Part Four
While revising an old manuscript, a man came across a letter written in 1983 by a new bhakta of the Lord to his parents, as well as to his brother and sister-in-law. The letter had been sent shortly after the parents moved in with their son and his wife, following the son’s marriage. As often occurs in joint family settings, tensions began to arise, especially affecting the elderly parents. The mother wrote several emotional letters to her other son, pleading with him to return and take care of them.
This wasn’t the first time she had made such a request. Twice before, after the younger son had become a bhakta and joined a seminary for theological studies, he had returned home to assist them. But those visits were not without error. Due to his immaturity and lack of wise guidance, he had made many mistakes—not from malice or outside influence, but from his own naivety. At the time, there was no one in his life to guide him wisely on how a new bhakta should walk the path of devotion and responsibility.
Looking back in 2025, the man who shared this story no longer dwells in regret. But reading that old letter again brought a deep sense of sorrow—it was a painful reminder of how much his parents had been hurt. Instead of offering them comfort and understanding as they faced aging, poverty, and emotional stress, their son had sent a long letter filled with spiritual exhortation and quotations from the New Testament—written in Protestant Tamil, a register difficult for traditional Hindus to grasp.
To the parents, already wounded by the decision of their son to follow the Lord—interpreting it as a “Christian conversion”—this letter may have felt like salt in an open wound. Though he had always distanced himself from the identity of a “convert,” he failed to communicate that clearly. And now, he had sent a letter filled with teachings from the very scripture they had come to view with suspicion or pain.
One could imagine even Christian parents struggling to receive spiritual counsel from their own child—especially if that child was still immature, and now spoke as if he had become their family pastor. The offense was not just religious—it was relational, emotional, and personal.
This story is not unique. Many converts, especially those zealous to prove their new faith, often attempt to outdo even traditional believers in piety and preaching. This young bhakta was no different. His letter, however sincere, lacked empathy and wisdom. It became an example of what not to do.
In it, he questioned how puja could be meaningful without love, referencing the biblical idea that one cannot claim to love God—whom they cannot see—if they do not love their fellow humans whom they can see. While he avoided direct scriptural citations at first, he later acknowledged that his words came from the New Testament and even mentioned that a copy would soon be sent. He asked them not to dismiss it just because it was a Christian text, encouraging them to read it as one would read any book of wisdom.
He wrote about love, forgiveness, and the sinful nature with which all are born—arguing that true love is only possible through divine help. He quoted teachings that said anyone who hates their brother is a murderer, and that the love of God does not dwell in such a person. He emphasized that love comes from God, and those who love are born of God.
Yet it remains unclear whether anyone in the family ever read that letter. The brother and sister-in-law were away during the day, and it’s likely the father received and possibly destroyed the letter, never mentioning it to anyone—not even the mother.
Soon after, the parents moved back to their original place. On the day they left, some kind neighbors gave them food and a little money. They returned with only a few belongings, stayed briefly with acquaintances, and eventually found a room to rent. In January 1984, the bhakta visited them. By then, his outward appearance and lifestyle made it clear he would not return to secular work or abandon his path. He promised to support them financially and left again for the North.
He kept that promise, sending over 75% of his modest income to his parents—surviving on less than two rupees a day himself. In the context of the early 1980s, even this was possible.
In later years, he often said that his parents suffered because of his immaturity, and he took full responsibility. Yet he found solace in the fact that he had done all he could to support them financially and emotionally until their deaths. In that, he believed he had fulfilled his putra dharma—his sacred duty as a son.
Having learned from his own failures, this bhakta later responded very differently when another young Brahmin convert was sent to him for guidance. He personally took the young man back to his parents, helped reconcile them, and discouraged him from becoming a “full-time Christian worker.” Instead, he encouraged him to stay with his family and continue his devotion to the Lord within the context of his original tradition.
He no longer encouraged others to “convert” in the usual sense. Instead, he urged Hindu seekers of the Lord to remain as bhaktas, not as converts chasing a new identity. For this, he was often criticized by the Christian community. But having learned from painful personal experiences, he stood by his convictions.
His journey, despite its wounds and errors, was supported by a few mature Christians and friends who guided him with compassion and wisdom. Without their help, his story might have ended very differently.
Though the bhakta made many mistakes in his early years, his story became a witness—not of success, but of learning. And through that, perhaps others may find guidance on what to avoid, and what to embrace, when walking a path of faith.
Next is the English translation of the original Tamil version. While the tone of the original can still be grasped through translation, only those who can read Tamil will fully appreciate the tune and spirit of the letter—elements that cannot be truly conveyed in any other language. Although a few contextual adjustments have been made, such as the use of words like puja, this is essentially a direct quotation from the Protestant New Testament.
Ashram, June 9, 2025
Dear Amma, Appa, Anna, and Manni,
Namaskaram
“If a person says, ‘I love God (I worship Him),’ yet hates his brother (relatives), he is a liar. Whoever does not love the brother whom he has seen cannot love God whom he has not seen [1 John 4:20-21].
A person who loves God must also love the people he sees.
This may seem like a philosophy or advice to you, but…
If you cannot live in your small world by understanding, loving, showing affection, and forgiving one another, then your entire life will be meaningless.
If you cannot live with love and affection, it is better not to live at all [1 Corinthians 13].
I cannot understand how people manage to live by hating, being angry at, and despising one another.
Do the gods we worship not teach us love?
What is the use of worship? What is the use of going to temples? What is the use of going to Kasi or Rameswaram?
if we cannot love my son, daughter-in-law, mother-in-law, father-in-law, father, and mother, whom we see, then do you really think the true Supreme Being will listen to the worship you offer standing before our gods.
Remember, if we hate others and fail to love our fellow human beings, we are as good as murderers and cannot have eternal life abiding in us [1 John 3:15].
Love comes from God. The one who loves is born of God and knows God. The one who does not love does not know God—for God is love. As God has loved us, we are bound to love one another [1 John 4:7-8].
No one has ever seen God, but if someone truly loves God, then God dwells in that person [1 John 4:12].
This is the commandment: whoever loves God must also love his brother [1 John 4:21].”
Just thinking about this amazes me.
If I do not have love, I am nothing.
Even if I give away all I have as a gift,
or even give my body to be burned,
if I do not have love, it profits me nothing [1 Corinthians 13:2-3].
Love is patient and kind.
Love does not envy.
Love does not boast,
it is not proud;
does not dishonor others;
it is not self-seeking;
it is not easily angered;
it keeps no record of wrongs.
Love does not delight in evil
but rejoices with the truth.
It always protects,
always trusts,
always hopes,
always perseveres.
Love never fails [1 Corinthians 13:4-8].
Right now, in our family, facing this overwhelming lack of love, there are only two possible outcomes…No one can truly live loving one another (as ordinary people do). So, if you think,
“Let’s separate and live as before,” then truly, wherever you live in this world, you will never live in peace.
You may live physically apart, but the sin in your thoughts—hatred, the inability to love a fellow human created by God—is a great sin before God. Wherever you go, it will come with you. Carrying that hatred in your heart, you cannot live peacefully even for a single day.
No matter how much you worship or go on pilgrimages, God will surely not accept someone who cannot love the people they see [1 John 4:20-21]. Therefore, first love one another.
Who do you hate? Your mother-in-law? Your daughter-in-law? Your mother or daughter? If you cannot hate your own mother or daughter, how can you hate your mother-in-law or daughter-in-law?
If both of you think, “I am enduring all this for the sake of our husband,” then your condition is truly pitiable. Because your husband has rights only over your body alone.
Whatever peace we think we must live with, earn, or gather in this world, that peace is not for the body—it is the “peace of God” which only God can give [John 14:27; Philippians 4:7]. Therefore, both of you should make room for God in your hearts (the true God who shows genuine love) and try to live loving one another.
“He who says, ‘I love God,’ yet hates his brother, is a liar; for he who does not love his brother whom he has seen cannot love God whom he has not seen. Whoever is angry with his brother without a cause shall be in danger of the judgment. Whoever says, ‘You fool!’ shall be in danger of hell fire. Therefore, if you bring your gift to the altar, and there remember that your brother has something against you, leave your gift there before the altar and first be reconciled to your brother, and then come and offer your gift” [1 John 4:20-21; Matthew 5:22-24].
The important point here is: “your brother has something against you.” To explain—if the mother thinks, “My daughter-in-law has something against me” while going to worship, or similarly if the daughter-in-law thinks, “My mother-in-law has something against me,” then stop what you are doing. God says: first love the mother-in-law or daughter-in-law you see, and only then perform your worship.
The second point: When reading letters like these, everything the daughter-in-law does seems wrong to the mother, and everything the mother does seems wrong to the daughter-in-law. First, every person must examine themselves. The faults you see in others may very well be the same faults in yourself. Just as you endure things others do that you don’t like, others must also endure things you do that they don’t like [Matthew 7:3-5].
I honestly don’t have time to write more. I don’t believe there is an immediate solution to this simple problem just by meeting in person. I am also an ordinary person. I only know that we must love everyone. So even if I meet you in person, this is what I will say:
“Love your enemies, bless those who curse you, do good to those who hate you, and pray for those who spitefully use you and persecute you [Matthew 5:44]. If you love those who love you, what reward do you have? Therefore, just as your Father in heaven is perfect in goodness, you also must be perfect [Matthew 5:46-48].”
The Supreme Being I trust is the one who teaches me this. You all know how much anger I once had toward R….. But today, I love her just as I love all of you. The reason is this: if I cannot love the sister I see, how can I love the God I do not see? [1 John 4:20-21]
If after reading this letter, you both still cannot love each other because of your bitterness toward your in-laws, then for both of you, I have no other choice but to weep and pray to God on your behalf.
“He who does not love his brother (or relatives) abides in death. Whoever hates his brother is a murderer, and you know that no murderer has eternal life abiding in him” [1 John 3:14-15].
Therefore, let us love one another, because love is from God. Everyone who loves is born of God and knows God. Whoever does not love does not know God, for God is love [1 John 4:7-8].
God showed His love to us, and so we also are called to love one another. No one has ever seen God; if we love one another, God abides in us, and His love is perfected in us [1 John 4:12-13].
No matter how much you try, by your own effort you cannot truly forgive one another or love one another. This is because by nature we are all born with a sinful nature [Romans 3:23; Psalm 51:5]. Therefore, first take time to examine your own heart individually, seek freedom from your inherent sinful nature, and then try to live with love.
In a few days, you will receive a new arrangement. The lines written in this letter are taken from that. Please do not reject it simply because it is called a Christian book. There is no harm in reading good things, wherever they are found.
In this short life that we will live for only a little while, learn to let go and live in love. I wanted to write much more, but I do not have the time now. If I get time again, I will write another letter.
Finally, I want to say this once more: It is better not to live than to live without love [John 15:13].
Yours,
….
December 1983, S…, Bihar.
அன்புள்ள அம்மா, அப்பா, அண்ணா, மன்னி,
… அநேக நமஸ்காரம். ஷேமம்
“கடவுளிடம் ‘அன்பு கூறுகிறேன் (பூஜை செய்கிறேன்)’ என்று ஒருவன் சொல்லி, தன் சகோதரனை (உறவினர்களை) வெறுத்தால், அவன் பொய்யன். தான் கண்ட சகோதரனிடம் அன்பு காட்டாமல் இருக்கிறவன், தான் காணாத தேவனிடம் எவ்வாறு அன்பு கூறுவான்?
கடவுளை நேசிக்கிற ஒரு மனிதன், தான் காணும் மனிதர்களையும் நேசிக்க வேண்டும்.
இது உங்களுக்கு ஏதோ ஒரு தத்துவம் அல்லது ஆலோசனை போல் தோன்றலாம். ஆனால்.. .நீங்கள் வாழும் அந்தச் சிறிய உலகத்தில் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு, நேசித்து, அன்பு செலுத்தி, விட்டுக்கொடுத்து வாழ முடியவில்லை என்றால், உங்கள் முழு வாழ்க்கையே அர்த்தமில்லாததாகவே இருக்கும்.
அன்புக் காட்டி, நேசித்து வாழ முடியாவிட்டால், வாழாததே மேலாகும்.
எப்படி ஒருவரை ஒருவர் பகைத்து, கோபித்து, வெறுத்துக்கொண்டு வாழ முடிகின்றது என்று என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.
நாம் வணங்கும் தெய்வங்கள் அன்பை போதிக்கவில்லையா?
பூஜை செய்து என்ன பயன்? கோயிலுக்குப் போயின் என்ன பயன்? காசி, ராமேசுவரம் சென்றால் என்ன பயன்?
நான் என் கண்களில் காண்கிற —என் மகன், மருமகள், மாமியார், மாமனார், அப்பா, அம்மா—இவர்கள் அனைவரையும் நேசிக்க முடியவில்லை என்றால், விக்ரஹங்களுக்குள் போய் நின்று நீங்கள் செய்யும் பூஜைகளை அந்த உண்மையான பரம்பொருள் கேட்பார் என நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?
இதை நினைத்தாலே எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
அன்பு எனக்கு இல்லையென்றால், நான் ஒன்றுமல்ல.
என்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் நான் அண்ணதானம் செய்தாலும்,
என் உடலை எரிக்கப்படுவதற்காக கொடுத்தாலும்,
அன்பு இல்லையென்றால் அதனால் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.”
அன்பு நீடிய சாந்தத்தையும், தயவையும் உடையது.
அன்புக்குப் பொறாமை இல்லை.
அன்பு தன்னைப் பெருமைப்படுத்தாது;
அழிவை அறியாது;
அயோக்யமானதைச் செய்யாது.
தன் நலனையே நாடாது;
சினம் கொள்ளாது;
தீங்குசெய்யாது.
அநியாயத்தில் மகிழாது;
சத்தியத்தில் மகிழும்.
அன்பு அனைத்தையும் பொறுக்கும்,
அனைத்தையும் நம்பும்,
அனைத்தையும் எதிர்நோக்கும்,
அனைத்தையும் சகிக்கும்.
அன்பு ஒருபோதும் ஒழியாது.
தற்சமயம் நம் குடும்பத்தில் தலைதோறும் மேலோங்கும் இந்த அன்பற்ற சூழ்நிலைக்கு இரண்டு முடிவுகளே இருக்கின்றன…
ஒன்று எங்ளால் ஒருவரே ஒருவர் நேசித்து, (சாதாரண மனிதர்கள் செய்வதுபோல்) வாழ முடியாது. எனவே, “பிரிந்து பழையபடி வாழ்வோம்” என்று நினைத்தால், உண்மையாகவே நீங்கள் இந்த உலகில் எங்கு வாழ்ந்தாலும் நிம்மதியாக வாழ முடியாது.
ஒருவேளை உடலால் பிரிந்து வாழலாம். ஆனால் உங்கள் சிந்தையில் இருக்கும் பாவம், அதாவது வெறுப்பு—கடவுள் படைத்த மனிதனை நேசிக்க முடியாத நிலை—கடவுளுக்கு முன்பாக பெரிய பாவமாகும். நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் அது உங்களுடன் வரும். அந்த வெறுப்பை மனதில் சுமந்துகொண்டு ஒரு நாள்கூட நிம்மதியாக வாழ முடியாது.
நீங்கள் எவ்வளவுதான் பூஜை செய்தாலும், தீர்த்தயாத்திரை சென்றாலும், தான் காண்கிற மனிதனை நேசிக்கத் தெரியாத ஒருவரை இறைவன் நிச்சயம் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார். எனவே, முதலில் ஒருவரை ஒருவர் நேசியுங்கள்.
யாரை நீங்கள் வெறுக்கின்றீர்கள்? உங்கள் மாமியாரையா?
மருமகளையா? உங்கள் தாயையோ மகளையோ? உங்களால் வெறுக்க முடியவில்லை என்றால், மாமியார் மற்றும் மருமகளை மட்டும் எப்படி வெறுக்க முடியும்?
நீங்கள் இருவரும் ‘எங்கள் ஆத்துக்காரருக்காகத்தான் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு பொறுத்துப் போகிறேன் ‘ என நினைத்தால் உங்கள் இருவர் நிலையுமே பரிதாபத்திற்குறியது. ஏன் என்றால் உங்கள் ஆத்துக்கார உங்கள் சரீரத்துக்க மாத்திரம் உரிமை உடையவர்.
எந்த நிம்மதியுடன் இந்த உலகத்தில் வாழவேண்டும் என நினைத்து சம்பாதிக்கிறோமோ, சேர்க்கிறோமோ, வாழ்கிறோமோ, அந்த நிம்மதி சரீரத்துக்குரியது அல்ல. அது தெய்வம் கொடுக்கக்கூடிய ‘தேவ சமாதானம்’. எனவே, உங்கள் இருவரும் மனதில் இறைவனுக்கு இடம் கொடுத்து (அது உண்மையான அன்பைக் காண்பிக்கும் இறைவனே), ஒருவரை ஒருவர் நேசித்து வாழ முயற்சி செய்யுங்கள்.
‘தன் சகோதரனை வீணனென்று சொல்கிறவனும், நியாயமின்றி கோபித்துக் கொள்கிறவனும், நியாயத் தீர்ப்புக்கு ஏதுவானவனாக இருப்பான். “மூடனே” என்கிறவனோ எரிநரகத்திற்கு உரியவனாக இருப்பான். ஆகையால், பலிபீடத்தில் உன் காணிக்கையை செலுத்த வந்தபோது (அதாவது, பூஜை செய்ய வந்தபோது), உன் பேரில் உன் சகோதரனுக்கு குறை (விரோதம்) உண்டென்று அங்கே நினைவுக்கு வந்தால், அங்கேயே உன் காணிக்கையை பலிபீடத்தின் முன் விட்டு விட்டு, முதலில் போய் உன் சகோதரனோடு ஒற்றுமையாகி (உறவை திருத்தி) வந்த பிறகே உன் காணிக்கையை செலுத்து.’
இதில் முக்கியமான காரியம்: ‘உன் பேரில் உன் சகோதரனுக்கு குறை உண்டு’ என்பதே. விளக்கமாகக் கூறுவதானால்—அம்மா பூஜை செய்யப் போகும்போது, “மன்னிக்கு (அண்ணனின் மனைவி) என்னிடம் குறை உண்டு” என்று அம்மா நினைத்தால் (அம்மா மன்னியைப் பற்றிய குறையை நினைத்தால்); அதுபோல, மன்னி பூஜை செய்யப் போகும்போது, “அம்மாவிற்கு என்னைப் பற்றிய குறை உண்டு” என்று மன்னி நினைத்தால், (மன்னிக்கு அம்மா மீது அல்ல), அத்தகைய மனநிலையில் நீங்கள் செய்யும் காரியத்தை முதலில் நிறுத்தி, ‘தான் காண்கிற மாமியார்–மருமகளை நேசித்து’ பின்பு தான் பூஜை செய் என்கிறார் இறைவன்
இரண்டாவது காரியம்: இப்படிப்பட்ட கடிதங்களைப் படிக்கும் போது, மன்னி செய்வதெல்லாம் அம்மாவிற்கும், அம்மா செய்வதெல்லாம் மன்னிக்கும் தவறாகத் தோன்றும். முதலில் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னைத்தான் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும். பிறரிடத்தில் நீ எண்ணும் குறைகளை எதையெல்லாம் காண்கிறாயோ, அதே குறைகள் உன்னிடத்திலும் இருக்கலாம். பிறர் செய்யும் (எனக்குப் பிடிக்காத) காரியங்களை நான் பொறுத்துக்கொண்டு போவதுபோல், நான் செய்யும் (பிறருக்குப் பிடிக்காத) காரியங்களையும் பிறர் பொறுத்துக்கொண்டு போக வேண்டியிருக்கும்.
அதிகமாக எழுத எனக்கு உண்மையிலேயே நேரம் இல்லை. நேரில் வருவதால் இந்த சாதாரணமான ஒரு பிரச்சனைக்கு உடனடி தீர்வு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. நானும் ஒரு சாதாரணமான மனிதன். எல்லோரையும் நேசிக்கத்தான் எனக்குத் தெரியும். எனவே நேரில் வந்தாலும் இதைத்தான் கூறுவேன்:
“உன் சத்துருக்களைச் சினேகியுங்கள், உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள், உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள், உங்களை நீந்திக்கிறவர்களுக்காகவும், துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்காகவும் ஜெபம் பண்ணுங்கள். உங்களைச் சினேகிப்பவர்களை நீங்கள் சினேகிப்பீர்களானால், உங்களுக்குப் பலன் என்ன? ஆகையால் பரலோகத்தில் இருக்கிற உங்கள் பிதா பூரண சற்குணராயிருக்கிறபோல், நீங்களும் பூரண சற்குணராயிருக்கக் கடவீர்கள்.”
நான் நம்புகின்ற பரம்பொருள் இதைத்தான் எனக்கு போதிக்கின்றார். … விடம் எனக்கு எவ்வளவு கோபம் இருந்தது என்பது உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் இன்று, அவளை நான் உங்கள் அனைவரையும் நேசிப்பது போல நேசிக்கிறேன். காரணம், நான் காண்கின்ற என் சகோதரியை நேசிக்கத் தெரியாவிட்டால், காணாத தெய்வத்தை என்னால் நேசிக்க முடியாது.
இக்கடிதத்தைப் படித்த பின்னும், இன்னும் நீங்கள் இருவரும் உங்கள் மாமிசத்தின் மீது உள்ள வைராக்கியத்தினால் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்காவிட்டால், உங்கள் இருவருக்காகவும் நான் கண்ணீர் விட்டு இறைவனிடம் வேண்டிக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை.
“தன் சகோதரனிடத்தில் (உறவினரிடத்தில்) அன்பு கூறாதவன் மரணத்திலே நிலை கொண்டிருக்கிறான். தான் காண்கின்ற மனிதர்களை பகைக்கிற எவனும் மனுஷக் கொலைபாதகன். மனுஷக் கொலைபாதியான் எவனோ, அவனுக்குள் நித்திய ஜீவன் நிலைத்திராதென்று அறிவீர்கள்.”
எனவே, ஒருவர் மீது ஒருவர் அன்பாயிருக்கக் கடவோம். ஏனெனில் அன்பு தேவனால் உண்டாயிருக்கிறது. அன்புள்ள எவனும் தேவனால் பிறந்து, அவரை அறிந்திருக்கிறான். அன்பில்லாதவனை தேவனை அறியான். தேவன் அன்பாகவே இருக்கின்றார்.
தேவன் நம்மிடத்தில் அன்பு கூறியிருக்க, நாமும் ஒருவர் மீது ஒருவர் அன்பு கூறக் கடனாளிகளாக இருக்கிறோம். தேவனை ஒருவரும் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. நாம் ஒருவர் மீது ஒருவர் அன்பு கூர்ந்தால், தேவன் நமக்குள் நிலைத்திருக்கின்றார். அவருடைய அன்பும் நமக்குள் பூரணமடையும்.
நீங்கள் எவ்வளவுதான் முயற்சி செய்தாலும், உங்கள் சுய முயற்சியால் ஒருவரை ஒருவர் மன்னித்து, ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்க முடியாது. ஏனென்றால், இயற்கையாகவே நாம் ஜென்ம பாவ சுபாவத்துடன் இந்த உலகில் பிறந்திருகின்றோம். எனவே முதலில் உங்கள் உள்ளங்களைத் தனியாக இருந்து ஆராய்ந்து பார்த்து, உங்கள் ஜென்ம சுபாவமான பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று, அன்போடு வாழ முயற்சி செய்யுங்கள்.
இன்னும் சில நாட்களில் உங்களுக்கு ஒரு புதிய ஏற்பாடு வரும். இக்கடிதத்தில் எழுதியுள்ள வரிகள் அதிலிருந்தே எடுத்து எழுதப்பட்டவை. ஏதோ கிறிஸ்தவர்கள் புத்தகம் என்று வெறுத்து ஒதுக்காதீர்கள். நல்ல விஷயங்கள் எங்க இருந்தாலும் படிப்பதில் தவறு இல்லை.
கொஞ்ச காலம் வாழப்போகும் இந்த குறுகிய வாழ்க்கையில் விட்டுட்டுக் கொடுத்து, நேசித்து வாழக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். இன்னும் எவ்வளவோ எழுத நினைத்தேன், ஆனால் நேரம் இல்லை. மீண்டும் நேரம் கிடைத்தால் கடிதம் எழுதுகிறேன். இறுதியாக ஒருமுறை கூறி முடிக்க விரும்புகிறேன்: ஆண்பில்லாமல் வாழ்வதைக் காட்டிலும், வாழாமல் இருப்பதே நல்லது.
உங்கள்
December 1983, .. Bihar.
Leave a Reply