BT Song 196. வந்தேன் மீண்டும்
வந்தேன் வந்தேன் ஐயா நான்
வள்ளலைப் பாடி வாழ்த்திக் கொண்டாட
கண்டேன் கண்டேன் இங்குதான்
கருணையின் எல்லையை, காத்திடும் கடவுளை
தந்தேன் தந்தேன் என்னை நான்
தாயினும் பரிவு காட்டும் உன்னிடம்
கொண்டேன் கொண்டேன் உரிமைதான்
உன் குழவியாய் மாறி வந்ததால் நான்–வந்தேன்…
அழும் குரல் கேட்கலையோ உனக்கென்
அவலங்கள் புரியலையோ ஐயா உன்
வீண் இந்த மெளனம் எவ்விதம் ஞாயம்
நானெங்கு போவேன் பதிலும் வேணும்
பாராமுகமும் நீ கொண்டதில்லை
பக்தரிடம் உனக்குப் பிணக்கும் இல்லை
ஆயினும் நீ கொண்ட தாமதம் புரியலை
ஆனாலும் உன்னை நான் விடுவதாய் இல்லை
என்போல் பக்தனை எங்கே கண்டாய்
என்போல் அடிமை எவரை கொண்டாய்
ஆயிரம் காரணம் நீயுமே கூறினும்
அவற்றில் காணேன் இம்மியும் ஞாயம்
தினம் தினம் நமக்குள் இதுவென்ன வழக்கு
தெரிந்த உனக்கு இதுவல்ல அழகு
பிறர் வந்து ஞாயம் கூறுதல் தகுமோ
பிரிவினை என்பது நம்மிடை புகுமோ
25-09-2013. காலை 8. 40
196. I came
I came; I came Oh Lord
To praise, sing and celebrate the Charitable one!
I offered myself to you
who has more concern than a mother
I received the right
As reached you by becoming a child.
Didn’t you hear the cry of mine?
Don’t you understand my wretchedness?
How can I justify your unnecessary silence?
Where else can I go? I need the answer!
You never ignored me
You never had any contention with your bhaktas
Yet I cannot understand this delay of yours
I am not going to let you go
Where else have you found a bhakta like me?
Who else owned a slave like me?
Though you give thousands of reasons
I cannot see any tiny bit of justification in it
Why should we have this kind of strife every day?
This is not good for you who knows everything
Is it good for some others to mediate between us?
Can separation come in between us?
25-09-2013. 8.40 am. Gurukulam.
As usual I took my right to fight back with the Lord for His delay in listening to me. I won’t let Him go without giving any answer.
13-8-14
BT Song 197
இன்று காலை குளித்துக் கொண்டு இருக்கையில் சென்று விட்ட என் சில நண்பர்கள், உறவுகளை நினைத்தேன். உடன் குளிக்கும் போது முதல் எட்டு வரிகளை மனதில் எழுதினேன். (பலமுறை நான் இவ்வாறு செய்வது வழக்கம்). தற்சமய அத்வைத சித்தாந்தம் பற்றி ஒரு புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதன் சில சிந்தனைகளையும் எண்ணிய போது, மீதம் உள்ள வரிகளைப் பால் வாங்கப் போகும் போது மனதில் எழுதி, உடன் வந்து இப்பாடலை எழுதினேன்.
197. ஒரு உண்மை
சென்றாரே எல்லோரும்
சொந்தமென வந்தோரும்
வருவாரே மற்றோரும்
வாழ்க்கையில் உளமட்டும்
வந்த வண்ணம் போவது
வாழ்க்கையில் நிச்சயம்
இடையில் நமதென்று
ஏதுமில்லை சத்தியம்
உலகும் மாயையல்ல
வாழ்க்கையும் நிலையல்ல
இதனிடை எனதென்ற
எண்ணமும் சரியல்ல
கொடுப்பதும் அவனே
எடுப்பதும் அவனே
பொறுப்பு என்பது
மட்டும் நமதே
இதனை உணர்வோம்
இணைந்து வாழ்வோம்
இயன்றவரை பிறர்க்கு
உதவியும் செய்வோம்
எதிர்பார்த்து உதவாதே
ஏமாற்றிப் பறிக்காதே
தகுதி உடையோர்க்கு
தன்கை குறுக்காதே
கூடவே வாராரே
இறுதிவரை எவரும்
சேர்வதும் பிரிவதும்
வாழ்க்கையில் நிலையாகும்
இந்த உண்மை உணர்வோம்
இறைவனைப் பணிவோம்
இறுதிவரை இருப்பவன்
அவனென்று அறிவோம்.
26-09-2013, காலை, 6.30
This morning when I was taking a bath, I remembered some of my friends and relatives who have gone from life. Then while taking a bath, I wrote the first eight lines in my mind. (I have done this several times). That day I was reading a book on Advaita. When I was deeply thinking about some of its points, then when I went to get my milk, I wrote the rest of the lines in my mind and when I returned I copied them.
197. A truth
Everyone has gone
Who came as relatives
Rest will come in back
When I have something in life
Going as we came
Is the reality in life
In the middle nothing is ours
This is the truth
The world is not maya
But the life is also not permanent
Amidst this the ‘mineness’
Is also not correct!
He alone gives
He alone takes back
Responsibility is
Only ours
Let us realize this
Live together
As much as possible
Let us help others
Don’t help expecting in return
Don’t become miserly
Don’t grab by deceiving others
To those who deserve
None will come
Till the end
Union and separation
Will remain permanent in life
Let us understand this truth
And worship God
Till the end He alone remains with us
Let us understand this.
26-09-2013, 6.30. am. Gurukulam.
There is a beautiful Sanskrit sloka in Mahabharata:
–all collections end in dissolution, all tall things end in falling down, unions end in separation; life ends in death—quoted by P. V. Kane, History of Dharmasastra, Vol. I, Part I. Ch. 32. The Two Epics. Fn. 404. P. 372
But our bhakti in the Lord never ends viewing life only with pessimism but helps us to see our responsibility to make everyone to enjoy God’s gifts in life.
BT Song 198. வந்தேன் நானே
வந்தேன் வந்தேன் வந்தேன் நானே
வாழ்த்திக் கொண்டாடிடவே
உன்னைப் பாடி கொண்டாடிடவே
ஒவ்வொரு நாளிலும் உன்னருள் தேடியே
உன் பாதம் பணிந்து நான் உன்னை வாழ்த்த-வந்தேன்
என் தேவை என்னென்ன என்று நீ அறிந்ததால்
உன்னிடம் அவை கூறி நானும் பெறவேண்டி–வந்தேன்
கேட்கும் முன் அருளிடும் கோமான் நீ இருக்கையில்
கொஞ்சமும் தயங்காமல் என் தேவை கூறிட–வந்தேன்
பால் கேட்டால் விடத்தையே தரும் தாயும் இல்லையே
பரிவுடன் அவளினும் அருள்வாய் நீ என்றுதான்–வந்தேன்
ஆயினும் அறிந்திட அனைத்தினும் உயர்வான
உன் சித்தம் எதுவென்று உணர்ந்திட நானின்று–வந்தேன்
என் தேவை எதுவென எல்லாம் நீ அறிந்ததால்
உன் சித்தம் ஒன்றையே என்னிலே நிறைவேற–வந்தேன்
உன்னை நீ தந்ததால் ஒன்றிலும் குறைவில்லை
ஆதலால் அதுபோல என்னையே தந்திட–வந்தேன்
28-09-2013, காலை,8.45
198. I came
I came, I came I too came
To celebrate by praising you
To celebrate by singing!
Every day seeking your grace
And bowing at your feet and to praise you—I came…
As you know all my needs
To receive them by telling them to you—I came
Even before I ask you are there my King to give
Without any hesitation to tell my need—I came
There is no mother who will give poison if milk is asked
But as you will be more compassionate than her—I came…
To know the highest things than all other things
And to know your will today—I came…
As you know all my need
To establish only your will in me—I came…
As you gave yourself (to me) there is no shortage in anything
Therefore to give like you (back) to (you)—I came…
28-09-2013, 8.45. a.m. Gurukulam.
Another song based on Arunachala Kavirayar Rama Kathai. In that song Hanuman returns after seeing Sita at Ashoka garden in Lanka. When the anxious Rama saw him, knowing his anxiety, he first uttered the word ‘Kanden’ (saw I). Because by mistake if Hanuman says, ‘Sita was found by me…’ that may trouble Rama thinking that something happened to her before he could complete the whole sentence, Hanuman who earned the title ‘Solin selvan’ (rich in Words) fist uttered the word ‘found’, which revived and relaxed Rama. Then Hanuman tells, in what kind of wretched condition she lives in and how Ravana approached her to seduce and threaten her. But how she despised him by warning him that she has the capacity to burn him alive because of her chastity, but as it will bring defame to Rama’s valour, she let Ravana go alive’.
It is a beautiful song and the music is spell bounding. Those who knows Tamil can listen to it in Internet if they have time and interest: கண்டேன் கண்டேன் கண்டேன் சீதையை; கண்டேன் ராகவா;
Asking for our needs is our legitimate right. But more than that to know that He will give even before we ask is the essence of bhakti. But the climax in it is to know His will and abiding in Him.
BT Song 199 உண்மை உணர்ந்தேன்.
என்ன என் அறிவீனம்
என்ன என் பேதமை
தன்னையே தந்திட்ட
இறைவனை அறியாத-என்ன?
உயர்வான குடிப்பிறப்பு
ஊர்மெச்ச பல சிறப்பு
எல்லாம் இருந்தும்
இறைவனை அறியாத-என்ன?
அழகுடன் அறிவு
ஆண்டிடும் மேனமை
எல்லாமே எனதென்று
எண்ணியே நான் கொண்ட-என்ன?
யாரையும் மதிக்காமல்
எவர் சொல்லும் கேட்காமல்
என் ஞானம் ஒன்றையே
உயர்வாக எண்ணிய-என்ன?
எத்தனை செருக்கு
என்ன என் இறுமாப்பு
எல்லாம் இழந்து
தடுமாறிய போது-என்ன?
அறியாத காலத்தை
அவனும் மன்னித்து
அன்புடன் எனைத்தேடி
வந்து மீட்டான்-என்ன?
என் மேன்மை குப்பையாம்
என் கல்வி நஷ்டமாம்
என்செயல் வெட்கமாம்
எண்ணினால் துக்கமாம்-என்ன?
இறுதியில் உணர்ந்தேன்
இறைவனை அறிந்தேன்
என்னை இழந்த பின்
உண்மை உணர்ந்தேன்.-என்ன?
30-09-2013. காலை, 8.30
199. realized the truth.
What is my foolishness?
What is my ignorance
Not knowing the Lord
Who gave Himself?
What is the use of?
A noble birth
Several achievements
Not knowing God?
The thought that I have
Beauty with intellect
Ability for leadership
Are mine?
Not respecting anyone
Not listening to others
Considering only my wisdom
The way I thought highly about myself?
How much pride
What kind of arrogance
Though I stumble
Losing everything?
Forgiving the time
Of my ignorance about Him
He came after seeking me
And redeemed me
All my glory is garbage
My knowledge is waste
All my acts are shameful
If I think about them I feel sad
Finally I realized
I understood God
After losing myself
I experienced the truth.
30-09-2013. 8.30 am. Gurukulam.
A reflection of what Sevanand said in Phil. 3:5ff. Before knowing the Lord, though not openly bragging, there was a hidden pride about my birth, beauty, intellect and achievements. And when the Lord encountered me, then I realized how foolish I was to take them as credit. I realized they are more of a snare than a blessing, if I fail to realize that some natural talents that I have are gifts from God to serve others and not to take them as my inheritance because of my birth in some family or community. In fact, only after I became the bhakta of the Lord I saw how talented are others in their own way in spite of their birth or brought up. One time at Rewa when a farmer said that he does not know anything like me. But in response I said, ‘I don’t know how to plough the land. If you give me the bulls and plough, I will hurt myself first and will injure the bulls. But you are more talented than me in that field’. Then I told him the famous familiar story of a pandit (Brahmin), a businessman (vaisya) and a soldier (Kshatriya) crossing Ganga in a boat taken by a kevat (boat man, a shudra). First the business man asked the kevat does he know how to save and reinvest? And the response was ‘no’. Then he said he has wasted a quarter of his life. Listening to this soldier asked whether he knows how to protect himself and his own family, as usual the response was ‘no’. Then he said that he has wasted half of his life. Listening to them all, the pandit asked whether he ever learnt a simple ritual to do puja to earn merit. As usual when the ‘no’ answer came from the kevat, the pandit said that he wasted three fourth of his life. That time the boat caught in a severe whirlpool. Then the kevat asked them whether the three ever learnt swimming. And they said ‘no’. Then before jumping in the water to save his life, the boatman said ‘you all have wasted your whole of your lives’.
For the first time in my life I learnt to respect and accept other people as fellow human beings like me, though initially I struggled to have a good rapport with non-Indians.
13-8-14
BT Song 200. தெரியாமல் போச்சே
ஏதோ தெரியாமல் போச்சே
என்னை மீட்ட இறைவன் இவனென்று—ஏதோ….
எங்கெங்கு தேடியும்
ஏதேதோ நான் கற்றும்
எத்தனை செயல் செய்தும்
என்னென்ன தவம் செய்தும்—ஏதோ….
உலகை நான் கற்றும்
உயர்வை நான் பெற்றும்
வாழ்க்கையில் உயர்ந்தும்
வல்லமை நிறைந்தும்—ஏதோ….
முயற்சிகள் பல செய்தும்
முன்னேற்றம் பல அடைந்தும்
தளர்ச்சி அறியாது
தொடர்ந்து வாழ்ந்திருந்தும்—ஏதோ….
இறுதியில் ஒரு நாள்
உண்மை அறிந்தேன்
உதவாது எவையுமே
என்பதை உணர்ந்தேன்—ஏதோ….
நொறுங்குண்டு உள்ளத்தில்
நறுங்குண்டு ஆவியில்
வீழ்ந்தேன் அவன் பாதம்
விரைந்துமே அவன் மீட்டான். —ஏதோ….
30-09-2013 காலை,9.000
200. Somehow I didn’t know
Somehow I didn’t know
That this is the God who redeemed me?
Searching several places
Learning several things
Doing several acts
Doing so many penances—Somehow…
Though I learnt the world
Though I reached height
Though I progressed in life
Though I gained strength—Somehow…
Though I made several efforts
Though I made several progress
Without knowing my fall
Though I continued to live—Somehow…
Finally one day
I knew the truth
I realized that
None of them help—Somehow…
Broken in heart
Constrained in spirit
I fell at His feet
And quickly He saved me.
30-09-2013 9.000 am. Gurukulam.
This is based on Gopala Krishna Bharatiyar’s song: yedo theriyaamal pochude’ (Somehow I didn’t know, what then I can do?). A famous song about Nataraja. As I listened to that song the previous evening, the next morning when I was thinking about its meaning, I wrote this song. Then I compared my ignorance of not knowing the Lord and how finally He redeemed me.
Several songs that I listen to in Carnatic music about other deities help me to reflect my life and journey. Not only their music but their deep meaning still inspires me to write songs based on them about the Lord. Some may question it by asking, when our Lord can inspire us to write new songs, why should we copy or imitate them’?
For me all that God used to prepare me to become His bhakta can’t be abandoned now. God continues to use them to inspire me through my own culture and tradition. They are God’s gift in my heritage, though they may not directly point out the Lord. As I have said a lot on this subject, there is no need here to repeat them again.
13-8-2014
Leave a Reply