Edited by Chatgpt
BT Song 846
Another beautiful evening. So, the right time for another song in viraha-bhakti. In such songs, the girl will complain to the Lord that he is ready to listen to others and do good only to them, not minding about her. Such complaints are part of viraha-bhakti, as it comes out of too much possession of the Lord.
Is it Good for You?
When I call you with passion,
You should come immediately.
Realizing my need,
You should bestow grace.
Is it good for me
To be alone?
Is it good for you, too,
To leave me alone?
One girl is
Longing for you,
Only thinking about you.
She is depressed.
Leaving me,
Where have you gone?
Will you allow me
To long for a long time?
You have many
Bhaktas for you.
There are many who
Come unto you, seeking you.
Don’t make me
Wait like them.
Don’t delay to
Come to me.
You bestow grace to them
Very quickly.
You give them
Whatever they want.
If you still
Remember me,
Take pity to show
Some mercy to this slave.
The body becomes
Weak,
And my tender shoulders
Become very thin.
Delaying further
Becomes a sin.
As I am longing for you,
My life is slipping away.
How to tell about my condition
More than this?
Do whatever you want;
What can I say further?
Mathigiri, 14-3-18, 6:15 p.m.
BT Song 847
In our bhakti to the Lord, we need the counsel of others. But when we depend only upon their counsel and fail to seek the will of God first, we end up failing to follow Him. Anyhow, like humans who become upset when we refuse to accept their advice, the Lord stands ready to take us back to lead us according to His will.
Repented
There is no peace
In the confused mind.
I don’t have the ability
To obey you.
Once I refuse to live
In your ways,
There is no place for
Peace in the heart.
I ran according to the
Ways of this world.
I forgot to
Ask you.
I accepted what
My buddhi said.
Finally, I lost
The peace of mind.
I never sought
Help from you.
Though you came to help,
I never accepted it.
Taking pride
In my flesh,
I sought with much humility the
Counsel of others.
Once finally
I got defeated,
I became bewildered,
Asking ‘why’?
Then realizing
My mistake,
I came before you
With much shame.
Till taking
Pity on me,
You gave clarity
To my confused heart.
Then renouncing
My acts,
I accepted
Your will.
However, I learnt this:
Refuse to accept it.
I repeatedly have made
So many mistakes like this.
Somehow,
As you are there,
After repentance,
I found peace.
Mathigiri, 16-3-18, 2:20 p.m.
BT Song 848
When my mind is agitated on any issue, both my heart and mind refuse to coordinate, resulting in frustration. But when I settle down, I then begin to soberly analyze the events and find that only I am wrong and others are correct. In that scenario, the only thing that I can do is to silently go before the Lord and keep quiet, not arguing on any issue.
BT Song 848 Finally, I Come Unto You
Finally, I have to
Come only to you.
Once I have done
What I could do,
As I realized
it now,
I now
Come to you.
Some kind of
Irritation is within me;
It torments
Me often.
There are
Thousands of reasons for that,
But the final answer is
Only with you.
I say that
The situation is the reason for it.
I say that others around me
Are not correct.
I make
Others responsible for that.
Though I understood,
I become frustrated, unable to understand.
Finally, I
Found an answer for that.
I try to
Avenge someone.
I get frustrated,
Unable to forgive.
I forgot as you asked us
To forgive.
Once my heart
Settled down,
I came silently
Unto you.
I confess
My mistake to you.
Bowing my head,
I fall
At your feet.
Mathigiri, 16-3-18, 8:05 p.m.
BT Song 849
The most difficult part of my life is carrying myself as my own burden, a burden that no one else has placed on me. When I carry this burden, it automatically brings all kinds of problems, ultimately quenching the zeal within me for the Lord. The only remedy for this is that He alone has to unload me from myself, as I cannot do it on my own.
BT Song 849 Unload My Burden
Unload this burden from me,
Show some mercy to me.
I am carrying only me, and it is unbearable;
I don’t know who put it on me.
I know that you are the foundation;
I have lived by constructing on it.
I have worshiped your feet;
Till this day, I have lived as your bhakta.
Some kind of vacuum came in between,
Some kind of poverty came in my heart.
Therefore, some drought came also in my mind;
Then frustration came in life.
Though I kept you in my heart,
Somehow I lost my relationship with you.
Though I live by talking with you,
I forgot my right with you.
I became like a hidden fire;
I quenched the zeal in my heart.
Instead of raising that zeal again,
I poured water and quenched it.
Though you were waiting for me,
I hesitated to come unto you.
But I feel sorry for that,
Therefore, I am depressed.
Therefore, my burden has increased;
There is no one to unload it, I understood.
I carry it without anyone loading it on me;
I beg you to ‘unload’ it again.
Mathigiri, 17-3-18, 11:30 p.m.
BT Song 850
The word ‘anubhuti’ in Tamil is a beautiful word that belongs only to the spiritual world. It is the kind of inner experience that feels the presence of God, but not through emotion or reason. As he took the initiation, even that ‘anubhuti’ can be experienced when he allows us to. Otherwise, we cannot realize it through any kind of our physical or psychological faculties, or even through our bhakti. It is a completely different kind of mystic experience.
BT Song 850 I Touched You
I try to touch you, but it is not possible for me.
Even if I touch you, it is not visible to me.
I don’t know what I actually touched,
But I know for sure that I touched you, which I cannot deny.
I never touched you physically with my body.
I never had a relationship only based on emotion.
I realized you came to dwell in my heart—
That I cannot deny.
Why did you come seeking after me?
To gain what, did you come to have fellowship with me?
Once the entire cosmos belonged to you,
Why did you come to dwell in my body?
Though everything belongs to you,
Can you not accept the loss of me?
Once you have created everything,
Is it not possible for you to lose even one thing?
Did I ever come to receive you?
Though you came to the door, did I ever realize you?
Did I open the door to bow at your feet,
Or did I forget you because of hesitation?
You came silently into my heart.
You dwell there, making me your own.
Then, oh my Lord, I understood you.
Then I touched you, having that spiritual experience.
Mathigiri, 18-3-18, 2:30 p.m.
BT Song 846 தகுமோ உனக்கு
உருகி அழைத்தால்
உடன் வரவேண்டும்
உணர்ந்து நீயும்
அருள் தர வேண்டும்
தனித்து இருப்பது
தகுதியோ எனக்கு
தனித்து விடுவதும்
தகுமோ உனக்கு
உனக்காக ஒருத்தி
உருகுகின்றாளே
உன்னையே நினைத்து
மறுகுகின்றாளே
என்னை விட்டு நீ
எங்கு சென்றாயோ
ஏந்திழை என்னையும்
ஏங்க வைப்பாயோ
உனக்கென பக்தர்கள்
உலகினில் உண்டு
உன்னையும் தேடி
வருபவர் உண்டு
என்னையும் அவர் போல்
காக்க வைக்காதே
என்னிடம் வரவும்
தாமதிக்காதே
விரைந்து அவருக்கு
அருளைத் தருவாய்
விரும்பி கேட்கும்
வரங்களைத் தருவாய்
அதன்பின் எனது
நினைவும் இருந்தால்
அடிமைக்கு அருளிட
இரக்கம் கொள்வாய்
மேனியும் பசலையால்
வாடி போச்சு
மெல்லிய தோள்களும்
தளர்ந்து போச்சு
தாமதம் செய்வது
பாவம் ஆச்சு
தவிப்பதால் எனது
உயிரும் போச்சு
இதனினும் எந்நிலை
எப்படிச் சொல்ல
என்னவோ செய்திடு
நானென்ன சொல்ல
மத்திகிரி, 14-3-18, மாலை 6.15
BT Song 847 திருந்தினேன்
குழம்பிய மனதில்
அமைதி இல்லை
கும்பிட்டு உய்யும்
திறனும் இல்லை
உன் வழி நின்று
வாழ்ந்திட மறுக்க
உள்ளத்தில் அமைதிக்கு
இடமும் இல்லை
உலகின் வழியில்
ஓடி சென்றேன்
உன்னிடம் கேட்க
மறந்து நின்றேன்
என்மதி சொல்ல
கேட்டுக் கொண்டேன்
இறுதியில் அமைதியை
இழந்து நின்றேன்
உன்னிடம் உதவி
கேட்கவும் இல்லை
உதவ நீ வந்தும்
ஏற்கவும் இல்லை
மாமிச சிந்தையில்
ஆத்திரம் கொண்டு
மற்றவர் உதவிட
கெஞ்சி நின்றேன்
இறுதியில் தோல்வி
அடைந்த பின்னாலே
ஏன் அது என்று
திகைத்துப் போனேன்
அதன்பின் எனது
தவறினை நினைந்து
கூனிக் குறுகி
உன் முன் நின்றேன்
ஆயினும் நீயும்
இரக்கம் கொண்டு
குழம்பிய மனதில்
தெளிவைத் தந்தாய்
அதன்பின் எனது
செயலைத் துறந்து
உனது சித்தம்
ஏற்றுக் கொண்டேன்
எத்தனை கற்றும்
ஏற்க மறுத்து
இதுபோல் பலமுறை
தவறுகள் செய்தேன்
என்னவோ நீயும்
இருப்பதினாலே
மீண்டும் திருந்தி
அமைதியைக் கண்டேன்
மத்திகிரி,16-3-18, மதியம் 2.20
BT Song 848 இறுதியில் வருகிறேன்
இறுதியில் உன்னிடம்
வந்துதான் நிற்கணும்
இயன்றதை நானும்
செய்த பின்னாலே
இதனை நானும்
உணர்ந்ததினாலே
இப்போது வந்தேன்
உன்னிடம் தானே
என்னவோ எனக்குள்
ஒரு வித ஆத்திரம்
ஏனோ படுத்துது
என்னை நாளும்
ஆயிரம் காரணம்
அதற்கு உண்டு
ஆயினும் விடையும்
உன்னிடம் உண்டு
சூழ்நிலை அதற்கு
காரணம் என்றேன்
சுற்றிலும் உள்ளவர்
சரியில்லை என்றேன்
பிறரை அதற்கு
பொறுப்பாக்குகின்றேன்
புரிந்தாலும் புரியாது
தவித்துப் போகிறேன்
இறுதியில் இதற்கொரு
விடையைக் காண்கிறேன்
எவரையோ பழிவாங்க
துடித்து நிற்கிறேன்
மறக்க மன்னிக்க
முடியாது தவிக்கிறேன்
மன்னிக்கச் சொன்னதை
மறந்து போகிறேன்
ஒருவாறு உள்ளம்
ஓய்ந்த பின்னாலே
மெதுவாக உன்னிடம்
நானும் வருகிறேன்
தப்பிதம் செய்ததை
உன்னிடம் சொல்கிறேன்
தலை குனிந்து உன்
தாளில் வீழ்கிறேன்
மத்திகிரி, 16-3-18, இரவு 8.05
BT Song 849 பாரத்தை இறக்கு
இந்த பாரத்தை இறக்கி விடு
என் மீது இரக்கம் காட்டிவிடு
என்னை சுமக்கிறேன் இயலவில்லை
எவர் வைத்தார் எனப் புரியவில்லை
ஆதாரம் நீ தான் புரிந்து கொண்டேன்
அதன்மீது கட்டித்தான் வாழ்ந்திருந்தேன்
பாதார விந்தத்தை பணிந்திருந்தேன்
பக்தனாய் இதுவரை வாழ்ந்திருந்தேன்
வெறுமை வந்தது இடையினிலே
வறுமையும் வந்தது மனதினிலே
வரட்சியும் வந்தது சிந்தையிலே
விரக்தியும் வந்தது வாழ்வினிலே
உள்ளத்தில் உன்னை வைத்திருந்தும்
உறவினை ஏனோ இழந்துவிட்டேன்
உன்னுடன் பேசி வாழ்ந்திருந்தும்
உரிமையை மட்டும் மறந்துவிட்டேன்
நீர் பூத்த நெருப்பாக மாறி விட்டேன்
நெஞ்சினில் கனலை அவித்துவிட்டேன்
நெய்யூற்றி நெருப்பையும் வளர்க்காமல்
நீரூற்றி நான் அணைத்து விட்டேன்
எனக்காக நீயும் காத்திருந்தும்
உன்னிடம் வந்திடத் தயங்குகிறேன்
ஆயினும் அதற்காக வருந்துகிறேன்
அதனால் தனிமையில் வாடுகிறேன்
இதனால் என் பாராம் கூடிப் போச்சு
இறக்கிட ஆளில்லை புரிஞ்சிப் போச்சு
எவரும் வைக்காமல் சுமந்து நின்றேன்
“இறக்கிடு” என்று கெஞ்சுகிறேன்
மத்திகிரி, 17-3-18, இரவு 11.30
BT Song 850 தொட்டேன் உன்னை
தொடத் தான் பார்க்கிறேன் முடியவில்லை
தொட்டாலும் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை
தொட்டதும் எதுவென புரியவில்லை
தொட்டதும் உண்மைதான் மறுக்கவில்லை
ஊனால் உடலால் உன்னை தொடவில்லை
உணர்ச்சிகள் மேலிட உறவாட வில்லை
உள்ளத்தில் வந்து குடி கொண்ட உன்னை
உணர்ந்தேன் அதை மறுப்பதற்கில்லை
எதற்காக நீயும் எனை தேடி வந்தாய்
எதைப் பெற வென்று உறவாடி நின்றாய்
அண்டங்கள் அனைத்தும் உனதானபின்னும்
என் பிண்டத்தில் ஏன் குடிகொள்ள வந்தாய்
எல்லாம் இருந்தும் எனையிழந்தால்
ஏற்காது உன் மனம் என்பதனாலா
அனைத்தையும் படைத்து ஒன்றை இழப்பது
ஆகாத காரியம் என்பதனாலா
வரவேற்க நானும் வந்து நின்றேனா
வாசலில் வந்த பின்னும் நான் உணர்ந்தேனா
தாளைப் பணியத் தாள் திறந்தேனா
தயக்கத்தால் என்னையே நான் மறந்தேனா
ஓசையின்றி நீ உள்ளத்தில் வந்தாய்
உனதாக்கி உள்ளத்தில் குடியும் கொண்டாய்
அதன்பின் அறிந்தேன் ஐயனே உன்னை
அனுபூதி அடைந்து தொட்டேன் உன்னை
மத்திகிரி, 18-3-18, மதியம் 2.30
Leave a Reply