BT Song 771
After writing the previous song, as I got in the mood to praise God, I wrote this song to express that joy that I found in singing his praises; I wrote this song to praise him one more time.
BT Song 771 துதித்து வாழ்வேன்
உன்னைத் துதிக்க
உருகுது நெஞ்சம்
உனக்காக வாழத்
துடிக்குது கொஞ்சம்
அதற்கென அடைந்தேன்
உன்னடி தஞ்சம்
அருளுக்கு இனியேது
அடிமைக்கு பஞ்சம்
நினைவெலாம் நிறைந்து
நீயெனை ஆள
நெஞ்சம் நெகிழ்ந்து
நானுனைப் பாட
அறிவோடு மனமும்
இணைந்து துதிக்க
அதையெண்ணி உயிரும்
மகிழ்ந்து களிக்க
படைத்தது இதற்கு
என உணர்ந்தேனே
படைத்ததின் பயனை
நான் அடைந்தேனே
துதிக்கும் துதியில்
நீ மகிழ்வாயே
துதிக்க மேலும்
அருள் தருவாயே
இதனினும் இன்பம்
எதனில் இருக்கும்
எவ்விதம் தேடினும்
வேறெங்கு கிடைக்கும்
பலமுறை சுவைத்தும்
தெவிட்டாத இன்பம்
இதுபோல் உலகில்
வேறெங்கு இருக்கும்
உன்னை மட்டும்
சிந்தையில் வைத்து
உன் புகழ் பாடி
நாளும் துதித்து
உன்னடி போற்றி
வந்து பணிந்து
உலகினில் இருப்பேன்
நானுமே வாழ்ந்து
குருகுலம், 10-10-2017, இரவு 11.30
BT Song 771 I will live praising you.
My heart melts
As I praise you
It is longing to live
Only for you
For that I took
Refuge at your feet (now)
Therefore there won’t be
Any shortcoming of your grace!
As you rule me
By filling my thoughts
As I sing you
My heart loves you
Along with mind, buddhi
Also sing your praise
Thinking that
My atman also rejoices
I realized that
I am created only for this
I received the reward
For which I am created
You too rejoice
As I praise you
You will give
More grace to sing about you.
Where is the bliss
Anywhere else?
How can I get it?
However diligently
I search for it?
How many time I enjoyed
The joy which is not boring
Where else it will be available
In this world?
Keeping you only
In my mind
Praising you everyday
By singing your glory
Coming to your feet
Worshiping you
As I will live
On this earth!
Gurukulam, 10-10-2017, 11.30 p.m.
BT Song 722
See for comments: That my neighbour in my life
BT Song 772 என் அயலான்
அடிபட்டுக் கிடந்தேன்
அரைகுறை உயிருடன்
அவ்வழி சென்ற
பலரும் பார்த்தனர்
இதயம் இருந்தும்
இரக்கம் இருந்து
ஏதோ காரணம்
சொல்லியே சென்றனர்
இருந்தேனா இறந்தேனா
எனவும் பார்க்கலை
அடிபட்டு ஏனங்கு
கிடந்தேன் கேட்கலை
அவரால் உதவி
செய்யவும் முடியல
பிறருக்குத் தகவல்
கொடுக்கவும் வழியிலை
விரும்பா தெய்வம் நீ
விரும்பியே வந்தாய்
அயலான் தான் நீ
ஆயினும் நின்றாய்
உதவிட எவரும்
சொல்லாத போதும்
பணயமாய் உனைவைத்து
பணிவிடை செய்தாய்
விரும்பாத வேண்டாத
உன்னையும் புரிந்தேன்
என் தேவை அறிந்து
உதவிய போது
உன் மேன்மை உணர்ந்து
உன்னடி பணிந்தேன்
வெறுத்த உன் மூலம்
உய்வும் அடைந்தேன்
தேவை உள்ளவர்
அயலார் ஆயினும்
தேவையை உணர்பவர்
தெய்வத்தை காட்ட
தன்னலம் மறுத்துப்
பணி செய்யும் போது
மனித நேயம்
மலர்ந்திட செய்கிறார்
குருகுலம், 12-(13)-10-2017, இரவு 12.10
BT Song 772 My neighbour
I lay down beaten thoroughly
With little life left
Many who crossed
Saw me
Though they had compassion
To help me
They left and went
By giving some other reasons.
They never bother to see
Whether I am alive or dead?
Why I was laying down there
They never asked about it?
They were unable
To help me.
There is no chance for them
To inform others also.
The god who I never liked
You came even though I never asked you!
Of course you were an outsider
But stood next to me
Even though
No one asked you to help me
Taking the risk even of your life
You served me.
Then I recognized you
Whom I neither liked nor wanted.
Recognizing my need
When you helped me
Realizing your greatness
I bowed at your feet.
I was redeemed through you
Who I hated very much.
Those who are in need
Are strangers to us!
When we recognize their need and serve
We show God to them.
Giving up our personal interest
When we serve them
We help humanitarianism
To blossom again.
Gurukulam, 12-(13)-10-2017, 12.10. Am.
BT Song 773
For comments see: Mere projection of brain?
BT Song 773 கற்பனையா
எழுதுவதெல்லாம் அனுபவம் தானா
என்வாழ்வில் இவை நடந்தவை தானா
இதயத்தில் வந்த கற்பனைகளையே
எழுத்தில் வடித்துத் தந்துவிட்டேனா
சிறு பொறியாக வந்த எண்ணத்தை
சிறகுகள் கட்டிப் பறக்க விட்டேனா
சிந்தையில் தோன்றிய கற்பனைகளுக்கு
வண்ணங்கள் பூசி உலவ விட்டேனா
அன்பு, அடக்கம், பண்பு, பணிவு
ஆத்திரம், கோபம், எரிச்சல், வெறுப்பு
இன்னும் பலவித குணங்கள் எல்லாம்
உண்மையில் உன்னிடம் காட்டிவிட்டேனா
இவைகளை எல்லாம் கற்பனை செய்து
எனக்குள்ளாக நானே பேசி
உன்னுடன் பேசுறேன் என்றுமே எண்ணி
உண்மையில் என்னையே ஏய்த்து கொனண்டேனா
உறுதியாய் எனக்குத் தெரியவும் இல்லை
உண்மை எதுவென புரியவும் இல்லை
பிறருக்கு கூற ஏதுமே இல்லை
பிறர் அதை நம்பத் தேவையில்லை
எனக்கும் உனக்கும் உள்ள உறவை
எவருக்கும் சொல்லத் தேவையில்லை
எழுத்தில் எழுதிக் காட்டுவதெல்லாம்
என்றும் முழுதாய் இருப்பதும் இல்லை
குருகுலம், 14-10-2017, 11.30
BT Song 773 Mere Imaginations?
What all I write (about my sadhana) are real experiences?
Did they all actually happen in my life?
Or did I put in words
All that I merely imagined in my mind?
Did I manage to soar high to fly giving wings?
To the small thought that came as mere imagination?
Did I give various colours to
All those imaginations that came to mind?
Did I really showed
My love, humility, character and obedience
Anger, irritation, hatred and aversion
And many more of my nature to you in truth?
Merely imagining about them all
Then talking only within me
Merely imagining that actually I am talking to you
Did I really deceive myself?
I don’t know for sure
Which one is true, I cannot understand
There is nothing to share with others
There is no need for others to believe them.
The relationship that we have for each other
There is no need to share with anyone
All that I put down in words
Need not be complete in themselves.
(Need not express that completely)
Gurukulam, 14-10-2017, 11.30 pm.
BT Song 774
As I went to the dhyana mandapam this morning, I began to recall my reflection last night about writing poems and my experience in my bhakti. Again I sat for some time reflecting about it—how far it is true or not. Then I began to pray. While I was praying, as the inspiration came, stopping my prayer, I wrote this poem.
774 உள்ளான உணர்வோடு
எனக்குள்ளே ஆழ்ந்து
என்னையும் மறந்து
என் சிந்தை தன்னை
உனக்குள் வைத்து
நீ பேச நான் கேட்க
மனச்செவி திறந்து
நீ பேசும் மொழியினை
நானும் புரிந்து
உள்ளான உணர்வோடு
உவகைப் பெருக்காலே
உன் வேத வாக்காலே
நீ சொல்லக் கேட்டு
உணர்ந்திடும் ஒன்றைக்
கற்பனை என்று
எப்படி ஏற்க
என் மனம் மறுக்குது
மனதுக்கும் மூளைக்கும்
இடமும் உண்டு
உள்ளமும் இதனை
உணர்ந்திடும் நன்று
ஆயினும் அவற்றுக்கு
எல்லையும் உண்டு
அவற்றுக்கு அப்பால்
உறவாடிக் கொண்டு
ஆவியில் அதையும்
புரிந்து கொண்டு
ஆனந்தம் காண்பது
பக்திக்கு உண்டு
குருகுலம், 15-10-2017, காலை 11.10
BT Song 774 With inner feeling
When I drown within me
Forget myself
Keeping my mind
In you,
Opening my ear
To listen to you
And understanding
What you say,
With inner sense
With overflowing joy
Listening through your
Holy Veda,
My mind refuses to
Accept that
Which one I understand (and say that it is)
Mere imagination!
There is place for
Both heart and mind,
My spirit also
Understand this clearly.
But they too have
Their own limitation
But transcending beyond them,
When I have fellowship with you
It is possible for bhakti
To understand it
Also in my atman
To experience that joy
Gurukulam, 15-10-2017, 11.10 pm.
BT Song 775
After my morning meditation and prayer, I took the books to read. But suddenly I began to think about my nature and said to me that no one needs to come and point out all my shortcomings as they are crystal clear to me. Then I began to think of some of those shortcomings and stopped reading. I took notes and wrote this song.
BT Song 775 யாரும் சொல்ல வேண்டாம்
பிறர் வந்து கூறத் தேவையில்லை
புதிதாக கூற ஏதும் இல்லை
என் மன ஓட்டத்தை அறிந்த எனக்கு
இனியொன்று கூறத் தேவையில்லை
சஞ்சலம் எனக்குச் சொந்தம் ஆச்சு
சந்தேகப் படுவது பழக்கமாச்சு
நிலையில்லா புத்தி நிலையாகி போச்சு
நொடியிலே மாறுதல் வழக்கமும் ஆச்சு
இளகிய மனசு சற்று இருந்த போதும்
எளிதில் இரங்கி உதவ மாட்டேன்
உதவ உள்ளமும் விரும்பிய போதும்
உதவ மறுக்கக் காரணம் தேடுவேன்
கருமித் தனத்தைக் காட்ட மறுத்து
எளிமை என்ற போர்வைக்குள் மறைவேன்
காசு-பணம் எண்ணும் போது
கருத்தாய் கணக்கு அதிகம் பார்ப்பேன்
மெத்தப் படித்த மேதை என்று
என்னை நானே எண்ணிக் கொண்டு
உளறிக் கொட்டி, கிளறி மூடி
உருப்படாமல் எழுதி வைப்பேன்
போகும் நேரம் நெருங்கும் போது
புத்தி வந்து பயனும் என்ன
ஏதோ இரங்கி நீயும் மீட்டாய்
அதனைப் புரிந்து வாழ்ந்திருக்கேன்
குருகுலம், 16-10-2017, காலை 11.10
BT Song 775 Nobody needs to tell me.
There is no need for one to say about it
There is nothing new to say anything new!
As I understood the nature of my mind
There is no need to add anything further to it.
Chanchal (frustration) becomes mine for ever
Doubting has become my habit.
Having an unstable mind becomes a stable fact
Change within a few seconds becomes routine one.
Though I have a soft heart
But I won’t easily take pity on others to help.
Though heart desires to help
It will also seek reasons not to do that.
Not to disclose my miserliness
I will hide under the blanket of simplicity.
When it comes to money and materials
I will calculate the account very diligently.
Thinking me
As if a learned person
Babbling several things
I will put in writing
What is the use of realizing this?
At the end of the life
Somehow taking pity on me Your redeemed me
Realizing this I am living each day.
Gurukulam, 16-10-2017, 11.10 am.
Leave a Reply