BT Song 336. Who will provide?
Like a servant who looks
Unto the face of his master
Like a lame who
Sought the company of the crutch
Seeking few drops of water
Farmers are looking to the sky.
Folding our hands
We bow unto you as
The seeds which are sprouted
Not to get burnt;
That are longing for water
In order to grow.
Realizing our situation
Show some mercy
Not saying ‘no’
Give us some rain,
Because who else is there
To provide us other than you?
19-9-15, Mathigiri, 2.00 pm.
After some rain again there came a long dry spell. Then my neighbour said, pray again for rain. He said as a joke, ‘unless you write a poem and rebuke God, rain is not coming’. When I recalled his words in the afternoon, instead of rebuking God I begged Him to give rain. Now when I am writing this on 16-11-2015 there has been continuous rain for the last ten days and he said on 14th, ‘now you have to pray to stop the rain’. We humans are at the mercy of both God and nature and expect God to dance according to our tunes.
BT Song 336. யார் காத்திடுவார்
ஆண்டான் முகம் நோக்கும்
அடிமையைப் போல
முடவனும் துணைவேண்டிக்
கை கோலைக் கொள்வது போல்
சில துளி நீர் வேண்டி
விண் நோக்கி பார்க்கின்றார்
முளைத்த விதைகளுமே
முடமாகி போகாமல்
தளிர்த்து செழித்திடவே
நீர் வேண்டித் தவித்திருக்க
விண் நோக்கிக் கைகூப்பி
உன்னைத்தான் வேண்டுகின்றோம்
இறங்கி அருளிடுவாய்
எம் நிலை புரிந்திடுவாய்
இல்லையென்று சொல்லாமல்
எமக்கும் தந்திடுவாய்
ஏனென்றால் உன்னையன்றி
எவரெமைக் காத்திடுவார்
19-9-15, மத்திகிரி, 2.00
BT Song 337. We need to succeed
As you are there to give company to me
And ready to carry me on your shoulder
Will I be bewildered?
Thinking about the future?
Thinking about the nature of the future
And considering all the needs of (that) life
Will I lose the peace of mind?
Which I have at present?
Whatever might come?
And even if we accept it as inevitable
Somehow we need to live it out
Where is the way to escape?
Keeping the company of the Lord
And facing it
We need to live and
Get success.
19-9-15, (20-9-15) Mathigiri. 12.15 am.
The challenges in life are inevitable. Those who depend upon their own strength and efforts carry the burden along with the side effects like tension etc. with them. Though a bhakta too will have tension, yet once she trusts the Lord, she can relax a bit that the challenges will motivate to face them rather than considering them as burdens. When I thought about it, I wrote this song.
BT Song 337. வெற்றியும் காண வேண்டும்
துணையாக நீ இருக்க
தோள்மீது எனைச் சுமக்க
எதிர்காலம் எண்ணி
ஏங்கி நான் தவிப்பேனோ?
வருங்கால நிலை எண்ணி
வாழ்வின் பல தேவை எண்ணி
நிகழ்கால நிம்மதியை
நானுமே இழப்பேனோ?
வருவதே வந்தாலும்
வழியின்றி ஏற்றாலும்
வாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டும்
வகையேது ஓடத்தானும்?
ஆயினும் எதிர்கொண்டு
ஆண்டவன் துணைகொண்டு
வாழ்ந்து பார்க்க வேண்டும்
வெற்றியும் காண வேண்டும்
19-9-15, மத்திகிரி, இரவு. 12.15
BT Song 338 Nothing left unaccomplished
Won’t my heart melt?
Won’t the body also dissolve in you?
Won’t my heart enjoy the sweetness?
When I come unto you?
Won’t I forget myself?
Won’t it give humility in my spirit?
When I come unto you seeking you
Won’t my heart rejoice?
Won’t tears come?
Won’t my stone heart also melt?
When I dissolve in you
Wont’ I have your darshan?
Won’t I get bhakti?
Won’t I get bliss?
When I come as a bhakta
Won’t my mind rejoice too?
Won’t I offer a prayer?
Won’t I get when I ask
When the bhaktas ask
Won’t they get your grace?
Won’t the ego disappear?
Won’t my selfishness go?
Once I become yours
Won’t I get your feet?
Nothing is impossible
And there is no other refuge other than your feet
Nothing is unaccomplished
For your bhaktas.
[I find it difficult to translate this song in English. db]
23-9-15, 2.45 pm, Mathigiri.
After my regular Muktivedic reading and other reading, when I wanted to spend a few minutes quietly, I realized that living as a ‘bhakta’ enjoying the relationship with the Lord often gives some kind of solace to the atman than all kinds of other physical and intellectual activities. As human beings we cannot avoid all kinds of ‘karmas’ (works) but the way they drive us to do more to derive some kind of satisfaction never gives that. Whereas, the few minutes that we spend with the Lord, only for the sake of Him, gives some joy to the atman. As I was enjoying that kind of joy in those few minutes that I spent I began to write this poem expressing that experience in the Lord. In fact, like charging the battery for a mobile or computer to continue the work, such contact with the Lord enables a bhakta to accomplish more work both for personal satisfaction and bring blessings to others.
BT Song 338 முடியாத செயலுமில்லை.
உள்ளமும் உருகாதா
ஊனுயிர் கரையாதா
உன்னிடம் வரும்போது
என்னுளம் இனிக்காதா
தன் நிலை மறக்காதா
தாழ்மையே அளிக்காதா
தஞ்சமென வரும்போது
நெஞ்சமும் களிக்காதா
கண்களும் பனிக்காதா
கல்மனம் கரையாதா
கசிந்து ருகும்போது
காட்சியும் கிடைக்காதா
பக்தியும் பிறக்காதா
பரவசம் அளிக்காதா
பக்தனாய் வரும்போது
சித்தமும் மகிழாதா
வேண்டுதல் பிறக்காதா
வேண்டினால் கிடைக்காதா
வேண்டிடும் அடியார்க்கு
உன்னருள் கிடைக்காதா
சுயமுமே நீங்காதா
சுயநலம் அழியாதா
சொந்தமென ஆனபின்னே
உன்பதம் கிடைக்காதா
ஆகாத தொன்றுமில்லை
உன்னடியன்றிக் கதியுமில்லை
உன்னடியார்க்கு ஏதுமே
முடியாத செயலுமில்லை.
23-9-15, 2.45, மத்திகிரி.
BT Song 339 Accept as Praises.
Only seeking you
For your sake
When I am going to come
Unto your feet?
Each second is going
Thinking about the needs of this world
Mind too wanders
Seeking after them!
Even though I received all
Still there is a longing within me
Seeking after the one which I miss
My heart is longing for it.
I become like the deer
Which chases the mirage?
And till the end not finding the water
I fell down crying
That time having mercy
Not allowing me to die
Showing me the fountain of living water
Your redeemed me by quenching my thirst
Yet my demonic nature
Often raising its head
Longing for the things
Which I couldn’t receive.
When this struggle will come to an end
When this struggle in mind will stop
As long as I live on this earth
I won’t get deliverance from this.
Therefore at least few seconds
I come unto you seeking your feet
Even that few seconds
I cannot worship you
What else can I do?
How to lament by telling what else?
But accept even this wailing
As the praise.
24-9-15, Mathigiri, 2.30 pm.
Like most other bhaktas, when I sit for my regular prayer, my mind wanders and also thinks about so many other needs and work that is ahead. Many times I pray for my needs and others’ needs. Then I thought that the mark of bhakti is to go to Him only for His own sake and not for any other thing. As this thought again came, I wrote this song. When I cannot concentrate in my worship and prayer in those few seconds which I try to spend with the Lord, then my only request to God is to accept even that wavering mind and thought along with my cry as praises.
BT Song 339 ஏற்றுக்கொள் துதிகளாக.
உனக்காக உன்னை நாடி
உன்னடி மட்டுமே தேடி
உவப்புடன் உன்னிடம் நானும்
வருவதும் இனி எப்போதோ?
ஒவ்வொரு நொடியும் போகுது
உலகின் பல தேவைகள் எண்ணி
உள்ளமும் மிகவும் அலையுது
அவைகளை மட்டுமே நாடி
எல்லாம் நிறைவாய் கிடைத்தும்
ஏதோ ஒரு ஏக்கம் உள்ளது
இல்லாத ஒன்றுக்காக தினம்
என் மனம் ஏங்கியே வாடுது
கானல் நீர் தேடியே ஓடும்
மானைப் போலவே ஆனேன்
கடைசி மட்டும் நீர் காணாமல்
கதறியே வீழ்ந்து கிடந்தேன்
அந்த நேரம் இரக்கம் கொண்டு
அந்த நிலையில் மாண்டுவிடாமல்
ஜீவ நீரின் ஊற்றை காட்டித்
தாகம் தீர்த்து ஆண்டுகொண்டாய்
ஆயினும் என் அசுர குணமும்
அடிக்கடி தலை தூக்கிக்
கிட்டாத பொருளுக்காக என்னில்
முட்டி மோதித் தவியாய் தவிக்குது
எப்போ முடியும் இப்போராட்டம்
என்று ஓயும் மனப்போராட்டம்
உலகில் வாழும் காலம் மட்டும்
கிடைக்காது விடுதலை மட்டும்
ஆதலால் சில நொடிகளேனும்
அண்டி வந்தேன் உந்தன் பாதம்
அந்த சில நொடிகளும் கூட
உன்னடி தொழவும் காணும்
இனி நானும் என்ன செய்ய
என்ன சொல்லி உன்னிடம் புலம்ப
இந்த என் கதறலைக் கூட
ஏற்றுக்கொள் துதிகளாக.
24-9-15, மத்திகிரி, 2.30
BT Song 340. Inherent nature
Negative views
So many arguments
When come out of me
What can I do?
Though my heart longs
To seek goodness
And to do good
The truth is different
With much irritation
And quickly reacting
If I argue often
It becomes too dangerous.
The buddhi is telling
To keep silence
To listen others
And to have patience
Yet the inherent nature
Remains the same
Though often get hurt
It refuses to get changed
What else can I do?
To whom should I listen?
What should I do?
To change this nature?
You often advise me and
Become tired of giving such advice
Once I return back after wounded
You apply balm on the wound
Though the body is worn out
And lost my strength
This inherent nature will
Never dry up.
Ok let it be
Let it be according to your will
Why should we now
Argue over it?
29-9-15, Mathigiri, 2.45 pm.
We Indians love to argue, even knowing that there is no use in it. I am one such. Several times, after a big argument, I regret that I have wasted all our time. But this nature is not going to change that much easily. As I was reflecting on this nature, I spent lots of time reasoning and justifying why I am correct and need to argue. At the end I said to the Lord ‘Ok. Why should we both argue over it and let your will be done.’ Then I wrote this song.
BT Song 340. பிறவிக்குணம்
எதிர்மறை எண்ணங்கள்
எண்ணில்லா வாதங்கள்
என்னிலே தோன்றும்போது
என்னதான் செய்வது?
நன்மையை நாடத்தான்
நன்மையைச் செய்யத்தான்
உள் மனம் ஏங்கினும்
உண்மை வேறாகுது
ஆத்திரம் கொண்டுமே
அவசரப் பட்டுமே
அடிக்கடி வாதித்தால்
ஆபத்தாய் போகுது
மெளனமாய் இருக்கத்தான்
பிறர் பேச கேட்கத்தான்
பொறுமையைக் காக்கத்தான்
புத்தியும் சொல்லுது
ஆயினும் பிறவிக்குணம்
அப்படியே இருக்குது
அடிக்கடி காயப்பட்டும்
தன்னை மாற்ற மறுக்குது
என்னதான் செய்வது
எவர் பேச்சைக் கேட்பது
இந்த நிலை மாறத்தான்
இனி என்ன செய்வது?
சொல்லித்தான் பார்க்கின்றாய்
சொலிஓய்ந்து போகின்றாய்
காயப்பட்டு மீண்டும் வந்தால்
கட்டுப்போட்டுக் காக்கின்றாய்
தேகம் ஓய்ந்து போனாலும்
தெம்பு வற்றிப் போனாலும்
இந்த என் குணம் மட்டும்
என்றும் வற்றிப் போகாது
சரி விடு போகட்டும்
உன் சித்தம் போல ஆகட்டும்
இதற்காக நாமுமே
ஏன்வாதம் செய்யணும்?
29-9-15, மத்திகிரி, மதியம் 2.45
Leave a Reply