Secular Song 291 to 295

Secular Song 291 பயணம்

பயணம் பலவிதம் உலகத்திலே

பலரும் பயணிப்பார் வாழ்க்கையிலே

இறுதி வரையில் எவர் வருவார்

என்பதே கேள்வி உண்மையிலே

பிறக்கும் முன்னே தொடங்கியது

போன பின்பும் தொடர்கிறது

இடையில் வருவோர் போவோரெல்லாம்

எவரெவர் என்பதும் தெரியாது

தாய் தந்தை முதலில் இணைந்து கொள்ள

உடன் பிறந்தோரும் சேர்த்து கொள்ள

உற்றம்-சுற்றம் என்பதுடன்

ஒருவிதப் பயணம் தொடர்கிறது

அறிந்தவர் தெரிந்தவர் வந்துசேர

அத்துடன் நண்பர்கள் இணைந்திருக்க

முன்பின் தெரியாதோர் உடனிருக்க

மறுபுறம் பயணம் வளர்கிறது

இவரெல்லோரும் கூட வந்தும்

உண்மைப் பயணம் எதுவென்று

இறுதி வரையில் தெரியாது

ஏனெனில் எவருக்கும் புரியாது

புரிந்த பயணம் இனிக்காது

புதிருக்கும் விடையும் கிடையாது

பலப்பல கேள்விகள் பயணத்திலே

கேட்பதால் பயனே கிடையாது

திருப்பத்தின் மறுபுறம் இருப்பதுமே

நிச்சயம் கண்ணுக்குத் தெரியாது

எதிர் பாராத விபத்துக்களும்

எப்போ வருமெனத் தெரியாது

வந்தால் ஏற்றுக் கொள்வதன்றி

மாற்றும் அதற்குக் கிடையாது

ஆனால் அத்துடன் பயணமும்

முடிவுக்கு நிச்சயம் வந்திடாது

போகின்ற வரையில் போகயிலே

புது புது அனுபவம் கிடைத்துவிடும்

அவற்றை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு

போகும் பயணம் இனித்திருக்கும்      

8-2-2017, ரயில் பயணத்தில்,  காலை, 7.30                        

Secular Song 291 Travel

Many are the travels in this world

Many will travel (with us) in (our) life

“Till the end, who will come with us?”

Is the real question indeed. 

This began even before our birth

It will continue even after we have gone

But who joined and left (us) 

We don’t know

As parents first joined

And the siblings were added more

Along with relatives and neighbors

A kind of journey continues

Known and unknown also come and join

Along with them friends also are accompanying

Strangers also be there with us

Another kind of journey grows

Though all these come with us

What is a true journey?

Till the end we don’t know

Because nobody understands it

But if you understand the journey, it won’t be pleasant

There is no answer to the riddle

There is no use in asking

Many questions in travel

We don’t know for sure

What is waiting at the turn?

We don’t know 

When unexpected accidents will come

There is no other choice

But to accept if it comes

But the journey will

Never come to an end with that

When we go as much as we can

We will get new experiences

Only when we are ready to accept them

Then the journey will remain pleasant

8-2-2017 in the train, (on the way to Kolkata) 7.30 am

As I was thinking about various travels that I undertook I was reflecting upon the travel itself.  Then as inspiration came, I wrote this song on my train journey to Kolkata.

Secular Song 292 உன்பாடே திண்டாட்டம்

ஆயிரம் அவசரம் அவனுக்கு

அதைப் பற்றி கவலை உனக்கெதுக்கு

நீட்டும் என்ன குறைந்துவிட்டாய்

நிமிடம் தோறும் ஓடுகிறாய்

பாவப்பட்டு பயனில்லை

புரிந்து கொள்ளத் தேவையில்லை

உன்னிடம் வந்து கேட்டாலும்

சொல்லிட உனக்கும் நேரமில்லை

ஏதோ ஒரு முறை ஏறெடுத்து

எதிர் உள்ளோரை பார்க்கின்றாய்

மற்ற நேரம் அனைத்திலுமே

உனக்குள் புதைந்து கிடக்கின்றாய்

உன்னைத் தூக்கி எடுத்திடவே

உதவிட எவரும் வரவில்லை

இதில் பிறரைப் பற்றி எண்ணினாலும்

உதவிட உனக்கு வாய்ப்பில்லை

எனக்குத் தெரிந்ததை நான் சொன்னேன்

இதற்கு மேலே நேரமில்லை

எவரேனும் உனக்கு உதவ வந்தால்

நிச்சயம் அனுப்புவேன் மறக்கவில்லை

திரும்பி நானும் வரும்போது

உயிருடன் நீயும் இருந்திருந்தால்

நிச்சயம் உனக்கு கை கொடுப்பேன்

நிமிடத்தில்  உன்னை கரை சேர்ப்பேன்

அதுவரை நீயும் போராடு

அடுத்தவர் பற்றிய கவலை விடு

ஊருக்கு என்ன உபதேசம்

உன்பாடே இங்கு திண்டாட்டம்

கல்கத்தா, 1-2-2017, காலை, 7.15

Secular Song 292 your condition is pitiable

He has many pressures

Why do you worry about it?

In what way you are less than him

As you too run each minute

There is no point in pitying him

And you don’t need to understand it

Even if he comes to get advice

You have no time for that

Once in a while you lift up your head

To look others

All other times

You remain buried within you

None came to help you

To lift you up

In this condition, even if you think 

There is no chance for you to help others

I shared what I know

And I too further have no more time

If someone come forward to help you

Without forgetting I will send them to you

When I will come back,  

If you were still alive

Definitely I will reach you

And pull you up

Till that time

You too struggle (on your own)

When you are in a pitiable condition

Why try to give advice to others

Dayanand Bharati,  kolkata,  1 2.2.2017,  7.15 am                        

As I was doing my morning exercise, I heard the sound in the kitchen. Then I thought that to save time, I will go and ask for the tea.  While my host will be preparing it, I will complete the final three exercises and will have my tea and then go for my walk.  Then I said to myself, why such a hurry and why not do things leisurely.  So, I completed my exercises and asked for tea.  Meanwhile, not to waste even a few minutes, till the tea came I began to do other small things. 

After having my tea, I came down for my walk. As it is a big apartment, there is a path for walking. Then one young man was rushing to his vehicle with his office bag. That time the priest came to perform the morning puja in the small shrine within the compound. As he was about to perform the aarati, the young man stopped to remove his shoes, then he saw his watch and without removing the shoes he folded his hands and uttered a few words and rushed to his vehicle. As I observed all this with a smile, I said the first two lines of this song. 

Immediately I reflected back on what I had done a few minutes before to save my time.  Then as the inspiration continue to flow immediately, I wrote this song within five minutes and recorded in my mobile and RUSHED TO FINISH MY MORNING WALK AS I HAVE TO LEAVE BY 8.30

Secular Song 293 அளந்தது பேசணும்

இதுதான் உண்மை உலகினிலே
இதை நாம் புரியணும் வாழ்க்கையிலே
மிஞ்சிய சொற்களை உதிர்ப்பதினால்
பயனே இல்லை உண்மையிலே

அறிந்தே பேசணும் எதனையுமே
அள்ளியே சொற்களை உதிர்க்காமல்
செல்வது எத்தனை உண்மையென
சிந்தித்துப் பார்க்கணும் மனதினிலே

வேடிக்கையாகப் பேசவென
விதவிதமாகப் பேசிடலாம்
அதையும் கூட புரிந்து கொண்டு  
அடுத்த நொடியே மறந்திடலாம்

ஆனால் அதுவே வழக்கமானால்
ஆபத்தாக அதுவும் முடிந்திடலாம்
நகைப்பாய் நாமும் பேசுவது
நமக்கே எதிராய் திரும்பிடலாம் 

சிரித்துப் பேசி மகிழ்வதிலே
தப்பேதும் இல்லை உண்மையிலே
சிரிக்க வென்றே பேசுவதும் 
நல்லது இல்லை வாழ்க்கையிலே

வார்த்தைக்குக் கூட வலிமையுண்டு 
வாழணும் அதனையும் புரிந்து கொண்டு
இடம்,  பொருள் ஏவல் அறிந்து
பேசணும் இதனையும் உணர்ந்துகொண்டு

மேராகாவ்,  காலை 5.30, 7-3-2017

Secular Song 293 use words with measure

This is the reality on this earth

This we should realize in life

There is no use

In using excessive words

We should talk knowing what we talk

Not scattering words unnecessarily

We should contemplate

How far is it true—what we talked

We can talk many things

Just for the sake of saying something

Understanding it (viz. it is just a formality)

We can forget it next second

But if it becomes habitual

Then it will be dangerous

What we talked just for formality

Might even turn again us

Nothing wrong enjoying

In casual talks

But it is not good

Only to talk casually all the time.

We should live knowing the truth that

Even words have their own strength

So we should talk

Knowing the time, place and purpose

Meraganon, (near Nainital), 7-3-2017, 5.30 am.

One American girl in our talk with a group of them at Delhi on 5th March, 2017, asked a question about how to respond to her Indian friend who told her clearly that she believes in herself and does not want to believe in the gospel. Then the American girl said: I really love my friend and want her to know about the Lord.  But how to convince her, as she does not want to listen to her”?

In my response I said that the Lord himself said that only a sick person needs the doctor and not the healthy one.  So instead of wasting your time you have to move ahead.  Then that American girl said that she really loves her friend deeply and wants to see that she should accept the Lord. This bit irritated me, but not showing it, I asked, “do you really love that your friend.  Suppose, for some reason, if have to go back to your country and never could come back, then what will happen to your deep love for your Indian friend?  Will you keep in touch with her throughout your life?

When I was later reflecting about it, I realized how much we all use several words without taking them seriously.  That Indian girl to that American is just a contact or acquaintance and even a ‘target’ for her agenda, not a true friend with any deep lifelong commitment.  And soon both will forget each other.  The American girl might have sympathy and desire to share the gospel. If her Indian friend doesn’t respond, then she should move ahead without having any guilty conscience.

Similarly, another American boy asked me later when he was taking me to the railway station what was the right time to talk about deeper things with his Indian friends after having initial talks. In my response I said that according to my understanding Muktiveda never put life in different compartments, taking one thing as shallow and another one deeply.  Every aspect of human life is a deeper thing for god.  Eating proper food in time, taking proper rest etc., are deeper things for me. 
Another young Indian girl after the satsang asked (on 4.3.17) “when we pray to God we only ask for material things like wealth, health, name and fame and how to overcome it?”

In my response I said that that is where the muktivedic value differs completely as it never considers or treats material needs as wrong or illusion.  It takes material things seriously and points out that it is a blessing from God.  It encourages us to enjoy it properly, but with a strong reminder that we are mere stewards and not owners to abuse or misuse it.@ 

In another time in another place when one non-Indian told that he has a ‘Raki sister’ who tied rakhi on raksha bandhan day and they even put his name in the wedding card of her marriage.  Then I asked him then can he actually commit life long as a brother commits in India for her sister and her children?

This is true even in India.  But this is part of our culture and worldview.  We never call our neighbors by their name but even call unknown person as ‘brother, sister, uncle, aunty’ in the respective local language (like didi, chacha, bhaya in Hindi, akka, annan, maama, periyappu, cittappu, perisu, podiyan etc. in Tamil).  At the same time in several families, they will call close and blood relatives only by name and not using that particular relationship not even using honorific words adding ‘ji’ at the end as they do in North or plural form of verb (like neengal, vaanga, ponga etc. in Tamil but only using ‘nee, vaa, po’ etc.).  Rarely another person can become a bosom friend or part of another family.  Not realizing this, just thinking or calling others as real friends, brother and sister and approaching life won’t work in real life.

So when I recalled all this talking, I realized that we all, including me, use several words without taking them seriously.  As I was reflecting it I wrote this song

@…there is no “spiritual gospel” that can be endorsed in isolation from the reality of the physical world that God created, called “good” and into which he placed human beings.  This combination of the spiritual and the physical and its relationship to God is at the heart of the teachings of Jesus.  For example, the Lord’s Prayer includes a request for the gift of bread. {The Parable of the Rich Fool. Lk. 12: 13-21}— Kenneth E. Bailey, Jesus Through Middle Eastern Eyes: Cultural Studies in the Gospels, Illinois, IVP Academic, 2008, p. 298

அந்த நாள் ஞாபகம் வந்ததே நண்பனே

Secular Song 294 மீண்டது வசந்தம்

பிரிந்தவர் கூடும் நேரமிது
போனதை எண்ணும் காலமிது
பழைய நினைவுகள் அலைமோத
மீண்டும் நினைக்கும் காலமிது

பள்ளிப் பருவ நாட்களிலே
பறந்தது திரிந்தோம் பறவை போல
பிரியும் காலம் வந்தபோது
பிரிந்தோம் சஞ்சலம் ஏதுமின்றி

பரந்து விரிந்த உலகினிலே
பறந்தது சென்றோம் பல திசையே
பிறரை நினைக்க நேரமின்றி
போனது வாழ்வும் பலவழியே

ஓய்வு காலம் வந்தபோது
ஓய்ந்து மீண்டும் அமர்ந்தபோது
பழைய நினைவுகள் அசை போட
நினைந்தோம் இழந்த உறவினையே

எல்லாம் நிறைவாய் பெற்றபோதும்
ஏதோ ஒன்றை இழந்து விட்டோம்
இழந்ததை மீண்டும் தேடும்போது
அறிந்தோம் அதுவு‌ம் என்னவென்று

பள்ளிப் பருவ நாட்களிலே
பழகிக் களித்த தோழர்களை
இழந்தது கூடத் தெரியாமல்
ஏதோ இருந்தோம் இதுவரையில்

மீண்டும் ஒரு சிலர் கிடைத்தபோது
மீண்டது வசந்தம் வாழ்வினிலே
அதனை மீண்டும் கொண்டாட
இணைந்தோம் முதுமைப் பருவத்திலே

தயானந்த பாரதி,  மோகன் புரா, இராஜஸ்தான்,    

எனது பள்ளி நண்பர்களில் ஒருவரை கடந்த வருடம் மீண்டும் தொடர்பு கொள்ளத் தொடங்கினார். அவர் கூட எனை ஆசிரமத்தில் பார்க்க வந்தார். அவர் அடிக்கடி அழைத்து பேசுகிறார். நான் ராஜஸ்தானில் இருந்தபோது அவர் அழைத்து, வேறு வகுப்பில் படித்த மற்ற சக பயிலர்களைப் பற்றி பகிர்ந்தார். அவர் பேசிய பிறகு, யோகியின் வீட்டின் கூரையில் ஒரு சிறிய மற்றும் அமைதியான கிராமத்தில் மலைகளால் சூழப்பட்டு குளிர்ந்த காற்றையும் அமைதியான சூழலையும் அனுபவிக்கும்போது, எனது மனம் பள்ளி நாட்களை திரும்ப நினைத்தது மற்றும் அந்த நேரத்தின் பல நிகழ்வுகளை நினைவுகூரத் தொடங்கினேன். ஆனால் என்னைக் கவர்ந்தது, நாம் அனைவரும் பள்ளியை முடித்தபோது, ஒருவரையொருவர் வாழ்நாளில் கூட பார்க்கமாட்டோம் என்று சிந்திக்காமலேயே பிரிந்தோம். இந்த முதிர்ந்த வயதில், ஒரு நெருங்கிய நண்பரிடமிருந்து பிரிதல் நினைக்க முடியாதது மற்றும் அது நம் வாழ்க்கையில் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். ஆனால் அந்த பள்ளிப் பருவ நாட்களில், நாங்கள் கல்லூரி மற்றும் வேலைகள் மற்றும் வாழ்க்கையின் தெரியாத உலகிற்கு எதிர்நோக்கி பார்த்தோம், பிரிந்தபோது அதை சிறிதும் முக்கியமாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. இதைப் பற்றிக் எண்ணிய போது அந்த நாட்களை நினைவு கூர்ந்து எழுதிய பாடல்.  சென்ற வருடம் அவர்களில் சிலரை மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.  இந்த ஆண்டு அது வாய்க்க வில்லை.  ஆனால் அவர்களின் படத்தை அதுவும் முதுகுணரநாதர் சந்நிதியில் பார்த்த போது மீண்டும் பழைய நினைவுகள் அசைபோட்டது

Secular Song 294 Return of the spring

This is the time to come together again

And it is the time to recall about the past

As the old memories come as wave

It is time to recall those days

In our school days

We roamed like free birds

When time had come to get separated

We went way without any trouble in our conscience

In this wide world

We went away in different directions

Without having time to think about others

Life is also gone in many ways

When the time of retirement came

And when we sat leisurely

To recall our past memories

We began to think about that relationship (friendship) which we have lost

Though we gain so many things in full

We have lost something

And when we searched back what we have lost

Then we recognized what it is

We lived so far not even knowing that

Those friends with whom we enjoyed company

In our school days

We lived somehow far away from them

When we got few among them back

The spring time has come back again

And to celebrate it again

We now join together in this old age

Mohanpura (Rajasthan), 26-3-2017, 10.10 pm.  

One of my school friends began to contact me again last year. He also came to visit me in the ashram.  He often calls and talks. When I was in Rajasthan he called and shared about other classmates (or school mates who studied in different sections).  After he talked, as I was sitting on the roof of Yogi’s house in a small and calm village surrounded by hills and enjoying the cool breeze and calm atmosphere, my mind went back to my school days and I began to recall so many events of that time.  But what struck me was that when we all completed our school, we all separated least thinking that we might not even see each other in our lives.  In this old age, getting separated from a close friend is unthinkable and it will affect our life very much. But in those early days of schooling, we always looked forward to the unknown world of college and jobs and life, we never took it seriously when we were separated. As I was reflecting about it.

இரவு,  10.10, 26-3-2017

Secular Song 295 போராட்டம்

எவரோடு போராட

எதற்காகப் போராட

எப்படிப் போராட

ஏனிங்கு போராட

இதுபோன்ற கேள்விகள்

பல இங்கு இருந்தாலும்

இறுதி வரையிலும்

போராட்டம் ஓயாது

உடலோடு போராட

உருவாக்கி வந்தோமோ

உறவோடு போரட

மனமொன்று கொண்டோமோ

வாழ்க்கையில் போராட

வாழ்ந்துதான் பார்த்தோமோ

இறுதியில் வெற்றி

எவருக்கும் இல்லாமல்

போராடிப் போராடி

வாழ்க்கையும் போனபின்

இறுதியில் மரணத்தை

ஏக்கமுடன் எதிர்பார்க்க

அதுவுமே போராட்டம்

என்றுமேஆனபின்

இனித்தெம்பு இல்லையென

அதையும் கை விடுவோமோ?

போரடவந்தாலும்

போரடி வாழ்ந்தாலும்

புவியின் வாழ்வையும்

பூங்காவனம் ஆக்க

போர்க்களம் தன்னிலே

வாழ்வையும் போக்காமல்

பூங்காவனம் தன்னை

மனதிலே நினைக்கணும்

மத்திகிரி,12-4-17, இரவு10.30

Secular Song 295 Struggles

Struggle with whom?

And struggle for what?

And how to struggle?

Why should I even struggle?

Though many such questions

Are here in life

Till the end

Struggle won’t end!

Did we born

To struggle in this body?

Do we have a mind/heart?

To struggle with others?

Are we living in order?

To struggle in it?

Finally no one actually

Getting that victory!

Once life is gone

After all kinds of struggle

When we are waiting

Eagerly for the death

Once that too becomes

A struggle

Will we give up that longing?

As we don’t have any more strength?

Either we came to struggle

Or live with all kinds of struggles

In order to make the

Life as a garden

Not merely wasting the life

Only in such struggles

We need to think the

Garden sometimes in our mind

Mathigiri, 12-4-17,10.30 pm.

As I am down with back pain and cough and cold, unable to do much work, I was simply laying down on my cot—even unable to sleep. Though others helped us their best, as he too has to go to work and have his own personal life, sometimes I found mere survival as a struggle, as I have to take care of my mother and other routine works—just to survive.  That time I seriously said that now I have to live as I have to take care of my mother.  Once she is gone, I am also ready to go as there is no reason or purpose to live any more.  This thought came not because of depression, but as I am facing the reality of life.  Then I wrote this song.  However after completing the writing, when I was typing this song in the computer next day, I said that this is not the way to conclude this song. So while typing I wrote the final stanza to give some encouragement to cope with the reality of life.