[See for Tamil commentary at the end]
In the third week of February 1985, when I was at Gonda (U.P.), I was reading Luke 7:36-50. Then I was visualizing that scene and began to meditate upon it. The way the Lord accepted a devotee as she melted my heart and as I began to meditate tears began to roll down. Immediately I wrote this song
3. பரிமளத் தைலமோ
பரிமளத் தைலமோ கரங்களில் இல்லை
பாவியென் கண்களில் கண்ணீரும் இல்லை
பரமனே உன்பாதம் துணிவுடன் அண்டி
பணிந்திட இன்னும் மனதுமே இல்லை
–பரிமளத் தைலமோ
மயங்கினாள் ஒருபெண் தன்நிலைக் கண்டு*
தியங்கினாள் பாவத்தின் கொடுமையைக் கண்டு
அண்டினாள் அவன் பாதம் திடமனம் கொண்டு
அருளினான் மன்னிப்பு அவள் நிலைக் கண்டு
–பரிமளத் தைலமோ
மாந்தரின் பழிச்சொல்லை ஏற்றிடத் துணிந்தாள்
மன்னன் முக்தேசனின் மலரடிப் பணிந்தாள்
போக்கிடமற்ற உன் ஆக்கினை தனையே
“போக்கினேன் நீ போ” சமாதானத் தோடென்றான்
–பரிமளத் தைலமோ
என்நிலை அறிந்தே உன்னடி வந்தேன்
ஏற்றிடாயோ ஏழை என்னையும் நீயே
போக்கிடம் புகலிடம் வேறொன்றும் அறியேன்
காத்திடும் ஏழையைக் கருணையின் நாதா
–பரிமளத் தைலமோ
*மயங்கினாள் மரியாள் தன்நிலைக் கண்டு
I don’t have the aromatic oil.
I don’t have the aromatic oil on my hand
I don’t have tears also in my eyes
Neither I have a couragious heart
to seek and bow at your feet
One woman got remorse on seeing her condition
She was shocked by the cruel nature of her sin
Taking courage, she approached His feet
He bestowed forgiveness on seeing her condition
She was ready to accept the insult by others
And bowed at the feet of the King Muktesan
‘Go in peace as I have removed your punishment
Which cannot be removed otherwise’, He said
Knowing my condition, I came at your feet
Won’t you accept me this poor man?
I don’t know any other place of refuge
Save me O Lord of Grace
My initial response to the gospel was the answer I got for my inner question: Why I cannot live a perfect life even for a single day. In spite of my search with my limitation within my Hindu tradition I never got a pragmatic answer that would satisfy my inner longing. Rationalistic explanation of failure and a philosophical approach never convinced me. But for the first time I got the direct and straight answer which pierced my atman. (See my article: ‘I Found my Guru’ in my blog). So naturally any incident that depicted my story in a different form always moved my heart. Bhakti demands and expects direct answer and response from God and not mere philosophical explanation or theological statements.
Though bhakti in Hindu tradition has a rich meaning, its pluralistic relativism gave a safe excuse for me to evade any confrontation in my atman about my own failures. Though karma and Time are often blamed, sin rarely got attention. In fact, as we know well, the sinful nature of the atman is never recognized explicitly in Hinduism—though there are plenty of references about the sin in our lives. Whereas in Muktiveda, though there is plenty of scope for anyone to get some response for their need—healing, power encounter, unity with God, love for God and fellow human beings, social justice, etc., yet one central theme that runs from beginning to the end is redemption and restoration from our fallen status.
Separation of every kind is one agony that torments our soul. When we miss a small thing, unless we get it back or know where it went, we don’t find peace or rest within us. In human relationships I don’t need to explain the pain of separation, as we all are experiencing it often in our lives. But when it comes to the separation of us from God it never strikes us too much. Because we take God’s grace and presence for granted. If my understanding is correct, in Hinduism the reconciliation with God after his separation from me is easy one. Through prayaschitta, repentance, vows, appeasement etc., I can easily reconcile with God. Ready-made remedies are available if I feel that God is upset with me and has moved away from my life by afflicting me through so many unfortunate events.
But when it comes to bhakti, it is a completely different picture. In Bhakti tradition, God cannot be separated from me in spite of my short comings—including sin. Manikkavasagar says, ‘one who is caught in the net of bhakti’. In another song he says :
பால்நினைந் தூட்டுந் தாயினுஞ் சாலப்
பரிந்துநீ பாவியே னுடைய
ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி
உலப்பிலா ஆனந்த மாய
தேனினைச் சொரிந்து புறம்புறந் திரிந்த
செல்வமே சிவபெருமானே
யானுனைத் தொடர்ந்து சிக்கெனப் பிடித்தேன்
எங்கெழுந் தருளுவ தினியே
–ஜி. வரதராஜன், திருவாசகம், விரிவுரை, சென்னை, பழனியப்பா பிரதர்ஸ், நான்காம் பதிப்பு, (1971), 1995, பிடித்தப் பத்து. பாடல்
ப. 553
Like a mother who feeds her baby by remembering (its hunger), you, one who melted my body and increased inner light…..I caught you firmly seeking after you. Where else can you go?—Tiruvasagam, Pidittappattu, song 9.
We can quote plenty of such songs from other saints like Meera and others. But in all these either we can get back God easily (through rituals) or He cannot escape from a true bhakta.
Particularly in Kanta/Rati bhava, the relationship between God and the devotee as ‘nayaki-nayaka’ bhava (romantic) the separation from God is a dominating theme in bhakti tradition unlike in other kinds of bhakti (parental, friendship, child, slave etc. See Understanding Hinduism, in bhakti), in romantic bhakti, a devotee will not only express the pain of separation in moving words but will criticise, condemn and demand the relationship back from the deity.
But in Muktiveda it is not God’s separation from me but my separation from God because of my disobedience and sin which pains Him more than me. And He took that initiative to seek after me. Like the father in the story of the Prodigal son, He runs to meet His lost son and try to pacify the eldest one who refuses to join the feast who also insults his father before the invited guests. Repentance though not mere remorse but a resolution not to repeat it again is a common theme both in Hinduism and Muktiveda, yet reconciliation with the offenders is crucial in Muktiveda. Here my private bhakti with my private God is not enough. Here bhakti takes a new turn for me in my faith in the Lord. As Hindu scripture is a vast ocean, anyone can quote similar concepts from various texts. But in practical life, my bhakti in the Lord demonstrated God’s love on the Cross by seeking after me. That love also demonstrates the pain of my separation from God and helps me to turn back to Him again and again with two marks of remorse and reconciliation through repentance. As sin in one way or the other affects my relationship with my fellow human beings, mere remorse without reconciliation with the offended party, repentance is not possible. This checks my bhakti not making it as mere sentiment or blackmailing God to trap Him in my private bhakti treating Him as my private deity. My bhakti stands or falls with my relationship with others as well as God. But it will never become a ‘one man operated corporation’. In this sense bhakti theology in Muktiveda stands unique for me as we never have a PRIVATE GOD, though we will have PERSONAL RELATIONSHIP with Him.
This new understanding: my separation from God and the pain that it creates to Him, the way he seeks and reconciles me with Him gave a new meaning to my bhakti. All other understanding about Muktiveda became an aid for me to understand this new concept intellectually. But when my intellect fails when rationalism overcomes, bhakti helps me to take refuge in Him. For me this goes beyond even the saranagati concept in Hinduism in general and Vaishnavism in particular. In Hinduism I surrender because of helplessness that I feel in spite of my efforts but in Muktiveda God’s assurance that ‘nothing can separate me from the Love of God’ as He took the initiation first. This surrender is more a ‘position’ for me in the Lord than an ‘action’ from my part. At the same time it is not a mere ‘passive’ position but an ‘active’ one from my side. I don’t throw up my hand and then surrender but continue to do my part while positioning myself strongly in Him through surrender.
However, there is an interesting account in the book: Jesus Through Middle Eastern Eyes about this parable. (Illinois, IVP Academic, 2008) According to Kenneth E. Bailey the woman didn’t weep because of her sin, but the way the Lord was humiliated by His host Simon. She came to meet the Lord to extend her gratitude for the forgiveness which already received. When she noticed that the Lord was humiliated by the host, she performed all the three acts of kissing, washing and pouring oil as the mark of welcoming the guest. Instead of rebuking her, the Lord accepted her and humiliated His host and proved that He is the true prophet. This new (and correct) interpretation further enhanced my bhakti in the Lord by identifying with that woman. Here is the extract from the book for a clear presentation by Bailey:
Clearly, Jesus had been proclaiming his message that God loves sinners. The Pharisees did not agree, because in their view God cared for the righteous who kept the law. Jesus, a young rabbi, was just getting started, and they could yet correct and mould him, or so they apparently assumed. As a group, his elders could come together and offer the badly needed advice. Also Jesus had already declared himself to be a prophet (Lk 4:24). This possibility needed to be investigated, so a meal was planned and Jesus invited.—p. 242
…As Jesus entered the house, all the traditional courtesies were omitted. Customs required a kiss of greeting, usually on the face. After the guests were seated….water and olive oil would be brought for the washing of hands and feet. Only then could the grace be offered. Finally the guests would recline on the couch (or couches) and the meal would begin. The Babylonian Talmud says, “Our Rabbis taught: The absence of oil is a bar to the saying of grace…. R. Zuhamai said: “Just as a dirty person is unfit for the Temple service, so dirty hands unfit one for saying grace.” [Babylonian Talmud, Berakot 42-43; 53b]. (p.242)
…The minimum Jesus could expect would have been a kiss of greeting, a little water for his feet and some olive oil with which to wash and anoint himself….In the story the omission of these three courtesies is mentioned specifically by Jesus. No one in the room could have failed to observe their omission. When these common acts of welcome were omitted, Jesus had the full right to say, “I see that I am not welcome here!” and leave, flushed with anger. This is not the way he responded. (p.243)
Jesus observes that the woman is the only person in the room who feels the pain of his rejection by Simon and the other guests. They snubbed him. She does her best, at considerable risk, to oppose them in public, demonstrating solidarity with him and trying to compensate for their rudeness. She entered into his suffering, and he felt her compassion. (251)
…Here Jesus is expected to apologize for the woman’s “outrageous” acts that are obviously an attempt to compensate for the host’s failures. If Simon wishes to insult his guest, what business is it of hers to interfere and try to blunt his purpose? To intervene by doing the very things the host deliberately chose not to do is an affront to the host and everyone knows it. Jesus can (1) reject her, (2) apologize for her actions or (3) defend her. Jesus did not reject her….In stead, Jesus chooses to defend her by attacking the host with a coup de grace. (p.255)
…Simon and his guests choose to humiliate Jesus. The woman alone feels the pain of Jesus’ public humiliation and steps in to join that suffering and, as much as possible, alleviate it. In the process the woman earns the intense anger of the circle of guests. She spoils their carefully laid plans by honouring the one they deliberately humiliated. (p.255)
Jesus attacks Simon in public in his own home. He is not a fool and must have (p.256) a very good reason for launching such a public attack….’ (pp.256-57)
Simon and his friends invited Jesus to a meal so that they could cross-examine him, discover if he was or was not a prophet and chastise him for accepting sinners.(p.258) A true prophet for Simon was someone who avoided sinners—particularly female sinners! For Jesus, true prophethood involved getting hurt for sinners by confronting their attackers. As the story/parable ends, Simon is under the glass and is challenged to accept offered forgiveness, respond with love and revise the default setting of his outlook on the world’. (pp.258-59).
Those who want to understand so many other parables in its Middle East setting and also several other incidents in the life of the Lord and His teaching, this book is essential reading. So many things which so far remained as confusion and contradiction in Muktiveda get cleared by this book. Excellent one! Grab this book and began to read it.
1985-ல் நான் உ. பி. கோண்டாவில் இருந்தபோது, முக்திவேதத்தில், புதிய ஏற்பாட்டில் லூக்கா எழுதிய புத்தகம் 7:36-50 படித்துகொண்டிருந்தபோது, அந்த காட்சியை கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தி அதைக்குறித்து தியானித்துக் கொண்டிருந்தேன். முக்தேசன் அப்பெண்ணை அவள் இருக்கும் நிலையிலேயே ஏற்றுக் கொண்டது என்னை மிகவும் நெகிழவைத்தது. உடன் இப்பாடலை எழுதினேன்
’ஒருநாளாவது என் இதயம் விரும்பும் பரிசுத்தமுடன் என்னால் ஏன் வாழமுடியவில்லை என்ற கேள்விக்கு முக்தேசனில் விடைகிடைத்ததே அவனில் என் பக்தி ஆரம்பிக்க காரணமாக இருந்தது. பாவத்திற்கும், வாழ்வின் தோல்விகளுக்கும் இந்து சமய மறைகளில் பலவிதமான பதில்கள் கூறப்பட்டாலும், அவை எனக்கு ஒரு தெளிவான விடையை, வழியை தரவில்லை. பாவத்தைகுறித்த நடைமுறை விளக்கங்களோ, தத்துவ முறையான விடைகளோ எனக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை. முதன் முறையாக முக்தி வேதத்தில் நேரடியான, என் ஆன்மாவை ஊடுருவிய பதில் தெளிவாகக் கிடைத்தது. (இதே இணையதளத்தில ‘I Found my Guru’ என்ற கட்டுரையை பார்க்கவும்). எனவே என்நிலையை விவரிக்கும் எத்தகைய காட்சிகளும் என் இதயத்தை உருக்குவதாக அமைந்தது. பக்தி நேரடியான விடையை எதிர்ப்பார்கின்றதே தவிர, தத்துவ விளக்கங்களை அல்ல.
இந்து சமயத்தில் பக்தி ஒரு சிறந்த வழியாக இருந்தபோதும், இந்து சமயக்கோட்பாடுகள் பன்முகத்தன்மை கொண்டவையாக இருப்பதால் என் ஆன்மாவின் தோல்விகளுக்கு, கேள்விகளுக்கு பலவித சாக்குப்போக்குகளும், மழுப்பலான விடைகளும் அதிகம் காணப்படுகின்றன. காலத்தையும், கருமத்தைக் குறித்தும் அதிகம் கூறப்பட்டாலும், பாவத்தைக்குறித்த கருத்து மேம்போக்காகவே இருக்கின்றது. இன்னும் சொல்லப்போனால், பாவத்தைக்குறித்த பல கருத்துக்கள் இருந்தாலும், ஆன்மா பாவமற்றது என்பதில் மிகவும் தெளிவான கருத்தே நிலவுகின்றது. ஆனால் முக்தி வேதத்தில் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை நம் பாவத்தின் தன்மையிலிருந்து கிடைக்கும் மீட்பே முக்கியமாக உள்ளது.
பிரிவு என்பது நம் ஆன்மாவை மிகவும் கலங்கடிக்கக்கூடிய ஒன்று. அன்றாட வாழ்விலேயே ஒரு சிறு பொருளை இழந்தாலோ, அல்லது அது எங்கு சென்றுள்ளது என்பது தெரியாமலிருந்தாலே அது நமக்கு மிகவும் துன்பத்தைத் தருகின்றது. மனித வாழ்வில் உறவில் ஏற்படும் பிரிவு பற்றி நான் கூறவே வேண்டாம். ஆனால் இறைவனுடன் நமக்கு ஏற்பட்டுள்ள பிரிவினைப் பற்றி நாம் அதிகம் சிந்திப்பது இல்லை. ஏனென்றால் இறைவனின் கருணையையும், அவனது பரிவையும் நாம் மிகவும் எளிதாக எடுத்துகொள்வதுதான் காரணம். நான் அறிந்தவரை நம்மிடம் இறைவனுக்குள்ள பிரிவினையை இந்து சமய கருத்துக்களின் படி நாம் எளிதாக நீக்கி விடமுடியும். மனம் திரும்புதல், பரிகாரம், பூஜை போன்றவற்றின் மூலம் நாம் எளிதாக இறைவனுக்கும் நமக்கும் உள்ள பிரிவினையை அகற்றிவிடமுடியும். இறைவனுக்கு நம்மீது உள்ள கோபத்தின் காரணமாக வாழ்வில் உண்டாகும் துன்பங்கள், விபத்துக்கள், போன்றவற்றை பலவித பலி, பூஜைகள் மூலம் அகற்றி விடமுடியும்
ஆனால் பக்தி என்று வரும்போது, இத்தகைய சடங்குகள், பரிகாரங்களைத்தாண்டி சிறுத்தொண்டர் வார்த்தையின் படி ’இறைவனது அன்பை விட்டு எதுவும் நம்மை பிரிக்காது’–நம் பாவம் உட்பட. ஆன்மாவிற்கும் இறைவனுக்கும் உள்ள பிரிவினைக்கு காரணமான பாவத்தன்மையை போக்கவே இறைவன் முக்தேசனாக திரு அவதாரம் செய்தான். ஆனால் அதை உணர்ந்து நாம் அவனடியாராக மாறாதபோது, நம்பாவத்தன்மையினால் பிரிவினையை உணராது, பல பரிகாரங்கள் மூலம் இறைவனுடன் உண்டாகும் தற்காலிகத் தொடர்பில் நாம் திருப்தி அடைகின்றோம். அவனடியாராக மாறியபின் அவனையும் நம்மையும் பிரிக்கும் செயல்கள் மூலம், நாம் பிரிவினைத் துயரை உணர்ந்தாலும், பக்தியின் மூலம் அவனது அருளை நினைந்து மீண்டும் மீண்டும் அவனடி நாடுகிறோம்.
Leave a Reply