Secular Song 246 பாரமானால்
இழப்பது தெரியாமல் இழப்பது பாவம்
இது கூட புரியாமல் வாழ்வது பரிதாபம்
உணர்ச்சி அற்ற உறுப்பு போல
உடலுக்கு அதுவே ஆனது பாரம்
தன் நிலை தானே உணரவும் மாட்டார்
எடுத்துச் சொன்னாலும் ஏற்கவும் மாட்டார்
உதறிவிட்டு ஒதுங்கவும் முடியாது
ஏற்றுக் கொண்டு சுமக்கவும் இயலாது
உணர்ச்சி அற்ற உறுப்பு என்றால்
சிகிச்சை சிலதை செய்து பார்க்கலாம்
தேவைப் பட்டால் செயற்கை உறுப்பை
அதற்கு மாற்றாக ஏற்று வாழலாம்
சொந்தம் பந்தம் என்று இருந்தால்
மாற்று அவருக்கு இல்லை என்று
இறுதி வரையில் ஏற்றுக் கொண்டு
ஏற்றம் இறக்கம் கண்டு வாழலாம்
இடையில் வாழ்வில் வந்த சிலரை
எந்த உறவாக எண்ணி வாழ
உறவும் இன்றி நட்பும் இன்றி
ஆன அவரை என்ன செய்ய
இந்த கேள்வியும் புதிது இல்லை
ஏற்ற பதில் இதற்கு இல்லை
காலம் விடை தரும் என்று எண்ணி
வாழ்வது அன்றி வழியும் இல்லை
மத்திகிரி, 4-10-16, காலை, 4.00
Song 246 If it becomes a burden?
Pity indeed is not aware of the loss
And living without understanding is sad indeed
Like a senseless part of the body
That itself becomes a burden
They won’t understand their own situation
And won’t accept if others point that also
We cannot abandon them completely
At the same time, it is difficult to accept them
If it is a senseless part
we can give some treatment (to restore it)
if needed we can replace it
with an artificial limb
But if they are our close relatives
There is no alternative for them
Till the end accepting them (as they are)
We can live with them with adjustment
But how to treat those who came in our life
Neither as a relative or as a friend
If they became such a person, what to do with them?
And what kind of relationship that would be for us
This question is not new
And we don’t have proper answer for this
There is no other alternative thinking that
Time alone will be the correct answer.
Mathirigi, 4-10-16, 4.00 am.
We are born with relatives and some others become our relatives (through the marriage alliance that will happen in our family). Friendship needs to be cultivated as it can never remain as a one way traffic. And true friendship will never break, as a friend is one to whom you don’t need to explain yourself. But we get some acquaintances in our lives, who will neither remain as relatives nor as true friends. And how to keep our relationship with them, particularly their new relationship now becoming a burden to us. At the same time, the situation and their need if didn’t allow us to keep away from them, we have to learn to live with them as part of life to which time alone can give some kind of answer.
Song 247 நீங்களே சொல்லுங்கள்
இது ஒரு உலகம் யாரறிவார்
என்னைத் தவிர யார் நுழைவார்
உள்ளே மூடி தாள் போட்டால்
ஒருவருக்கும் அதில் இடமில்லை
அந்த உலகம் எனதாகும்
அது என் இனிய இராஜாங்கம்
எத்தனை அமைதி அதனுள்ளே
எவரும் அறியார் உண்மையிலே
நானே நகைத்து பேசிடுவேன்
நானே தனித்து அழுதுடுவேன்
என்னை நானே தேற்றிக் கொண்டு
மீண்டும் அதனுள் வாழ்ந்திடுவேன்
வெளியே பலமுறை வந்தாலும்
எதுவும் கூற விரும்பமாட்டேன்
இந்த உலகின் ரகசியத்தை
சொல்லால் கூறி விளக்க மாட்டேன்
மீண்டும் மீண்டும் அதனுள்ளே
தனித்து வாழ விரும்பினாலும்
அடிக்கடி யாரோ சிலர் வந்து
கதவை ஏனோ தட்டுகிறார்
திறந்து நானும் பார்த்தபோது
எவரையும் அங்கே காணவில்லை
யாராய் இருக்கும் என எண்ணி
மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தபோது
அங்கே ஒருவன் அமர்ந்திருக்க
அதிர்ந்து நானும் நின்றுவிட்டேன்
“எப்படி உள்ளே நீ வந்தாய்”
என்று அவனை கேட்டபோது
“முன்பே இங்கு இருக்கிறேன்
புதிதாக வந்தது” நீயென்றான்
இடம் மாறி வந்துவிட்டோம்
என்று எண்ணி சென்றபோது
எனக்கு முன்னே அவன் சென்று
வெளியே தாளைப் போட்டுவிட்டான்
விட்டது சனியன் எனயெண்ணி
மீண்டும் உள்ளே வந்தபோது
என்னையும் அங்கே காணவில்லை
ஏனென்று எனக்கும் தெரியவில்லை
வெளியே தாளும் போட்டிருக்க
தப்பிக்கும் வழியும் தெரியவில்லை
எத்தனையோ முறை கூப்பிட்டும்
பிறர்க்கும் காதில் விழவில்லை
உள்ளே இருக்கேன் என்பதுவும்
ஏனோ எவருக்கும் தெரியவில்லை
போன நானே திரும்பி வந்து
கதவைத் திறந்தால் வழியுண்டு
எவரையும் கூப்பிட்டு பயனில்லை
என்பதும் எனக்கும் புரியவில்லை
உள்ளே இருப்பது நானென்றால்
வெளியே போனது யாரென்று
எவரிடம் கேட்பது தெரியவில்லை
எப்படி சொல்வது புரியவில்லை
எவருக்கேனும் புரிந்துவிட்டால்
என்னிடம் வந்து சொல்லுங்கள்
எங்கே இருக்கிறேன் என்பதையும்
எனக்கும் நீங்களே சொல்லுங்கள்
மத்திகிரி, 5-10-16, இரவு 11.00
247 Kindly you tell me
This is my own world who else knows about it
And who can enter into it other than me
Once I go inside and bolt inside
There is no place for others in it
That world belongs to me
And that is my own sweet kingdom
How much peace is in it?
And none understand it truly
I will talk with myself with much humour
And I will weep alone with me
Comforting myself again
I will live again in it (happily)
Though I will come out several times from it
I don’t like to share much about it to others
And I won’t try to communicate
The secret of this world with many words
Though I like to live in it
As a recluse
Someone often come and
Knocks at the door
When I opened to see who it is
I cannot see anyone there
Thinking ‘who it could be’
When I enter back in it
I stand still with shock
As someone was sitting there
When I asked him
“How you managed to come in”
He said that, “I am here already
And you are the one who came now”
Thinking that I came to a wrong place
And when I try to go out
Going ahead of me
He went out and bolted the door outside
Thinking that fortunately he left
When I returned back inside
I couldn’t find me there
And I don’t know the reason for that
As the door is locked outside
I don’t know the way to escape
Though I called many times
Others cannot listen to my voice
And they don’t know
That I am inside
Unless I, who went out
Come back and opened the door
There is no point
In calling anyone
I don’t know to whom I shall ask
And how to put this question:
If I am the one who is inside
Who is the one who went outside?
If someone understood this
Kindly come and tell it to me
And inform me
Where actually am I at present?
Mathirigi, 5-10-16, 11.00 pm.
For me this life as a recluse is the best one that I enjoy. I have my own world in which I can live freely without much disturbance. I have my right to choose when to come out and when to go inside. But often I get disturbed as I have to live with others. So, when I go out and engage with them, I can still live alone simultaneously within me. But sometimes the confusion comes from who is the one who goes out and engages with others and who is inside. And here I cannot get the answer, unless others point it out. But this kind of life is not exclusive to me alone as I found another companion Al-Hallaj who wrote his experience in four lines.
I am he whom I desire, whom I desire is I;
We are two spirits dwelling in a single body.
If you see me, you have seen him,
And if you see him, you have seen us.– Husayn Ibn-Mansur Al-Hallaj, Frederick M. Smith, Deity and Spirit Possession in South Asia, New Delhi, Motilal Banarsidass Pub. Pvt. Ltd., 2009, quoting from Ernst, Carl W. The Shambhala Guide to Suffism, Boston: Shambhala,1997),
Song 248 விடிவில்லை
எத்தனை நாளைக்குத் தாங்கிடுவார்
எதுவரை தோளில் சுமந்திடுவார்
சுற்றும், முற்றும் பார்த்துவிட்டு
சட்டென இறக்கி வைத்திடுவார்
முதலில் சொல்லிப் பார்த்திடுவார்
முடிந்த வரையில் சொல்லிடுவார்
முரண்டு நாமும் பிடித்திருக்க
மெளனமாய் விலகி சென்றிடுவார்
பக்குவமாய் பேசி பார்த்திடுவார்
பலவித புத்தி சொல்லிடுவார்
ஆயினும் அடம்பிடித்து நின்றால்
அவர்தான் என்ன செய்திடுவார்
மனம் திறந்து பேசிவிட்டால்
மனதின் பாரம் இறங்கிவிடும்
மெளனமாய் உள்ளே வைத்திருந்தால்
பாரம் இன்னும் பெருகிவிடும்
யாரிடம் சென்று சொல்வது
என்பதை தீர்மானம் செய்துவிட்டு
அவரிடம் அதை சொல்லிடணும்
அவரும் விரும்பி கேட்கும் போது
தேவையில்லாமல் எல்லோரிடமும்
புலம்புவதால் பயன் இல்லை
யாரிடமும் நான் சொல்லமாட்டேன்
என்றால் இதற்கு விடிவில்லை
மத்திகிரி, 10-10-16, மாலை 5.45
Song 248 No solution
How long they will support
And will carry our burden
Looking around
They will unload it and go
First, they will try to make us to understand
And do their best to communicate
But if we remain adamant
Silently they will walk away
They will tell diligently
And give much advice
But if we stand on our own ground
What else can they do?
Once we openly talk
The burden of the heart will go away
But if we keep within us silently
The burden will further increase
First deciding
With whom shall we share?
Then we should tell
When they are willing to listen
At the same time there is no point
Lamenting with everyone unnecessarily
At the same time if I refuse to share with anyone
There is no solution for this
Mathirigi, 10-10-16, 5.45 pm.
Most of the burden that we carry within us is our own problem as we refuse to share with others to unload. At the same time there is no point of lamenting about it with everyone not telling the whole story in proper context. Both these extremes of refusing to share and sharing with everyone (but not completely) have no solution and others will walk away unable to help us in such a situation.
Song 249 காரணம் சாரதா
என்னவோ தவறி எழுதிவிட்டேன்
என் பிழை தன்னை பொறுத்திடுவீர்
ஏதும் புரியலை என்கின்றீர்
தப்பித்தோம் என எண்ணிடுவீர்
எழுத்தில் ஆயிரம் பிழயிருக்கு
அத்துடன் கருத்தில் தவறிருக்கு
என்று பலமுறை சொல்லியுமே
எதையோ கிறுக்கி வைக்கிறேன்
கருத்துப் பிழைகளை ஒதுக்கிவிட்டு
எழுத்துப் பிழைகளை சரி செய்ய
எனது தோழியை கேட்டுவிட்டேன்
ஏனோ தட்டிக் கழிக்கின்றாள்
“கருத்துப் பிழைகளை சரி செய்தால்
எழுத்துப் பிழைகளை சரி செய்வேன்”
என்று அடமும் பிடிக்கிறாள்
என்ன செய்வது புரியவில்லை
அவளது கணவன் என் நண்பன்
அவனும் சொல்லிப் பார்த்துவிட்டான்
அதற்கும் அவனிடம் முறைக்கிறாள்
அதற்கும் காரணம் சொல்கின்றாள்
“கிறுக்கனும் கிறுக்கனும் சேர்ந்துகொண்டு
கவிதை என்ற பெயராலே
உளறிடும் இவைகளை சரி செய்தால்
எனக்கும் கிறுக்குப் பிடித்து விடும்”
என்றே அவளும் மல்லுகட்ட
இதற்கும் மேலும் செய்வதற்கு
ஏதும் நமக்கு வழியில்லை
என்றே நண்பனும் சொல்லிவிட
கருத்தே பிழையாய் இருக்கும்போது
எழுத்தில் இருந்தால் என்னவென்று
என்னை நானே தேற்றிக் கொண்டு
இதையும் கூட எழுதி வைத்தேன்
இனிமேல் என்னை குறை சொல்லி
எவ்விதப் பயனும் இனியில்லை
இதற்குக் காரணம் என் தோழி
அவளை நீங்களே கேட்டிடுவீர்
அவளது பெயர் சாரதாவாம்
இருக்கும் இடமும் ஈரோடாம்
அவளது கணவன் கண்ணன் என்போன்
அவனை மட்டும் விட்டிடுவீர்
மத்திகிரி, இரவு 12.30, 10-10-16 (11-10-16)
Song 249 Saradha is the reason
By mistake I have scribbled something
Kindly bear with my mistake
If you say, ‘nothing is clear’
Think that fortunately you escaped
Though you have said many times that
There are so many spelling mistakes
Add with it there are mistakes in the thought
Yet I scribbled something like this
Not minding about the mistakes in thought
At least to correct the spelling mistakes
I asked my friend to do that
But she gives so many excuses.
“Once you correct the mistakes in thought
I will do the correction in spelling’
She says with adamant
And I don’t know what to do?
Her husband is my friend
And he too tried to recommend
But she become upset even with him
And gives reason for that to him
“You two cracks joining together
All that you babble in the name of poem
If I began to correct them
Then I too will become a crack (like you both)”
“As she began to react and rebuke
There is nothing that we can do”
Even my friend too
Says like this (and washed his hand from his responsibility)
“When the thought itself is wrong
What if there are mistakes in spelling”
Comforting myself saying this
I scribbled even this poem
There is no point of
Further blaming me
My friend is the reason for this
And you better ask her
Her name is Saradha
She lives at Erode
Her husband is Kannan
But kindly spare him from blaming
Mathirigi, 12.30, 10-10-16 (11-10-16)
Several times I reminded Saradha that she needs to correct the typing errors and spelling mistakes in my Tamil poems. Each time she was giving one excuse or the other. When I called her again this evening and reminded her, she again began to give some excuse. As I became upset and knew that I cannot do anything further, I retired to bed. Then as the inspiration came, I got up from my bed and wrote this song within five minutes and sent it to Kannan in his Whatsapp number and went to bed knowing that this poem will make her do the job. And to my surprise she resumed the work the very next day, as she does not want me to write any more poem like this about her.
Song 250 ஆண் பெண்
சமூகத்தின் அவலங்கள்
சந்தைப் பொருளாகிவிட்டால்
சன்மார்க்கம் என்பதுவும்
செல்லாக்காசாகி விடும்
நாகரீகம் என்ற பெயரில்
நன்னடத்தை மீறிவிட்டால்
நல்லொழுக்கம் என்பதுவும்
வேண்டாத செயலாகும்
ஆண் பெண் இடையே
அநேக உறவு உண்டு
அனைத்தையும் ஒரு கோட்டில்
இணைக்கவும் முடியாது
ஆண் பெண் இடையே
வேற்றுமைகள் பலவுண்டு
அவற்றையும் நாம் ஏற்றால்
வாழ்வில் பயன் உண்டு
இருவரும் ஒருசேர
இல்லாத உலகத்தை
உருவாக்கி பார்த்தாலே
இவ்வுண்மை புரிந்துவிடும்
ஒருசேர வாழ்வதிலே
எல்லைகள் மீறி விட்டால்
அதைவிடக் கொடிதாக
இவ்வுலகம் மாறிவிடும்
மத்திகிரி, இரவு 11.00, 12-10-16
250 Man and Woman
Once the immoral activities
Are commercialized
Morality will become
Invalid
In the name of modernity
If immorality is promoted
Ethics also will become
Unnecessary entity
Many are the relationship
Between man and woman
But we cannot measure them
In one single scale
Many are the differences
Between man and woman
If we accept them
Live will become meaningful
If we imagine a world
Without them together
This truth will become clear
If we cross the limit
While we live together
This world will become
More cruel one
Mathirigi, 11.00, 12-10-16
In the name of modernity what is promoted as freedom, particularly between married couples allowing them to cross their morality, then life on this earth will become very cruel. Though man and woman have various kinds of relationships, the limit and freedom should be guided by some normative ethics. But what we watch on T.V. about all the immodest activities among them, particularly among the married people, though not new, yes gets new approval in the name of modernity, which needs to be addressed collectively and individually. Otherwise life on earth will become cruel for everyone. When I watched on program in one TV program in a famous channel about a woman sharing that she will go and stay with another person just for a change with the consent of her husband, who does the same as they have clearly understood their need, I wrote this song
Leave a Reply