Secular Songs 351 to 355

Secular Songs 351 to 400

Secular Song 351 உறவும் நெருப்பும்

தேவை என்றால் 
தேடி வருவதும்
தேவை முடிந்த பின் 
விலகி செல்வதும்

நாவில் நரம்பில்லா 
மனிதர்க்கு இயல்பு
நாமும் அவரில் 
ஒருவர்தான் நம்பு

அடிக்கடி வந்து 
தொல்லை தராது
அவசியம் என்றால் 
வருவது நல்லது

இதுகூட ஒரு விதம் 
நல்லதே ஆனது
தூரத்துப் பச்சை 
கண்ணுக்கு நல்லது

விலகினால் குளிர்வதும்
நெருங்கினால் சுடுவதும்
உறவுக்கும் நெருப்புக்கும்
இயற்கையில் அமைந்தது

அதை நாம் உணர்ந்து
அதற்கேற்ப நடந்து
உறவையும் நெருப்பையும்
அணையாமல் காக்கணும்

தேவை இல்லாமல்
நெருப்பையும் கிளற
சீக்கிரம் எரிந்து
சாம்பலாய் போகும்

தேவை இல்லாமல்
அதிகம் உரசிட
உறவிலும் ஒருவித
எரிச்சல் வந்திடும்

அணைந்த நெருப்பை
மீண்டும் ஊதினால்
சாம்பல் பறந்து
கண்ணையும் மறைக்கும்

உடைந்த உறவை
மீண்டும் இணைத்தாலும்
ஒருவித நெருடல்
இடையில் இருக்கும்

அணைகின்ற தணலை
மெதுவாக ஊதி
மீண்டும் எழுப்ப
முயற்சி செய்யணும்

உடைந்த உறவை
ஓட்ட வைக்க
அதைவிடப் பக்குவம்
அனைவருக்கும் வேண்டும்

மத்திகிரி, 5-8-2017, மதியம் 2.10

Secular Song 351 Relationship and fire

Seeking after us

When need has comes

Once it is fulfilled

Going away

Is quite common

For the human

We too one among them

Believe this

Not coming often

To disturb

It is better to come

When there is a need

One way this

Is better

The green in distance

Is good for the eye

Is quite common

Both for the fire and relationship

To become cold after leaving

And become hot when come very close

Knowing this

And behaving accordingly

We should guard

Both fire and relationship

If we kindle the fire

Unnecessarily

Soon it will die down

And become ash

If we rub too much

Without any need

Some kind of irritation

Will also come in relationship

If we blow air

In that dying fire

Only ash will blow up

And will fall in the eyes

When we try to mend

The broken relationship

Some kind of friction

Will be there always

Blowing gently

We should try to

Revive the fire

Which is about to die

And we need

 More maturity

To mend any

Broken relationship

Mathigiri, 5-8-2017, 2.10 pm.

Human relationship is one way of maintaining a fire, which present generation with gas and electric stove won’t understand.  But still they can experience the similarity between the fire and relationship.  Both need to be nurtured to enjoy them. So maturity is the only need of the hour in maintaining and celebrating human relationships. Those who use firewood know the art of reviving a dying fire. Careful handling is required to revive it. Otherwise one will end up getting a sore eye affected by ash or smoke.

Secular Song 352 The beauty of life

When we think

About some people’s life

We are ending up

Only laughing at them

When relatives

Are come seeking after them

They ignore them

What can I do about it?

Thinking all that

Went in the past

And blaming

Many things about it

Digging again

All that went in the past

They ask so many questions

Recalling them all of them back

Forgetting the past

Thinking only about the future

Relatives joining again

And celebrating it

Living together

In the rest of the life

Is not the

Only beauty in life!

Mathigiri, 7-8-2017, 11.10 pm.

Though history cannot be rewritten, understanding it depends upon how we interpret and present it to the new generation.  This is very true in mending broken relationships. When others seek reconciliation, those who reject it by digging out all the past and fighting over it again will make life more tragic one.  Particularly keeping the interest of the new generation which does not know all the past history the old generation should not unnecessarily dig all the past and in the name of telling the ‘whole past history’ need not explain every point that created some friction in the relationship.  Because all those explanations are nothing but our present interpretation of the past and not the real facts, which cannot be understood divorced from that given context.  But we can only pity those old generations who reject any reconciliation by digging the past alone.

Secular Song 352 வாழ்வுக்கு அழகு

சிலரது வாழ்வை
நினைக்கும் போது
சிரிப்புதான் வருது
வேறென்ன செய்ய

சொந்தங்கள் தம்போல்
தேடி வரும்போது
அவரை ஒதுக்குறார்
நாமென்ன செய்ய

இதுவரை நடந்ததை
பலமுறை எண்ணி
அதைப் பற்றி குறைகள்
பலவற்றைச் சொல்லி

போனதை எல்லாம்
தோண்டி எடுத்து
கேட்கிறார் பலவித
கேள்விகள் நினைந்து

சென்றதை மறந்து
வருவதை நினைந்து
சொந்தங்கள் மீண்டும்
கூடி மகிழ்ந்து

எஞ்சிய வாழ்வில்
சேர்ந்து இருந்து
வாழ்வது அன்றோ
வாழ்க்கைக்கு நன்று

மத்திரி, 7-8-2017, இரவு 11.10

Secular Song 353 என்ன கவல

மனதில் ஒரு கவல

மாத்த வழி இல்ல

ஊருக்கு சொன்ன

உனக்கு வழி என்ன

போனதையே நினச்சு

புலம்பிப் பயன் இல்ல

வருவதையும் நினச்சா

மாத்த வழி இல்ல

உனக்கு மட்டும் தனியா

உலகம் இயங்க வில்ல

பிறரைப் பத்தி நினைக்க

நேரம் எவர்க்கும் இல்ல

தேவையற்ற கனவு

ரொம்ப இருக்கு உனக்கு

வீம்புக்கேனும் சுமக்க

தேவை என்ன உனக்கு

மத்தவங்க பாரம்

சுமந்து பாரு நீயும்

அப்புறமா புரியும்

அவங்க ரொம்ப பாவம்

உன்னையுமே சுமந்து

ஓடுறாங்க அவங்க

உணர மறுத்து நீயும்

முணுமுணுக்கிற நாளும்

உனக்கு உள்ள சொகுசு

பலர்க்கு இங்கே இல்ல

அதையும் மறந்து போட்டு

அலட்டிக்கிற நாளும்

இருக்கிறத விட்டு

பறக்கிறத பாத்து

பெருமூச்சு விட்டு

புலம்பரையே வீணே

உனக்கு என்ன கவல

நினைச்சுப் பாரு கொஞ்சம்

உழைக்காம குந்திகிட்டு

திங்கிறயே நீயும்

அத முதல எண்ணு

அப்புறமா சொல்லு

இப்ப வாய மூடு

இத முதல கேளு

மத்திகிரி, 10-8-2017, காலை, 4.30

Secular Song 353 What kind of worry do you have?

You have some worry

And there is no means to get rid of them

You preached to the world

But where is the sermon for you now?

There is no point

In lamenting all that went in the past

And even if you began to think what is going to come

There is no hope to change them

The world is not functioning

For you separately

There is no time

To think about others

You have too many

Unnecessary dreams

And what is the need

For you to carry them unnecessarily

Just carry

Other’s burden

Then you will realize

How pitiable are they

They even run

Carrying you too

Not realizing this

You are murmuring

Many don’t have

The comfort that you have

Forgetting that

You are getting agitated much

Giving up what you have

And longing which is not you have

Taking deep sigh

You are lamenting unnecessarily

What kind of worry

You have? Think that first.

You sit and eat

Not toiling much

Think that first

And then tell me

Now shut up your mouth

And first listen this

Mathigiri, 10-8-2017, 4.30 am.

Self-centeredness often makes one focus on her personal issues rather than to think about her relationship which one way affects others—and also her own life.  Only when we begin to think about others, their issues, problems and worries can we soberly realize about so many advantages that we enjoy relatively more easily than others.  Often in my life, I keep myself at the centre of my life and approach every other thing.  Though I need to overcome this self-centeredness, yet this is a reality.  So this morning when I began to think about various issues that I have to handle in everyday life (and also in future), I realized that more than others I have an easy and relatively comfortable life.  As I began to reflect about it, I wrote this song rebuking my self-centeredness.

Secular Song 354 ஒரு வருத்தம்

இதைவிட சோகம்

வேறெங்கு இருக்கு

இவர்போல் வருத்தம்

எவருக்கு இருக்கு

உறவை நாடி

வருகிற போது

ஒதுங்கிக் கொள்கிறார்

வருத்தமாய் இருக்கு

எவர்தான் தவறு

செய்யாமல் இல்லை

எவரிடம் குறைகள்

இல்லாமல் இல்லை

குற்றம் காணும்

குணமுமே இருந்தால்

தன்போல் உத்தமர்

எவருமே இல்லை

எடுது எறிந்து

பேசுவார் பிறரை

எடுத்து அழகாய்

காட்டுவார் தவறை

சரியில்லை இதுவும்

என்றுமே சொன்னால்

சட்டென கோபம்

கொள்வார் மனதில்

பொறுமை என்பது

தூரமாய்ப் போச்சு

பொறுக்கின்ற தன்மை

இல்லாமல் போச்சு

எதற்கெடுத்தாலும்

எகத்தாள பேச்சு

திருந்தாத இவர் நிலை

பரிதாப மாச்சு

இதுகூட ஒருவிதம்

தவறாகிப் போச்சு

இதுபோல் எழுதுதல்

குற்றமே ஆச்சு

பிறர் செய்யும் தவறை

நானும் செய்தேன்

இது கூட எனக்கு

வழக்கமாகப் போச்சு

ஆனால் இது என்

தவறில்லை என்பேன்

அடக்கி வைக்க

இயலாமல் சொன்னேன்

இந்த எந்தவறை

மன்னிக்க வேண்டி

இருகரம் கூப்பி

பணிந்து நின்றேன்

மத்திகிரி, 17-8-2017, காலை 3.00

Secular Song 354 A sorrow

Where can we find

A sorrow more than this

And who will have

Sorrow like this as they have.

When others come

Seeking relationship

They keep away

It is very sad indeed

Who has not?

Did I make any mistakes?

Who does not have it?

Any shortcomings?

Once we have

The nature of fault finding

There is none good

Other than us

They will

Throw away others easily

And very clearly

Point out others’ mistakes

But when we say

That this is not correct

Then they will

Become upset with us

Patience has

Gone away from them

And they don’t

Have the ability to tolerate

For everything

They know only to mock

They never repented

Pity indeed is their condition

This too is

Wrong in one way

Writing like this

Even become a mistake

I do the same mistake

Which others are doing

And this too

Become my habit

At the same time

I will say that this is not a mistake

Unable to keep within me

I shared this

And forgive

This my mistake

I bow before you

Folding both my hands

Mathigiri, 17-8-2017, 3.00 am.

Still I cannot understand why the first line of the song came to mind when I got up around 3.00 to go to the bathroom.  That time the first line automatically, even without any reason, echoed in my mind. When I returned back to my bed, the second line followed. Then I realized that unless I record them in the notebook, my mind won’t let me go to sleep and continue to echo them. So I took the note and wrote the first two lines. Before I could finish the next six lines came one after one.  And after recording them, knowing the pestering nature of my mind, I took the note and pencil and specs and went to bed.  As I predicted, the second stanza also began to flow in my mind. At the same time as I became very tired, I don’t want to get up and go to the table to sit and write. So keeping the light on, turning on one side of the bed, keeping the note on the wall, I began to write the second stanza.  That’s all.  One by one as the lines continue to flow in my mind, I completed the song. 

The one reason for the first line to come in my mind could be that my unconscious mind was reflecting about the recent family event held on 13^th when one of our closest relatives came to meet us nearly after 40 years of separation.  At the same time another close relative in our own family, refusing to accept that reconciliation, kept away.  But the tragedy in it is that we all are blood relatives.  The person who refuses to accept the others began to dig into the past and made so many complaints.  Though that event happened four days before, yet my unconscious mind was thinking deeply about it and that is the reason why that first line came in my mind.  However when I wrote the first four stanzas I realized that I am also doing the same thing that I complained others are doing—fault finding.  However I am ready to seek forgiveness and reconciliation rather than justifying my fault for finding nature. 

355 ஓ என் மனமே

காலம் நேரமென

ஏதும் கிடையாது

நாம் படும் கஷ்டம்

அதற்கும் புரியாது

எதையேனும் நினைத்து

புலம்பிடும் மனது

அதற்கு மட்டுமோ

ஓய்வும் கிடையாது

தூங்கும் போதுகூட

தட்டியே எழுப்பும்

திரும்பத் திரும்ப

எதையேனும் சொல்லும்

மாட்டேன் என்றுமே

முரண்டு பிடித்தாலும்

எள்ளி நகையாடி

எழுதவும் சொல்லும்

வாழ்வும் விடாது

வதைத்திடும் நாளும்

வருத்தமே பட்டாலும்

எதிர்த்துமே பேசும்

தன்மன பாரத்தை

சொல்லியே புலம்பி

நம்மன பாரமாய்

மாற்றியே காட்டும்

ஒதுங்கி இருந்திட

வழியுமே கிடையாது

ஒடி ஒளிந்திட

இடமுமே கிடையாது

எங்கே போனாலும்

தன்நிழல் தன்னோடு

என்கிற உண்மையில்

மாற்றமும் கிடையாது

இதுபோன்ற தொல்லை

எவருக்கும் வேண்டாம்

என்போல எவருமே

புலம்பிட வேண்டாம்

கொடுத்து வைத்த

புண்ணிய வானே

கொடுமை இதுபோல

உனக்குமே வேண்டாம்

நான்செய்த தவறென்ன

அதைமட்டும் சொல்லு

தப்பிக்கும் வழியென்ன

அதைமட்டும் காட்டு

அதைவிட்டு வீணான

உபதேசம் கூறி

வீணானாக கோபத்தை

கிளறாதே கேளு

இப்போது இதுபோதும்

கண்களை மூடு

எத்தனை எழுதினால்

பயனென்ன சொல்லு

படிக்கவே ஆளில்லை

என்கிற போது

புலம்ப்பதே வீணாக

கண்மூடித் தூங்கு

மத்திகிரி, 17-8-2017௭, காலை 3.15

Secular Song 355 O my mind

It has no

Time or day

And it won’t

Understand my difficulties

Thinking something

My mind will lament

It won’t have

Any kind of rest

Even while I sleep

It will wake me up

It will say something

Again and again

Even if I

Refuse to listen

Laughing at me

It will ask me to write it down

Not allowing me to live

It will torture me each day

Even if I feel sad

It will argue with me

Sharing its own burden

And lamenting about it

It will convert it

As our burden

There is no hope

To keep away from it

And there is no place

To run and hide

Wherever I go

As my shadow follows me

There is no change

In this truth also

None should have

This kind of trouble

And none should lament

As I do

O blessed one

You should not have

This kind of torture

As I have

Just tell me

What is my mistake?

And where is the means

To escape from this

Leaving this

Giving unnecessary advice

Don’t provoke me

Unnecessarily further

It is enough now

And go to sleep

How much you write

What is the use?

When there is

None to read

Don’t lament

But try to catch your sleep

Mathigiri, 17-8-2017,3.15 am.

There is a flock song by Awaiyar, a famous Tamil poetess that it is very difficult to live with one’s stomach as it never understands the problem which it creates.  I can easily replace my mind for the stomach and say the same that it is very difficult to live with my mind. After writing the previous song (355), though I switch off the light and try to catch my sleep, as usual my mind was very busy in reflecting the song which just I wrote.  In general I don’t forget the song which I wrote and several times in the day I will recite the lines silently within me.  So as I tried to catch my sleep, as I began to recite the song, I become very upset as I deliberately went to sleep.  But no use and I couldn’t sleep. Then to rebuking my mind I said, ‘you don’t see time and place and always disturb’.  Then to rebuke it further I again put the light and began to write that line as a song. And I need not say further, as the inspiration continued and also as I enjoyed scolding my mind, I wrote this song.  But I wrote only six stanzas and was about to switch of the light. Then in response to the sixth stanza I wrote the final one and then switched of the light and tried to catch sleep, but miserably failed. Yes as I cannot sleep, I got up around 4.00 am and continued my work and after meal went to bed at 11.00 am.  You are fortunate if you don’t have a mind like that I have.