Secular Song 306 கொண்டாடி வாழலாம்
அவசரம் ஏதுமில்லை
அவசியம் ஒன்றுமில்லை
அன்றாட வாழ்வையும்
கொண்டாடி வாழலாம்
எதற்குமே நேரமில்லை
என்றுதான் ஓடுறோம்
எதற்காக ஓடுறோம்
என்பதே தெரியாமல்
வீட்டுக்கு வந்தாலும்
வெளிப்பாரம் போகாது
வெளியிலே போனாலும்
வீட்டுப்பாரம் குறையாது
எதற்காக வாழறோம்
எவர்க்காக உழைக்கிறோம்
என்பதும் தெரியாமல்
ஏனோ வாழறோம்
எனக்காக வாழலை
என்றுமே சொல்லுறோம்
எல்லோரும் அதைத்தான்
பிறரிடம் சொல்கிறார்
பிறர்பாரம் சுமக்கிறேன்
என்றுமே சொல்லி
தனபாரம் சுமப்பதை
அறியாமல் இருக்கிறோம்
பிறருடன் நாம்வாழ
நம்முடன் பிறர்வாழ
பிறர்க்காக வாழாமல்
பிறருடன் வாழ்கிறோம்
இந்த உண்மையை
புரிந்து கொண்டாலே
அன்றாட வாழ்வையும்
கொண்டாடி வாழலாம்
மத்திகிரி,3-5-2017, இரவு11.30
Secular Song 306 We can live celebrating life
There is no hurry
And there is no need
We can live each day
Celebrating life
We run saying that
We don’t have time
Not knowing for
Which we are running
When we come back to home
The outside burden won’t go
If we go outside
The home burden won’t diminish
We live somehow
Not knowing that
For whom we toil
And what purpose we are living
We say that
We don’t life for ourselves
Everybody says the same
To others
Saying that we are
Carrying other’s burden
We never realize that
We are only carrying our own burden
Others are living with us and
We too are living with others
We always live with others
Not living for others
Once we
Realize this truth
We can live each day
Celebrating life
Mathigiri, 3-5-2017,11.30 pm.
After writing the previous song, I again reflected about the real life which I voluntarily choose to live. I often say that we never live for others but live with others. Once we understand this truth, then everyday life becomes a celebration rather than a burden.
Secular Song 307 குரங்கின் தீர்ப்பு
சரியா தவறா தெரியவில்லை
எடுத்துச் சொல்ல எவருமில்லை
சரியென சில பேர் சொல்கின்றார்கள்
தவறென பலபேர் மறுக்கின்றார்கள்
குரங்கு பங்கிட்ட உணவாக
ஆனது இறுதியில் நிலை எனது
குரங்கு யாரிதில் என்பதுதான்
கேள்வியும் இங்கே இப்போது
தனியே வாழ்வது தவரென்றார்கள்
பிறருடன் வாழ்வதே சரி என்றார்கள்
இரண்டிலும் எவ்விதப் பயனுமில்லை
பிறந்ததே இங்கு தவரென்றார்கள்
சரியோ தவறோ பிறந்துவிட்டோம்
பிறருடன் இணைந்தே வாழ்ந்திருக்கோம்
தனித்தே வாழ நினைத்தாலும்
பிறரை அதற்கும் சார்ந்திருக்கோம்
இதையும் சரியாய் புரியாது
இடையில் சில பேர் நுழைந்து கொண்டு
குரங்கு போல் தீர்வு காண்கின்றார்கள்
இறுதியில் நமக்குமே பயனுமின்றி
அந்தக் குரங்கு வேராருமில்லை
அதுதான் நமது மனசாட்சி
அதற்கே அதிகம் இடம் கொடுத்தால்
இறுதியில் நடக்கும் அதனாட்சி
அது சொல்வதை கேட்டுக்க ணும்
அப்புறம் அலசி பார்த்திட ணும்
நமது வழக்கை தீர்த்து வைக்க
பிறரின் உதவியை நாட ணும்
மத்திகிரி,5-5-2017, இரவு,10.10
Secular Song 307 Monkey’s verdict
Whether right or wrong I don’t know
There is none to enlighten me on this
Some say that it is correct
Others refute it and say ‘no that is wrong’
Finally, my condition became
Like the food which the monkey divided (between two cats)
But who is the monkey
Is the final question here?
Some said that living as single is wrong
And it is good only to live with others
But there is no use in both these
And it is wrong to take even birth, others said
Right or wrong somehow, we took birth
We live only with others
Even if we live to alone
We depend upon others for that also
Not understanding these
Some arbitrating in between us
Try to give verdict like the monkey
Without any use for us at the end
That monkey is none else
Other than our own mind
If we give too much concession
Finally, it alone will over rule us
We should listen to what it says
Then we need to analyse it
And to settle our issues
We should approach a third party’s counsel also.
Mathigiri, 5-5-2017,10.10 pm.
‘One’s own atman is one’s friend and one’s own atman is her enemy’, says Bhagavad Gita (6:6). This is true in several issues, particular in deciding about our life while we live with others. But several times if we allow only our atman/mind/buddhi to have the final say, then we cannot reach any objective conclusion which would be reasonable. There alone we need the help and counsel of others, particularly our well-wishers. But when we allow only our own mind/buddhi to make a decision then we will end up receiving the verdict like the bread which the monkey volunteered to divide between two cats which were fighting over it to have exactly equal share. At the end both cats have to walk away without having even a small piece as the monkey ate the entire bread while dividing to give equal share.
I hope you all know the story: One time two cats saw bread and began to fight to have it only for them. And a monkey sitting on the branch watched and wanted to have it for himself. Then he interfered and said to the cats, ‘why you fight over it? Let you both have half of it’. Finally, they agreed but again began to fight over who would divide it exactly half. Then the monkey volunteered to divide it for them. When they consented, the monkey took the bread and divided and began to weigh on both hands and said, ‘Oh oh. The share in the left hand is a bit excess. So you decide who will have it’. Then the cats began to fight over it. Then the monkey said, ‘Ok. Stop fighting. Let me do justice to you both’. And it bites the extra bread in the left hand and eats it. Now the one in the right hand becomes excess. In this process of dividing equally at the end the monkey had only a very tiny bit left on both the hands and said, ‘now what is the use of having this tiny bit. As I wasted my time to divide the bread among you equally, I feel very hungry’. By saying this it ate the remaining bread and jumped back to the branch. Now the helpless cats walked away empty stomach learning a good lesson.
Secular Song 308 ஒரு புலம்பல்
இருந்தென்ன ஆவது
இனியிந்த உலகிலே
எதற்காக வாழ ணும்
மனத்துக்கும் புரியல
உடலுமே சோர
மனதுமே வாட
இரண்டுக்கும் நடுவிலே
உயிர் ஊசலாட
பார்க்க ஏதுமே
புதிதாக இல்ல
பழகிப் போனதால்
வாழ்வும் ருசிக்கல
குறிக்கோள் இல்லாமல்
வாழ்ந்திடும் போது
வீணாக இருப்பதால்
பயனுமே இல்ல
முதுமை என்பது
மாபெரும் பாரம்
முடங்கிப் போன பின்
எவருக்கென்ன லாபம்
இனிமேல் வாழ்வது
மாபெரும் துன்பம்
இதற்கொரு விடிவு
எங்கேயும் காணோம்
படைத்தவன் மீது
பழிபோட முடியுமா
பெற்றவர் மீது
குறை சொல்ல முடியுமா
எவருக்கும் பொதுவாக
இருந்திடும் போது
எனக்கென தனிவழி
நான் தேட முடியுமா
எதையேனும் சொல்லி
புலம்பித் தோணுது
இதையும் சொல்லி
பயனில்லை புரியுது
ஆயினும் மனதின்
பாரத்தை இறக்கிட
இதைவிட்டால் வேறு
வழிக்கெங்கே போவது?
மத்திகிரி,9-5-2017, இரவு10.15
Secular Song 308 A lamentation
What is the use of?
Living further in this world
Why should I live?
I cannot understand this
Body become tired
Mind get depressed
And the soul swing
In between them
There is nothing
To see new things
As life becomes routine
It becomes tasteless
There is no use
To live further
As there is no
Aim in life
Old age is
Indeed a burden
Once crippled
What is the use for anyone?
Living further
Is great pain
And there is no
Deliverance from this
Can we blame?
One who created us?
Or can we find fault
With our parents
Once this remain
A common thing for all
Can I find a
Separate way for me?
Mind is urging to
Lament by saying something
And there is no use
Even saying this, I understand
But what else the means
To unload the burden
And where is other
Ways other than this?
Mathigiri, 9-5-2017,10.15 pm.
As my mother is suffering from a severe chest cold and cough, with fever in between I too cannot take proper rest. As the domestic helper also stopped coming to work, I have to do all the errands along with cooking and taking care of my mother. So almost my routine life of reading and writing came to an end, as I often feel tired and lay down on my cot when I get some time. As I was again lying on my cot unable to read and at the same time unable to sleep, I thought about such a life which goes on without having any aim. I constantly and sincerely pray for the early departure of both me and my mother without further living. As I was contemplating on this, I got up and wrote this song, as this is the only means I have to unload my burden.
Secular Song 309 எவராலும் முடியாது
உனக்காக உலகம்
ஒருநாளும் அழாது
உன்னோடு சேர்ந்து
கண்ணீர் விடாது
அவரவர் பாடே
பெரும்பாடாய் போகையில்
அடுத்தவர்க் கிங்கே
நேரமும் ஏது?
எவர் மீதும் குறை கூறி
பயனுமே இல்லை
ஏனெனில் நாமுமே
அப்படி இருக்கையில்
ஆறுதலாக நாம்
சிலவற்றைக் கூறினும்
அதற்கு மேலாக
செய்வதற்கு இல்லை
உடலால் பொருளால்
உதவிட கூடும்
உடன் வந்து சில நேரம்
தாங்கிட கூடும்
இறுதி வரையில்
இருப்ப தென்பது
எவராலும் இங்கு
முடியாது போகும்
சிறுசிறு பங்காய்
அளிப்ப தெல்லாம்
மொத்தமாய் சேர்த்தால்
பெரிதாகிப் போகும்
அதை மட்டும் எண்ணி
நன்றியும் கூறி
அவரவர் பாரத்தை
சுமக்கத்தான் வேண்டும்
மத்திகிரி,10-05-2017, காலை, 11.15
Secular Song 309 None can do
World will
Never weep for you
It won’t shed
Tears along with you
When each one has
Their own struggle
Where is the time
For each other
There is no point
In blaming others
Because we too are
Like them
Though we say
Few comforting words
Beyond that
We cannot do much
Others can assist and help
Through money and service
Sometimes they can
Spare a bit of their time (for us)
Remaining with us
Till the end is
Impossible for
Anyone
What others contribute
In small portions
Will become a large
If we calculate them all
Thinking only that
Remaining thankful
Each one has to
Carry her burden
Mathigiri, 10-05-2017, 11.15 am.
When I was reflecting about our plight and the way others involve to help us, I wrote this song. This is not pessimism but realism. But when we see the way each contribute a bit, at the end becomes more than what we required to face the problem. Instead of calculating the overall blessing, when we focus only on our problem or others limitation or little contribution, then we cannot face the reality of life. Instead, when we see the light at the of the tunnel amidst the problem we can still live with hope.
Secular Song 310 ஏற்கணும்
வருகின்ற வண்ணம்தான்
வாழ்வையும் ஏற்கணும்
வந்ததை எண்ணியே
புலம்பாது இருக்கணும்
வருவதை தீர்மானிக்க
உரிமை நமக்கில்லை
வந்ததை மாற்றிட
முயன்றாலும் பயனில்லை
ஆயினும் அதன்மீது
நமக்குள்ள உரிமையை
விட்டிட எண்ணாமல்
போராடப் பழகணும்
தலைவிதி இதுவென்று
தட்டிக் கழிக்காது
நம்பங்கை நாளுமே
நன்றாகச் செய்யணும்
வந்ததை ஏற்று
வாழப் பழகியே
வாழ்கின்ற வாழ்வையே
வளமாக ஆக்கணும்
மாற்றவே முடியாது
போனாலும் இறுதியில்
மாறாத மாற்றத்தை
மனதார ஏற்கணும்
மத்திகிரி, 28-5-17, இரவு 11.30
Secular Song 310 Should accept
We should accept the life
As it comes
And we should not lament
What has already came
We don’t have the right
To decide what should come
There is no use in trying
To change what has already came
Yet not giving up
Our right to change
We should learn
To fight back
Not excusing ourselves that
This is ‘my fate’
We should do our part
Each day completely
Learning to live
Accepting what has come
We should enrich
Our life always
Even if we cannot change
At the end
We should accept the fact that
Unchanging change as it is
Mathigiri, 28-5-2017, 11.30 pm.
Accepting the life as it is, at the same time doing our best to make it enjoyable or at least managable is part of human endeavor. It looks paradox for me that though we cannot decide what should come, but try to bring some change is our right. It is another kind of karma theory. Though we cannot decide which cards should come to our hand, yet how we play decides the game. Of course however we know the game unless relatively good cards come, however we play we cannot easily win. So which card should come also a kind of fatalism and also depends upon how others play. Even good cards came, unless one knows how to play properly cannot win at the end.
Leave a Reply