Secular Song 676 – Commentary
“Stop your act, sit down, and reflect before you decide”—this is common advice we all hear. As a famous saying goes, “We sit down to pray and get up to act.” There’s truth in that. But often, we forget that even thinking is itself a form of action. Action is not limited to physical labor. Sometimes we think even while continuing to act, because the very act helps guide our thinking.
Karma, Bhakti, and Jnana are not in competition with one another—they complement each other. Like the three sides of a triangle, each supports the other two. Remove one, and the whole collapses. Yet at different times, one may serve as the foundation while the others lean upon it. These roles are flexible, shifting with the need of the moment.
Voice of the Mind 676 Thought and Action
1
When I pause my deed
And start to reflect,
The nature of action
Becomes clear and direct.
2
One thing and another
In rivalry appear,
Each outshining the other—
The winner becomes clear.
3
Without thought and act,
No human can survive;
Both must be present
To keep life alive.
4
If we sense that thinking
Is action in disguise,
Even doing turns to thought—
A shift before our eyes.
5
The line that divides them—
What truly does it mean?
When pondering such a question,
New truths are seen.
6
When we switch the frame
And change the view,
We find both are one—
The insight rings true.
7
In pausing the deed
To think instead,
We find even thinking
Is action in our head.
8
They merge as one,
No space to part;
Without a divide,
They govern our heart.
9
So, understanding
Their need in life,
To live by their rhythm
Brings peace, not strife.
Gurukulam, 27-1-2025, Night 11:20 pm
Secular Song 677
While traveling, I often miss my ashram. But when I return and enter my room, I miss my mother even more. This is an ideal place for a recluse to live in solitude, and my mother accepted that and adjusted to live here with me. Yet, many who visit alone can only stay a few days before they want to leave, saying, “It’s too remote, and there’s no social interaction with anyone.”
In response, I often joke, “This is how you live in your concrete jungles too—socially isolated, but with social media. I live in solitude, without either social interaction or social media.” Jokes aside, though I value solitude deeply, the absence of my mother makes me feel empty and dry within.
This evening, having returned in the morning, I sat by the bay window in my room—not doing anything, not even switching on the light—thinking about my mother and our life together in the ashram. After that quiet time, I wrote this song.
Secular Song 677 Very difficult
1
The moments once vivid
Now lost in my mind,
Turned into dreams—
Fading slow, far behind.
2
You came as kin
And lived life with me—
To forget your love
Is no easy plea.
3
Like before, I thought
Of you every day,
But those tearful nights
Have now slipped away.
4
Still you remain
Unmoved within me;
To forget you now
Is impossibility.
5
Time’s shifting scenes
Change swift and fast—
New images rise
As old ones pass.
6
Yet your affection
And tender care
Remain unchanged—
How can I not bear?
7
The days we were one
Still return to my thought;
In every small act,
Your memory is caught.
8
Those sweet old days
Shall never return—
And thinking of that
Brings tears that burn.
9
How long must I
Live with this ache,
Endure the memory
That never will break?
10
He who commands
Will bring it to close—
Till then I must live,
Just watching life’s shows.
11
So I keep living—
But Mother, I confess,
I still recall you
In quiet tenderness.
12
Though your life ended
As a dream might fade,
In heart and in thought
Your truth has stayed.
Gurukulam, 14-3-2025, 5.00 pm
Secular Song 678
The same old struggle continues: When will this urge to write finally come to an end? Whenever inspiration stirs, I find myself writing again. But more often than not, as I begin to write, instead of focusing on a single theme, several thoughts arise all at once, each leading to another.
So tonight, while reading, I felt that same inner push to write. But out of a sense of frustration, I ended up writing this song—a rhetorical piece reflecting that very struggle.
Voice of the Mind 678 – Will There Be an End?
1
Thinking and thinking,
I tired myself dry,
Wrote and rewrote—
Still drained, I sigh.
2
At last I am weary,
Exhausted and spent—
What must I conquer
To feel content?
3
Even my thoughts
Are not mine to claim;
And even my words
Seem clouded and lame.
4
I tried to write
What I meant to say,
But ended up
Finishing another way.
5
In this life filled
With conflict and strain,
How can I grasp
The whole in my brain?
6
I start with one,
It shifts to another,
And in the end
I’m left to smother.
7
Each to the other
Moves with no tie,
As thought keeps shifting
And acting drifts by.
8
No clarity comes
Through written line;
Just scribbled pieces
Of thoughts not mine.
9
I read it again
But lost my ground—
My heart grew restless,
Spinning around.
10
Will there be
An end to this thread?
I stood once more,
With yearning, and dread.
Gurukulam, 28-3-2025, Night 11:45
Secular Song 679
I usually read three or four different books every day, just a few pages from each. But many subjects—especially theology and sociology—tend to repeat the same core ideas, only written from another scholar’s perspective based on her reading, understanding, and reflection.
In fields like sociology and anthropology, various case studies and fieldwork may be cited, yet the conclusions are often the same. This isn’t just about what I read—even in my own writing, I notice a similar trend. Whether it’s a bhakti song or a secular reflection, the same genre, the same underlying themes keep resurfacing.
As I was reflecting on this repetition, I ended up writing yet another song on this very theme—again. (See Secular Song 678 for a similar reflection.)
Voice of the Mind 679 – No Other Choice
1
I kept on hearing
Till I grew sore,
I read and reread
Till I could no more.
2
What new remains
To listen or learn?
What is left
That still makes me yearn?
3
The same old batter
They grind again,
Then boast aloud,
“A new truth I pen!”
4
But taste reveals
No change at all—
Only the name
Wears a newer shawl.
5
Even this lament
Is nothing new,
It’s something I
Have already been through.
6
There’s nothing fresh
Left to create—
So I ground it again
And called it fate.
7
To let the time
Just pass away,
I wrote, reread,
And faced the play.
8
Even this wisdom
When it did appear—
Was not so new,
Just old made clear.
9
But what else now
Can I pursue?
There is no other
Choice in view.
Gurukulam, 31-3-2025, Night 11:30
Secular Song 680
“Older people suffer from loneliness and a sense of meaninglessness. I am asking God: why is He still keeping me alive? Do I have a new battle to fight? Is He preparing me for a new task at this age?”
In response, I wrote:
“I am also in the same boat—each day, fighting with God to take me away as soon as possible. But unlike you, I don’t have any vision or mission that gives me a reason to live. Each day feels like a burden. Yet I have no choice but to accept it and go on living. At least you have some responsibility toward your ashram. I, on the other hand, have no obligations—neither to anyone nor to anything.
Still, I am struggling—not with loneliness, but with a sense of unwanted burden and responsibility. And yet, I have no other option but to carry it, even if only to meet my own needs, if not in the name of serving others. In old age, the idea of living for others often gets pushed to the background, as survival itself becomes a daily challenge—everywhere in the world.
Even in places where family ties are stronger than in the West, the demands and pressures of modern life often turn mutual care into an obligation, rather than a joyful service—children taking care of elders, and elders doing their best to help them in return.”
As I reflected on this, I realized that the lives of most elderly people resemble a boat stranded in the middle of the sea—without oars, without a sail for the wind to catch. If it were near the shore, at least the waves might move it. But stuck in the middle of the ocean, the only hope is to be carried by some unseen sea current.
My life, too, has become like that. I feel as though I am living without any purpose. This song was born out of that feeling.
Secular Song 680–The Boat Without an Oar
1.
No more praise,
No more complaints,
Life goes on
As usual, every day.
2.
There’s nothing new
To complain about,
And likewise, no
Need to celebrate.
3.
Like a raft
That lost its oar
And torn apart,
So is this life.
4.
By the shore
If one stands still,
The waves will come
And reach the shore.
5.
After going
A long distance,
Who can come
And push again?
6.
Even when
The ship goes far,
It refuses
To be seen.
7.
Even though
There is a phone,
There is no way
To connect.
8.
Stuck now
In the deep sea,
There’s no way
To drift on its own.
9.
Until some
Water current comes
And pulls it along,
There is no move.
10.
Now life has reached
A helpless state
Where nothing more
Can really be done.
11.
Complaining won’t
Change anything now,
And no one’s there
To rescue through praise.
12.
So just like today
Passed without note,
Tomorrow too
Will pass the same.
13.
And if every day
Goes on like this
Till life is done—
Let that be enough.
Gurukulam, 14-4-2025, 11.55 pm.
Secular Song 676 சிந்தனையும் செயலும்
1
செயலை நிறுத்தி
சிந்திக்கும் போது
செயலின் தன்மை
நன்கு புரியுது
2
ஒன்றுடன் ஒன்று
போட்டி போட்டால்
ஒன்றை ஒன்று
விஞ்சி காட்டுது
3
சிந்தனையும் செயலும்
இரண்டும் இல்லாமல்
மானுட வாழ்வு
நகர முடியாது
4
சிந்திப்பதும் ஒருவித
செயலென உணர்ந்தால்
செயலும் சிந்தனையாய்
மாறி விளங்குது
5
இரண்டுக்கும் இடையே
உள்ள பேதம்
என்னவென்று
எண்ணும் போது
6
இடத்தை மாற்றி
பார்க்கும் போது
இரண்டும் ஒன்றென்ற
உண்மை தெளிவாகுது
7
செயலை நிறுத்தி
சிந்திக்கும் போது
சிந்திப்பதும் ஒருவித
செயலாக மாறுது
8
பிரிவுக்கு இடமின்றி
ஒன்றாக இணைந்து
பேதமின்றி
நம்மை ஆளது
9
ஆகவே அவற்றின்
அவசியம் உணர்ந்து
அதன்படி வாழ்வதே
நமக்கு நல்லது
குருகுலம், 27-1-2025, இரவு 11-20 pm
Song 676 विचार और क्रिया
1
जब कर्म को रोका,
और मनन किया,
तभी उसके स्वरूप को
स्पष्ट समझ लिया।
2
जब एक से दूजा
करे मुकाबला,
तो कौन श्रेष्ठ है
ये दिखा जरा हौसला।
3
बिना सोच और कर्म के
मानव जी न पाए,
दोनों का संग ही
जीवन को चलाए।
4
अगर समझो तुम
सोच भी एक क्रिया है,
तो कर्म भी विचार बन
रूप नया दिखा रहा है।
5
इन दोनों के बीच
क्या है भेद सच्चा?
जब सोचो उसे गहराई से,
मिलता है अर्थ अच्छा।
6
दृष्टिकोण बदल
जब देखा दृश्य नया,
तो कर्म और सोच का
भेद मिटा संपूर्ण गया।
7
जब रोका कर्म
और विचार किया,
तो सोचना भी एक
कर्म ही बन गया।
8
कोई अलगाव नहीं,
मिलकर एक बने,
भेदभाव रहित
हम पर राज करें।
9
इसलिए इनका महत्व
समझ के चलें हम,
जीवन को सहज बनाएं
इनके संग कदम-कदम।
गुरुकुलम्, 27-1-2025, रात 11:20 बजे
மனதின் குரல் 677 மிக மிகக் கடினம்
1
நினைவில் நிறைந்த
நிகழ்வுகள் எல்லாம்
கனவாய் மாறி
மெல்ல மறைய
2
உறவாய் வந்து
என்னுடன் வாழ்ந்த
உன்னை மறப்பது
மிக மிகக் கடினம்
3
முன்போல் உன்னை
அடிக்கடி நினைத்து
கண்ணீர் சிந்திய
நாட்களும் போனது
4
என்றும் என்னுள்
நீங்காதிருக்கும்
உன்னை மறப்பது
கடினமாய் உள்ளது
5
காலத்தின் கோலம்
வேகமாக மாற
காட்சிகள் மாறி
வாழ்க்கையும் மாறுது
6
ஆயினும் உனது
பாசமும் நேசமும்
மாறாதிருக்க
மறப்பது எப்படி?
7
ஒன்றாய் இருந்த
நாட்களை எண்ணி
ஒவ்வொரு செயலிலும்
உன்னையே எண்ணுறேன்
8
அந்த நாட்கள்
மீண்டும் வராது
என்பதை எண்ணி
கண்ணீர் சிந்துறேன்
9
எத்தனை காலம்
இந்த நினைவுடன்
இன்னும் வாழ்ந்து
இருக்க வேண்டும்?
10
இதற்கு முடிவு
தந்திடும் அவனே
வேடிக்கை பார்த்து
வாழ்ந்திடும் போது
11
ஆகவே வாழ்கிறேன்
ஆயினும் அம்மா
அடிக்கடி உன்னை
நானும் நினைக்கிறேன்
12
கனவாய் உன்வாழ்வு
மறைந்த போதிலும்
நினைவிலும் மனதிலும்
உண்மையாய் இருக்கிறாய்
குருகுலம், 14-3-2025, மாலை 5.00 மணி
Secular Song 677 अत्यंत कठिन
1
जो यादों में थे
वो पल बीते सारे,
सपनों में बदले
धीरे-धीरे उतारे।
2
रिश्ते में आई,
संग जीती तू मां,
तुझको भुलाना
बहुत कठिन है अब ता।
3
पहले जैसा
हर रोज़ तुझे सोचा,
आंसुओं के संग
वो दिन भी गया खो चुका।
4
तू है मेरे अंदर,
कभी न जाए दूर,
तुझे भूलना अब
कठिन है भरपूर।
5
समय की चाल
तेज़ी से बदले,
दृश्य बदलते
जीवन भी हिले।
6
तेरा प्यार, ममता
अब भी वही है,
कैसे भूलूं मैं
जब यादें यहीं हैं?
7
वो दिन जब हम
एक बन जीए,
हर एक काम में
तेरी छवि लिए।
8
वो दिन फिर से
लौट नहीं पाएंगे,
ये सोच-सोच कर
नयन भी भर आएंगे।
9
कब तक यूँ
स्मृतियों संग जीऊँ?
इस जीवन में
अब कितना रहूँ?
10
एक दिन अंत
वो ऊपर वाला देगा,
तब तक इस जीवन
को देखता रहूँ मैं अकेला।
11
इसीलिए जीता हूँ,
फिर भी मां मेरी,
अक्सर याद आती
तू मन में गहरी।
12
तेरा जीवन भले
सपना बन ढल गया,
पर मन और यादों में
तू सच में बस गया।
गुरुकुलम्, 14-3-2025, शाम 5.00 बजे
மனதின் குரல் 678 – முடிவு வருமா
1
எண்ணி எண்ணி
ஓய்ந்து போனேன்
எழுதிப் பார்த்து
தேய்ந்து போனேன்
2
இறுதியாய் நான்
களைத்துப் போக
எதனைச் செய்து
இதனை வெல்வேன்?
3
எனது வசமோ
எண்ணம் இல்லை
எழுத்தில்கூட
தெளிவு இல்லை
4
ஏதோ சொல்ல
நினைத்து எழுத
எதையோ சொல்லி
முடித்து வைத்தேன்
5
முரண்கள் பல
நிறைந்த வாழ்வில்
முழுமையாக
எதை நான் எண்ண?
6
ஒன்று தொடங்கி
வேறாய் மாறி
இறுதியாக
எதையோ முடிக்க
7
ஒன்றுக்கு ஒன்று
தொடர்பும் இன்றி
எண்ணம் மாறி
இயங்கும் போது
8
எந்தத் தெளிவும்
எழுத்தில் இல்லை
ஏதோ ஒன்றை
எழுதி வைத்தேன்
9
அதை மீண்டும்
படித்துப் பார்த்தேன்
அதன்பின் மனது
குழம்பித் தவிக்க
10
எப்போது வரும்
இதற்கே முடிவு?
என்றே மீண்டும்
ஏங்கி நின்றேன்
குருகுலம், 28-3-2025, இரவு 11.45
Voice of the Mind 678 – क्या इसका अंत आएगा?
1
सोचते-सोचते
मैं थक गया,
लिखते-लिखते
मैं गल गया।
2
आख़िर में जब
मैं थक कर रुका,
क्या करूँ ऐसा
कि ये सब मैं जिता?
3
न मेरे वश में
रहे अब विचार,
और लेखनी भी
बोले बस फटकार।
4
कुछ कहना चाहा,
कुछ और ही लिखा,
सोचा था एक,
पर अंत कुछ दिखा।
5
जीवन भरा है
विरोधों से गहरे,
कैसे मैं सोचूं
सब बातें सहेज के?
6
एक से शुरू
फिर बदले दिशा,
अंत में मैं ही
करता समाप्ति जैसा।
7
एक से दूजा
मिले ही नहीं,
मन चलता जाए
रुके ही नहीं।
8
कोई स्पष्टता
शब्दों में नहीं,
कुछ तो लिखा
पर समझ में नहीं।
9
फिर से पढ़ा
जो मैंने लिखा,
मन उलझ गया
और छटपटाया चुपका।
10
कब आएगा
इसका कोई अंत?
फिर से मैं खड़ा
अंदर ही जलता संत।
गुरुकुलम्, 28-3-2025, रात 11:45 बजे
மனதின் குரல் 679 – மாற்று இல்லை
1
கேட்டு கேட்டு
சலித்துப் போச்சு
படித்துப் படித்து
அலுத்துப் போச்சு
2
புதுசா என்ன
கேட்க இருக்கு?
படிக்க என்ன
மீதம் இருக்கு?
3
அரைத்த மாவை
மீண்டும் அரைத்து
புதியதென்று
படைத்தேன் என்பார்
4
சுவையில் எந்த
மாற்றம் இல்லை
பெயரில் மட்டும்
புதுமை கண்டேன்
5
இந்த புலம்பல்
புதியதல்ல
இதற்குமுன்
செய்ததே அது
6
புதுதாய் எழுத
சரக்கு இல்லை
ஆகவே நான்
மீண்டும் அரைத்தேன்
7
ஏதோ நேரம்
போகவேண்டும்
எழுதி, படித்து
பார்த்த பிறகு
8
இந்த ஞானம்
வந்த போதும்
அதுவும் கூட
புதிதாயில்லை
9
ஆனால் வேறு
என்ன செய்ய?
மாற்று வேறு
எனக்கு இல்லை
Voice of the Mind 679 – कोई विकल्प नहीं
1
सुनते-सुनते
थक गया मन,
पढ़ते-पढ़ते
गया सारा तन।
2
अब नया क्या
सुनने को बाकी?
क्या कुछ और
पढ़ने को बाकी?
3
घिसा हुआ आटा
फिर से पिसाया,
कहकर बोले—
“नया विचार लाया!”
4
स्वाद में कोई
बदलाव नहीं था,
सिर्फ नाम में
नवता दिखा था।
5
ये जो रोना
नया नहीं है,
पहले भी मैं
कर चुका यही है।
6
नवीनता से
कुछ लिख नहीं पाया,
इसलिए वही
फिर से दोहराया।
7
समय किसी तरह
कट ही जाए,
सोचा—लिखूँ
फिर पढ़कर जाए।
8
ये जो ज्ञान
आया पास,
नवीन नहीं
था कुछ भी खास।
9
पर अब और
क्या करूँ मैं भाई?
कोई विकल्प
मेरे पास नहीं आई।
गुरुकुलम्, 31-3-2025, रात 11:30 बजे
Secular Song 680 துடுப்பு இல்லா படகு
1.
போற்றலும் இன்றி
புலம்பலும் இன்றி
வாழ்வு போகுது
வழக்கம் போல
2.
புலம்ப ஒன்றும்
புதிதாய் இல்லை
அதுபோல போற்ற
அவசியம் இல்லை
3.
துடுப்பு இழந்து
பாயும் கிழிந்த
நாவாய் போல
ஆனது வாழ்வு
4
கரை ஓரம்
நின்றிருந்தால்
அலைகள் வந்து
கரை சேர்க்கும்
5.
தொலைதூரம்
சென்ற பிறகு
யார் வந்து
தள்ளக் கூடும்?
6
தூரே கப்பல்
சென்ற போதும்
கண்ணில் பட
மறுத்ததாலே,
7
தொலைபேசி
இருந்தாலும் கூட
தொடர்பு கொள்ள
வழியில்லை.
8 ஆழ்கடல் நடுவே
மாட்டிய பின்பு
தானாய் நகர
வழியும் இல்லை
9.
நீரின் ஓட்டம்
ஏதும் வந்து
இழுத்துச் செல்லும்
காலம் வரையில்
10.
ஏதும் செய்ய
இயலா நிலைக்கு
வாழ்வு இன்று
வந்த பின்பு
11.
புலம்பி எவ்வித
பயனும் இல்லை
போற்றினும் மீட்க
ஆட்கள் இல்லை
12.
ஆகவே ஒருநாள்
போனது இன்று
அதுபோல் போகும்
நாளை என்று
13.
அனுதினம் இப்படி
நாட்களை ஒட்டி
வாழ்ந்து முடித்தால்
அதுவே போதும்
குருகுலம், 14-4-2025, இரவு 11:55
Secular Song 681 चप्पू के बिना नाव
1.
न प्रशंसा है,
न कोई शिकायत,
जीवन चलता है
हर दिन की तरह।
2.
शिकायतें कोई
नई नहीं हैं,
उसी तरह प्रशंसा की
अब ज़रूरत नहीं।
3.
चप्पू को खोकर,
फटी हुई नाव
जैसी बन गई
यह ज़िंदगी।
4
किनारे पर
अगर कोई खड़ा रहे,
तो लहरें आकर
किनारे से मिल जाएंगी।
5.
बहुत दूर
चले जाने के बाद,
कौन आकर
फिर से धक्का दे सकता है?
6
जब जहाज़
बहुत दूर चला जाता है,
तो वो आँखों में
दिखना भी नहीं चाहता।
7
फोन
होने के बावजूद भी,
संपर्क करने का
कोई रास्ता नहीं है।
8.
गहरे समुंदर
के बीच फंसी,
अपने आप
नहीं हिल सकती।
9.
जब तक कोई
धारा न आए
और उसे खींच
ले जाए दूर।
10.
अब जीवन पहुंचा
इस हाल में,
जहां कुछ भी
किया नहीं जा सकता।
11.
शिकायतें करना
अब बेकार है,
प्रशंसा से भी
मदद नहीं मिलेगी।
12.
जो आज गया
बिना रुके,
कल भी वैसे ही
चला जाएगा।
13.
हर दिन यूँ ही
अगर कट जाए,
और जीवन पूरा हो —
तो वही काफ़ी है।
गुरुकुलम्, 14-4-2025, रात 11:55
Leave a Reply