BT Song 1766

There is a saying that a friend is someone with whom you do not need to explain yourself. Yet such understanding grows through the mutual understanding that develops between two people in friendship. But when it comes to God, there is no such requirement. Even before we attempt to explain ourselves, He understands us.

Therefore, all the words we use to explain ourselves and share our needs are secondary. Simply entering His presence, even when we cannot utter a word to explain our situation or express what is within us, may itself be a deeper prayer than all the words we could use—including the words of these poems.

BT Song1766

I Understand, Yet I Cannot Say

That word I seek,
I search for it each day;
Through it I long to tell
What I am within. 1

In every language
That I have known till now,
Why is it that this word
Has never come to me? 2

Something my heart desires,
Something it longs to find;
What exactly it may be,
Even I somehow understand. 3

And yet I have no way
Of putting it into words;
The opportunity to speak of it
Has not yet come. 4

If it is the need
Of body and mind,
There are a thousand words
In this world to say it. 5

But if it is the need
Of the very soul,
For that there are words
In the sacred scriptures. 6

Beyond all these,
There is something more;
How am I to reach it?
Even the way I do not know. 7

If I did not understand it,
And it simply remained so,
I could say, “Let it be,”
And quietly leave it behind. 8

But if I understand it
And yet cannot express it,
To whom can I go
And ask about it? 9

So once again
I have come to You,
Understanding, yet unable to speak,
And suffering in this helplessness. 10

Understand what I am,
Understand what it is,
And somehow, in whatever way,
Bring it to fulfilment. 11

Gurukulam, 30-7-2026, night,
11.45

BT Song 1767

A fish does not need to understand its need for water in order to live in it. Similarly, a bhakta may not always recognise the Grace in which she lives. It is often when she experiences its absence that she comes to understand what Grace truly means.

One can find this longing expressed in the songs of many bhakti saints throughout India. Narottama Dāsa Ṭhākura expresses it beautifully through the images of a fish longing for water and the cātaka bird longing for the raincloud:

जल बिनु जेन मीन, दुःख पाय आयुहीन।

प्रेम बिनु सेइ मत भक्त॥

चातक जलद गति, एमति एकान्त रीति,

येइ जाने सेइ अनुरक्त॥

jala binu yena mīna, duḥkha pāya āyu-hīna,

prema binu sei mata bhakta.

cātaka jalada-gati, emati ekānta-rīti,

yei jāne sei anurakta.

“As a fish without water suffers and becomes lifeless, so a devotee without divine love (prema) suffers in the same way. As the cātaka bird longs exclusively for the raincloud, so is the single-minded devotee devoted to divine love.” Narottama Dāsa Ṭhākura, Prema-bhakti-candrikā, verse 80.

The bhakta may not always recognise the Grace in which she lives, but when that Grace seems absent, she discovers how completely dependent she has always been upon it.

BT Song 1767 Live Each Day
with Him

Live with Him Every single day,

And then see what happens;

After that come and tell me. 1

He will give you courage,
He will come as your support;

When you stumble and fall,
He will embrace you upon His shoulder. 2

He will raise you
Like a mother,

Protect you
Like a father,

Be with you
Like an elder brother,

And join you
As a friend. 3

Though this may seem
Like a dream,

Though others may dismiss it
As mere imagination. 4

Those who have tasted
His grace surrounding them

Will know
The truth of this. 5

Only when it leaves
The water behind

Will the fish know
How much it needs the water. 6

Only when you live
Apart from Him

Will you then understand
His greatness. 7

Those who live each day
In that greatness

Will know
His true nature. 8

Therefore, live
In that greatness,

And every day
Rejoice in His grace. 9

Listen to what
The devotee who lives thus says,

And in the same way,
You too live each day. 10

Gurukulam, 1-8-2026, night,
11.45

BT Song 1768

This song is a meditation on the mystery of living in God’s presence. It is not an attempt to explain God through philosophical concepts or theological doctrines. Rather, it expresses the conviction that God is known through the lived experience of walking with Him each day.

Life rarely unfolds according to our desires. We make plans, cherish hopes, and seek meaning, yet events often take an unexpected course. The song is not trying to explain why life happens as it does; it is asking how we are to walk with God when we do not understand what is happening.

It does not interpret life in terms of fatalism, karma, or predestination, nor does it advocate passive resignation. Instead, it bears witness to a relationship of trust in which one continues to walk with God, believing that He is present even when life takes unforeseen turns.

Words such as “fate,” “free will,” or “God’s will” are ultimately limited. They are attempts to describe a reality that transcends language. Scripture, theology, philosophy, and interpretation may illuminate this experience, but they remain only footnotes to the living encounter with God. The experience itself cannot be fully captured in words; it can only be lived.

The song therefore ends with a simple prayer: “Make me that experience itself. Lead me day by day, and let me continue to follow wherever You lead.” In that daily companionship lies the deepest understanding of God.

In one of his songs, Kannadasan describes a devotee questioning God. God replies that only through experience can one receive the answers to life’s questions. When the devotee asks, if experience is inevitable, what then is the purpose of God, the answer is that God Himself is encountered through the experiences of life through which we come to know Him. See the song at the end.

BT Song 1768 I Follow Behind You

I wish that every day and hour
Would pass in goodness and grace;
I wish that every day
I might remember You and praise.

Yet even with such a longing,
What happens is something else;
Life takes its own strange course,
Quite different from what one tells.

Good or bad, the days go by;
Whether I remember or forget,
Time keeps moving on,
And every moment passes yet.

So, as time moves on this way,
Is the choice really in our hands?
Are we the ones who decide
Where the journey finally stands?

Should I say, “I walk the path
That destiny has laid for me”?
Or, “I simply follow the mind
And live as reason tells me”?

Or should I find my consolation
In thinking, “I live by Your will,”
And take comfort in believing
That Your purpose guides me still?

Yet all these are only
A play of words we say;
What truly happens to us
Is the only experience that stays.

There are no words with which
That experience can be told;
And yet to live according to it
Is truth, as I behold.

Therefore, become that very experience;
Take hold of me every day,
Possess me and lead me onward,
Guide me along Your way.

What does it matter how time passes,
Or where the passing years may run?
So long as I keep following You—
I shall go behind You, my One.

Gurukulam, August 3, night,
11.30

I asked, “What does it mean to be born?”

God said, “Be born and see!”

I asked, “What does it mean to learn?”

God said, “Learn and see!”

I asked, “What is knowledge?”

God said, “Know and see!”

I asked, “What is love?”

God said, “Give and see!”

I asked, “What is affection?”

God said, “Share and see!”

I asked, “What is the joy of a wife?”

God said, “Marry and see!”

I asked, “What is a child?”

God said, “Have one and see!”

I asked, “What is old age?”

God said, “Grow old and see!”

I asked, “What is poverty?”

God said, “Suffer and see!”

I asked, “What comes after death?”

God said, “Die and see!”

“If life can be known only through experience,

then, O Lord, why are You needed?”

I asked.

The Lord came a little closer,

and said,

“I am experience itself!”

பிறப்பின் வருவது யாதெனக் கேட்டேன்

பிறந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்!

படிப்பெனச் சொல்வது யாதெனக் கேட்டேன்

படித்துப் பாரென இறைவன் பணித்தான்!

அறிவெனச் சொல்வது யாதெனக் கேட்டேன்

அறிந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்!

அன்பெனப் படுவது என்னெனக் கேட்டேன்

அளித்துப் பாரென இறைவன் பணித்தான்!

பாசம் என்பது யாதெனக் கேட்டேன்

பகிர்ந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்!

மனையாள் சுகமெனில் யாதெனக் கேட்டேன்

மணந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்!

பிள்ளை என்பது யாதெனக் கேட்டேன்

பெற்றுப் பாரென இறைவன் பணித்தான்!

முதுமை என்பது யாதெனக் கேட்டேன்

முதிர்ந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்!

வறுமை என்பது என்னெனக் கேட்டேன்

வாடிப் பாரென இறைவன் பணித்தான்!

இறப்பின் பின்னது ஏதெனக் கேட்டேன்

இறந்து பாரென இறைவன் பணித்தான்!

‘அனுபவித்தேதான் அறிவது வாழ்க்கையெனில்

ஆண்டவனே நீ ஏன்’ எனக் கேட்டேன்!

ஆண்டவன் சற்றே அருகு நெருங்கி

‘அனுபவம் என்பதே நான்தான்’ என்றான்!

BT Song 1769

Though the dark night of the soul is part of the spiritual life, as one matures in bhakti, one need not depend upon feelings and emotions to sustain devotion. The absence of emotional experience does not mean the absence of God. Greater maturity does not lessen love; it makes love less dependent upon feeling.

BT Song 1769 The Inner Awareness

Knowing You as You are,
Feeling You deep within,
I too walk
Along Your way. 1

Even when feeling fades,
Even when dryness comes,
I know that I remain
Within that inner awareness. 2

Though the love
I held at the beginning
May now appear
As though it were no more, 3

As the years pass
And experience matures,
Love too keeps growing
Until it reaches fulfilment. 4

The love that dawns
In the days of youth
Keeps growing,
And finds its fullness in old age. 5

After that fullness
Has finally come,
I too live
In it, day after day. 6

Knowing it from the beginning,
Growing within it,
And living with You
Each and every day, 7

Beyond all feelings,
Joined with You in relationship,
Walking with You
Is enough for me. 8

Gurukulam, 11-8-2026, night,
11.35

BT Song 1770

படைத்தான் படைப்பை எல்லாம்
மனுவுக்காக

மனுவைப் படைத்தான்
தன்னை வணங்க

This is a famous Tamil statement, which Christians often use to explain the reason God created us. However, the bhakti tradition in Hinduism goes beyond the idea of worship and points towards a relationship or fellowship with God. God created the Ātman not merely to worship Him, but to enter into relationship with Him.

It is interesting to note that there is no account in Genesis of Adam praising or worshipping God before the Fall. Rather, God Himself came seeking Adam and Eve in order to have fellowship with them. It is only after the Fall that the human response to God is presented in terms of worship.

As a bhakta, I too often seek such fellowship with the Lord and try to offer myself to Him. I understand this to be one of the purposes for which He has given me bhakti. I am still not sure why God created everything. But I know that, having received bhakti, I want to use this life for the fellowship for which He has drawn me to Himself.

BT Song 1770  Seeking Relationship

Even if we sing with our lips
And offer words of praise,
Even if we bow our heads
And worship Him. 1

If it is done without
A relationship within the heart,
All these acts
Will become empty. 2

Did He create us
Only to praise and worship Him,
Is that all
For which we were made? 3

For countless messengers
Are already there
Before Him,
To do all these things. 4

Beyond all these,
What is it that He sought?
Tell me, for what purpose
Did He create us? 5

Even nature
Sings His praise;
All that moves
Offers worship to Him. 6

Yet He created us
Seeking something
That is not found
Among all those others. 7

That relationship
Which He seeks
Exists nowhere
Except with us. 8

When we come
Seeking that relationship,
To grant it to Him—
That is the blessing indeed. 9

Gurukulam,
21-8-2026, night,
11.35

1766 புரிந்தும் புரியலை

அந்தச் சொல்லை
அனுதினம் தேடுறேன்
அதன்மூலம் என்னிலை
சொல்ல விழைகிறேன் 1

இதுவரை அறிந்த
எம்மொழி தனிலும்
அச்சொல் ஏனோ
அகப்படவில்லை 2

ஏதோ ஒன்றை
என்மனம் நாடுது
என்னவென்று
எனக்கும் புரியுது 3

ஆனால் அதனை
சொல்ல வழியில்லை
அதற்கான வாய்ப்பு
இன்னும் கிடைக்கலை 4

உடல்-மனத் தேவை
சொல்லிட வென்றால்
உள்ளது ஆயிரம்
சொற்கள் உலகில் 5

உயிரின் தேவை
என்று வந்தால்
அதற்கு உள்ளது
மறைகளில் வார்த்தை 6

இவற்றைத் தாண்டி
உள்ள ஒன்றை
எப்படி அடைவது
வழியும் தெரியலை 7

புரியாமல் அதுவும்
இருந்து விட்டாலே
போகட்டும் என்று
விட்டு விடலாம் 8

புரிந்தும் சொல்ல
வழியில்லை என்றால்
எவரிடம் சென்று
அதையும் கேட்கலாம் 9

ஆகவே மீண்டும்
உன்னிடம் வந்து
புரிந்தும் சொல்ல
தெரியாமல் தவிக்கும் 10

என்னிலை உணர்ந்து
எதுவெனப் புரிந்து
எப்படியேனும்
அதை நிறைவேற்று 11

குருகுலம்,
30-7-2026, இரவு,
11.45

BT Song 1767 சுவைத்தோர் அறிவார்

அனுதினம் அவனுடன்

வாழ்ந்துமே பாரு

அதன்பின் நடப்பதை

என்னிடம் கூறு. 1

துணிவும் தருவான்

துணையாக வருவான்

துவண்டு விழும்போது
தோளிலே அணைப்பான். 2

அன்னைபோல் வளர்த்து

தந்தைபோல் காத்து

தமையனாய் இருந்து
நண்பனாய் இணைவான். 3

கனவு போல் இது இருந்தாலும்

கற்பனை என்று பிறர் மறுத்தாலும். 4

சூழ்ந்து இருக்கும் அவனது அருளை

சுவைத்தோர் அறிவார் இந்த உண்மை. 5

நீரை விட்டுப் பிரிந்தால் தெரியும்

மீனுக்கு நீரின் தேவை என்னவென்று. 6

அவனை விட்டுப் பிரிந்து வாழ்ந்தால்

அதன்பின் புரியும் அவனது மேன்மை. 7

அந்த மேன்மையில் அனுதினம் வாழும்

அடியவர் அறிவார் அவனது தன்மை. 8

ஆகவே அந்த மேன்மையில் வாழ்ந்து

அவனது அருளில் தினமும் திளைத்து. 9

வாழும் பக்தன் சொல்வதைக் கேட்டு

அதன்படி நீயும் அனுதினம் வாழு. 10

குருகுலம், 1-8-2026, இரவு, 11.45

BT Song 1768 உன் பின் நான்

நாளும் பொழுதும் நல்லதாய்ப் போகணும்,
நானுனை நித்தம் எண்ணித் துதிக்கணும்.

என்கிற ஆசை இருந்தபோதிலும்,
நடப்பது என்னவோ வேறாக இருக்கும்.

நல்லதோ, கெட்டதோ, நாளும் போகுது;
நினைக்கினும் மறக்கினும், பொழுதும் கழியுது.

ஆகவே, காலம் இப்படிப் போகையில்,
முடிவு செய்வது நம் கையிலா இருக்கு?

விதிவிட்ட வழியிலே போகிறேன் என்பதா?
மதி சொன்னபடியே நடக்கிறேன் என்பதா?

அல்லது உன் சித்தம் அதன்படி வாழுகிறேன்
என்றுமே எண்ணி ஆறுதல் கொள்வதா?

ஆயினும், இவையெல்லாம் வார்த்தையின் ஜாலம்;
நடப்பது மட்டுமே உண்மை அனுபவம்.

அதனைக் கூற மொழி ஏதும் இல்லை;
ஆயினும், அதன்படி வாழ்வதே உண்மை.

ஆகவே, அந்த அனுபவமாகி,
அனுதினம் என்னை ஆட்கொண்டு நடத்து.

எப்படிக் காலம் போனால் என்ன?
நடத்தும் உன் பின்னே நான் போகும் வரையிலே.

குருகுலம், ஆகஸ்ட் 3, இரவு, 11.30

BT Song 1769 உள்ளான் உணர்வு

உன்னையும் அறிந்து
உள்ளாக உணர்ந்து
உன்வழி நானும்
நடக்கின்றபோது. 1

உணர்ச்சியும் இழந்து
வறட்சி வந்தாலும்
உள்ளாக உணர்விலே
இருப்பதை அறிவேன். 2

ஆதியில் கொண்ட
அன்பு இப்போது
இல்லாதது போலத்
தோன்றியபோதும். 3

ஆண்டுகள் ஓட
அனுபவம் முதிர
அன்புமே வளர்ந்து
முழுமை அடைந்தது. 4

இளமையில் தோன்றும்
அன்பு வளர்ந்து
முதுமையில் தானே
நிறைவு அடையும். 5

அந்த நிறைவு
வந்த பின்னே
அதிலே நானும்
வாழ்கிறேன் நாளும். 6

ஆதியில் அறிந்து
அதனுள்ளே வளர்ந்து
உன்னோடு அனுதினம்
வாழ்வதினாலே. 7

உணர்வினைக் கடந்து
உறவாலே கலந்து
உன்னுடன் நானும்
நடப்பதே போதும். 8

குருகுலம், 11-8-2026, இரவு,
11.35

BT Song 1770 நாடி வருவான்

வாயால் பாடி
வாழ்த்தினாலும்
தலையைத் தாழ்த்தி
வணங்கினாலும். 1

உணர்வில் உறவு
இன்றிச் செய்தால்
இவை யாவும்
வெறுமை ஆகும். 2

வாழ்த்த-வணங்க
மட்டும்தானா
நம்மை அவனும்
படைத்து வைத்தான்? 3

இவற்றைச் செய்ய
தூதர் கோடி
அவன் முன்னே
உள்ளபோது. 4

அவற்றைத் தாண்டி
எதை நாடி
நம்மைப் படைத்தான்
என்பதைச் சொல்லு. 5

இயற்கை கூட
அவனைப் பாடும்
இயங்கும் அனைத்தும்
அவனைத் துதிக்கும். 6

ஆனால் அவற்றில்
இல்லா ஒன்றை
நாடித்தானே
நம்மைப் படைத்தான். 7

அவன் நாடும்
அந்த உறவு
நம்மை அன்றி
எங்கும் இல்லை. 8

அதனை நாடி
வரும் போது
அதனைத் தந்து
வாழ்த்தல் நன்று. 9

குருகுலம், 21-8-2026, இரவு, 11.35