BT Song 1751
Every human effort to realise God through external means—apart from the Ātman—is nothing but an attempt to experience Him through our faculties, whether external senses or the internal instruments of mind and buddhi. Yet the One who stands beyond all things also dwells within us as transcendent immanence. Until we relinquish these outward-seeking efforts—though they may initially serve as guides—we can never truly become one with God.
If one reads the songs of Sivavakkiyar, one begins to understand this mystery of God’s transcendent immanence. There are many such verses, but these two are sufficient to illuminate the theme of my song.
Sivavakkiyar Verse (6)
என்னிலே இருந்த ஒன்றை யான் அறிந்தது இல்லையே
என்னிலே இருந்த ஒன்றை யான் அறிந்து கொண்டபின்
என்னிலே இருந்த ஒன்றை யாவர் காண வல்லரோ
என்னிலே இருந்திருந்து யான் உணர்ந்து கொண்டனே
English Translation
That which dwelt within me—
I knew it not before.
But once I came to know it,
What others can perceive it?
Abiding within myself,
That truth I realized.
Explanation
The verse speaks of inner realization. The divine reality (ultimate truth) always exists within the self, yet remains unknown due to ignorance. External seeking—through scriptures, teachers, or experiences—eventually turns inward.
Once realized internally, this truth becomes subjective and experiential, not something that others can “see” externally. The emphasis is on self-realization through inner awareness and meditation.
Sivavakkiyar Verse (9)
அரியும் அல்ல அயனும் அல்ல அப்புறத்தில் அப்புறம்
கருமை செம்மை வெண்மையைக் கடந்து நின்ற காரணம்
பெரியதல்ல சிறியதல்ல பற்றுமின்கள் பற்றுமின்கள்
துரியமும் கடந்து நின்ற தூர தூர தூரமே
English Translation
Neither Vishnu nor Brahma,
Beyond the beyond It stands,
Transcending black, red, and white,
The primal cause of all.
Not great, not small—
Hold fast, hold fast to That,
Beyond even turiya,
Far—far beyond all reach.
BT Song 1751
1
Even when I groped in ignorance,
To make me know,
You descended in grace,
And stood before me.
2
I touched—but did not feel,
I searched—but could not know,
My seeking failed,
My grasp was hollow.
3
Thinking you had gone afar,
Beyond my reach,
My heart trembled,
Lost in confusion.
4
You taught me gently,
The simple way,
To know You—
Who were ever near.
5
No need to search by touch,
No path to reach by hand,
No outward means remain,
To know what simply is.
6
You who merged within me fully,
I realized You wholly,
And in that knowing,
I knew myself within.
7
You who are one without division,
No more I seek outside,
For You abide within,
Undivided and complete.
8
When I came seeking,
Longing and searching,
You came running,
To embrace in union.
9
In that touch,
In that embrace,
I realized fully,
You—and myself.
10
Having known that path,
I abandoned forever,
The restless search,
Of groping in the dark.
Kudil, 29-01-2026, 5:30 AM
BT Song 1752
Again, I woke very early—around 2:00 a.m. Unable to sleep, yet unwilling to get up and do anything, I simply lay on the bed, allowing my mind to wander wherever it wished. The calm atmosphere, the cool weather, and the solitude of my life gently drew me back to the present rather than to the past or the future—though I cannot entirely avoid them, for thoughts of my past life and wonderings about what lies ahead still arise.
At last, I rose, made a cup of tea, and sat by the bay window, immersing myself in the surrounding silence. As inspiration quietly descended, I wrote this song.
BT Song 1752 Our Part
What will the future become?
Who truly knows?
What shape will life now take?
Who understands?
To live each day with Him —
That alone is enough.
Beyond that,
What more do we seek?
Perhaps it is better
Not to know tomorrow.
And even if we knew,
What could we really do?
Whatever changes
We strive to make,
Only by living each day
Do we begin to understand.
Can we alter
The life already lived?
Can we reshape
What is yet to come?
In both, our share
Is so very small;
How vast the share
Of others — and of forces unseen.
Above all,
His will prevails.
Who can measure
Its depth or design?
So whatever the future may hold,
Let today’s life
Simply move forward —
That is enough.
Yesterday and tomorrow
Are not in our hands;
Even today’s breath
Is His gift.
To realise this,
To live fully in this day,
And to offer gratitude —
That is our part.
Ashram, 8-2-2026, 5.00 am.
BT Song 1753 – Commentary
Though we are all born with particular identities—apart from gender—shaped by religion, language, ethnicity, caste, race, and nationality, the new identity that a bhakta receives in the Lord does not necessarily erase these earlier identities. Some of these, such as caste and race, may not be worth preserving; yet even these are not simply purged by God in order to make us an entirely new creation.
Therefore, when we declare, “Behold, those who are in the Lord—everything old has passed away; all has become new,” this should not be interpreted as a total erasure of our original identities. Rather, it signifies the addition of a new dimension—a transforming value: the identity of being a bhakta of the Lord.
This new identity must be lived out in alignment with one’s faith. It may not always fully correspond with strict theological interpretations, but it points to an experiential truth. The way to receive this identity is not by discarding all prior identities at once, but by offering oneself to the Lord. In that surrender, a new identity emerges, gradually reorienting all others.
It was while reflecting on this inner tension and transformation that I composed this song.
BT Song 1753 – The Unique Identity
Who truly possesses
A separate identity?
Who has come
Self-created into being?
Our identity
Is given by others,
Even our life
Is a gift received.
Yet, there exists
An identity for me,
And with it arises
Its own necessity.
Yet when I claim
That as mine,
A conflict emerges
Between the two.
But in the end
Of that conflict,
Neither victory
Nor defeat remains.
When a new identity
Is born within,
What place is left
For winning or losing?
This new identity
Is given by You,
Becoming a bridge
Within me.
Private and universal,
Both joining together,
A new form of identity
Arises in You.
If losing one
Leads to gaining another,
Such is the law
That quietly stands.
By losing myself
Within You,
I gained at last
This new identity.
This unique
New identity
Embraces all
And moves onward.
Losing only myself
Within You,
I preserved
All the rest.
Gurukulam, 09-02-2026, 6:00 AM
BT Song 1754 – Commentary
Whenever I encounter the phrase “The Only One True God” in Christian writings, it stirs a certain discomfort in me. Such exclusive claims, framed within the boundaries of a particular doctrine and scripture, seem to limit what is essentially beyond all limits.
This led me to reflect more deeply over the following days and to articulate my thoughts further (see the three companion articles on God). For someone born and brought up within a Christian tradition, such a view may appear natural. However, for a Hindu like me, the instinct is quite different: I would say, “Let alone God”—do not attempt to confine Him or Her within the boundaries of doctrine or scripture.
The Divine, by its very nature, transcends all such categories. Any attempt to reduce it to a single formulation risks losing the vastness it truly is.
BT Song 1754 – I Crossed All Boundaries
1
Beyond all race and beyond all tongue,
You who simply are—
Can we confine You within such limits
And declare, “This alone is God”?
2
Before race and language ever arose,
That which existed—how shall we know it?
That which no boundary can contain,
How shall we name and call it?
3
When mind, speech, and intellect fall still,
And one moves beyond even silence,
When That reveals itself on its own,
It is best to remain silent before it.
4
When that realization is attained,
Crossing beyond every boundary,
With no way to express that grace,
It is best to remain quietly sealed.
5
When one goes beyond words and speech,
What need remains for further expression?
Having crossed beyond thought itself,
What task remains for thinking?
6
After attaining that realization,
All boundaries dissolve as one’s own,
Knowing You beyond all limits within me,
I have crossed all boundaries.
Gurukulam, 19-02-2026, 11:35 PM
BT Song 1755 – Commentary
As I continued reflecting on the idea of “The Only One True God,” one night during meditation, a deeper realization emerged. I began to see how the Transcendent God also becomes immanent—limiting Himself out of compassion, so as to be within my reach, accommodating my limitations.
Yet, once this mystery of transcendence and immanence is truly realized, something else happens: inquiry itself falls silent. There arises no further urge to probe, define, or argue about “The Only One True God,” even though I have written about it.
As Sivavakkiyar expresses, when the transcendent reality is realized within, the only true language left is silence—not explanation, not description, but a quiet abiding.
செய்யதெங்கிலே இளநீர் சேர்ந்த காரணங்கள் போல்
ஐயன் வந்து என்னுளம் புகுந்து கோயில் கொண்டனன்
ஐயன் வந்து என்னுளம் புகுந்து கோயில் கொண்டபின்
வையகத்தில் மாந்தர் முன்னம் வாய் திறப்பது இல்லையே
As water gathers within the tender coconut,
The Lord entered and made my heart His temple.
Once He entered and dwelt within,
Before the people of the world, I had no need to open my mouth.
In that state, silence itself becomes the most authentic expression of realization.
BT Song 1755 – I Kept Silence
1
Knowing, I came,
Understanding, I bowed—
Yet You came still
To claim me as Yours.
2
To know, to understand,
And worship—
God is not
So easily attained.
3
That which exists
Beyond all things—
There is no way
To fully know it.
4
So that I too
Might come to know,
You became simple
And came to me.
5
Then, that I may understand You,
You became the Guru
And bestowed
The gift of wisdom.
6
Yet, to realize You wholly,
Beyond all these,
You granted me
The path of devotion.
7
Caught in the net
Of that devotion,
You remained forever
Within me.
8
Then, beyond knowing
And understanding,
I began to dissolve
Completely in You.
9
“You are the One
Beyond all”—
This truth
I came to realize.
10
Then, as I worshipped You,
Your total fullness
I came to know
In its completeness.
11
After that, crossing
All boundaries,
In silence preserved,
I too bowed down.
Gurukulam, 23-02-2026
BT Song 1751 – முற்றாய் உணர்ந்தேன்
1
தடவியேனும்
தெரிந்து கொள்ள
இரங்கி வந்தாய்
எனது முன்னே
2
தொட்டுப் பார்த்தேன்
உணரவில்லை
தடவிப் பார்த்தேன்
புரியவில்லை
3
எட்டி நீயும்
சென்று விட்டாய்
என்று எண்ணி
கலங்கும் போது
4
கிட்டிருந்த
உன்னை அறிய
கற்றுத் தந்தாய்
எளிய வழியை
5
தடவிப் பார்க்கத்
தேவை இன்றி
தொட்டுப் பார்க்க
வழியும் இன்றி
6
முற்றாய் என்னுள்
கலந்த உன்னை
முழுதாய் உணர்ந்தேன்
என்னுள் நானே
7
பிரிவு இன்றி
கலந்த உன்னை
வெளியேத் தேட
தேவை இன்றி
8
நாடி நானும்
வந்த போது
ஓடி வந்தாய்
உறவு கொள்ள
9
தொட்டு என்னை
அணைத்த அணைப்பில்
முற்றாய் உணர்ந்தேன்
உன்னை நானும்
10
அந்த வழியை
அறிந்த பின்னே
தடவித் தேடும்
செயலை விட்டேன்
குடில், 29-1-2026, காலை 5.30
BT Song 1752 – நம் பங்கு
எதிர்காலம் என்னாகும்
எவருக்குத் தெரியும்?
இனி வாழ்வு என்னாகும்
எவருக்குப் புரியும்?
அனுதினம் அவனோடு
வாழ்வது போதும்;
அதுவன்றி நமக்கு
வேறென்ன வேண்டும்?
வருங்காலம் தெரியாமல்
இருப்பதே நல்லது;
தெரிந்தாலும் நாம் செய்ய
என்ன உள்ளது?
என்னதான் மாற்றம்
நாம் செய்தாலும்,
அனுதினம் வாழ்ந்தால்தான்
அதுவுமே புரியும்.
வாழ்ந்த வாழ்வை
மாற்ற முடியுமா?
வருவதை மாற்ற
நமக்குத் தெரியுமா?
இரண்டிலும் நம் பங்கு
எத்தனை சிறியது!
மற்றவர் பங்கு
எத்தனை உள்ளது!
அனைத்துக்கும் மேலாக
அவன் சித்தம் உள்ளது;
அதற்கான அளவீடு
எதனைச் சொல்வது?
ஆகவே எதிர்காலம்
எதுவான போதும்,
இன்றைய வாழ்வு
நகர்ந்தாலே போதும்.
நேற்றும் நாளையும்
நம் கையில் இல்லை;
இன்றைய வாழ்வும்
அவனது ஈகை.
அதனை உணர்ந்து
இந்நாளில் வாழ்ந்து,
நன்றி சொல்வதே
நமக்கான பங்கு.
குடில், 8-2-2026, காலை 5.00
BT Song 1753 – தனி அடையாளம்
தனியான அடையாளம்
எவருக்கு உண்டு?
தானே உருவாகி
வந்தவர் யார்?
நமது அடையாளம்
பிறர் தந்த ஒன்று
நமது வாழ்வும்
மற்றவர் ஈவு
ஆயினும் எனக்கான
அடையாளம் உண்டு
அதற்கான தேவை
அத்தோடு உண்டு
ஆயினும் அதையே
பெறுகின்ற போது
இரண்டுக்கும் இடையே
மோதலும் உண்டு
ஆயினும் இந்த
மோதலின் முடிவில்
வெற்றி தோல்வி
இரண்டுமே இன்றி
புது ஒரு அடையாளம்
பிறந்திடும் போது
வெற்றி தோல்விக்கு
இடமுமே ஏது?
புதிய அடையாளம்
நீ தந்த ஒன்று
அது ஒரு பாலமாய்
அமைந்து எனக்கு
தனி-பொது அடையாளம்
இரண்டுடன் சேர்ந்து
புதுவித அடையாளம்
உன்னிலே வந்தது
ஒன்றை இழந்தால்
ஒன்றை பெறலாம்
என்ற நீதி
இருக்கின்ற போது
உன்னில் என்னை
இழந்தினாலே
பெற்றேன் இந்த
புது அடையாளம்
தனித்த இந்த
புது அடையாளம்
அனைத்தையும் அணைத்து
செல்வதினாலே
என்னை மட்டும்
உன்னில் இழந்து
தக்க வைத்தேன்
மற்ற அனைத்தும்
குருகுலம், 9-2-2026, காலை 6.00
BT Song 1754 – எல்லைகள் கடந்தேன்
1
இனம் தாண்டி மொழி தாண்டி
இருக்கின்ற உன்னை
இன, மொழி எல்லைக்குள் இழுத்து
இதுதான் தெய்வம் எனக் கூறலாமோ?
2
இன, மொழி எல்லைகள் தோன்றும் முன்னே
இருந்த ஒன்றை எப்படி அறிவது?
எவ்வித எல்லைக்குள் அகப்படா ஒன்றை
எப்படிச் சொல்லி நாமும் அழைப்பது?
3
மனம், மொழி, மதியுடன் அனைத்தையும் மூடி
மௌனத்தின் எல்லைக்கு அப்பாலும் சென்று
தானே தன்னை காட்டும் போது
அதன் முன் மௌனியாய் இருப்பதே நல்லது
4
அந்த அனுபூதி அடையும் போது
அனைத்து எல்லைக்கு அப்பாலும் சென்று
அடைந்த பேற்றினை அறிவிக்க வழியின்றி
அமைதியாய் வாய்ப் பொத்திக் கொள்வது நல்லது
5
சொல்லால் சொல்லும் செயலைக் கடந்து
சொல்லுக்கு மேற் கொண்டு தேவையும் ஏது?
சிந்தைக்கும் அப்பாலே சென்றதன் பின்னே
சிந்திக்க மேல்கொண்டு வேலையும் ஏது?
6
அந்த அனுபூதி அடைந்திட்ட பின்னர்
அனைத்து எல்லையும் தன்போல் மறைய
எல்லைக்கு அப்பால் இருக்கின்ற உன்னை
என்னுள் அறிந்து எல்லைகள் கடந்தேன்
குருகுலம், 19-2-2026, இரவு 11.35
BT Song 1755 – மவுனம் காத்தேன்
1
அறிந்தே வந்தேன்
புரிந்தே பணிந்தேன்
ஆயினும் வந்தாய்
ஆட்கொள்ள என்னை
2
அறிந்து புரிந்து
தொழுது கொள்ள
அத்தனை எளிதாய்
தெய்வம் இல்லை
3
அனைத்தும் கடந்து
இருக்கும் ஒன்றை
அறிந்து கொள்ள
வாய்ப்பும் இல்லை
4
ஆகவே நானும்
அறிய வேண்டி
எளிமை ஆகி
என்னிடம் வந்தாய்
5
அதன்பின் உன்னை
புரிய வேண்டி
குருவாய் மாறி
ஞானம் தந்தாய்
6
ஆயினும் உன்னை
முழுதாய் உணர
அவற்றைத் தாண்டி
பக்தியைத் தந்தாய்
7
அந்த பக்தி
வலையில் சிக்கி
நிரந்தரமாக
என்னுள் நின்றாய்
8
அதன்பின் அறிதல்
புரிதல் கடந்து
முழுதாய் உன்னுள்
நானும் கரைய
9
அனைத்தும் கடந்த
இறைவன் நீயென
உண்மை தன்னை
நானும் உணர்ந்தேன்
10
அதன்பின் உன்னை
பணியும் போது
உன் முழுத் தன்மை
முற்றாய் அறிந்தேன்
11
அதன்பின் அனைத்து
எல்லைகள் கடந்தேன்
மௌனம் காத்து
நானும் பணிந்தேன்
குருகுலம், 23-2-2026
Leave a Reply