ்வை மீண்டும் பெறும்

பல்கிப் பெருகி வாழ்ந்துவிடும்

மத்திகிரி 14-1-17, காலை 6.45

ணு

283 Keep my mouth shut

No need for argument

And no need for counter argument

Keeping the mouth shut

Is the wise thing

No need for principles

And no need for confusion

It is enough to remain

Faithfull in small things

No need to

proclaim to the world

it is enough if we

realize the truth within us

Yet no need

to be selfish

if we think other’s

welfare also (along with ours)

For this

We need to do one thing

Before we think

About other’s welfare

We should remove

Our own selfishness

And we should have

Clarity in our mind

If we have clarity

Arguments will disappear

Once selfishness is gone

Counter argument too will be gone.

Mathigiri, 18-1-17, 1.50 pm.

Debate and discussions are inevitable where ideas are discussed.  But when clarity of thought and deep conviction prevails we can avoid unnecessary arguments and counter arguments, as they never are going to help us to reach a meaningful conclusion.  I have seen several times in my life that when healthy debate and discussion happen there is place for dialogue but when they lead to unnecessary argument and counter argument, we will grinder the same dough again and again without an end.  So most of the time I would like to avoid argument though I am happy to engage in healthy dialogue based on debate and discussion where reason will finally prevail.

283 வாயைமூடனும்

வாதமும் வேண்டாம்

விவாதமும் வேண்டாம்

வாய்மூடி வாழ்வதே

மாபெரும் ஞானம்

கொள்கைகள் வேண்டாம்

குழப்பங்கள் வேண்டாம்

கொஞ்சத்தில் உண்மையாய்

வாழ்ந்தாலே போதும்

ஊருக்கும் உலகுக்கும்

சொல்லிட வேண்டாம்

உள்ளத்தில் உண்மையை

உணர்ந்தாலே போதும்

ஆயினும் சுயநலம்

மட்டுமே வேண்டாம்

அடுத்தவர் நலத்தையும்

எண்ணினால் போதும்

இதற்கு நாமொன்று

செய்திட வேண்டும்

பிறர்நலம் பற்றி

சிந்திக்கும் முன்னே

சுயநலம் தன்னையே

நீக்கிட வேண்டும்

சிந்தை தன்னிலே

தெளிவுமே வேண்டும்

தெளிவுடன் இருந்தால்

வாதமும் போகும்

சுயநலம் மறைய

விவாதமும் நீங்கும்

மத்திகிரி, 18-1-17, மதியம் 1.50

284 Untitled story

As my life remains

An unwritten story

What kind of title

Can I give it?

As I remain

Meaningless poem

How can I compose?

Music to it!

As my speech

Remains unclear

How can I write?

Any commentary to it!

When I walk

Where there is no path

How is it possible

For me to complete my journey!

As there are

Similar questions here

Where can I go for the answer?

Which is not even there?

Finally when the

Words are confused

Not knowing

How to complete this poem

I alone live

Enjoying everyday life

Silently laughing

Within me

Mathigiri, 19-1-17. 11.35 p.m.

As I went for my night walk, the first line automatically came in my mind.  First I wanted to ignore even that inspiration. But as further words began to flow in my mind, I wrote this song within 3 minutes. But as I wanted to end this song with some humour, I bit reflected how to complete it with such spirit. And when the thoughts again came, I wrote the final stanza and began to laugh within me for long time and retired to bed by 12.30 with still smile on my lips.

284 தலைப்பில்லா கதை

எழுதாத கதையாக

என்வாழ்வும் இருக்க

இதற்கென்ன தலைப்பொன்று

நானிங்கு கொடுக்க

புரியாத பாடலாய்

நானுமே இருக்க

இதற்கென்ன இசையொன்று

நானுமே அமைக்க

தெளிவில்லா மொழியாக

என்பேச்சும் இருக்க

இதற்கென்ன உரைஒன்று

நானிங்கு வடிக்க

வழியில்லா பாதையில்

நானிங்கு நடக்க

இறுதியில் பயணத்தை

எவ்விதம் முடிக்க

இதுபோன்ற கேள்விகள்

பலவிங்கு இருக்க

இல்லாத பதிலுக்கு

நானெங்கு போக

இறுதியில் இப்பாட்டை

எவ்விதம் முடிக்க

என்பது தெரியாமல்

எழுத்துக்கள் தவிக்க

நான்மட்டும் என்னுள்ளே

மெளனமாய் நகைத்து

நாளும் வாழுறேன்

வாழ்க்கையை ரசித்து

மத்திகிரி, 19-1-17., இரவு 11.35

285A shortcoming with short coming

Thousands of fault one would find

thinking that they are without fault

unable to see good in anything

they search only bad things just for evil sake

God kept flower only amidst thorn

and kept water inside the rock

and in those whom we consider as fools

He kept so many beautiful thoughts like pearls

we should not mock anyone

thinking that they are ignorant

but they will be nobler than

those whom we consider as great

In order to see the good in others

the nature of fault finding should go

once we began to see only good in them

this fault finding nature will go away from us

There is none on this earth

who lived without any shortcomings

once we began to see all the defects as fault

then there is none as a perfect being

Mathigiri, 20-1-17, 2.10 pm.

The only way to get rid of fault finding nature with us is to see good in others.

285  குறையுள்ள குறை

குறைகள் ஆயிரம் கூறுவார் உண்டு

குற்றமே அற்றவர் என எண்ணிக்கொண்டு

நன்மையை ஒன்றிலும் காணவே தெரியாது

தேடித் திரிகிறார் தீமைக்கு என்று

முள்ளின் நடுவில்தான் பூவையும் வைத்தான்

கல்லின் இடையில்தான் நீரையும் தந்தான்

மூடர் என்றுநாம் கூறுவோர் வார்த்தையில்

முத்தான தத்துவம் பலவும் அளித்தான்

எளியவர் என்று எள்ளியே எவரையும்

ஏளனம் நாமும் செய்திட வேண்டாம்

உயர்ந்தவர் என்போர் வியந்திடும் வண்ணம்

எளியவர் அவரினும் மேன்மைய் இருப்பார்

பிறரிடம் உள்ள நிறைவைக் காண

குறையே காணும் குணமும் போகனும்

நன்மையை மட்டுமே காணத் தொடங்க

அக்குறை நம்மில் தானே விலகும்

குறைகள் என்று ஏதுமே இல்லாமல்

குவளயத்தில் வாழ்ந்தவர் எவருமே இல்லை

குறைகளைக் குறைகளாய்  குறைகூற முயன்றால்

நிறை உள்ளவரென்று ஒருவரும் இல்லை

மத்திகிரி, 20-1-17, மதியம், 2.10

286Should live naturally

where we can find words

to tell those

who do not

understand even this

what is the use

of advising those

who do not know

how to live normally

we can advise those

who do not understand

and we can rebuke those

who refuse to understand

what can we do

to those who refuse to accept both means

and how can we help them

to understand their condition

In order to show

that they are different kind of species

if they began to live

in abnormal way

Once they began to live

in such life for long

then it is difficult for them

to return back to normal life again

24-1-17, On the way to Thally in the bus2.30 pm

Several people, including me try to live to show that they are different from others.  Then it is difficult to advice them or rebuke them, as their abnormal way (of life) become a normal thing for them.  We have leave them ‘let go’.

286 இயல்பாய் வாழணும்

இதுகூட அறியாமல்

இருக்கின்ற பேருக்கு

இனிகூற நம்மிடம்

மொழியென்ன உண்டு

இயல்பாக வாழ்வையும்

வாழ்ந்திடா மனிதர்க்கு

எடுத்துக் கூறியே

பயனேது உண்டு

புரியாத பேருக்கு

புத்தியும் சொல்லாம்

புரிந்திட மறுப்போர்க்கு

சாட்டையை எடுக்கலாம்

இரண்டு நிலையையும்

ஏற்காத மனிதர்க்கு

இனியென்ன செய்து

நிலமையை உணர்த்தலாம்

தனித்து தன்னையே

காட்டிட எண்ணியே

இயல்பற்ற வழியிலே

எதையுமே செய்தால்

இறுதி வரையிலே

அதன்வழி சென்று

இயல்பாக வாழ்வது

இயல்பற்று போகும்

24-1-17, தளிக்குப் போகும் வழியில் பஸ்ஸில் எழுதியது, மதியம் 2.30

287Got back my breath

The load has come down

And the weight has bit reduced

Carrying unnecessarily

The shoulders also become very weak

Voluntarily going

I carried the burden unnecessarily

Even though I realized it

Yet I get trapped knowingly

When I come forward

Many standing around me

Praise me a lot

By up roaring

Thinking that

Till I reach the destiny

Thinking that

I will receive encouragement

As I carry and began to walk

And turned back to look

One by one

The crowd also disappeared

When I began to think that

For whom I am carrying this

It is for none

As this wisdom came

As my hands become weak

The grip also gets lost

And burden also fell (automatically)

And I got back my breath

Not get trapped

Again in the crowd which went away

As I began to way in my own path

I regained my old strength back

Mathigiri, 27-1-17, (28-1-17), 12.45

This is my constant struggle in my life. I will volunteer unnecessarily where even the angels fear to tread.  Neither will I think about my own limitation or the purpose in it. Though there will be many to encourage and cheer me, soon one by one will disappear. At the end when I look back I will see that many might have gone and I also carried it not serving anybody’s purpose.  As I was reflecting several such incidents in my life I wrote this song with a spirit of humor.

287 மூச்சு வந்தது

பாரம் குரைஞ்சு போச்சு

கொஞ்சம் பளுவும் குறைஞ்சு போச்சு

தேவையில்லாமல் சுமந்து சுமந்து

தோளும் மெலிஞ்சு போச்சு

வலிய போய் நானே

வீணாய் சுமந்தேன் சுமையை

அது புரிஞ்சிருந்த போதும்

தெரிஞ்சே மாட்டிக் கொண்டேன்

சுமக்க வந்த போது

சுற்றி பலரும் நின்று

ஆரவாரம் செய்து

அதிகம் புகழ்ந்து மெச்ச

இறுதி வரையில் நின்று

கொண்டு சேர்க்கும் மட்டும்

உறுதியாக நமக்கு ஊக்கம்

கிடைக்கும் என்று எண்ண

சுமந்து நானும் நடந்தபின்னே

சற்று திரும்பிப் பார்க்க

ஒருவர் பின்னே ஒருவராக

கூட்டம் விலகிப் போக

எவருக்காக நாமும் சுமக்கிறோம்

என்று நானும் எண்ண

ஒருவருக்கும் இல்லை என்ற

உண்மை ஞானம் பிறக்க

உடனே கைகள் சோர

பிடியும் தன்போல் தளர

சுமந்த பாரம் வீழ்ந்து

போன மூச்சும் வந்தது

விலகிப் போன கூட்டத்தில்

மீண்டும் மாட்டிக் கொள்ளாமல்

என்வழியில் போனபின்பு

பழைய தெம்பும் வந்து

மத்திகிரி, 27-1-17, (28-1-17), 12.45

288Become habitual

In one way the strife of the body

Will soon disappear

But the strife of the mind

Will prolong for long time

The physical ailments

In one way is part of the natural process

But the ailments of the mind

Are sought by us alone

By various treatments

We can cure the physical ailments

But there is no cure for

The strife of the mind

However we suffer

Because of them both (body and mind)

Once they become habitual

Never remain as burden

Even if they remain burden

There is no use of fearing about them

Unless those who learnt to swim against

None has won them

Mathigiri, 29-1-17, 11.10 p.m.

We all know the famous story that when a man approached the astrologer, he said that for the next more than eighteen years that person will suffer.  When that person asked, ‘then what will happen’, the astrologer replied, ‘it will become habitual and you won’t feel its burden’.

This is the reality of everyone’s life

288 பழகிப்போச்சு

தேகத்தின் பாடுகள் ஒருவிதத்தில்

சீக்கிரம் மறைந்து போயிவிடுமே

சிந்தையின் பாடுகள் மட்டுமன்றோ

இறுதி வரையில் இருந்திடுமே

உடலில் தோன்றிடும்  வாதைகளோ

ஒருவிதம் இயற்கையாய் வருவதுவே

மனதின் பாடுகள் மட்டுமன்றோ

நாமாய்த் தேடிக் கொள்வதுவே

பலவித சிகிச்சை முறைகளினால்

பிணிகளை நாமும்  போக்கிடலாம்

மனதின் பாட்டினைப் போக்கிடத்தான்

மருந்தென்று ஒன்றுமே இல்லைதான்

ஆயினும் இந்த இரண்டினாலும்

பாடுகள் எத்தனை இருந்தாலும்

பழகிப் போன பின்னாலே

பாரமாய் வாழ்வும் இருப்பதில்லை

பாரமாய் வாழ்வு இருந்தாலும்

பயப்பட்டு எவ்விதப் பயனுமில்லை

எதிர் நீச்சல் போட்டவரன்றி

வென்றவர் இதில் யாருமில்லை

மத்திகிரி, 29-1-17, இரவு 11.10

289My way

What I am sharing is not lie

And they are not my own imagination

They never came because of my emotion

And they are nothing but truth

Other’s experience is not wrong

Others need not understand it

Unlike the needs of the body

The need of heart/mind is not common (for everyone)

I have my own mind

It knows what my requirement is

It has intellect to think accordingly

And I know to live accordingly

When others try to understand it

Many questions will come

As each one stands on their own stand

They will expect answer accordingly

There alone argument begins

Thousands of responses will come

But my mind will refuse to

Accept them all

Only if I go according my own mind

I can understand what is right or wrong

Once I understand the condition

Then clarity will come in life

When I try to communicate it through words

It will reflect my own experience

Whatever might other’s comment about it

I will live in my own way silently

Mathigiri, 1-2-17, 11.30 pm

 Those who never live with personal conviction and clear understanding about their own principle will be easily tossed by all kinds of opinion. Neither they can not please all nor can live peacefully. Already in one of the previous songs I told the story about the ‘Old man and the donkey’.  Though I need to consult others and listen to their advice, instead of changing my conviction and principle according to every opinion, I have to analyze my situation, found my answer and continue to live in it.

289தன்வழி

எழுதிடும் எதுவுமே பொய்யல்ல

என்மனக் கற்பனைக் கதையல்ல

உணர்ச்சியில் பிறந்த வார்த்தையல்ல

உண்மையைத் தவிர வேறுமல்ல

அனுபவம் என்பது பொய்யுமல்ல

அடுத்தவர் புரிந்திடத் தேவையல்ல

உடலின் தேவையைப் போலவன்றி

உள்ளத்தின் தேவை பொதுவல்ல

எனக்கெனத் தனியொரு மனமிருக்கு

எனக்கெது தேவை அறிந்திருக்கு

அதன்படி சிந்திக்க அறிவிருக்கு

அதன்படி வாழத் தெரிந்திருக்கு

பிறர் அதைப் புரிந்திட முயலும்போது

பலவிதக் கேள்விகள் பிறந்துவிடும்

அவரவர் நிலையிலே நின்றுகொள்ள

பதிலை அதன்படி எதிர்பார்க்கும்

அங்குதான் வாதம் பிறந்துவிடும்

ஆயிரம் பதில்கள் வந்துவிடும்

ஆயினும் அவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ள

என்மனம் ஏனோ மறுத்துவிடும்

என்மனப் போக்கிலே போனால்தான்

எதுசரி, தவறெனப் புரிந்திருக்கும்

அதன்படி நிலமையை புரிந்துகொள்ள

அதன்பின் வாழ்வில் தெளிவிருக்கும்

அதையே எழுத்தில் கூறும்போது

அனுபவம் தருவதாய் அதுவிருக்கும்

அதைப்பற்றி பிறர்யென்ன சொன்னாலும்

அமைதியாய் தன்வழி வாழ்ந்திருகும்

மத்திகிரி 1-2-17, இரவு 11.30

290 Free advices

Easily anyone can say anything

Because there is no loss for them

They can give lots of advice

Because there is no shortage of words

They will say while passing

And will be gone on their way

Only we who listen to it alone know

And we know the gain and profit in it

There is no shortage of such people

We need not search for them in other places

They will be very near to us

They will talk without thinking

We alone should remain careful

We should close our ears also

We should remain indifferent

And we should keep quiet

We too should not talk like them

But we should see both positive and negative in it

Only when others sought our counsel

Then we should share what is necessary

Still there is some profit in it

There is some meaning in what they say

Only taking it seriously

There is use in living in that way

Mathigiri, 6-2-17, 11.30 p.m.

I never like to do the counseling, though I am not against it. In fact in counseling though the solutions that prescribed might not worked properly for the person seeking it, at least it will help her to unload some of her problem as there is someone to listen to them.  However my personal conviction is that unless particularly sought from us, it is better not interfere and began to give ‘free counsel’ in the name of giving some solution to other’s problem.  Even when it is sought, I generally used to avoid giving any counsel, particularly to the family people.  But there are many in our lives who will just pass some comments or give some advice without understanding the real issue.  However, we have to ignore them, yet there will some good point in their comments which we need to be noticed and try to analyze and implement them, if needed.  Otherwise it is better to ignore these kinds of free lance advices.

290 தாரள உபதேசம்

எளிதாக எதையுமே சொல்லிடலாம்

ஏனென்றால் அவருக்கு நட்டமில்லை

ஏராளமாய் பிறர் போதிக்கலாம்

ஏனென்றால் வார்த்தைக்குப் பஞ்சம்மில்லை

போகிற போக்கிலே சொல்லிவிட்டு

பேசாமல் அவருமே போய்விடுவார்

கேட்கிற நமக்குத்தான் தெரிந்திருக்கும்

கஷ்டங்கள்-நஷ்டங்கள் புரிந்திருக்கும்

இதுபோன்ற நபருக்குப் பஞ்சமில்லை

எங்கேயும் தேடிடத் தேவையில்லை

அக்கம் பக்கத்தில் இருந்திடுவார்

ஆராய்ந்து பாராமல் பேசிடுவார்

கவனமாய் நாமும்தான் இருந்திடணும்

காதையே சிலநேரம் மூடிடணும்

எவருக்கோ சொல்லிகிறார் என்றுயெண்ணி

ஏதுமே பேசாமல் இருந்திடணும்

நாமும் அவர்போலே பேசிடாமல்

நல்லது-கெட்டதைப் பார்த்திடணும்

தேடியே நம்மிடம் கேட்டால்மட்டும்

தேவையானதை சொல்லிடணும்

ஆயினும் இதிலேயும் நன்மையுண்டு

அவர்கூறும் வார்த்தையில் அர்த்தமுண்டு

அதைமட்டும் கவனமாய் எடுத்துக்கொண்டு

வாழ்வதில் மட்டுமே பயனும்முண்டு

மத்திகிரி, 6-2-17, இரவு 11.30

291 Travel

Many are the travels in this world

Many will travel (with us) in (our) life

“Till the end, who will come with us?”

Is the real question indeed. 

This began even before our birth

It will continue even after we have gone

But who joined and left (us) 

We don’t know

As parents first joined

And the siblings were added more

Along with relatives and neighbors

A kind of journey continues

Known and unknown also come and join

Along with them friends also are accompanying

Strangers also be there with us

Another kind of journey grows

Though all these come with us

What is a true journey?

Till the end we don’t know

Because nobody understands it

But if you understand the journey, it won’t be pleasant

There is no answer to the riddle

There is no use in asking

Many many questions in travel

We don’t know for sure

What is waiting at the turn?

We don’t know 

When unexpected accidents will come

There is no other choice

But to accept if it comes

But the journey will

Never come to an end with that

When we go as much as we can

We will get new experiences

Only when we are ready to accept them

Then the journey will remain pleasant

8-2-2017 in the train, (on the way to Kolkata) 7.30 am

As I was thinking about various travels that I undertook I was reflecting upon the travel itself.  Then as inspiration came I wrote this song in my train journey to Kolkata.

291 பயணம்

பயணம் பலவிதம் உலகத்திலே

பலரும் பயணிப்பார் வாழ்க்கையிலே

இறுதி வரையில் எவர் வருவார்

என்பதே கேள்வி உண்மையிலே

பிறக்கும் முன்னே தொடங்கியது

போன பின்பும் தொடர்கிறது

இடையில் வருவோர் போவோரெல்லாம்

எவரெவர் என்பதும் தெரியாது

தாய்தந்தை முதலில் இணைந்து கொள்ள

உடன்பிறந்தோரும் சேர்த்து கொள்ள

உற்றம்-சுற்றம் என்பதுடன்

ஒருவிதப் பயணம் தொடர்கிறது

அறிந்தவர் தெரிந்தவர் வந்துசேர

அத்துடன் நண்பர்கள் இணைந்திருக்க

முன்பின் தெரியாதோர் உடனிருக்க

மறுபுறம் பயணம் வளர்கிறது

இவரெல்லோரும் கூட வந்தும்

உண்மைப் பயணம் எதுவென்று

இறுதி வரையில் தெரியாது

ஏனெனில் எவருக்கும் புரியாது

புரிந்த பயணம் இனிக்காது

புதிருக்கும் விடையும் கிடையாது

பலப்பல கேள்விகள் பயணத்திலே

கேட்பதால் பயனே கிடையாது

திருப்பத்தின் மறுபுறம் இருப்பதுமே

நிச்சயம் கண்ணுக்குத் தெரியாது

எதிர் பாராத விபத்துக்களும்

எப்போ வருமெனத் தெரியாது

வந்தால் ஏற்றுக் கொள்வதன்றி

மாற்றும் அதற்க்குக் கிடையாது

ஆனால் அத்துடன் பயணமும்

முடிவுக்கு நிச்சயம் வந்திடாது

போகின்ற வரையில் போகயிலே

புதுப்புது அனுபவம் கிடைத்துவிடும்

அவற்றை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு

போகும் பயணம் இனித்திருக்கும்      

8-2-2017, இரயில் பயணத்தில்,  காலை, 7.30                        

292 your condition is pitiable

He has many pressures

Why do you worry about it?

In what way you are less than him

As you too run each minutes

There is no point in pitying him

And you don’t need to understand it

Even if he comes to get advice

You have no time for that

Once in a while you lift up your head

To look others

All other times

You remain buried within you

None came to help you

To lift you up

In this condition, even if you think 

There is no chance for you to help others

I shared what I know

And I too further have no more time

If someone come forward to help you

Without forgetting I will send them to you

When I will come back,  

If you were still alive

Definitely I will reach you

And pull you up

Till that time

You too struggle (on your own)

When you are in a pitiable condition

Why try to give advice to others

Dayanand Bharati,  kolkota,  1 2.2.2017,  7.15 am                        

As I was doing my morning exercise, I heard the sound in the kitchen. Then I thought that to save time, I will go and ask for the tae.  While my host will be preparing it I will complete the final three exercises and will have my tae and then go for my walk.  Then I said to myself, why such a hurry and why not do things leisurely.  So I completed my exercises and asked for the tae.  Meanwhile not to waste even few minutes, till the tae came I began to do other small things. 

After having my tae I came down for my walk. As it is a big apartment, there is a path for walk. Then one young man was rushing to hi vehicle with hi office bag. That time the priest came to perform the morning puja in the small temple. As he was about to perform the aarati, the young man stopped to remove his shoes, then he saw his watch and without removing the shoes he folded his hands and uttered few words and rushed to his vehicle. As I observed all this with a smile said the first two lines of this songs. 

Immediately I reflected back what I have done few minutes before to save my time.  Then as the inspiration continue to flow immediately I wrote this song within five minutes and recoded in my mobile and RUSHED TO FINISH MY MORNING WALK AS I HAVE TO LEAVE BY 8.30

292 உன்பாடே திண்டாட்டம்

ஆயிரம் அவசரம் அவனுக்கு

அதைப் பற்றி கவலை உனக்கெதுக்கு

நீட்டும் என்ன குறைந்துவிட்டாய்

நிமிடம் தோறும் ஓடுகிறாய்

பாவப்பட்டுப் பயனில்லை

புரிந்து கொள்ளத் தேவையில்லை

உன்னிடம் வந்து கேட்டாலும்

சொல்லிட உனக்கும் நேரமில்லை

ஏதோ ஒருமுறை ஏறெடுத்து

எதிர் உள்ளோரைப் பார்க்கின்றாய்

மற்ற நேரம் அனைத்திலுமே

உனக்குள் புதைந்து கிடக்கின்றாய்

உன்னைத் தூக்கி எடுத்திடவே

உதவிட எவரும் வரவில்லை

இதில் பிறரைப் பற்றி எண்ணினாலும்

உதவிட உனக்கு வாய்ப்பில்லை

எனக்குத் தெரிந்ததை நான் சொன்னேன்

இதற்கு மேலே நேரமில்லை

எவரேனும் உனக்கு உதவவந்தால்

நிச்சயம் அனுப்புவேன் மறக்கவில்லை

திரும்பி நானும் வரும்போது

உயிருடன் நீயும் இருந்திருந்தால்

நிச்சயம் உனக்குக் கைக்கொடுப்பேன்

நிமிடத்தில்  உன்னைக் கரை சேர்ப்பேன்

அதுவரை நீயும் போராடு

அடுத்தவர் பற்றிய கவலை விடு

ஊருக்கு என்ன உபதேசம்

உன்பாடே இங்கு திண்டாட்டம்

கல்கத்தா, 1-2-2017, காலை, 7.15

293 use words with measure

This is the reality on this earth

This we should realize in life

There is no use

In using excessive words

We should talk knowing what we talk

Not scattering words unnecessarily

We should contemplate

How far is it true—what we talked

We can talk many things

Just for the sake of fun

Understanding it (viz. it is just for the sake of fun)

We can forget it next second

But if it becomes habitual

Then it will be dangerous

What we talked just for the sake of fun

Might even turn again us

Nothing wrong in rejoicing

By talking jovially

But it is not good

Only to talk just for fun

We should live knowing the truth that

Even words have their own strength

So we should talk

Knowing the time, place and purpose

Meraganon, (near Nainital), 7-3-2017, 5.30 am.

One American girl in our talk with a group of them at Delhi on 5th March, 2017, asked a question that how to respond to her Indian friend who told her clearly that she believes in herself and does not want to believe in the gospel. Then the American girl said: I really love my friend and want her to know about the Lord.  But how to convince her, as she does not want to listen to her”?

In my response I said that the Lord himself said that only a sick person needs the doctor and not the healthy one.  So instead of wasting your time you have to move ahead.

Then that American girl said that she really loves her friend deeply and wants to see that she should accept the Lord. 
This bit irritated me, but not showing it, I asked, “are you really love that your friend.  Suppose due to some reason if have to go back to your country and never could come back, then what will happen to your deep love for your Indian friend.  Will you keep in touch with her throughout your life?

When I was later reflecting about it, I realized how much we all use several words without taking them seriously.  That Indian girl to that American is just a contact or acquaintance and even a ‘target’ for her agenda not true friend with any deep lifelong commitment.  And soon both will forget each other.  The American girl might have sympathy and desire to share the gospel. If her Indian friend doesn’t respond, then she should move ahead without having any guilty conscience.

Similarly another American boy asked me later when he was taking me to the railway station that what is the right time to talk about deeper things with his Indian friends after having initial talks. In my response I said according to my understanding Muktiveda never put life in different compartments taking one thing as shallow and another one deeply.  Every aspect of human life is deeper things for god.  Eating proper food in time, taking proper rest etc., are deeper things for me. 
Another young India girl after the satsang asked (on 4.3.17) “when we pray to God we only ask for material things like wealth, health, name and fame and how to overcome it?”

In my response I said that that is where the muktivedic value differs completely as it never considers or treats material needs as wrong or illusion.  It takes material things seriously and points out that it is a blessing from God.  It encourages us to enjoy it properly, but with a strong reminder that we are mere stewards and not owners to abuse or misuse it.@ 

In another time in another place when one non-Indian told that he has a ‘Raki sister’ who tied raki on raksha bandan day and they even put his name in the wedding card of her marriage.  Then I asked him then can he actually commit life long as a brother commits in India for her sister and her children?

This is true even in India.  But this is part of our culture and worldview.  We never call our neighbors by their name but even call unknown person as ‘brother, sister, uncle, aunty’ in the respective local language (like didi, chacha, bhaya in Hindi, akka, annan, maama, periyappu, cittappu, perisu, podiyan etc. in Tamil).  At the same time in several families they will call close and blood relatives only by name and not using that particular relationship not even using honoric words adding ‘ji’ at the end as they do in North or plural form of verb (like neengal, vaanga, ponga etc. in Tamil but only using ‘nee, vaa, po’ etc.).  Rarely another person can become a bosom friend or part of another family.  Not realizing this just thinking or calling others as real friend, brother and sister and approaching life won’t work in real life.

So when I recalled all these talking, I realized that we all including me several times use several words without taking them seriously.  As I was reflecting it I wrote this song

@…there is no “spiritual gospel” that can be endorsed in isolation from the reality of the physical world that God created, called “good” and into which he placed human beings.  This combination of the spiritual and the physical and its relationship to God is at the heart of the teachings of Jesus.  For example, the Lord’s Prayer includes a request for the gift of bread. {The Parable of the Rich Fool. Lk. 12: 13-21}— Kenneth E. Bailey, Jesus Through Middle Eastern Eyes: Cultural Studies in the Gospels, Illinois, IVP Academic, 2008, p. 298

293 அளந்தது பேசணும்

இதுதான் உண்மை உலகினிலே
இதை நாம் புரியணும் வாழ்க்கையிலே
மிஞ்சிய சொற்களை உதிர்ப்பதினால்
பயனே இல்லை உண்மையிலே

அறிந்தே பேசணும் எதனையுமே
அள்ளியே சொற்களை உதிர்க்காமல்
செல்வது எத்தனை உண்மையென
சிந்தித்துப் பார்க்கணும் மனதினிலே

வேடிக்கையாகப் பேசவென
விதவிதமாகப் பேசிடலாம்
அதையும் கூடப் புரிந்துகொண்டு  
அடுத்த நொடியே மறந்திடலாம்

ஆனால் அதுவே வழக்கமானால்
ஆபத்தாக அதுவும் முடிந்திடலாம்
நகைப்பாய் நாமும் பேசுவது
நமக்கே எதிராய்த் திரும்பிடலாம் 

சிரித்துப் பேசி மகிழ்வதிலே
தப்பேதும் இல்லை உண்மையிலே
சிரிக்க வென்றே பேசுவதும் 
நல்லது இல்லை வாழ்க்கையிலே

வார்த்தைக்குக் கூட வலிமையுண்டு 
வாழணும் அதனையும் புரிந்துகொண்டு
இடம்,  பொருள் ஏவல் அறிந்துக்
பேசணும் இதனையும் உணர்ந்துகொண்டு

மேராகாவ்,  காலை 5.30, 7-3-2017

அந்தநாள் ஞாபகம் வந்தது நண்பனே

294 Return of the spring

This is the time to come together again

And it is the time to recall about the past

As the old memories come as wave

It is time to recall those days

In our school days

We roamed like free birds

When time had come to get separated

We went way without any trouble in our conscience

In this wide world

We went away in different directions

Without having time to think about others

Life is also gone in many ways

When the time of retirement came

And when we sat leisurely

To recall our past memories

We began to think about that relationship (friendship) which we have lost

Though we gain so many things in full

We have lost some thing

And when we searched back what we have lost

Then we recognized what it is

We lived so far not even knowing that

Those friends with whom we enjoyed company

In our school days

We lived somehow so far

When we got few among them back

The spring time has come back again

And to celebrate it again

We now join together in this old age

Mohanpura (Rajasthan), 26-3-2017, 10.10 pm.  

One of my school time friends again began to contact me since last year. He also came to visit me in the ashram.  He often calls and talks. When I was in Rajasthan he called and told about other class mates (or school mates who studied in different section).  After he talked, as I was sitting on the roof of Yogi’s house in a small and calm village surrounded by hills and enjoying the cool breeze and calm atmosphere, my mind went back to my school days and I began to recall so many events of that time.  But what one think that struck me was that when we all completed our school we all get separated least thinking that we may not even see each other in our lives.  In this old age, getting separated from a close friend is unthinkable and it will affect our life very much. But in those early days of schooling we always look forward to launch to unknown world of college and jobs and life, we never took it seriously when we get separated. As I was reflecting about it.

294 மீண்டது வசந்தம்

பிரிந்தவர் கூடும் நேரமிது
போனதை எண்ணும் காலமிது
பழைய நினைவுகள் அலைமோத
மீண்டும் நினைக்கும் காலமிது

பள்ளிப் பருவ நாட்களிலே
பறந்தது திரிந்தோம் பறவைபோல
பிரியும் காலம் வந்தபோது
பிரிந்தோம் சஞ்சலம் ஏதுமின்றி

பரந்து விரிந்த உலகினிலே
பறந்தது சென்றோம் பலதிசையே
பிறரை நினைக்க நேரமின்றி
போனது வாழ்வும் பலவழியே

ஓய்வு காலம் வந்தபோது
ஓய்ந்து மீண்டும் அமர்ந்தபோது
பழைய நினைவுகள் அசைபோட
நினைந்தோம் இழந்த உறவினையே

எல்லாம் நிறைவாய் பெற்றபோதும்
ஏதோ ஒன்றை இழந்துவிட்டோம்
இழந்ததை மீண்டும் தேடும்போது
அறிந்தோம் அதுவு‌ம் என்னவென்று

பள்ளிப் பருவ நாட்களிலே
பழகிக் களித்த தோழர்களை
இழந்தது கூடத் தெரியாமல்
ஏதோ இருந்தோம் இதுவரையில்

மீண்டும் ஒருசிலர் கிடைத்தபோது
மீண்டது வசந்தம் வாழ்வினிலே
அதனை மீண்டும் கொண்டாட
இணைந்தோம் முதுமைப் பருவத்திலே

தயானந்த பாரதி,  மோகன் புரா, இராஜஸ்தான்,    

இரவு,  10.10, 26-3-2017

295Struggles

Struggle with whom?

And struggle for what?

And how to struggle?

Why should even struggle?

Though many such questions

Are here in life

Till the end

Struggle won’t end!

Did we born

To struggle in this body?

Do we have a mind/heart?

To struggle with others?

Are we living in order?

To struggle in it?

Finally no one actually

Getting that victory!

Once life is gone

After all kinds of struggle

When we are waiting

Eagerly for the death

Once that too becomes

A struggle

Will we give up that longing?

As we don’t have any more strength?

Either we came to struggle

Or live with all kinds of struggles

In order to make the

Life as a garden

Not merely wasting the life

Only in such struggles

We need to think the

Garden sometimes in our mind

Mathigiri, 12-4-17,10.30 pm.

As I am down with back pain and cough and cold, unable to do much work, I was simply laying down on my cot—even unable to sleep. Though Vijay helps his best, as he too has to go to work and have his own personal life, sometimes I found mere survival as a struggle, as I have to take care of my mother and other routine works—just to survive.  That time I seriously said that now I have to live as I have to take care of my mother.  Once she is gone, I am also ready to go as there is no reason or purpose to live any more.  This thought came not because of depression, but as I am facing the reality of life.  Then I wrote this song.  However after completing the writing, when I was typing this song in the computer next day, I said that this is not the way to conclude this song. So while typing I wrote the final stanza to give some encouragement to cope with the reality of life.

295 போராட்டம்

எவரோடு போராட

எதற்காகப் போராட

எப்படிப் போராட

ஏனிங்கு போராட

இதுபோன்ற கேள்விகள்

பலஇங்கு இருந்தாலும்

இறுதி வரையிலும்

போராட்டம் ஓயாது

உடலோடு போராட

உருவாக்கி வந்தோமோ

உறவோடு போரட

மனமொன்று கொண்டோமோ

வாழ்க்கையில் போராட

வாழ்ந்துதான் பார்த்தோமோ

இறுதியில் வெற்றி

எவருக்கும் இல்லாமல்

போராடிப் போராடி

வாழ்க்கையும் போனபின்

இறுதியில் மரணத்தை

ஏக்கமுடன் எதிர்பார்க்க

அதுவுமே போராட்டம்

என்றுமேஆனபின்

இனித்தெம்பு இல்லையென

அதையும் கைவிடுவோமோ?

போரடவந்தாலும்

போரடி வாழ்ந்தாலும்

புவியின் வாழ்வையும்

பூங்காவனம் ஆக்க

போர்க்களம் தன்னிலே

வாழ்வையும் போக்காமல்

பூங்காவனம் தன்னை

மனதிலே நினைக்கணும்

மத்திகிரி,12-4-17, இரவு10.30

296Cut in the right place

Days are running and we too move along with it

And we witness many good and bad (in life)

We ask so many questions to ourselves

And we cheat ourselves by giving so many answers

It is better to live the life without understanding (it)

Once we understood everything become complicated

When we try to undo the knots

Finally the entire thing get spoiled

However life goes smoothly

Automatically so many small knots will come

Not losing everything by making the knots more twisted

We need to accept small small knots

If we try to undo the small knots

Small small knots more will come

And when we try to remove (one) knot

Finally the entire thread gets cut in to small pieces

When the knot is very small

We should cut the thread in proper place

Even though we will lose a small part

Not losing the entire thread we should learn to manage (life)

12-4-17,Mathigiri, 11.30 pm.

Another song reflecting various complication in life particularly when we rub shoulders with others.  Better incur small damages than spoiling the entire life for everyone.  But how and when to do that is the art of living.  As I do cross stitch work, I have faced so many such situations.  In order to save the thread when I try to remove the small knot, finally I end up not only losing the thread but even the fabric also gets damaged.  So several times, not minding the loss of short threads without mercy I will cut finding proper place to cut it. 

296 இடம்பார்த்து அறுக்கணும்

நாளுமே ஓடுது நாமுமே ஓடுறோம்

நல்லது கெட்டது நாளுமே பார்க்கிறோம்

ஏதேதோ கேள்விகள் நம்மையே கேட்கிறோம்

ஏதேனும் விடைதந்து நம்மையே ஏய்க்கிறோம்

புரியாமல் வாழ்வதே ஒருவிதம் நல்லது

புரிந்தாலே எல்லாமே சிக்கலாய்ப் போகுது

சிக்கலைத் தீர்த்திட எத்தனம் செய்தாலோ

மொத்தமாய் எல்லாமே வீணாகிப் போகுது

எவ்விதம் வாழ்வுமே சீராகச் சென்றாலும்

இடையிடை சிறுசிக்கல்கள் தன்போல வந்திடும்

சிக்கலைப் பெரிதாக்கி மொத்தமும் இழக்காமல்

சிறுசிறு சிக்கலை ஏற்கத்தான் வேண்டும்

சிக்கலை நீக்கிட எத்தனம் செய்தாலோ

சிறுசிறு முடிசுகள் அதிகம் வந்திடும்

முடிச்சினை நீக்க முயற்சியும் செய்தாலோ

மொத்தமாய்நூலே இறுதியில் அறுந்திடும்

முடிச்சு சிறிதாக இருக்கும் போதிலே

சரியான இடம்பாரத்து நூலை அறுக்கணும்

சிறுது இழந்தாலும் முழுதும் இழக்காமல்

புத்தியாய் காரியம் செய்துமே பழகணும்

12-4-17, இரவு11.30 மத்திகிரி

297Not at all bitter

This indeed is a good life

I found fulfilment in it

There is no hesitation (on my part)

To accept it as it is

Somehow time is going

Along with the days are moving

Once I realized this

Peace comes within me

The sun is not rising

Only after asking us in the morning

Time and days are not moving

After consulting us

Those who live with us

Though live with us giving company

When will depart (after death)

Definitely won’t come with us

Millions are born and

Millions are dying

In the race of time

They all get disappeared

I won’t be here

As an exception among them

Once I understood this truth

This life is not at all bitter

12-4-17,Mathigiri, 11.45 pm.

Another reflection about the reality of a routine life.  Not only time but each day is moving as if it is pre-programmed and I am not even get consulted in any of these things.  Though I have my own personal freedom to choose how I am going to spend my time, yet Time as an entity never waits and I am happy about it.  Particularly when I become sick and I have no control even over my time, I am happy that I am no more an exception among the millions.  So such thought instead of making feel depressed helps me to rejoice as several times many things are not under my control.

297 கசக்கவில்லை

இதுவும் நல்ல வாழ்க்கைதான்

இதனில் கண்டேன் முழுமைதான்

இதனை நானும் ஏற்கத்தான்

இல்லை என்னில் தயக்கம்தான்

ஏதோ நேரம் போகிறது

எப்படியோ நாள் கழிகிறது

இதனை நானும் அறிந்த பின்னே

என்னுள் அமைதி பிறக்கிறது

நம்மைக் கேட்டு சூரியனும்

நாளும் காலையில் உதிப்பதில்லை

காலம் நேரம் எல்லாம்

நம்மைக் கேட்டு நகர்வதில்லை

கூட வாழும் மனிதருடன்

கூடிக் கூடிக் வாழ்ந்தாலும்

போகும்போது நம்முடனே

புறப்பட்டு நிச்சயம் வருவதில்லை

கோடிக் கணக்கில் பிறக்கின்றார்

கோடிக் கணக்கில் மறைகின்றார்

காலம் என்னும் ஓட்டத்திலே

காணாமல்தான் போகின்றார்

நான்மட்டும் விதிவிலக்காய்

நிச்சயம் தனித்து இருப்பதில்லை

இந்த உண்மை அறிந்தபின்னே

இந்த வாழ்க்கை கசக்கவில்லை

12-4-17, மத்திகிரி, இரவு11.45

298Again talking

I speak by remaining silent

But when I speak I babble

Then I realize that

There is no use in too much talk

Yet by talking (much)

I am get trapped

Then I do

Thousands of argument (to justify my talk)

When finally

That too becomes mere waste

Finally I keep silent

By shutting my mouth

Yet in my heart

Constantly thinking many things

Continuously talking

I cheat myself (as if I remain silent)

Finally though

There is no use in talking (much)

As I born as a human being

Again I began to talk.

12-4-17, (13-4-17) Mathigiri, 12.15am

Though I prefer a life of recluse and not to talk much, yet I am very talkative. Several times I feel that I am talking too much without any use.  Though I try to limit my talk, yet all my writings, including all my poems are one way another form of talking.  Even when I keep quiet and not talk, yet in my mind I talk too much.  Though I become tired of it and try to avoid it, yet I constantly fail in it.  This song is another such vain talk about rebuking me for talking too much.

298 மீண்டும் பேசுறேன்

பேசாது பேசுறேன்

பேசினால் உளறுறேன்

பேச்சினால் பயனில்லை

என்பதை உணருறேன்

ஆயினும் பேசிதான்

அகப்பட்டுக் கொள்கிறேன்

அப்புறம் தர்க்கம்தான்

ஆயிரம் செய்கிறேன்

அதுகூடப் பயனின்றி

இறுதியில் போனபின்

மீண்டும் வாய்மூடி

மொளனம் காக்கிறேன்

ஆயினும் உள்ளத்தில்

அசைபோடும் எண்ணத்தில்

என்னவோ பேசிதான்

ஏய்க்கிறேன் என்னைநான்

இறுதியில் பேச்சினால்

பயனில்லை என்றாலும்

மனிதனாய்ப் பிறந்ததால்

மீண்டுமே பேசுறேன்

12-4-17, (13-4-17) மத்திகிரி, இரவு,12.15

299There is no use in writing

Though many thoughts are coming

I don’t have any desire to write them

I don’t know the reason for this

I don’t know how to communicate

I become tired in my body

My strength is also getting diminished

My brain (mind) refused to think

What else is there to share?

By mistake my parents begot me

Somehow they brought me up

Then sent me (to the world) to struggle

And they left me to lament

There is no point in blaming others

There is no mistake on the part of parents or relatives

Others are not responsible for this

And my heart also has no share in it

Unwilling to live like others

And do to something new

I walked alone in my way

Without having any communication with others

Many try to counsel me

In a language which I couldn’t understand

Though I too tried in many ways

Till I cannot understand them

Finally when I realized the truth

I couldn’t found anyone with me

Therefore there is no point of further sharing

And that is why I am not writing (anymore)

Mathigiri, 11.05, pm. 20-4-17

These days I become very lazy. I don’t want blame the ill health or my recently concluded 8 weeks (long?!) North trip.  Because amidst my ailment with back pain and cough and cold, on 12^th I manage to write more than 3 songs in a single day. So when one person asked whether I am still writing poems as he and his wife always like to read my poems, I began to think about it.  Though inspirations came several times, due to laziness I deliberately ignored to write down a poem.  I prefer to lay down even unable to sleep.  In the past when I cannot sleep, after tossing on my bed, I will get up and do something—reading or writing.  If nothing works, at least I used to do my cross stitch work. But now I prefer to lay down unable to do anything due to sheer laziness.  So this night when I was lying down unable to read or write, then I began to think various thoughts.  Though inspiration compelled me to write, I resisted.  But I said to myself, ‘ok. Let me write at least one more poem’.  And I got up and wrote this song.

But I warn that this won’t be the last poem and more might come.

299 எழுதிப் பயனில்லை

எண்ணங்கள் ஆயிரம் வந்தாலும்

எழுதிட ஏனோ மனமில்லை

ஏனென்று எனக்கும் தெரியவில்லை

எப்படிச் சொல்வேன் புரியவில்லை

தேகம் ஒருபுறம் கலைப்புற்றது

தெம்பும் அத்துடன் குறைகிறது

சிந்திக்க மூளையும் மறுக்கிறது

இனி சொல்வதற்கென்ன இருக்கிறது

ஏதோ தவறி பெற்றுவிட்டார்

எப்படியோ என்னை வளர்த்துவிட்டார்

பிறகு போராட அனுப்பிவைதார்

புலம்பும்படி என்னை செய்துவிட்டார்

பிறரைக் குறைசொல்லிப் பயனில்லை

இதில் பெற்றவர்-உற்றவர் தவறில்லை

மற்றவர் எவரும் பொறுப்பில்லை

மனதிற்கும் இதிலே பங்கில்லை

பிறரைப் போல வாழாமல்

புதுமை செய்யும் எண்ணம் கொண்டு

தனித்தே என்வழி பயணித்தேன்

தொடர்பும் எவருடன் இல்லாமல்

எடுத்துப் பலரும் சொல்லிப்பார்த்தார்

எனக்கும் புரியா மொழியினிலே

எவ்வளவோ நானும் முயன்றாலும்

இதுவரை எனக்கும் புரியவில்லை

இறுதியில் உண்மை உணர்ந்தபோது

என்பின் எவரையும் காணவில்லை

எனவே எழுதிப் பயனில்லை

என்பதால் நானும் எழுதவில்லை

மத்திகிரி, இரவு, 11.05, 20-4-17

300There is no other alternative

Somehow even someone

Is thinking about me?

They have concern

For me

They write to ask

Few words about my health

And they call me

To enquire about my health

Only in human

Relationship

We can experience

This nobleness

In order to show

That we are still human beings

Is possible by

Only asking about others

There is none

Who has lived?

By saying that

I don’t need others

Even if some crack comes

Because of friction

There is no other means to live

Expect through relationship

Mathigiri, 21-4-17,11.05 pm.

As I become very sick I often received several whatsapp messages with much concern about my health.  Even some people take time to call and enquire about my health.  Overwhelmed by their love and concern I wrote this song celebrating human relationship—which is so beautiful in this life as humans.  No doubt that we are social animals.

300 உறவின்றி வழியில்லை

என்னவோ என்னையும்

நினைக்கிறார் சிலபேர்

ஏனோ அக்கறை

கொள்கிறார் என்மேல்

என்நலம் கேட்டு

எழுதறார் சிலவார்த்தை

என்னுடன் பேசி

கேட்கிறார் நலத்தை

மனித உறவில்

மட்டுமே இந்த

மேன்மை தன்னை

உணர முடியும்

மனிதராய் வாழ்கிறோம்

என்பதைக் காட்ட

மற்றவர் பற்றி

கேட்பதால் முடியும்

எவரும் எனக்குத்

தேவையே இல்லை

என்று இதுவரை

வாழ்ந்தவர் இல்ல

உரசலால்சற்று

விரிசல் வந்தாலும்

உறவின்றி வாழ்ந்திட

மாற்றமும் இல்லை

மத்திகிரி,21-4-17, இரவு11.05