Secular song 666
When I watched a program where both pro-caste and anti-caste groups were once again debating—one insisting on preserving caste identity and the other opposing it—I realized that efforts to unite people often remain an utopian promise.
When we attempt to eliminate one form of discrimination, we inevitably create another as a new basis for comparison. It seems intrinsic to human nature to measure our worth—whether as individuals or groups—by contrasting ourselves with others. It is like drawing a shorter line just to make the first one appear longer.
All the discussions and appeals for “One Humanity” may sound noble, but they are unlikely to be realized. Yet, I do not need to compare myself with another person—especially not by diminishing someone else—just to affirm my own worth.
As I reflected on this, I wrote this song.
Secular Song 666
In nature, what God
did not bestow,
why do we always
wander in search? ①
Though we differ
in color and character,
nature remains
forever one. ②
Though born
as human beings,
how have we divided
ourselves in countless ways? ③
First by race,
then by religion,
then we set borders
and split nations apart. ④
Even this was not enough,
so we devised
new divisions
based on caste. ⑤
Alas, was this the end?
We thought so,
but we found
even more ways to divide. ⑥
We separate
burial grounds and pyres,
still searching
for more divisions. ⑦
Why is it
that only humans
possess the mind
to divide and break apart? ⑧
If this nature changes,
we can live as true humans,
but if not,
we shall perish divided. ⑨
Kudil, 25-8-2024
Song 667 Unique Couple
Three people from the West deeply impressed me with their humility, changing my perception of them. Until I met them and communicated personally, I held reservations due to the hegemonic legacy of the British Raj—though, of course, there were exceptions, such as C.F. Andrews, known as Deenabhandu, who was a close friend of Mahatma Gandhi. However, these men and their families revealed another side of the coin, leaving a lasting influence on my life.
One of these people is Dr. Hoeffer and his wife (the other two are ….. and….). Having served in India and even learned Tamil, Dr. Hoeffer developed a special bond with me. He often helped translate specific words in my Tamil poems into suitable English terms, and he cleared my doubts and answered my theological questions, drawing from his own background as a theologian.
In honor of their wedding anniversary, which they are celebrating at the remarkable age of 83, I wrote this song dedicated to them and to all couples who remain together as an inspiration for the younger generation. I wish them continued health and joy in the years ahead, as they remain a blessing to many.
In the song, I mentioned a bird called Andril in Tamil. Once united, these birds are said to remain inseparable in both life and death, often symbolizing couples who stay deeply connected in mind and spirit.
But I am posting this after Mrs Hoefer passed away, but mere physical separation could never a couple who are united both in mind and spirit.
Song 667 Unique Couple
You came to be my companion,
Staying by my side, inseparable,
Bonded with me as one,
Journeying together, forever close.
To show me the path
Of a righteous family life,
You live with me every day,
Guiding, present, always.
Like a pair of wings,
We’ll live united,
For this purpose alone,
We came together as one.
Let others live together too,
Bound by love like us,
And we shall always be
An inspiration to them.
As a tool in His hand,
We have served others,
And we will continue this work
Endlessly and without pause.
Though the body may weaken
And age increase,
We’ll complete the tasks
He’s assigned us with dedication.
How many relationships
He has gifted us,
Giving a bond that
Shall last forever.
In both this world and beyond,
May our bond endure,
And forever, always,
We shall live in Him.
Gurukulam, 3-11-2024 , 6.00 am.
Secular Song 668
Who Gained and Who Achieved
I watched a documentary about the Amish people in America. As usual, I went through some of the comments. Most were negative, pointing out the perceived vices within the Amish community and criticizing them for missing out on modern life while selectively using its conveniences. Many noted that the young girls and women in the documentary appeared sad, supposedly under the control of their elders, even though they are given the chance to secure their freedom—temporarily boycotted during that period but welcomed back if they return. Whereas we live a self-exiled life within family, community, society, and even in social groups—engaging in a game of “kabaddi-kabaddi,” a constant cycle of touch and run, or more aptly, “hit and run.” Reflecting on these observations, however, I began to wonder: What have we gained from all our modernity, and what have they achieved by forgoing it?
The Amish, at least, still live as ‘humans,’ connected to nature and closely related to each other, while we have become little more than data controlled by social media. We laugh with those who don’t laugh with us and weep for those who don’t weep with us, especially in the world of YouTube and other online platforms. Such criticism of the Amish is unsurprising, as they live amid a society steeped in individualism—a concept entirely absent in Amish communities, where they prioritize the collective over the individual. Meanwhile, under the same roofs, we sit isolated, consumed by our screens, barely acknowledging those physically closest to us. Conversations are often met with silence, and if there’s any response at all, it’s limited to an emoji—a token gesture, more about self-interest than any genuine connection.
What some call a burden among us—like the increased prevalence of genetic conditions due to marrying within their community—is seen by them as a gift from God. Even in our society, with all our precautions, we still face the presence of special individuals, physically and mentally challenged. Yet those who criticize the Amish lifestyle often seem to imagine that they themselves live in vice-free societies, filled with uninterrupted joy and all the conveniences of modern life. But as our lives grow increasingly complicated despite these conveniences, what we have truly gained is questionable. In comparison, what the Amish have achieved is profound: they have preserved a way of life that remains authentically human, while we are becoming little more than data.
After watching and read the comments, sat for meditation and as inspiration came I wrote this song. Very difficult to translate in another language. But I will try my best.
Kudil, [ashram] 8-11-2024 6.00 am
Secular Song 668 True State
1
Though I have freedom,
I am still in prison,
Though I gained liberation,
I stay in the cage.
2
Unaware of what I achieved,
Unclear about what I received,
Life continues onward,
What can I call it?
3
What I desired
I never attained,
What I didn’t want
Never disappeared.
4
Caught between the two,
Struggling within,
How can I conquer
This wavering state?
5
To regain what I left
To leave what I have gained,
I endlessly strive,
Battling in vain.
6
What I left and gained
Both fade away,
What remains within,
I cannot understand.
7
Life lived is unknown,
What I understood, I didn’t live,
What I know now
Was never my life.
8
Shall I live by understanding
Or understand by living?
This confusion lingers
Without end.
9
Where is the answer
To end this search?
Will I understand
The answer I receive?
10
Questions remain unanswered,
Though answers come to me,
Even with solutions,
They bring no use.
11
Thinking “let it be,”
I wrote it down,
But while reading back,
I realized nothing.
12
Why did I write it?
What did I write?
Even that
Remains unclear.
13
This is, indeed,
My true state—
A sense within,
Now that I feel.
14
Breaking free from the cage,
Gaining liberation,
I soar free at last,
Finding true freedom.
Kudil [ashram] , 7-11-2024, 11. 45
Secular Song 669
I joined a Tamil poets’ Facebook group where people from diverse backgrounds share their thoughts through poetry. Among the members, there are genuine Tamil scholars who write flawless poems in accordance with Tamil grammar. However, there are also many other kinds of poems. One such Tamil scholar, a proponent of “Pure Tamil,” with good intentions and passion for the language, criticized my name, “Dayanand Bharati,” as not being purely Tamil. He suggested I change it to achieve true freedom—sudandiram—a theme in my poem. He pointed out that even the word sudandiram is not originally Tamil, so in his view, I needed to change both my name and my language to reflect true Tamil identity.
I’m unsure whether the name “Vanchinathan” originated in Tamil, was borrowed from Sanskrit/Hindi, or if it is a term shared between these languages. In Sanskrit, “Vanchita” (or “Vanchit”) means “desire,” and “Nath” is commonly used to mean “leader” or “lord” (as in names like Jagannath, Kedarnath, etc.), a meaning shared between Sanskrit and Tamil. Thus, “Vanchinathan” could mean “one who desires.” Alternatively, if it refers to a place, it could mean “the lord or master of that place,” similar to how “Jagannath” means “Lord of the world.” @
No language exists in isolation, untouched by other languages. The Pure Tamil movement began in the early 20th century but has yet to make significant inroads into Tamil society. Some claim Tamil is unique in having no external influences, though this perspective can be debated from historical, textual, etymological, and phonetic perspectives.
When this well-meaning Tamil scholar suggested I change my name, I initially thought of ignoring him. But then I reminded myself of the saying, “Our freedom ends at the beginning of another person’s nose.” To live harmoniously, we must all adhere to this golden rule. I’ve often used “Sisu” as a pen name, though I don’t always include it.
I know a few languages besides Tamil. However, I am not able to write in any language without grammatical errors. Despite trying many times, grammar has eluded me. So, in all my writings, there will be spelling and grammatical errors. Similarly, I do not have deep expertise in any language.
While I agree that “Dayanand Bharati” isn’t a purely Tamil name, I don’t feel compelled to change it based on someone else’s opinion. If I change, then I will lose my “sudandiram”—my freedom. I believe that each of us should live according to our convictions, rather than simply adjusting to others’ views. Great people live by convictions, while small people entertain opinions. Convictions require commitment; opinions lead to discomfort.Recognizing that my freedom is my own, I seek forgiveness if my stance is unacceptable to others. Here, I share my response again or perhaps ramble: “Let the madman say all ten things he wants to; the Creator is there to watch over it all. Just continue your journey.”
Notes
@The term “Vāñchita” (वाञ्छित) in Sanskrit, which means “desired” or “wished for,” appears in various contexts across Sanskrit literature. For instance, in the *Jayadrathayāmala*, an ancient text associated with Śaivism, “vāñchita” denotes a “desired fruit” or outcome in rituals. Similarly, the term surfaces in Jain texts like the *Jñānārṇava*, symbolizing unfulfilled desires, and even in Sanskrit works on ancient arts, where it describes aspirations or wished-for effects.
Secular Song 669 – The Limit of Freedom
At the boundary of another’s nose
Our “freedom” reaches its end.
First, we must understand this,
And live in respect of it.
Nothing is born without blending;
No language exists without fusion.
Without the union of man and woman,
No one could bear children.
Competing in arguments endlessly,
Contesting for anything and everything—
No one has the time to live like this;
In life, there is no path for it.
If I carve a path thinking my way is best,
There will be no space for others,
And no one to journey with me.
But when others point out what’s good,
If we adopt the best of it and strive to live,
There is no life better than that.
I’ve shared here what I know,
Though I may have rambled a bit.
If there’s anything incorrect in this,
Kindly forgive and accept it.
Sisu, Kudil, 10-11-2024, Morning, 6:30
Secular Song 670
This song is a continuation of the previous one.
There are many languages on this earth, each unique in its own way. Every language, whether through oral tradition or written works, has made significant contributions to human culture. Even languages without a script have preserved their rich oral heritage, keeping their essence alive. Likewise, several languages that have faded from common usage—such as Latin, Greek, and Hebrew—continue to influence us through the literature and scriptures they left behind.
It is often said that Sanskrit is a dead language, used only by priests in their dialogues with God. In one sense, this is true. However, many people also engage with Sanskrit through slokas and mantras in their personal spiritual practice (sadhana). The vitality of a language is not solely determined by its everyday use but also by the lasting impact it has on other languages and cultures.
Therefore, while it is right to take pride in a living and rich language like Tamil, we must also recognize that no language has ever thrived solely on its own strength. Every language grows through the contributions and influences of others.
670 – The Frog in the Well
The frog in the well
does not know
that water exists
beyond its walls. ①
Until it steps out
and sees for itself,
truth remains
beyond its grasp. ②
In this vast,
wide world,
many languages thrive,
each with its own uniqueness. ③
Countless languages exist,
rich in literature and art,
each bearing a distinct value—
read and understand them. ④
By learning from others
and creating anew,
a language flourishes,
or fades into oblivion. ⑤
Though many languages
have disappeared,
their works remain,
their greatness undiminished. ⑥
If a crow
calls its chick golden,
should it not grant
the same for others? ⑦
12-11-2024, Gurukulam, 11:00 PM
Secular Song 666
இயற்கையில் இறைவன்
தராத ஒன்றை
எதற்காக எப்போதும்
தேடி அலைந்தோம் ①
நிறத்தால் குணத்தால்
பிரிந்த போதும்
இயற்கை என்றும்
ஒன்றாய் இருக்க ②
பிறப்பால் மனிதன்
என்ற போதும்
எப்படிப் பிரித்தோம்
இவ்விதம் பலவிதம் ③
இனத்தால் மதத்தால்
பிரித்தோம் முதலில்
எல்லைகள் வகுத்து
பிரித்தோம் நாட்டில் ④
இதுவும் போதாது
என்று எண்ணி
பிறப்பால் பிரித்தோம்
சாதிகள் சொல்லி ⑤
அட, இத்துடன் முடிந்தது
என்று எண்ண
இன்னும் உள்ளது
என்று காட்டினோம் ⑥
புதைக்கும், எரிக்கும்
இடத்தைப் பிரித்தும்
மேலும் உள்ளதா
என்று தேடுகிறோம் ⑦
பிரிக்கும் மனமும்
பிரிவினைக் குணமும்
மனிதர்க்கு மட்டும்
ஏனோ வந்தது? ⑧
இக்குணம் மாறினால்
மனிதராய் வாழலாம்
இலாது போனால்
பிரிந்து அழியலாம் ⑨
குடில், 25-8-2024
Song 667 ஈட்டற்ற துணை
எனக்கான துணையாகி
நீயும் வந்தாய்
இணை பிரியாது
என்னுடன் உள்ளாய்
இல்லறம் நல்லறம்
என்பதைக் காட்ட
அனுதினம் என்னுடன்
நீ வாழுகின்றாய்
அன்றிலைப் போல
ஒன்றி வாழ்வோம்
அதற்கெனத் தானே
ஒன்றாக இணைந்தோம்
அதுபோல் பிறரும்
இணைந்து வாழ
என்றும் அவருக்கு
உந்துதல் தருவோம்
அவன்கை கருவியாய்
சேவைகள் செய்தோம்
என்றும் அதனை
தொடர்ந்து செய்வோம்
தேகம் குன்றினும்
அகவை ஏறினும்
தந்த பணியை
திறம்பட முடிப்போம்
எத்தனை உறவுகள்
நமக்குத் தந்தான்
என்றும் தொடரும்
உறவினைத் தந்தான்
இகபரம் இரண்டிலும்
உறவு தொடர
என்றும் என்றும்
அவனில் வாழ்வோம்
குருகுலம், 3-11-2024 , காலை 6.00
Secular Song 668 உண்மை நிலை
1
விடுதலை பெற்றும்
சிறையில் இருந்து
சுதந்திரம் அடைந்தும்
கூண்டில் கிடந்து
2
அடைந்தும் அறியாமல்
கிடைத்தும் புரியாமல்
சென்றிடும் வாழ்வை
என்ன சொல்ல
3
விரும்பிய ஒன்று
கிடைக்க வில்லை
வேண்டா ஒன்று
மறைய வில்லை
4
இரண்டின் இடையே
அகப்பட்டுக் கொண்டு
திண்டாடும் நிலையை
எப்படி வெல்ல
5
விட்டதை பெறவும்
பெற்றதை விடவும்
இடைவிடாது
போராடும் போது
6
விட்டது பெற்றது
இரண்டும் மறைய
உள்ளது எதுவென
புரியவும் இல்லை
7
வாழும் வாழ்வு
புரிய வில்லை
புரிந்த ஒன்றை
வாழவில்லை
8
புரிந்து வாழ்வதா
வாழ்ந்து புரிவதா
என்ற குழப்பம்
தீரவும் இல்லை
9
இதற்கு விடையும்
எங்கு கிடைக்கும்
கிடைக்கும் விடையும்
எப்படிப் புரியும்
10
என்ற கேள்விக்கு
பதில் தெரியாமல்
விடை கிடைத்தும்
பயனும் இல்லை
11
எதற்கும் இருக்கட்டும்
என்று எண்ணி
எழுதி வைத்து
படித்த போது
12
எதற்கு எழுதினோம்
என்ன எழுதினோம்
என்பது கூட
விளங்கவே இல்லை
13
இதுவே எனது
உண்மை நிலையென
உணர்வு உள்ளே
வந்த பின்னே
14
கூண்டை உடைத்து
விடுதலைப் பெற்று
பறந்து செல்லும்
சுதந்திரம் அடைந்தேன்
குடில், 7-11-2024, 11.45
किसने पाया और किसने हासिल किया
मैंने अमेरिका में रहने वाले अमिश लोगों पर एक डॉक्युमेंट्री देखी। हमेशा की तरह, मैंने कुछ टिप्पणियां भी पढ़ीं। अधिकांश नकारात्मक थीं, अमिश समुदाय की कथित कमियों को उजागर करते हुए और यह आलोचना करते हुए कि वे आधुनिक जीवन से वंचित हैं जबकि कुछ सुविधाओं का चयनात्मक रूप से उपयोग करते हैं। कई लोगों ने यह भी देखा कि डॉक्युमेंट्री में युवा लड़कियां और महिलाएं दुखी लग रही थीं, जैसे कि अपने बड़ों के नियंत्रण में हों, जबकि उन्हें अपनी स्वतंत्रता सुरक्षित करने का मौका दिया गया है—इस अवधि के दौरान अस्थायी रूप से बहिष्कृत की जाती हैं, लेकिन लौटने पर उनका स्वागत किया जाता है। जबकि हम परिवार, समुदाय, समाज और यहां तक कि सोशल समूहों में एक आत्मनिर्वासित जीवन जीते हैं—जैसे “कबड्डी-कबड्डी” का खेल हो, एक लगातार स्पर्श और दौड़ने का चक्र, या इससे बेहतर कहा जाए, “हिट और रन”। इन टिप्पणियों पर विचार करते हुए, मैंने सोचा: आखिर हमने अपनी सारी आधुनिकता से क्या पाया, और उन्होंने इसे छोड़कर क्या हासिल किया?
कम से कम अमिश लोग अब भी ‘इंसान’ की तरह जीते हैं, प्रकृति से जुड़े हुए और एक-दूसरे के करीब। जबकि हम सोशल मीडिया द्वारा नियंत्रित डेटा के सिवा कुछ नहीं रह गए हैं। हम उनके साथ हंसते हैं जो हमारे साथ नहीं हंसते और उनके लिए रोते हैं जो हमारे साथ नहीं रोते, खासकर यूट्यूब और अन्य ऑनलाइन प्लेटफार्मों की दुनिया में। अमिश लोगों की ऐसी आलोचना अप्रत्याशित नहीं है, क्योंकि वे एक ऐसे समाज के बीच रहते हैं जो व्यक्तिवाद में डूबा हुआ है—एक ऐसा विचार जो अमिश समुदायों में पूरी तरह से अनुपस्थित है, जहां वे व्यक्तिगत की अपेक्षा सामूहिकता को प्राथमिकता देते हैं। वहीं, एक ही छत के नीचे रहते हुए, हम अपने स्क्रीन में खोए रहते हैं, शायद ही अपने निकटतम लोगों को ध्यान देते हैं। बातचीत अक्सर मौन में समाप्त होती है, और अगर कोई प्रतिक्रिया होती भी है, तो वह केवल एक इमोजी तक सीमित होती है—एक प्रतीकात्मक इशारा, जिसमें असली जुड़ाव से ज्यादा आत्म-रुचि होती है।
जो कुछ हमारे समाज में एक बोझ माना जाता है—जैसे कि अपने समुदाय के भीतर विवाह के कारण आनुवंशिक विकारों का बढ़ता प्रचलन—उसे अमिश लोग ईश्वर का उपहार मानते हैं। हमारे समाज में, सभी एहतियात के बावजूद, हमें शारीरिक और मानसिक रूप से विशेष लोगों का सामना करना पड़ता है। फिर भी, जो लोग अमिश जीवनशैली की आलोचना करते हैं, अक्सर खुद को ऐसा मानते हैं जैसे वे दोषरहित समाज में रहते हों, जहाँ निरंतर खुशी और आधुनिक जीवन की सभी सुविधाएँ हों। लेकिन जैसे-जैसे हमारा जीवन इन सुविधाओं के बावजूद अधिक जटिल होता जा रहा है, वास्तव में हमने क्या पाया है, यह एक सवाल है। इसके विपरीत, जो अमिश लोगों ने हासिल किया है वह गहरा है: उन्होंने एक जीवनशैली को संरक्षित किया है जो वास्तविक मानवीय है, जबकि हम धीरे-धीरे केवल डेटा बनते जा रहे हैं।
Ashram 8-11-2024, 6.00 am.
Secular Song 668 सच्ची स्थिति
1
स्वतंत्रता पाकर भी,
मैं अभी भी कैद में हूँ,
मुक्ति प्राप्त कर भी,
पिंजरे में बंद हूँ।
2
जो पाया, वह अंजान है,
जो मिला, वह अस्पष्ट है,
जीवन आगे बढ़ता है,
इसे क्या कहूँ?
3
जो चाहा, वह नहीं मिला,
जो न चाहा, वह गायब नहीं हुआ,
इन दोनों के बीच
फंसा हूँ, कैसे जीत पाऊँ?
4
जो छोड़ा, उसे पाने को,
जो पाया, उसे छोड़ने को,
मैं अनवरत लड़ता हूँ,
पर जीत नहीं पाता।
5
जो छोड़ा और पाया
दोनों खो जाते हैं,
जो भीतर है,
उसे समझ नहीं पाता।
6
जो जीवन जीया, वह समझ नहीं आया,
जो समझा, वह जिया नहीं,
जो अब जानता हूँ,
वह कभी मेरा जीवन नहीं था।
7
समझ कर जीऊँ या
जी कर समझूँ?
यह उलझन
कभी समाप्त नहीं होती।
8
इस खोज का उत्तर
कहाँ मिलेगा?
मिले उत्तर को
समझ पाऊँगा?
9
प्रश्न अनुत्तरित रहते हैं,
उत्तर आते भी हैं,
पर समाधान के बावजूद,
उनका कोई लाभ नहीं।
10
“जो होगा, वही सही” सोचकर,
लिख डाला मैंने,
पर पढ़ते समय
कुछ भी स्पष्ट नहीं हुआ।
11
क्यों लिखा, क्या लिखा,
यह भी
स्पष्ट नहीं हुआ।
12
यह है,
मेरी सच्ची स्थिति—
एक अनुभूति भीतर,
अब महसूस होती है।
13
पिंजरा तोड़कर,
मुक्ति प्राप्त कर,
अब उड़ चला हूँ,
सच्ची स्वतंत्रता पाकर।
कुटीर, 7-11-2024, 11.45
Secular Song 669
மூக்கின் எல்லை
நான் ஒரு தமிழ் கவிஞர்கள் குழுவில் சேர்ந்தேன், அங்கே பலரின் பரந்த படிப்பினைக் கொண்ட கருத்துகள் பல்வேறு வகையான கவிதைகளாகப் பகிரப்படும். அங்கு தமிழ் இலக்கணப்படி தவறில்லாமல் கவிதைகளை எழுதக்கூடிய உண்மையான தமிழ் அறிஞர்கள் உள்ளனர். ஆனால் பிறவிதமான கவிதைகளும் உள்ளன. ‘செந்தமிழ்’ கொள்கையை உயர்த்திப் பிடிக்கின்ற தமிழ் அறிஞர் ஒருவர், நன்னேட்டமும் தமிழ் பற்றும் கொண்டு, என் பெயர் ‘தயாநந்த பாரதி’ செந்தமிழல்ல, எனவே உண்மையான சுதந்திரத்தை அடைவதற்கு எனது பெயரை மாற்ற வேண்டும் என்று விமர்சித்தார். நானே பயன்படுத்தியுள்ள ‘சுதந்திரம்’ என்ற சொல்லே தமிழ் சொல்லல்ல என்றும் எனது பெயரும் அல்ல என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். எனவே என் பெயரையும் மொழியையும் உண்மையான தமிழ் அடையாளத்திற்கு மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் பரிந்துரைத்தார்.
என் சந்தேகம் என்னவென்றால், ‘வாஞ்சிநாதன்’ என்ற பெயர் தமிழில் உருவானதா, அல்லது சமஸ்கிருதம்/இந்தியில் இருந்து கடன் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதா அல்லது இம்மொழிகளுக்கிடையே பகிர்ந்த பெயரா என்பது தெரியவில்லை. சமஸ்கிருதத்தில், ‘வாஞ்சித’ (‘ஹிந்தி ‘வாஞ்சித்’) என்பது ‘ஆசை’ என்று பொருள், மற்றும் ‘நாத்’ என்பது ‘தலைவர்’ அல்லது ‘சுவாமி’ என்று பொருள் தருகிறது (ஜகந்நாத், கேதார்நாத் போன்ற பெயர்களில் இருப்பதைப் போல), இது சமஸ்கிருதத்துக்கும் தமிழுக்கும் பொதுவான அர்த்தம். எனவே, ‘வாஞ்சிநாதன்’ என்பது ‘ஆசையுள்ளவர்’ என்று பொருள்படும். இதற்குப் பதிலாக, இது ஒரு இடத்தின் பெயராக இருந்தால், ‘அந்த இடத்தின் தலைவன்’ என்று பொருள்படும், ‘ஜகந்நாத்’ என்பது போல ‘உலகத்தின் தலைவன்’ என்பதைக் குறிக்கும்@.
ஒரு மொழியும் பிற மொழிக் கலப்பின்றி பிறக்க முடியாது. செந்தமிழ் இயக்கம் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தோன்றியது, அதுவும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் அதிகப்படியான பாதிப்பை ஏற்படுத்தாமல். சிலர் தமிழ் தனித்துவமான மொழியாக புறமொழிகளின் தீங்கில்லாமல் பிறந்தது என்று நம்பினாலும், இது வரலாறு, உரைநடை, வடிவியல், ஒலி இயல் ஆகிய கலைக்களஞ்சியங்களில் சிக்கலான விவாதம் ஆகும்.
இந்த நல் மனப்பான்மை கொண்ட தமிழ் அறிஞர் எனது பெயரை மாற்றும் பரிந்துரை கூறிய போது, முதலில் அவரைப் புறக்கணிக்க நினைத்தேன். ஆனால் “நமது சுதந்திரம் மற்றவர்களின் மூக்கின் முனையில் முடிகிறது” என்ற பழமொழி மனதில் வந்தது. நல்ல சமுதாய வாழ்வை வாழ அனைவரும் இந்த பொன்மொழியை பின்பற்ற வேண்டும். நான் ‘சிசு’ என்னும் பெயரை நிறையப் பயன்படுத்தினாலும், அவ்வப்போது அதை குறிப்பிடுவதில்லை.
எனக்கு தமிழின்றி சில மொழிகள் தெரியும். ஆனால் எந்த மொழியையும் இலக்கணப் பிழையின்றி எழுதத் தெரியாது. பலமுறை முயற்சி செய்தும், இலக்கணம் என் வசம் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆகவே என் எல்லா எழுத்துக்களிலும் எழுத்துப் பிழை, இலக்கணப் பிழை இருக்கும். அதுபோல எனக்கு எந்த மொழியிலும் ஆழ்ந்த புலமை இல்லை.
‘தயாநந்த பாரதி’ என்பது செந்தமிழ்ப் பெயராக இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும், மற்றவர் கருத்தை மையமாக வைத்து அதை மாற்றுவதற்கான அவசியம் எனக்கில்லை. நான் மாற்றிக் கொண்டால், என் “சுதந்திரத்தை” இழந்துவிடுவேன்.ஒருவர் தனது கொள்கை ஒட்டியே வாழ வேண்டும். சான்றோர் தான் கொண்ட கொள்கையில் உறுதியாய் இருப்பார். , சிறிய மனிதர்கள் கருத்துகளை ஏற்கின்றனர். கொள்கை உயிரினும் மேலானது, ஆனால் கருத்து மூச்சடைப்பை மற்றும் ஏற்படுத்தும் . என் சுதந்திரம் எனதானது என்பதை உணர்ந்து, என் இந்த கொள்கை மற்றவர்களுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தால் மன்னிப்பும் கோரி, எனது விடையை மீண்டும் இங்கே தருகிறேன் அல்லது உளறுகிறேன்: “பைத்திக்காரன் பத்தும் சொல்வான் போகட்டும் விட்டுவிட்டு; படைத்தவன் இருக்கான் பார்த்துக் கொள்வான், பயணத்தைத் தொடர்ந்துவிடு.”—கவியரசு கண்ணதாசன்
Notes
@The term “Vāñchita” (वाञ्छित) in Sanskrit, which means “desired” or “wished for,” appears in various contexts across Sanskrit literature. For instance, in the *Jayadrathayāmala*, an ancient text associated with Śaivism, “vāñchita” denotes a “desired fruit” or outcome in rituals. Similarly, the term surfaces in Jain texts like the *Jñānārṇava*, symbolizing unfulfilled desires, and even in Sanskrit works on ancient arts, where it describes aspirations or wished-for effects.
Secular Song 669 – மூக்கின் எல்லை
அடுத்தவர் மூக்கின் எல்லையிலே
நமது “சுதந்திரம்” முடிந்துவிடும்
அதனை முதலில் புரிந்திடனும்
அதனை மதித்து நடந்திடனும்
கலப்பின்றி எதுவும் பிறப்பதில்லை
கலப்படமற்ற மொழியில்லை
ஆண்பெண் கலப்பின்றி பிறப்பில்லை
அவரவர் பிள்ளை பெறுவதில்லை
ஏட்டிக்குப் போட்டி பேசிக்கொண்டு
எதற்கும் லாவணி பாடிக்கொண்டு
வாழ எவருக்கும் நேரமில்லை
அதற்கு வாழ்வில் வழியில்லை
எனது வழியே சிறந்ததென்று
தனியே பாதை போட்டுக் கொண்டால்
அதிலே பிறருக்கு இடமில்லை
அவருடன் பயணிக்க ஆட்கள் இல்லை
ஆயினும் அடுத்தவர் எடுத்துச் சொன்னால்
அதிலே நல்லதை ஏற்றுக்கொண்டு
வாழ நாமும் முயற்சி செய்தால்
அதுபோல் சிறந்த வாழ்வு இல்லை
ஏதோ எனக்குத் தெரிந்ததையே
ஏனோ சற்று உளறிவிட்டேன்
ஏதும் இதிலே பிழையிருந்தால்
மன்னித்து அதனை ஏற்றிடனும்
சிசு, குடில், 10-11-2024, காலை, 6.30
670 – கிணற்றுத் தவளை
கிணற்றின் தேரைக்குத் தெரியாது
வெளியே நீர்நிலை உள்ளதென்று
வெளியே வந்து பார்க்கும் வரை
உண்மை அதற்கும் புரியாது ①
வட்டம் ஒன்று போட்டுக்கொண்டு
அதற்குள் நின்று ஆடிக்கொண்டு
“இதுதான் ஆட்டம்” என்று சொன்னால்
அதற்கு பதிலும் கிடையாது ②
பரந்த விரிந்த உலகத்திலே
பலவித மொழிகள் நிறைந்திருக்க
அவற்றுக்குத் தனித்தன்மை இருக்கிறது
அறிந்தகோர்க்க காதுவும் புரிந்திருக்கு③
உலகில் பலவகை மொழிகள் உண்டு
அவற்றில் இலக்கியம் மிக உண்டு
தனித்தன்மை அவற்றுக்கும் இருக்கிறது
படித்து இதனை புரிந்து கொள்ளு ④
ஒன்றில் ஒன்று பெற்றுக்கொண்டு
புதிதாய் பலவற்றை படைத்துக்கொண்டு
இருக்கும் மொழியே சிறந் தோங்கும்
அல்லது தனிப்போல் மறைந்து விடும் ⑤
மறைந்த மொழிகள் பலவிருந்தும்
அவற்றின் படைப்புகள் மறையவில்லை
அவற்றின் சிறப்பு குறையவில்லை
அதையும் நாமும் உணர்ந்திடணும் 6
தன்குஞ்சு பொன் குஞ்சு என்று சொல்லும்
காக்கைக் கதுவும் சரியானால்
பிறருக்கும் அதுவே பொருந்திவரும்
காக்கை இதனைப் புரிந்திடணும் 7
12-11-2024, குருகுலம், இரவு 11.00
Leave a Reply