BT Song 371 முக்தி
முக்தியின் மேன்மை அறியாத மூடன் நான்
பக்தியின் ஆழமும் உணராத சிறுவன் நான்
புத்தியால் எதையும் புரியாத பேதை நான்
புனிதனே திருவடி கபயம் அபயம்
இறந்தபின் போகும் இடத்தை அறியேனே
இருளோ ஒளியோ எதுவெனத் தெரியேனே
வாழும் போதே உணராத முக்தியை
போனபின் துய்ப்பதின் பலனை விரும்பேனே
மாமிச உடலில் உள்ளது போராட்டம்
மனதிலோ தோன்றுது பலவிதத் தடுமாற்றம்
எதிர்காலம் எண்ணினால் எத்தனை ஏக்கம்
இவற்றினிடையே வேண்டும் விடுதலை எனக்கும்
பசிப்பிணி போக்கி உடற்பிணி நீக்கி
கலங்கிடும் மனதினை அமைதியும் ஆக்கி
எதிர்காலம் குறித்த கவலையை போக்கி
இவற்றின் மூலமே முக்தியைத் துவக்கி
நிரந்தரமாக உன்னுடன் சேர்ப்பாய்
முடிவே இல்லா வாழ்வும் அளிப்பாய்
பக்தர் தம்முடன் ஒன்றாய் வைப்பாய்
பாங்குடன் அந்த முக்தியை அளிப்பாய்
அந்த முக்தியை அனுதினம் உணர்ந்தேன்
அது தரும் ஆனந்தம் அனுதினம் துய்த்தேன்
இந்த விடுதலை பிறரும் அடைய
இரங்குவாய் என வேண்டியே வந்தேன்
15-1-16, மதியம் 2.30, மத்திகிரி
BT Song 371 Mukti
I am a fool who does not understand the nobleness of Mukti
I am a little boy who does not understand the deepness of bhakti
I am an innocent one who does not understand anything through buddhi
O holy one I took refuge at your feet!
I don’t know the place where I will go after death
I don’t know whether it will be dark or light
The Mukti which I cannot experience while I am living
I won’t like to have after my death to enjoy it
The struggle is there in this flesh
Mind also stumbles on so many issues
So many longings are there when think about the future
I need deliverance from all these
By removing hunger and sickness
Giving peace to the troublesome mind
Removing the anxiety about the future
And beginning mukti from the deliverance of these things
You will take me with you eternally
And will bestow an unending life
And keeping me along with other bhaktas
Give that noble mukti now itself
I experience that Mukti in everyday life
Rejoice in the bliss that it gives
And others to receive this kind of deliverance
I came unto you seeking your mercy for all.
15-1-16, 2.30 Pm, Mathigiri
As we were doing a Muktivedic study, to a question on Mukti, I began to share my thoughts. Then this afternoon as I was reflecting on what I shared, I wrote this poem. For me if I cannot have a glimpse of that mukti while I live in my flesh amidst all kinds of struggle, there is no point of having it after death. Of course there won’t be any completely carefree life on this earth. But amidst these entire struggles the joy that I receive from Him is the beginning of that Mukti. Otherwise it is merely a utopian dream.
BT Song 372 A riddle
Somehow the days are running here
And my heart is longing for something
Unable to utter or to understand
Life too goes in its own way.
Time is going as if it is planned
Life is going as if it is unplanned
Whichever plan I make
Finally, only His plan is gets accomplished
What is there to plan in this?
When He alone ends as He began it
Apart from playing the role assigned by Him
What else is there for us to do in the middle?
Yet what is happening is not merely a drama
The role that we play is not imaginary character
Everyday life is not merely a dream
And His plan is also remains un-comprehensible
What clarity will we get even if we understand it?
And fear will come when we began to understand it
Continue to remain as a riddle
Alone will give meaning to the life on earth
Whichever might remain as a riddle?
Whatever might be the life on this earth?
Once we understand His Will
There will be meaning in this life on earth
But how to understand His will which remain un-comprehensible
How to understand one which remains a riddle?
To know that to remain as un-comprehensible
Is the only means to understand it?
18-1-16, Mathigiri, 11.30 pm.
As I retired to bed, I was sitting silently holding my head in my hand. Some kind depression came and I began to cry. Every day my life goes as if programmed without any change. At the same time, I realize that without anything that I plan, life goes as per the Plan of God. This paradox of life has confused me. After remaining silent for a long time, I said, ‘it is good that I don’t understand this riddle. What a tragedy it would be if I clearly understood it. Then I wrote this song. The best way to understand the riddle about life is to understand that it will remain a riddle all the time.
But some questions that often come to my mind are:
What is the so-called Will of God which no one clearly understood or uttered so far?
What is the jnana (knowledge) which we often say is essential for various things in life?
For me certain words like ‘Will of God’ ‘Jnana’ remain mere objective jargon without having any clear understanding by anyone—at least to me.
BT Song 372 புரிந்த புதிர்
எப்படியோ இங்கு நாட்களும் ஓடுது
ஏதோ ஒன்றுக்கு என்மனம் ஏங்குது
சொல்லவும் தெரியாது புரியவும் இயலாது
வாழ்வும் கூடத் தன் போக்கில் போகுது
திட்டம் போட்டாற்போல் நேரம் கழியுது
திட்டமே இல்லாமல் வாழ்வும் நகருது
என்ன திட்டமே நானும் போட்டாலும்
அவன் திட்டமே முடிவில் என்றும் நடக்குது
திட்டம் போட இதில் என்ன இருக்குது
தொடங்கிய அவனே முடிக்கும் போது
அவன் தந்த வேடம் போடுவ தல்லாமல்
இடையிலே நாம் செய்ய வேறென்ன இருக்குது
ஆனாலும் நடப்பது நாடகம் இல்லையே
அதில் நம் வேடம் கற்பனை இல்லையே
அன்றாட வாழ்வும் சொப்பனம் இல்லையே
அவன் சித்தம் எதுவென புரியவும் இல்லையே
புரிந்தால் மட்டும் தெளிவென்ன பிறக்கும்
புரியும் போது பயம் கூட இருக்கும்
புரியாத புதிராக இருப்பது ஒன்றே
புவியின் வாழ்விற்கு அர்த்தம் கொடுக்கும்
புரியாத புதிராய் எது இருந்தாலும்
புவியின் வாழ்வும் எப்படி இருந்தாலும்
புரிந்து கொண்டால் அவனின் சித்தம்
புவியின் வாழ்வில் அர்த்தம் இருக்கும்
புரியாத சித்தத்தைப் புரிவதும் எப்படி
புதிராக இருப்பதை அறிவதும் எப்படி?
புரியாத புதிராய் இருப்பதே சித்தம்
என்பதைப் புரிவதே அதற்கு ஒரே வழி
18-1-16, மத்திகிரி, இரவு, 11.30
BT Song 373 தூது போக வேண்டாம்
நேரம் காலம் பார்க்க வேண்டாம்
நோன்பு விரதம் காக்க வேண்டாம்
நெஞ்சில் நினைத்தால் போதும்-கிளியே
நினைவெல்லாம் இனிமையாகும்
கொண்டல் மேகம் போன்றவனாம்
கொடைத் தன்மை கொண்டவனாம்
வேண்டிடும் அடியார்க்கு–கிளியே
விரும்பி வரம் தருவானடி
கருணை உள்ளம் கொண்டவனாம்
காக்க வேண்டி வந்தவனாம்
’கலங்காதே’ என்று சொல்லி–கிளியே
கரத்தில் ஏந்திக் காப்பானடி
தந்தை சித்தம் நிறைவாக்க
தன்னைத் தந்து நம்மை மீட்க
தாழ்மை தன்னில் கொண்டுமே–கிளியே
தருவில் ஏறி மாண்டானடி
மீட்டு ஆட் கொண்டவனாம்
மீட்க வேண்டி வந்தவனாம்
மனதுருகி வேண்டும் போது–கிளியே
மன்னித்தே ஆட்கொள்வானாம்
தூது நீயும் போக வேண்டாம்
என் துயரை நீயும் சொல்ல வேண்டாம்
என் துணை அவன் ஆன பின்னே–கிளியே
உன்தூ தெனக் கேதுக்கடி
19-1-16, மத்திகிரி, காலை, 6.10
BT Song 373 No emissary is required
I need not observe time and season
And I don’t need to observe rituals and vows
It is enough to think Him only in my heart—O Parrot
The entire thought becomes sweet
He is like the cloud
And has charity as His nature
He bestows the boon—O Parrot
To His devotees who desire them.
He has merciful heart
And came to the world to take care of us
By keeping us on His hands—O Parrot
He will tell ‘don’t be troubled’.
In order to fulfil the will of Father
And to redeem us by giving Himself
Having much humility—O Parrot
He died on the cross
He lord over by redeeming us
He came only to save us
And when we plead with penitence—O Parrot
He will receive us by forgiving.
You don’t need to go anymore as a messenger
And you don’t need to convey my sorrow
Once He become my companion—O Parrot
Why do I need your emissary anymore?
19-1-16, Mathigiri, 6.10 am.
This morning from the movement I got up, I began to think again and again about the Lord. That thought continued when I went to the bathroom to brush my teeth. Then I experienced that my mind/heart began to sing automatically using the first line. That time almost before I came out from the bathroom, I wrote this song in my mind which I recorded later.
These kinds of songs in which sending parrot, flower, cloud (Megdut) etc. as messenger is a kind of poetic genre in Indian literature.
BT Song 374 என்ன நினைத்தான்
நினைவு கூர்ந்து அழுத போது
நெஞ்சம் கொண்ட பாரத்தாலே
என்ன சொல்லிப் புலம்பினானோ
ஏது கூறி வருந்தி னானோ?
’உலகம் முழுதும் உன்னை மறுத்தும்
நான் ஒருவன் மட்டும் அதைச் செய்யேன்
உன்னை காக்க என்னைத் தருவேன்’
என்ற சொல்லை நினந்தானோ?
காலைக் கழுவ நீரை எடுத்து
பரிவு கொண்டு குரு வந்தபோது
’இதை நீ செய்ய அனுமதிக்கேன்’
என்ற வார்த்தை நினைந்தானோ
‘அனைத்தும் விட்டு உன்பின் வந்தோம்
என்ன பெறுவோம்’ என்று கேட்க
‘அழிவிலாத வாழ்வைப் பெறுவாய்’
என்ற வாக்கை எண்ணினானோ?
அந்த நிலையில் நானும் இருக்க
அனுதினம் உன்னை மறுத்து நடக்க
‘அன்பு உன்னில் உண்டோ’ என்று
ஐயன் வினவும் சத்தம் கேட்க
அமைதியாகத் தலை குனிந்து
ஏறிட்டு நான் பார்க்க அஞ்சி
‘அதனை நீயே அறிவாய்’ என்று
அவனின் பாதம் சரண் புகுந்தேன்
21-1-2016, மத்திகிரி, இரவு 11.30
BT Song 374 What he recalled?
When he was sobbing; recalling
With heavy burden in his heart
How he lamented confessing all
And how he felt very sad?
‘Even the entire world denies you
I won’t do that
I will give myself to protect you’
Did he remember this?
When the guru came carrying the water
To wash the feet (of the disciples)
‘I won’t allow you to do this to me’
Did he remember these words?
‘We left everything to follow you
What we will gain’ as he asked
‘You will receive the eternal life’
Did he remember this promise (by the Lord)
I am also in the same situation
And walk everyday denying you
‘do you have love for me’
as I heard the Lord was asking this
Bowing my head silently
And afraid to lift up my face to see Him
I took refuge at His feet by saying:
‘You know that too O my Lord’.
Mathigiri, 21-1-2016, 11.30 p.m.
As per my regular sadhana, I was reading from Muktiveda, (Mark 14: 66-72). After reading this section, I turned to the Pura Veda to read a chapter in it. But before I could begin to read it, again and again the one line ‘நினைவு கூர்ந்து அழுதான்’ (he wept remembering) began to echo in my mind. As I couldn’t read further, I stopped reading and began to reflect on it. Then I thought what were the other things Paras (Peter) might have recalled when he was bitterly wept remembering Lord’s word that he will deny Him? Then as a meditation I wrote this song. But at the end I thought that I too am doing the same. Then recalling Lord’s final question to Paras ‘do you love me’, I step in Paras position and completed the song as He knows about it well.
21-1-2016, Mathigiri.11.30 pm.
BT Song 375 பாட வேண்டாமோ
பாட வேண்டாமோ, உன்னைப் பாட வேண்டாமோ
பாருலகில் நான் வாழ்ந்திருக்கும் போதே–பாட…
வீணான எண்ணங்கள், வேண்டாத கவலைகள்
வீழ்த்தியே என்னைத் தாழ்த்தி அழுத்தாது–பாட…
நித்தம் நீ செய்த புத்தம்புது நன்மைகள்
எத்தனை என்று நான் எண்ணியே மாளாது–பாட…
நீசன் என்னை நீ நேசமாய் கைப்பற்றித்
தூக்கி யெடுத்து ஆட்கொண்ட செய்கையை–பாட…
மாமிச சிந்தையால் மாண்டு நான் போகாமல்
ஆவியின் அச்சாரம் தந்தென்னை ஆள்வதை–பாட…
சொல்லாலும் மொழியாலும் போற்றியே துதித்தாலும்
மெளனமாய் என்னுள்ளே வாசம் நீ செய்வதை–பாட…
சொந்தமாய் எனையாக்கிச் சொந்தமாய் எனக்காகி
சித்தம் மகிழ்ந்து நித்தம் துதிதுன்னை–பாட…
பக்தர் பலர் கூடிப் பாடி கொண்டாட
புத்தம் புதுப்பாடல் புனைந்துமே தினமுன்னை–பாட…
22-1-16, (23-1-16) இரவு, 12.05, மத்திகிரி
BT Song 375 Wont’ I sing?
Won’t I sing you; won’t I sing unto you?
When I am still living on this earth—won’t I sing…?
Unnecessary thoughts and unwanted worries
Not able to drown by pushing me down—won’t I…
The new blessings which you give each day in my life
And unable to count them—won’t I….
By lifting me up the mean one like me
The way you redeemed me—Wont’ I sing…
Not allowing me to perish with desires of the flesh
The way you gave the seal of the Holy Spirit and over lord me—won’t I sing…
Though I sing and praise you by words and language
Still the way you dwell within me in silence—won’t I sing…?
Making me your own and becoming my own
And singing each day with a joyful heart—won’t I sing…
Joining with other bhaktas to praise you
By writing new songs each day—wont’ I sing….
22-1-16, (23-1-16) 12.05 am. Mathigiri
Gopalakrishna Bharatiyar’s one of the poems ‘Kaana vendaamo’ is one of my favourite songs. As I often listen to it this night based on the same raga and format I wrote this song praising the Lord.
Leave a Reply