BT Songs 1401 to 1500

Bhakti Theology Songs 1401 to 1500

Song 1401

The way the war on Ukraine divided families, countries and even ideology at the cost of humanitarianism is the greatest tragedy of this century.  Who is wrong and who is right is not the question here.  Who is affected and how to end such an atrocity is the big question before humanity now.  In the past wars between two countries affected very limited people, but now it affects the entire humanity as we are living in a global village.  So the only remedy for this is to go back to the root of our life: showing love to live with others, allowing everyone to live as per the golden rule: LIVE AND LET LIVE.

1401மனித நேயம்

அன்புமே காட்டி

அருளினைக் கூட்டி

அனுதினம் வாழ

மனதுமே நிறையும்

வம்பினைத் தேடி

பிரிவினை செய்ய

வாழ்வும் வெறுமை

ஆகியேப் போகும்

நம்மையும் படைத்து

அன்பால் இணைத்து

வாழ்ந்திடச் சொன்னான்

இறைவன் உலகில்

பிரித்துமே வைத்து

பிறரையும் அழித்து

ஆளுகை செய்திட

முயல்கிறான் மனிதன்

தன்னையேத் தந்து

வாழ்ந்திடும் போது

பெறுவது அதிகம்

புரிந்திட வேண்டும்

கையினைக் குறுக்கி

பொருளினைச் சேர்த்தால்

இழப்பது அதிகம்

உணர்ந்திட வேண்டும்

இறைவன் படைப்பில்

உள்ள அனைத்தும்

இசைந்து வாழும்

வாழ்வினைக் கண்டும்

மனிதன் மட்டும்

பிரிந்து கொண்டு

தனித்து நிற்பது

மாபெரும் துயரம்

இறைவன் இயற்கை

இரண்டும் செய்யா

செயலை ஏனோ

மனிதன் செய்து

இயற்கை யோடு

தன்னை அழிக்க

பெறுவது எது

புரிய வில்லை

ஆகவே நாம்

மனித நேயம்

அழிந்து போக

இடம் தராமல்

அன்பைக் காட்டி

அருளைக் கூட்டி

அனுதினம் கூடி

வாழ வேண்டும்

குருகுலம், 8-7-2022, மாலை 5.30

1401 Humanitarianism

Our heart will be full

When we live

By showing love

And grace to others

Seeking contention

And if we divide

Then life will

Become empty

God creating the world

And us,

Asked us to live

Together with love

But man dividing and

Destroying each other

Try to

Rule everyone

We should understand that

When we live

By sacrificing ourselves

We receive more

If we accumulate

More and more

We will lose all

This we should realize

Even after seeing

The harmony in nature

And the way they

Live together

It is a great tragedy

Only when human alone

Stand alone

By division

Human beings

Doing what both

God and nature

Never do

As destroy themselves

And nature

What we are going to gain

This is not clear

Therefore not

Allowing the

Humanitarianism

To be destroyed

Showing love

And remaining graceful

We should live

Together everyday

Gurukulam, 8-7-2022, 5.30 p.m.

Song 1402

Another song thanking and praising God for His relationship and giving this life to sing and worship Him.

1402துதிப்பாடிகளிக்க

தனியாக முடியாது

நானதை அறிவேன்

துணையாக நிற்கிறாய்

நானதை உணர்ந்தேன்

இதுபோதும் என்று

நானுமே சொனேன்

எவ்விதம் நன்றியை

நானுமே சொல்வேன்

கசிந்திடும் கண்ணீரை

காணிக்கை ஆக்கி

கரைந்திடும் இதயத்தில்

காதலை பெருக்கி

நொடிதோறும் மனதில்

உன்புகழ் ஏத்தி

என்னையேத் தந்தேன்

உன்னடிப் போற்றி

போற்றிடப் போதிய

சொல்லின்றி போயினும்

போற்றிடச் சூழ்நிலை

இல்லாத போதும்

போற்றிடும் மனமும்

உன்னையே நினந்து

பாடியேத் துதிக்கும்

ஆவியும் மகிழ்ந்து

நன்மைகள் நடந்தால்

நன்றி சொல்வதும்

தீமைகள் வந்தால்

தூற்றிப் பழிப்பதும்

இயல்பான காரியம்

ஆன போதிலும்

என்மனம் அதையே

செய்திட மறுக்கும்

நன்மை தீமை

அனைத்தையும் கடந்து

என்னிந்த வாழ்வும்

உனதென உணர்ந்து

நன்றிக்கு மேலாய்ச்

சொல்லொன்று இருந்தால்

நானதைச் சொல்லி

நாளுமேத் துதிப்பேன்

உள்ளாக கொண்ட

உணர்வினைச் சொல்ல

உபச்சார வார்தைகள்

ஏதுமே வேண்டாம்

உன்னிடம் கொண்ட

அன்பினைக் காட்ட

உறவன்றி வேறெந்த

நன்மையும் வேண்டாம்

உற்றமும் சுற்றமும்

உறவானபோதும்

ஊரும் உலகும்

துணைநின்ற போதும்

உன்துணை அனைத்தையும்

உள்ளாக அடக்கி

உன்னுறவே துணையாக

என்றும் இருக்கும்

துணையாக அருகில்

நீயுமே இருக்க

துதிப்பாடி உள்ளமும்

உள்ளாக களிக்க

உன்னோடு உறவாடி

உறவினைக் கொண்டாடி

இதுபோல பாடுவேன்

பாடல்கள் பாடி

குருகுலம், 10-7-2022, மாலை 6.10

1402Rejoice praising you

It is not possible

For me to be alone

You are there

To give company to me

This is enough

I told

How am I going

To give thanks

Offering only

My tears

Increasing the love

In my heart

Each second

Remembering your glory

I gave thanks

By worshiping your feet

Though there are

Not enough words to praise you

Though the situation is

Not conducive to praise

The praising heart

Remembering you only

Will rejoice in atman

By singing your praises

Giving thanks only when

Good things happen

And blaming when

Bad things happen

Though is

Part of our nature

My heart would

Refuse to do that

Going beyond

Good and evil

Understanding that

This very life is yours

If there is any greater

Word than thanks

I will worship you

Only saying that

There is no need

For formality

To utter

The feeling of my heart

There no need

For any other blessings

Other than your relationship

To show my love

Though there are

Friends and relatives

Though the friends and

Others stand with me

Your company

Covers every other relationship

Your relationship alone

Will remain as my companion

Once you are with me

By giving company

As my heart rejoice

By singing your praises

Having relationship with you

And celebrating your relationship

I will sing

More and more songs like this

Gurukulam, 10-7-2022, 6.10 p.m.

 Song 1403

This is a common struggle for everyone who tries to concentrate in their sadhana.  This I have experienced and have seen in others’ lives too. Surprisingly, several people already wrote about this.  The following song by Pattinathar will endorse it.  In film song Kannandasan wrote that, ‘Keeping one eye here and another there is not proper way to worship God [in the temple, அங்கொரு கண்ணும் இங்கொரு கண்ணும் ஆலய வழிபாடில்லை]. As I was reading Pattinattar’s song yesterday afternoon I wrote this song sharing my own experience.  But as usual I dragged the Lord also in this struggle and demanded Him to cooperate with me.

Hand doing one thing; eyes seeking one thing; mind thinking some other thing, tongue telling a lie; the perishable body depending another thing and as the ears long to listen another thing, how you are going to accept my puja the one who removed all my karmas.—free translation by me, Pattinattar, Janakkovai, Chennai, Sri Senbaka publishers, (2005) second edition, 2010, song 4, Podu, page. 135.

1403 உன்பங்கைச் செய்

கையொன்று செய்ய

கண்னொன்றை நாட

காதொன்றைக் கேட்க

கருத்தொன்றை எண்ண

ஒருநிலை நில்லாது

அலைமோதும் மனதாலே

உன்னையே நினைப்பது

இயலாது அறிவேன்

ஆயினும் இந்த

சஞ்சலம் கூட

ஒருவிதம் உதவுது

நானதை உணர்ந்தேன்

உனது பிரிவின்

வலியை அதுவும்

புரிந்திட வைக்குது

அதைத்தான் சொன்னேன்

உன்னையே நினைத்தாலும்

சிலநொடி மறந்தாலும்

உறவில் எந்த

தொய்வில்லை அறிவேன்

எங்குமே சென்றாலும்

அந்த இணைப்பு

அறுந்து போகாது

தொடர்வதை உணர்ந்தேன்

பாடுள்ள மனித

வாழ்விலே நாளும்

வந்திடும் போராட்டம்

ஆயிரம் உண்டு

அதனிடை உன்னை

நினைப்பதே பெரிது

அதைநீ அறியவே

நானிதச் சொன்னேன்

எப்போதும் உன்னடி

வந்துநான் அமர்ந்து

தப்பாது உன்புகழ்

பாடணும் என்றால்

சஞ்சலம் நீக்கி

சிந்தையை ஆள்வாய்

அங்கமும் அதற்கு

அடங்கிடச் செய்வாய்

உன்பங்கு இல்லாமல்

உன்னைத் தொழுவது

என்பெலன் நம்பி

செய்திட இயலாது

என்பக்தி உனக்குத்

தேவையும் என்றால்

இதைநீ செய்வது

இருவர்க்கும் நல்லது

அதன்பின் அங்கங்கள்

சிந்த யோடிசைந்து

உன்னையே வணக்கும்

நீயதைப் பாரு

அதுவரை இதுபோல்

சஞ்சலம மனதோடு

நானுனைப்  பணிவேன்

நீயுமே உணரு

குருகுலம், 14-07-2022, மாலை 5.15

கையொன்று செய்யவிழி யொன்றுநாடக் கருத்தொன் றெண்ணப்

பொய்யொன்றுவஞ்சக நாவொன்றுபேசப் புலால்கமழு

மெய்யொன்றுசாரச் செவியொன்றுகேட்க விரும்புமியான்

செய்கின்ற பூசையெவ்வாறு கொள்வாய் வினைதீர்த்தவனே—பட்டினத்தார்,பொது, 4,ஞானக்கோவை என்கிற சித்தர் பாடல்கள், ஸ்ரீ செண்பகா பதிப்பகம், சென்னை, (2005), இரண்டாம் பதிப்பு 2010,ப. 135

1403 Do your part

Hands doing one thing

Eyes seeking another thing

Ears listening something

Mind thinking another thing

With this wavering mind

Which never remains stable

It is impossible for me to think only you

This I know very well

But even this Chanchal also

Helps one way

And I also

Realized this

It helps me

To understand the

Pain of separation

From you

Whether I think you continuously

Or only for few seconds

There is no shortage in our relationship

I know that well

Wherever I go

My communication with you

Remains always

Not get disconnected

Thousands of struggles

Are there

In every day

In this human life

Remembering you

Amidst them

Indeed, is a Himalayan task

I tell this for you to know

If you want me

To come without fail

At your feet

And sing your praises

Remove the Chanchal

And Over Lord me

Making my organs

To remain undercontrol

Without your cooperation

I cannot

Worship you

It is almost impossible

It is good for both of us

If you do this

If you want

Bhakti from me

You can see that

Then the senses

Coordinating with mind

Will only worship you

Till that time

I will worship you

With this Chanchal mind

Better you understand this

Gurukulam, 14-07-2022, 5.15 p.m.

Song 1404

Another tussle with the Lord.  Sometimes I enjoy dragging the lord for this kind of tussle as this is also part of the bhakti genre.

1404 மாற்றியும் கொள்ளு

ஏனிந்த வீணான

காரியம் செய்கிறாய்

எதற்காக என்மீது

ஆத்திரம் கொள்கிறாய்

இதுவரை நானும்

பொறுமையாய் இருந்தாலும்

என்குரல் இனிநீ

கேட்டுத்தான் ஆகணும்

நீடித்த உன்பொறுமை

எங்குதான் போச்சு

நீகொண்ட நேசமும்

மறைந்துமே போச்சு

அடிவாங்ககி என்னுளம்

மறத்துமே போச்சு

ஆகவே உன்செயல்

நியாயமாய்ப் போச்சு

பரிந்துப் பேசிட

ஆள்இல்லை என்றுமே

நீயும் மனதிலே

எண்ணிட வேண்டாம்

அதற்கான அவசியம்

எனக்குமே இல்லை

அதையே நீயும்

மறந்திட வேண்டாம்

என்பக்க நியாயத்தை

நான் சொல்லும்போது

நீயும் அதையே

கேட்டுத்தான் ஆகணும்

வேறாரும் தலையீடு

செய்திட வேண்டாம்

பிறர்வந்து நம்மிடை

நுழைந்திட வேண்டாம்

அடித்தாலும் பிடித்தாலும்

நமக்குள்ளே இருக்கட்டும்

அக்கம் பக்கத்தில்

இதுவுமேத் தெரிந்தால்

வீணான புரளியும்

பேசிடக் கூடும்

வம்பும் தும்பும்

வளர்ந்திடக் கூடும்

இதுவொன்றும் புதிதான

சண்டையும் இல்லையே

இத்தோடு இதுமுடியப்

போவதும் இல்லையே

வழக்கமாய் நீ சொல்லும்

சாக்குமே இருக்கு

அதற்கான பதிலும்

என்னிடம் இருக்கு

ஆகவே வீணாக

தாமதம் செய்யாமல்

அமைதியாய் நான்

சொல்வதைக் கேளு

உனக்கே உபதேசம்

செய்கின்ற நிலமையை

நீயாக வந்து

மாற்றியும் கொள்ளு

ஒட்டிப் பிறந்த

இரட்டைபோல் ஆனோம்

வெட்டிப் பிரித்திட்ட

வழியேதும் இல்லை

இருவரும் அமர்ந்து

பேசிடும் போது

நல்ல தீர்வும்

வருவதும் உண்மை

அதனை விடுத்து

அடமும் பிடித்தால்

நான்சொல்ல இனிமேல்

ஏதுமே இல்லை

குருகுலம், 15-07-2022, மாலை 5.00

1404 Better you change

Why are you

Doing this unnecessary thing

Why you become

Upset with me

Even though I remain

Patience so far

Now you have to

Listen to me

Where has gone

Your long patience

You forgot your

Love for me

My mind also became numb

As I receive beating regularly

Therefore, your act now became

Very justifiable

Don’t think that

There is none

To plead

For my sake

There is no

Need for that to me

Better you don’t

Forgot this

When I share

My side reasons

You should

Only listen that

There is no need

For others’ interference

None has to come

In between us

Whether we fight or reconcile

Let it be between us

If others know

About it

They might talk

Unnecessary gossip

And rumours

Could spread rapidly

This struggle is

Not something new for us

And this is not going

To end with this

As usual you have

Your regular excuses

And I have also

Answer for that

Therefore not

Further delaying

Listen calmly

What I say

Better you change

The situation of

Me giving

Advice to you

We become like the twins

That born sticking together

There is no means

To be separate

If we both sit and talk

Some kinds of better solution

Might come

This is also true

Leaving this

If you remain very adamant

There is nothing

For me to tell any more

Gurukulam, 15-07-2022, 5.00 p.m.

Song 1405

After reading the following thoughts by Tagore I wrote this poem:

            That we cannot absolutely possess the infinite being is not a mere intellectual proposition. It has to be experienced, and this experience is bliss.  The bird, while taking its flight in the sky, experiences bird, while taking its flight in the sky, experiences at every beat of its wings that the sky is boundless, that its wings can never carry it beyond.  Therein lies its joy.  In the cage the sky is limited; it may be quite enough for all the purposes of the bird’s life, only it is not more than is necessary. The bird cannot rejoice within the limits of the necessary. It must feel that what it has is immeasurably more than it ever can want or comprehend, and then only can it be glad.

            Thus our soul must soar in the infinite, and she must feel every moment that in the sense of not being able to come to the end of her attainment is her supreme joy, her final freedom. (p.152)

…

            Man is not complete; he is yet to be. In what he is he is small, and if we could conceive him stopping there for eternity we should have an idea of the most awful hell that man can imagine. In his to be he is infinite, there is his heaven, his deliverance. His is occupied every moment with what it can get and have done with; his to be is hungering for something which is more than can be got, which he never can lose because he never has possessed.—Rabindranath Tagore, Sadhana: The Realisation of Life, Macmillan And Co;, London, Indian edition, 1930,pp. 152-153

See below for English translation

1405 கூ ண்டு பறவை

முழுதும் முழுமை

அடைவது என்பது

முடியா தென்று

புரிந்திட வேண்டும்

முழுமை அடைவது

என்பதும் என்றும்

முடியா செயலென்று

உணர்ந்திட வேண்டும்

பாது காப்பாக

வாழ்ந்திட மட்டும்

பறவைக்கு ஒருசிறு

கூண்டும் போதும்

சிறகை விரித்து

பறந்து செல்ல

எல்லை இல்லா

வானம் வேண்டும்

அடைந்தது போதும்

என்றுமே எண்ணி

முழுமை அதிலே

கண்டிட நினைத்தால்

தேங்கி நிற்கும்

நீரைப் போல

மாறிப் போகும்

அந்த நிலையும்

ஆரம்பித்து, ஆர்பரித்து

ஓடிச் சென்று

கடலில் சென்று

சங்கமித்தால்

தனது தன்மை

இழந்த போதும்

ஆறு அங்கே

முழுமை காணும்

அதனை விடுத்து

தேங்கி நின்றால்

அதுவும் ஒருநாள்

வற்றிப் போகும்

அந்த முழுமை

அடைய வென்று

அனுதினம் நாம்

முயல வேண்டும்

எந்தத் தேக்கம்

வந்திடாமல்

தொடர்ந்து நாமும்

ஓட வேண்டும்

இறைவன் தந்த

இந்த வாழ்வில்

அதனைச் செய்ய

நாமும் மறந்து

இந்த வாழ்வே

போது மென்று

இதனை நாமும்

பற்றி நின்றால்

எல்லை இல்லா

வானம் தன்னை

இழந்து விட்ட

பறவை போல

கூண்டு பறவை

போல வாழ்ந்து

கூண்டுக்குள்ளே

மடிய வேண்டும்

குருகுலம்,15-7-2022, 5.45, p.m.

1405 Fullness

One should understand that

Becoming complete

Is almost

Impossible for one

Also one should

Understand that

Becoming complete

Is also an impossible task

To live safely

A small cage

Is enough

For the bird

To soar high

By spreading its wing

It also needs

A wide sky

Thinking that

What one has achieve is enough

And try to see

Fullness only in it

It will become

Like a

Stagnant

water

If the river

Roaring and flowing

If finally

Mingles with see

Though it might

Loss its nature

The river will

Find fullness there

Leaving that

If it remains stagnant

One day

It will also dry up

We should strive

Each day

To achieve that

Fullness in us

Not allowing

Any stagnant to come

We should

Continue to run

In this life

That God has given

Forgetting to

Do that

If we cling

To this life

Thinking that

This is enough

Like the bird

That has lost

The wider world

To fly

Living like a

Bird in a cage

We also should

Perish in a cage

Gurukulam, 15-07-2022, 5.45 p.m.

Song 1406

Some kind of uneasiness prevails in my mind. Some unrecognizable burden is pulling me down.  But I don’t know what it is. Of course, I know that the need of my mother and my present health might force me to move away from the ashram for some time. But I am not mentally prepared for that and always think and rethink the alternative plans which will allow me to stay with my mother here. But nothing seems to be working as I plan.  Maybe this unwanted anxiety is pulling me down.  However, in this I have to work with God to unload this burden.

See below for English translation

1406 பாரம் உள்ளது

உனக்கிது சம்மதம்

என்றான பின்னே

நான்சொல்ல இதிலே

ஒன்றுமே இல்லை

உன்எண்ணம் தன்னை

நிறைவேற்றிக் கொண்டால்

அதைமீறி நான்செய்ய

ஒன்றுமே இல்லை

எனது நன்மைக்காய்

எல்லாம் நடக்கையில்

அதுபற்றி நான்கேட்க

கேள்வியும் இல்லை

எனக்கதில் விருப்பம்

இல்லாது போனாலும்

அதற்காக குறையுமே

மனதிலே இல்லை

வழிகாட்ட என்னோடு

நீயும் இருக்கையில்

வாழ்க்கைப் பற்றிய

கவலையும் இல்லை

சரியான பாதைநீ

காட்டும் போது

அதிலே நடந்திட

தயக்கமும் இல்லை

ஆனாலும் மனதிலே

ஒருபாரம் உள்ளது

அதுவுமே அழுத்தியே

என்னையும் வதைக்குது

வீணான பாரத்தை

சுமக்கிறேன் என்பதை

நானுமேப் புரிந்தாலும்

அதுநீங்க மறுக்குது

எதிர்மறை எண்ணங்கள்

எதிர்கால கவலைகள்

இப்போது சுமக்கின்ற

அன்றாடப் பொறுப்புகள்

அத்தோடு நோய்நொடி

வந்துமே சேர்ந்திட

அதுதரும் தொல்லைகள்

அத்தோடு செலவுகள்

இதுபோல இன்னமும்

சொல்லிட பலஉண்டு

எத்தனைச் சொன்னாலும்

முடிவிங்கு ஏதுண்டு

நம்பிக்கை ஒருபுறம்

என்னையும் நடத்த

அவநம்பிக்கை மறுபுறம்

என்னையும் வீழ்த்துது

தடுமாறி நானும்

கீழே வீழாமல்

தாங்கி நீபிடிப்பதை

என்மனம் உணருது

இப்பரம் இப்போது

பெரும்பாரம் ஆனது

நானுமே இறக்காமல்

அதுவுமே போகாது

அதைமட்டும் என்னாலே

ஏன்செய்ய முடியலை

அதுவே இப்போது

என்கேள்வி ஆனது

உன்சித்தம் ஏதேனும்

இதிலுமே இருக்கா

சம்மதம் உனதுமே

சேர்ந்து கொண்டதா

எதுவான போதும்

உன்துணை போதும்

உன்எண்ணம் மட்டும்

நிறைவேற வேண்டும்

குருகுலம், 15-7-2022, இரவு, 11.15P

1406 There is a burden

I have nothing

To say more

Once this is

Acceptable to you

If you manage

To accomplish your will

There is nothing

For me to do against it

As everything is

Working only for my good

I have no question

To ask about it

Though I

Don’t like it

I don’t have any

Grievance in my heart about it

As you are there

To show me the way

I have no worry

About the life

Once you show

The correct way

There is no hesitation

To walk in it

Still there is a

Burden in my heart

It is torturing me

Becoming a burden

Though I understood that

I am carrying unnecessary burden

It refuses to

Go away from my heart

Thoughts about future

Anxiety about future

The everyday burden

That I am carrying

Added to that as

Sickness have joined and

Giving more trouble

Forcing me to spend more

Like this there are

So many things to tell

But where is the limit

Even if I began to tell

On the one side

Though faith leads me

On the other side

My unbelief also pulling me down

But my heart

Is experiencing that

You are upholding me

Not allowing me to fell

This burden now

Become a great burden

Unless I unload this

It won’t go away

Why I cannot

Do that immediately

That alone now

Became my question

Is there your

Will in this

And did your consent

Also join with it

Whatever might be the reality,

Your company is enough

Only your will alone

Should be accomplished

Gurukulam, 15-7-2022, 11.15 p.m

Song 1407 

As I was reflecting about my nature [common to many] about remembering God only in my struggle and forgetting when things go well in life, I wrote this song.  But this theme is common in most of the bhakti tradition.  If trials and affliction bring me close to God, I need not be troubled too much by them.

1407காரணம் யாது

துன்பமும் துயரமும்

வந்திடும் போது

தேடியே வந்து

புலம்பிடும் போது

நன்மைகள் பலவும்

நடந்திடும் போது

நானுனை மறப்பதின்

காரணம் யாது

நன்மைகள் பலவும்

நடந்திடும் போது

நாலூபேர் வருவார்

பங்கிட்டுக் கொள்ள

அவர்தரும் உறவு

சதமென நினைந்து

உன்னை மறப்பது

இயல்பான ஒன்று

துன்பமும் துயரும்

வந்திடும் நேரம்

தேடியே வந்து

தேறுதல் கூறினும்

அதிலே பங்கு

நாமுமே வைத்தால்

அவரும் நழுவிச்

சென்றிட்ட பின்னே

தனித்துப் புலம்பிடத்

தெம்புமே இல்லாமல்

துணைக்கு எவரும்

கூட வராமல்

அந்நேரம் உனது

ஆறுதல் தேடி

உன்னிடம் வருவது

நிச்சயம் உண்டு

சுயநலம் இதுவென

எவர் சொன்னாலும்

சொல்வதும் உண்மை

என ஆனாலும்

இந்த இயல்பும்

எப்படி வந்தது

எவர்தான் பதிலும்

இதற்குத் தருவது

பிறவிக் குணமா

புரிந்திட வில்லை

வளர்ந்த விதமா

தெரிந்திட வில்லை

ஆனால் இதுவே

வாழ்வில் உண்மை

அனைவர்க்கு உள்ள

பொதுவான தன்மை

ஆனால் ஒன்றை

நானும் அறிவேன்

அதைத்தான் சொல்ல

உன்னிடம் வந்தேன்

உள்ளதை உன்னிடம்

நானும் சொல்லிட

தீர்வு கிடைக்கும்

என்பதை அறிவேன்

துன்பமும் துயரும்

ஒருவிதம் நல்லது

நெருக்கி அவையும்

உன்னிடம் தள்ளுது

பாட்டுகள் பலவும்

பட்டிடும் போது

உன்னருள் என்னை

தேடியே வருகுது

இந்த நன்மை

இருந்திடும் போது

நான்னேன் புலம்பணும்

இக்குணம் கண்டு

உனது உறவை

கொண்டு வந்திடும்

துன்பம் துயரம்

மிகமிக நல்லது

குருகுலம், 16-07-2022, மாலை 5.15

1407 What is the reason?

When troubles and miseries

Come in my life

I lament

Seeking you

But when everything

Goes well

Why I often

Forgot you?

When things are

Going well

Many will come

To take part in it

Thinking that

Their fellowship is permanent in life

It is quite natural for me

To forget you

Though others might come

To encourage us

When troubles and

Trials come in my life

If we began to

Share our burden with them

They will

Run away from us

Lamenting alone

And without anyone

To accompany me

And without having any more strength

Seeking your comfort

I definitely

Come unto you

 That time

Though others might say that

This is nothing but selfishness

And though there is

Some truth in it

How this nature

Has come within me

Who has to give

Answer for this

Is this a nature

With which I born, I don’t know

Or this is the way

I was brought up, I cannot understand

But this is the

Reality in life

And this is a common

Nature for all

But I know

One thing to do

I came unto you

Only to tell it

If I confess

The reality as it is

I know for sure that

I will get some remedy for that

Trials and troubles are

One way good

As they push me

More towards you

When I suffer

With too much troubles

Your grace comes

Seeking after me

When this

Blessing is there

Why should I lament

Seeing this nature in me

So, troubles and trials

That bring your fellowship

Closer to me

Are good indeed in life

Gurukulam, 16-07-2022, 5.15 p.m.

Song 1408

Human life indeed is a painful one, however glorious might be our creation.  Though philosophy and theology tried their best to provide various kinds of answers, still I am not convinced that anyone received a convincing and final answer for this.  But the only consolation for a bhaktais that we can pour down our heart to God and go ahead in life in spite of the trials in life.

1408 ஏதோ ஒரு ஏக்கம்

எத்தனை நீயும்

செய்த போதிலும்

எதையோ எண்ணி

என்மனம் ஏங்குது

இதுவும் புதிதாய்

நடந்திட வில்லை

இதற்கான காரணம்

தெரியவும் இல்லை

உனது படைப்பில்

உள்ள உயிரினம்

எதற்கும் இதுபோல

நடப்பது இல்லை

அப்டியே அது

நடந்திருந்தாலும்

அதுபற்றி எமக்குப்

புரிதலும் இல்லை

ஆயினும் இந்த

மானிட வாழ்வு

ஆனது ஏனோ

மாபெரும் தொல்லை

ஆயினும் அதற்கு

காரணம் நீயா

நானா என்று

விளங்கவும் இல்லை

எத்தனை கேள்விகள்

கேட்ட போதிலும்

எப்படிப் புலம்பி

கதறிய போதிலும்

தக்க விடையை

தரணியில் இதுவரை

பெற்றவர் என்று

ஒருவரும் இல்லை

ஆயினும் இந்த

கேள்வியும் புலம்புலும்

என்றும் ஓய்ந்திடப்

போவதும் இல்லை

அழுது புலம்பித்

தீர்ப்பது அன்றி

வேறு இதற்கு

மாற்றும் இல்லை

என்னவோ இதனைச்

செய்திட எமக்கு

உள்ள உரிமை

தன்னையே எண்ணி

இதயத்தின் பாரத்தை

உன்னிடம் இறக்க

ஏக்கம் போகும்

நானுனை நினைக்க

குருகுலம், 23—07-2022, இரவு 11.30

1408 Some longing

How much you might have

Done for me

My heart is longing

Expecting something more

This is not at all

Happening anew

I don’t know

The reason for this

This is not happening

To any other living being

In your

Creation

Even if that

Has happened

We don’t have

Any understanding about it

But somehow

This human life

Became a

Great struggle

And who is

Responsible for this

You or me

I cannot understand

How many question

Were asked

And how much we

Lament about it

No one on this earth

Has ever received

A proper

Answer for this

At the same time

This question and

Lamentation is

Not going to end

There is no other

Alternative to this

Other than

Lamenting about it

Somehow thinking

About our right

To do

This

As I unload

Heart burden to you

My longing will go

Once I think about you

Gurukulam, 23—07-2022, 11.30 p.m.

Song 1409

As the registration completed yesterday, I found a great relief in my life. Taking care of property is not my cup of tea. Though I can accept responsibilities, handling money and property always remain a big burden in my life. So last night, after several months again I sat calmly after everyone retired to bed, for long time immersing in the silence around me.  But as I got up very early this morning unable to sleep further, I was tossing on my bed for long time.  Then I realized that there is no permanent peace or rest on this earth as long as we live in this body. Though we experience the peace of God amidst trials, still when one challenge is gone another will stand behind it.  So, try to live one day at a Time experiencing the grace and peace of God, however they remain only a flash in our lives, is the only way to complete the race for every bhakta.

1409ஆயத்தம் செய்வாய்

அமைதியாய் வாழ

வழியும் வகுத்தாய்

அதற்கு ஏற்ப

உதவியும் செய்தாய்

இடையில் வந்த

தடைகளைத் தாண்டி

என்னை நீயே

நடத்தியும் வைத்தாய்

இதுவும் நிரந்தரம்

அல்ல அறிவேன்

இந்த உடலில்

வாழ்ந்திடும் வரையில்

நிரந்தரமாக நான்

உன்னிடம் வந்து

சேர்ந்திடும் வாழ்வே

நிரந்தரம் அறிவேன்

ஆயினும் அனுதினம்

வாழ்ந்திடும் வாழ்வில்

அதனின் தாக்கம்

உள்ளதை உணர்ந்தேன்

சிறுசிறு தடைகள்

எவை வந்தாலும்

அவைகளைத் தாண்டி

அதனைப் புரிந்தேன்

பலவித நிலைகளை

வாழ்க்கையில் வைத்தாய்

அதற்கு ஏற்ப

உடலையும் சமைத்தாய்

அவற்றில் வாழ்ந்து

கடக்கும் போது

அடுத்த நிலைக்கு

ஆயத்தம் செய்வாய்

ஆனால் இந்த

நிலைகளைத் தாண்டி

அழியும் மேனி

அதனையும் நீக்கி

மாற்றமே இல்லா

மாபெரும் வாழ்வை

நிரந்தரமாக்கி நீ

உன்னிடம் தருவாய்

அதுவரை நீதந்த

உடலில் வாழ்ந்து

அத்துடன் வந்திடும்

தடைகளைக் கடந்து

நீதரும் அமைதியை

நித்தமும் உணர்ந்து

உன்னைத் துதிப்பேன்

நன்றியால் நிறைந்து

குருகுலம், 27-07-2022, காலை 5.00 a.m.

1409 Your will prepare

You helped me

To live peacefully

For that you

Arranged so many helps

So far you helped me

To overcome the hurdles

That came on the way

By leading me in life

As long as live

In this body

This too is not permanent

That I know well

When I will

Come to you permanently

That life alone is permanent

That I know well

But in this everyday life

That I live now

I experienced

Its effect

Though small hurdles

Came in between

By overcoming them

I understood it

You put so many

Stages in life

And prepare the body

As per that stage

When I live and

Proceed further

You will prepare me

For the next stage

But going beyond

All these stages

And giving up this

Mortal body

You will bestow a life

Without any change

And you will make it permanent

By keeping with you

Till that time

Living in this body

And overcoming all the hurdles

That might come along with it

Experiencing the peace

That you bestow

I will praise you

With much thanks giving

Gurukulam, 27-07-2022,5.00 a.m.

Song 1410

Though mukti is common for all and the act of redemption is the same for everyone, still each bhakta has a special relationship with the Lord.  She can claim this special right or privilege to enjoy her relationship with the Lord. As I was reflecting on this topic, I wrote this song.

1410 தனித்துவம்

எல்லோர்க்கும் ஆனதே

எனக்கும் ஆனது

இதுவன்றி வேறு

நானென்ன சொல்வது

எல்லோரைப் போலவே

நானுமே இருந்தால்

அதிலென்ன பெருமை

உனக்கும் உள்ளது

உனது படைப்பு

பொதுவான போதிலும்

உனது மீட்பேன்

தனியாக உள்ளது

இதற்கு பதிலை

நீயுமே சொன்னால்

எனது கேள்வியும்

உனக்குப் புரிந்திடும்

பத்தோடு பதினொன்று

அத்தோடு இதுவொன்று

என்று எண்ணியா

என்னையும் படைத்தாய்

ஒன்று குறைந்தாலும்

தாங்காது என்றுதான்

நீவந்து தேடியே

என்னையும் மீட்டாய்

மீட்டபின் அதனை

தோளிலே போட்டு

கொண்டு வந்ததை

நீயேன் மறந்தாய்

ஓட்டியே வந்தால்

ஓடியேப் போவேன்

என்பதால் அன்றோ

தோளிலே போட்டாய்

ஆகவே எனக்கு

தனியொரு சிறப்பு

இருக்கு என்று

நான்சொல்ல வில்லை

மந்தையில் உள்ள

ஆடுகள் அனைத்தும்

உன்குரல் கேட்டு

உன்பின் நடக்கும்

மந்த புத்தி

உள்ள ஒன்றோ

என்போல் விலகி

ஓடியேப் போகும்

அந்த புத்தியை

தந்த பினாலே

தனித்து கவனம்

வைக்கத்தான் வேண்டும்

எனக்கென நீயும்

தனியாக ஒன்றை

செய்துமே என்னை

காக்கத்தான் வேண்டும்

எல்லோர்க்கும் செய்வதை

எனக்கும் செய்யலாம்

என்பதை நீயும்

மறக்கத்தான் வேண்டும்

குருகுலம், 27-07-2022, இரவு 11.30

1410Uniqueness

What happened to

Every one

The same happened for me also

What else is there for me to say

If I remain like

Rest of the others

What is there for you

Feel pride about me

When your creation

Remains common

Why your redemption

Remains very special

If you give

Answer to this

Then you can understand

My question

Did you

created me

As one among

The crowd

You came and redeemed me

As you cannot accept

The loss of even

One person

Then why you forgot that

After redeeming me

You put me on your shoulders

And brought me till now

Knowing well that

If I were walking on my own

I will run away easily

You put me on your shoulders

But I am not claiming that

I have some special status

As you have

Done this to me

All the sheep

In the fold

Will follow you

By hearing your voice

But a dull minded one

Like me

Will run away

From them

Once you gave

That kind of buddhi

You should pay

Special attention to me

You have to

Protect me

By doing something

Specially for me

And you should forget that

What you do for all

You can do

for me also

Gurukulam, 27-07-2022, 11.30 p.m.

Sent to Ravi up to this to post in his website for Hindu bhaktas of the Lord.

Song 1411

Another song dragging God in a tussle. As I talk too much either in the name of prayer or writing poems etc., I fail to hear the voice of the Lord. So I requested Him to take the initiative by giving a hint to me about His plan well ahead so that I can be prepared to listen to him silently by shutting my mouth.

1411என்வாயை மூடு

நீயாக வந்து

சொல்லிடும் வரையில்

நானாகக் கேட்க

ஒன்றுமே இல்லை

நான்கேட்டு நீசெய்த

காலமும் போச்சு

உன்பேச்சை கேட்கும்

காலம் வந்தாச்சு

வேண்டுதல் என்ற

பெயரிலே நானும்

இதுவரை உன்னிடம்

எத்தனைக் கேட்டேன்

அத்தோடு பாடல்

எழுதுறேன் என்று

உன்னிடம் நானும்

எத்தனை சொன்னேன்

இடையினில் உன்குரல்

சற்றேனும் வந்தால்

நான்போட்ட இரைச்சலில்

கேட்ட மறந்தேன்

ஒருசில நிமிடங்கள்

உன்வேதம் படித்தாலும்

நீசொல்ல வருவதை

கேட்டிட மறுத்தேன்

அத்தோடு நானும்

அடிக்கடி வந்து

ஏன்பேச வில்லையென

சண்டையும் போட்டேன்

ஆயினும் இதற்கொரு

முடிவும் வந்தது

நீசொல்லி கேட்க

நேரம் வந்தது

எப்படி நீயும்

பேசிடப் போகிறாய்

என்பதை லேசாகக்

கோடிட்டுக் காட்டினால்

அதற்கான ஆயத்தம்

முன்னமே செய்து

அடிமை நானும்

காத்துமேக் கிடப்பேன்

அதனை விடுத்து

மவுனம் காத்து

ஊமைபோல் இருந்தால்

நானென்ன செய்வேன்

வேண்டுதல் செய்வதை

நிறுத்திட முடியுமா

பாடல் எழுதாமல்

இருக்க இயலுமா

உன்குரல் கேட்க

மவுனம் காத்தாலும்

மனம்போடும் இரைச்சலை

நிறுத்த முடியுமா

இவற்றை எல்லாம்

மனதிலே கொண்டு

நீயாக வந்து

பேசுதல் நன்று

எப்படிச் செய்வாயோ

அதுஉன் பாடு

ஏதேனும் செய்து

என்வாயை மூடு

குருகுலம், 28-07-2022, இரவு 10.30

1411 Shut my mouth

Until you come on your own

And tell me

There is nothing

For me to ask

As you have done in the past

Now you won’t do as I request

Therefor now time has come

For me to listen you

So far

I have asked

So many things

In the name of prayer

Added to this

In the name of writing poems

I shared so many things

With you

In between if your voice

Ever try to reach me

I failed to listen

Because of so much noise that I made [in mind]

Though I read

Your Veda only for few minutes

I failed to listen

What you want to convey

More than this

I often quarrelled with you

By questioning:

About not talking to me

Now an end has

Come to this

And time has come

For me to listen you

If you give a

Small hint about

How you are

Going to talk to me

This salve will

Be prepared well ahead

And will

Wait for you to listen

Not doing that

If you remain silent

Like a dumb

What can I do

Can I stop

Praying to you

Or could I stop

Writing poems

Or can I control

The noise of my mind

In order to

Listen you

Keeping all this in your mind

It is better for you

To come on your own

To talk to me

How are going

To do that

Is your problem

But now shut up my mouth

[not to talk anymore]

Gurukulam, 28-07-2022, 10.30 p.m. 

Song 1412

We have to ask God knowing the fact that before we ask, She knows all our needs. At the same time when I ask, my selfishness dominates more than my need. So, several times I hesitate to ask. At the same time, I expect God to know my needs and do what is best for me according to Her will. So finally, I kicked the ball in Her court to be a Smart Person and do before me asking anything from Her.

1412 சமத்தாக செய்

நான்கேட்டுச் செய்வதில்

உனக்கென்ன பெருமை

கேளாமல் செய்வதே

உனக்குள்ள மேன்மை

ஆயினும் நீயே

கேட்டிடச் சொன்னதால்

அதைச்செய்ய வந்தேன்

என்பதே உண்மை

எதைக்கேட்ப தென்று

முதலிலே எண்ணி

என்தேவை எதுவென

அதன்பின் கேட்டேன்

உடல்தேவை மனத்தேவை

உயிர்த்தேவை தாண்டியே

உள்ளது ஒருதேவை

என்பதை உணர்ந்தேன்

ஆயினும் சொல்லிட

வெட்கமும் கொண்டேன்

அதையே முன்பாக

நீயும் அறிந்ததால்

என்னதான் வெட்கம்

ஒருபுறம் தடுத்தாலும்

உள்மனம் சொல்வதை

கேட்டுதான் ஆகணும்

ஆசையும் வெட்கம்

அறியாது என்பதால்

ஆசைப் படுவதை

கேட்கத்தான் வேண்டும்

நீயாகப் பார்த்து

செய்திடும் போது

நான்பெரும் நன்மைகள்

ஏராளம் ஆனது

நானாகக் கேட்டு

நீயுமே செய்திட

ஏதோ குறையொன்று

என்மனம் உணருது

ஆகவே நீபார்த்து

செய்திடும் போது

உன்மேன்மை என்நன்மை

இரண்டுமே நடக்குது

இருவர்க்கும் நல்லது

எதுவென்று பார்த்து

சமத்தாக நீயும்

எனக்குமே செய்திடு

குருகுலம்,28-07-2022, இரவு,11.00

1412 Be Smart

What is there for you to feel proud

Giving only after I have asked

Your greatness lies in

Giving before I have asked

But as you alone

Told me to ask

I also came to ask you

This is the true now

First thinking

What I should ask

Then I asked you

As per my need

Going beyond the

Need of the body, heart

And mind there is a

Need for this atman

But I feel shy

To share it

As you knew

Well before I ask

How much my shyness

Prevents me to ask

Still I have to listen to

What my heart says

As desire never

Knew shyness

I should ask

What I desired for

But when you give

On your own

The blessings that I receive

Increases many fold

And when you sanction

After I have requested

My hearts feel

Some kind of shortcoming in it

Therefore when

You give on your own

Both my wellbeing and your greatness

Are accomplished

Therefore thinking

Which one is good for both

Better you give

As a Smart Person

Gurukulam, 28-07-2022, 11.00 p.m.

Song 1413

Another song about my struggle with my own heart or mind. Though I strongly believe that everything is the function of my brain, there is something beyond it or behind it which guides, controls, and coordinates every function of it.  Of course, various philosophies and worldviews have different terms to explain our psyche.  But other than me, God is there to take care of things in a bhakta’s life. So, though I have my own personal struggle with my mind, still I can take it to God, both requesting Him and also teasing Him.

1413 வாய்மூடிக் கொண்டேன்

சொன்னாலும் புரியாத

சிறுபிள்ளை போல

புரியாத என்மனம்

ஏதேதோ கேட்குது

அறியாது கேட்குது

என்றுமே அதட்டினால்

அடங்கிட மறுத்து

பிடிவாதம் பிடிக்குது

நான்சொல்ல கேட்காது

என்பதை உணர்ந்து

பிறர்பேச்சைக் கேட்க

நானுமே கெஞ்சினேன்

உன்பேச்சே என்செவி

ஏறாத போது

பிறர்பேச்சு எப்படி

கேட்டிடும் என்றது

என்பேச்சு பிறர்பேச்சு

இரண்டுமே வேண்டாம்

நீபேச நிச்சயம்

கேட்டிடும் என்று

நயமாக பதமாக

உனைப்பற்றி கூறி

நீசொல்ல நிச்சயம்

கேட்டிடும் என்றெண்ணி

அமைதியாய் அதுவும்

இருந்திடும் போது

அன்புடன் அருகில்

நானுமே அமர்ந்து

அதன்குணம் அறிந்து

தயக்கமும் கொண்டு

மென்று விழுங்கி

கூறத் தொடங்கிட

எகத்தாளச் சிரிப்புடன்

என்னையும் பார்த்து

ஏனிந்த வீண்வேலை

என்பதைப் போல

உருட்டி மிரட்டி

என்னையும் பார்க்க

சொல்ல வந்ததும்

மறந்துமே போச்சு

அதன்பின் புரிந்தது

அதன்குணம் எதுவென

அதன்பின் அதுபற்றி

நானென்ன சொல்ல

புரியாத சிறுபிள்ளை

நானென உணர்ந்து

புரிந்தே செய்திடும்

மனதனை அறிந்து

எவரிடம் சொல்லியும்

பயனில்லை என்று

ஏதும் பேசாமல்

வாய்மூடிக் கொண்டேன்

ஆயினும் எதற்கும்

இருக்கட்டும் என்று

உன்னிடம் இதைமட்டும்

சொல்லியும் வைத்தேன்

முடிந்தால் மனதை

மாற்றிடப் பாரு

முடியாது போனால்

வாய்மூடிக் கொள்ளு

குருகுலம், 30-07-2022, இரவு 9.30

1413 Keep quiet

Like a child

That cannot understand

My heart also

Asks so many things

If I rebuke it

Thinking that it asks

Not knowing properly

Refusing to obey it becomes more adamant

Realizing that

It won’t listen to my advice

I begged it to

Listen others counselling

But it responded back:

When I am not

Listening to you

How will I listen to others?

Thinking that it

Need not listen to me

Or others but

It will surely listen you

Telling very gently

About you

And assuming that

Surely it will listen if you tell

When it remained

Very calm

Sitting next to it

With much affection

Knowing it nature

With much hesitation

When I begin to talk

Swallowing my words

Looking at me

With a mocking smile

As if telling

Why this unnecessary work

As it began to

Stare at me with anger

I even forgot

What I thought of telling to it

Then I realized

Its true nature

What else is there

To tell more about it

Thinking that

I am very childish

And wantonly

As the heart is doing

I shut my mouth

Realizing that

There is no use

In telling to anyone about it

However, thinking that

Let me tell just for the sake of telling

I came unto you

And shared this

If possible

Try to change my heart

If it is not possible

You also keep quiet

Gurukulam, 30-07-2022, 9.30 p.m.

Song 1414

Again, my mother became very upset with everyone and everything. Whatever we do our best, even going beyond our level she is not happy. She finds life boring and becomes tired of routine life which is not moving for her.  Added to this heavy downpour of rain since past several weeks is depriving her only entertainment in the TV due to lack of signal also irritates her. So I had to rebuke her back as she was not listening to whatever I said. Then I became upset with myself.  Knowing her limitations, I should have more patience than her.  Then as my mother ventured out with me, in my turn, after evening walk, I turned my anger to the Lord and wrote this song to pour down my heart. [English translation follows Tamil]

1414 பொதுவான தீர்வு

எத்தனை விளக்கங்கள்

நீயுமேத் தந்தாலும்

எனக்கு அவையாவும்

தேவையே இல்லை

என்எதிர் பார்ப்பு

ஒன்றே ஒன்றுதான்

அதைமட்டும் நீயும்

ஏற்பதும் இல்லை

உன்எதிர் பார்ப்பில்

உள்ள நியாயத்தை

ஏற்று நானும்

வாழ்ந்திடும் போது

என்எதிர் பார்ப்பில்

உள்ள நியாயத்தை

நீயுமே மறுக்கக்

காரணம் யாது

அதற்காக எத்தனை

விளக்கங்கள் தருகிறாய்

அடுக்கடுக்காகப் பல

உவமைகள் சொல்கிறாய்

அதைவிட எனக்கு

பேசிடத் தெரியாதா

ஆயிரம் விளக்கங்கள்

தந்திட முடியாதா

பாட்டிலே உவமைகள்

வைத்துமே எழுதி

பாடிக் காட்டிட

எனக்குமே இயலாதா

எட்டடி தாயுமே

பாய்ந்திடும் மானால்

ஈரெட்டு பாய

குட்டிக்கும் தெரியும்

இந்த உவமை

ஒன்றுமே போதும்

நான்சொல்ல வருவது

உனக்குமேப் புரியும்

சரிவிடு இதுவென்ன

வழக்காடு மன்றமா

எவரேனும் கேட்டு

தீர்ப்புமே சொல்லிட

இந்தநம் வாதமும்

புதிதான ஒன்றா

இதற்கு என்றும்

முடிவுமே இல்லை

சுற்றி வளைத்து

பேசாமல் நாமும்

நேரடியாகவே

விஷயத்தைச் சொல்லி

இருவர்க்கும் பொதுவான

முடிவுக்கு வரணும்

இதற்காக பதிலை

நீதான் தரணும்

குருகுலம், 2-08-2022, 6.00

1414Common justice

How many explanations

That you might give

I don’t need

Any one of them

My expectation is

Only one thing

But you never

Agree with it

When I live

Accepting your expectation

Knowing well

The reason in it

What is the reason

For you not to accept

In my expectation

From you?

How many explanations

You are giving for that

How many illustrations

You added more to it

Cannot I talk

More than that?

Can’t I give

More explanations that you give?

Can’t I write

More poems

Giving many illustrations

And present to you

If the mother leaps

Eight feet

The baby also knows

To leap sixteen feet

This one illustration

Is more than enough

Hope you understand

What I try to say

Ok leave it

Is this any court

For someone else

To give judgement [between us]

Is this our argument

Ever new one for us

There won’t be

An end to this

Not beating the bush

Again around

Sharing our matter

Directly with each other

We should reach

For a common solution

And you alone should give

The answer to this

Gurukulam,2-08-2022, 6.00 p.m.

My mother has become tired of her life.  Though she enjoys a better luxurious life compared to others for her age, still life is boring for her.  She is still active, able to walk with the help of a walker, watch her favourite TV program [for two hours], still doing cross stitch work, eat her regular food [with lots of pickles that are too many varieties for her to choose] and often fights with me [indeed she is very lucky in this]. But she feels very lonely here as there is none to talk with her.  When I pointed out that now two helpers are here to take care of her and she won’t find anyone to talk with her even if she is shifted to any other place, she refuses to accept it. But my condition is the same. Though I enjoy my present life in the ashram enjoying the calmness around me—doing my regular reading and writings, still life goes as the same.  This is the reality for every old person.  So, when this evening my mother began to lament about her life here, I felt very sorry for her and as I was about to go to bed, I became a bit upset with God for allowing this kind of life for humans. He should have fixed the maximum age up to 60. When I began to write this song, my aim was to rebuke, question and argue with God.  However, after writing ten stanzas when I was about to challenge the Lord to come and live again as an old man, then some kind of alternative thought came in my mind. Then the entire theme of the song changed and now I stood before God unable to answer His question and argument.

Parents sacrifice a lot, particularly a mother to bring up their children. Still there is some selfishness in this. After getting married most of the couple wants to have children. Due to social pressure and also anxiety about having only one child [in case something happens to it] they go for the second one.  So naturally they have to pay the cost for it, though they show their love and affection for their children. However, when they have to take care of the old people in their home, the real challenge comes to demonstrate their love, care, compassion, and sacrifice. Though they secretly wish [or even openly] that the old people when they become not much useful to them, better go away as early as possible to get release for both to the old people and for them, still when they have to take care of them, then alone the true meaning of certain noble values like love and care become very clear and complete in life. To show this alone God allowed humans to have this old age as the testing ground both for family and society. So, we have to add to the famous sloka: where women are worshipped [respected] there dwells God;–But

WHERE ELDERS ARE TAKEN CARE OF, THERE ALONE GOD DWELLS AND BLESSES THE FAMILY.

1415 முழுமை அடையும்

உயிர்பெறும் வேதனை

எவருக்குத் தெரியும்

உளம்கொண்ட தவிப்பு

எவருக்குப் புரியும்

முதுமை என்கிற

நிலைக்குச் செல்வோர்

படுகின்ற துயரம்

எப்படிப் புரியும்

உயிரும் சோர்ந்து

உடலும் தளர்ந்து

பார்வை குறைந்து

செவித்திறன் இழக்க

உணவும் நீரும்

குறைந்து போக

படுக்கைக் கூட

முள்ளாய் மாறும்

ஓடித் திரிந்த

நாட்களை எண்ணி

வீழ்ந்து கிடக்கும்

நிலைக்குப் புலம்பி

என்று போவோம்

என்று ஏங்கும்

இந்த வாழ்க்கை

நரகம் ஆகும்

பாரம் வீணாய்

பிறருக்கு மாறி

பார்த்துக் கொள்ள

ஆட்கள் இன்றி

சுற்றம் உற்றம்

சூழ இருந்தும்

தனிமை மட்டும்

வாட்டி வதைக்கும்

இந்த நிலையை

வைத்துப் படைத்த

அந்த இறைவன்

நேரில் வந்தால்

இரக்கம் இன்றி

இந்தச் செயலை

வைத்த அவனை

கேள்வியும் கேட்பேன்

தக்க பதில்தர

வகையும் இன்றி

திகைத்து அவனும்

நின்று விடாமால்

“முதுமை நிலையை

அடைந்து விடாமல்

முன்பே மாந்தர்

சென்று விட்டால்

உண்மை அன்பு

சேவை தியாகம்

போன்ற உயர்ந்த

பண்புகள் எல்லாம்

முழுமை அடையும்

வாய்ப்பும் இன்றி

கானல் நீராய்

மாறியேப் போகும்”

என்று அவனும்

எடுத்துக் கூறி

உண்மை தன்னை

புரிய வைத்தான்

3-08-2022, 11.30

1415Will become complete

Who knows the pain

Of the atman

Who can understand

The frustration of the heart

How anyone can understand

The pain of elders

Once they reach

Old age in their life

Atman becoming tired

Body also becoming week

Hearing power reduced

And eye sight also diminished

Both taking food and water

Also reduced

Even bed also will become

Only a bed of thorns

Lamenting for the

Present situation of immobility

And always thinking about

The past busy life

Longing for death

Thinking when we will be gone

This kind of life

Indeed is a hell

Becoming a burden

For others

Without anyone to

Take care of them

Though surrounded

By family and relatives

Still loneliness will

Torture them

If God ever

Come before me

As She put this

Condition for human

I will definitely

Question Her

As she created such

Cruel stage for humanity

But not stand still

Unable to give

Proper answer

To my question:

“If human were gone

Before reaching

Old age

In their life

All the noble qualities

Like, true love, seva

Sacrifice and other

Many more things

Never got the opportunity

To attain maturity in life

All will turn into

Mere mirage in life

By giving the answer

And make me to understand

She helped me to

Understand this noble TRUTH

Gurukulam, 3-08-2022, 11.30 p.m.

Song 1416

In most of the faiths a life after death, in any form, which varies according to each religious tradition gives one hope for humans to cope with the trials in life. Though life on earth is impermanent, the hope of a permanent abode in the Further Shore helps one to accept the impermanence of this life on the earth and hope for the best in the hereafter.  So, one way it is good that, we have to live only this impermanent life and we need to thank God for that. [English translation follows Tamil]

1416 நீடித்த அமைதி

நிலையில்லா வாழ்வை

நித்தமும் வாழ்ந்து

அதனிடை உனது

அருளினை நினைந்து

நாளைய பொழுதை

உன்னிடம் விட்டு

நானுமே வாழ்வேன்

உன்னையேத் துதித்து

புலம்பிட ஆயிரம்

கவலைகள் உண்டு

போராட வென்று

காரியம் உண்டு

ஆயினும் உனது

அருளினை நினைக்க

ஆயிரம் காரணம்

அதற்குமேல் உண்டு

மனதின் பாரம்

இறக்கிட வென்று

ஏதேனும் சொல்லி

புலம்பிய போதும்

போன பாரம்

வந்துமே சேரும்

புவியில் மனிதர்

வாழ்வுஉள்ளவரையில்

உனது அருளை

மனதிலே எண்ணி

உன்னைத் துதித்து

பாடிடும் போது

இம்மை மறுமை

இரண்டுக்கும் சேர்த்து

நீடித்த அமைதியை

நெஞ்சிலே நிறுத்தும்

நிலையில்லா வாழ்வே

நிலைத்துப் போனால்

என்னாகும் நிலைமை

எனநீ நினைத்து

நல்ல வேலை

நிலையில்லா வாழ்வை

நீயுமே அளித்து

நித்தமும் காத்தாய்

போயிட வென்றே

வந்த பின்னே

போனதை எண்ணி

பயனுமே என்ன?

நீடித்து நிற்கும்

வாழ்வொன்று இருக்க

இவ்வாழ்வைப் பற்றி

கவலையும் என்ன

குருகுலம், 5-08-2022, இரவு,11.00

1416Eternal peace

Living this impermanent life

Every day

Thinking your grace

Amidst it

Leaving the next day life

On your hand

I will live

Praising you

There are so may

Worries to lament

There are many

Things to struggle with

But there are

More good reasons

To think

About your grace

Though I lament

By sharing

So many things

To unload my burden

The burden that has gone

Will come back

As long as there is

This human life on the earth

Thinking your grace

Always in the heart

When I sing

Praising you

It will establish a permanent peace

Within my heart

Which will sustain me

Both here and hear after

Thinking that

What will happen to us

If this impermanent life

Itself becomes permanent

Fortunately, by bestowing

An impermanent life

You protected us

Every day in life

Once we came

Only to go

What is the use of

Thinking about that has gone

When there is

An Eternal life

Why should we worry

Too much about the present life

Gurukulam, 5-08-2022,11.00 p.m.

Song 1417

We cannot create a COSMIC IMPERSONAL GOD [or Christ for Christians] out of Muktiveda. God as a PERSON not remained away from His creation and participates in its history acting through human agencies to reveal His nature.  In this process one cannot deny the historicity of Muktinath with His identity as a Jew came in a particular time with a divine purpose and mission.  Those who take Muktiveda seriously have to accept this historical fact, however her particular worldview, in case for a person like me, finds it difficult to digest this historic reality of a particular history and identity of God.  To understand Muktinath’s nature and mission it is not enough to read the Gospels account [along with later writings in Uttara Veda {NT}] but also should listen to the echoes in the Purvaveda about Him.  Otherwise, her understanding will never remain complete paving the way for all kinds of speculative interpretation about His life and Mission.  And in this process this book { Richard B. Hays, Echoes of Scripture in The Gospels, Texas, Baylor University Press, 2016,} helps any serious student of Muktiveda. [English translation follows Tamil]

However, for a person like me who finds it difficult to accept the Jewish identity of the Lord, has to struggle with lots of questions about it. 

If we believe in the Sovereignty of God, can we limit Her or Him within a time frame and history?  If one has to listen to the echoes of Purvaveda to understand the Gospels, should one limit that echo only with the limitation of Purvaveda or can go back further beyond [and behind] it.  As I was contemplating on this point I wrote this song by telling that I had an eternal relationship with God even before the creation in which there was no name and form for it.  And to give a name and form God not only created me but also came as human to help me to understand it clearly.  Otherwise, the incarnation as human does not make sense [to me].  So as I cannot limit God’s sovereignty within the limit of Scripture and history, and can go behind and beyond them to understand and celebrate my relationship with him.

1417 உறவுக்கு உருவம்

நானாகத் தேடி

வாராதே போது

நீதேடி வந்ததின்

காரணம் கூறு

எதைநீ சொன்னாலும்

புரியவே இல்லை

ஏனென்று இன்னும்

விளங்கவும் இல்லை

பாவியைத் தேடி

வந்ததாய் சொன்னாய்

தொலைந்ததைத் தேடி

மீட்டேன் என்றாய்

என்பங்கு இதிலே

ஏதுமே இல்லை

என்பதை மட்டும்

புரிந்திட வைத்தாய்

அங்குதான் ஒரு

சிக்கலும் வந்தது

அதனால் என்னுள்

குழப்பமும் வந்தது

என்னை மீட்பதால்

உனக்கென்ன இலாபம்

மீட்காமல் போனால்

எனக்கென்ன நஷ்டம்

சொர்க்கம் நரகம்

பக்தி முக்தி

என்பதைத் தாண்டியே

உள்ளதா காரணம்

அதுதான் உண்மை

என்மனம் சொல்லுது

நீயதை மறுக்காமல்

இருப்பதால் புரியுது

பிரியாத உறவொன்று

நம்மிடை உள்ளது

புரிதலைத் தாண்டி

அதன்நிலை உள்ளது

இடையினில் வந்த

இந்தப் பிறவியும்

உடலோடு முடிந்தாலும்

தொடரும் உறவது

உருவற்ற உறவுக்கு

உருவம் கொடுத்திட

உன்சாயல் தன்னிலே

என்னையும் படைத்து

எண்ணிலா உயிரும்

உலகில் இருந்தாலும்

என்னோடு கொண்ட

உறவை நினைத்து

என்போல் நீயும்

மனிதனாய் வந்து

உன்னோடு என்னை

மீண்டுமே சேர்க்க

அதன்பின் புரிந்து

மீட்டதின் காரணம்

ஆயினும் அதைச்சொல்ல

வார்த்தைதான் காணோம்

உருவற்ற உறவின்

பொருளும் புரிய

உருஒன்று தந்து

என்னையும் படைத்து

உனைவிட்டுப் போகாது

என்றும் இருந்திட

நீயாகத் தேடி

வந்ததுமே மீட்டு

வேதாந்தம் சித்தாந்தம்

வேறெந்த தத்துவம்

புரியாத நிலைதாண்டி

புரிந்துமே கொள்ள

வேறெந்த விளக்கம்

தேவையும் இன்றி

உன்னிந்த உறவிலே

கலந்துமே விட்டேன்

குருகுலம், 8-8-2022, இரவு,11.15

1417 A form to relationship

Tell me when I never

Sought you

Why you came

Seeking after me?

Whatever you might say

I cannot understand

Till this time

I don’t know the reason for that

You told that

You came seeking after the sinner

And you redeemed

Which has been lost

But my part is

Nothing in this

You helped me

To understand this alone

There alone

A riddle has come

Therefore a

Confusion came within me

What you are going to gain

By redeeming me

If you didn’t redeem me

What is my loss

Is there any reason

Going beyond

Bhakti and mukti or

Heaven and hell

My heart tells

That alone is true

As you are not denying this

I clearly understand it

We have a relationship

That cannot be separated

It stands beyond

Any kind of understanding

This very birth

That came in between

Though might perish with this body

This relationship will continue

In order to give a form

To the relationship

Which does not have a form

You created me in your image

Though countless

Lives are in this world

Remembering the relationship

That you have with me

You also coming like me

In human form

And again

Joining me with you

Then I understood

The reason for saving me

But I don’t have enough

Words to explain it

In order to understand

The meaning of the formless relationship

You gave a form

By creating me

Not to go away from you

And to remain with you always

You came voluntarily

To redeem me

To understand this, going beyond

Vedanta, siddhanta

Or any kind of

Philosophies

Without any need of

Any other explanation

I mingled with you

In this relationship with you

Gurukulam, 8-8-2022, 11.15 p.m.

Song 1419

When I was reading from the Uttara Veda as part of my everyday Sadhana, the Mark 6, the last verse drew my attention.  Then I realized that though many people came to the Lord and even touched Him due to the crowd only those who touched with faith alone got the healing.  As my imagination soared then I wrote this song reflecting my own situation long back as I too stood away with the crowd doubting others.

1418 தர ஏதுமில்லை

துணியின் ஓரம்

தொட்டாலும் போதும்

தொலைந்து போகும்

நோய்கள் யாவும்

என்று எண்ணி

வந்தனர் மாந்தர்

தொட்டவர் எல்லாம்

சுகமே ஆனார்

எட்ட இருந்து

பார்த்த பலரும்

என்னதான் நடக்குது

என்றுமே எண்ணி

கிட்டே வந்து

தொட்டிட முயன்றார்

ஆயினும் தயங்கி

எட்டியே நின்றார்

தொட்டதும் சுகமும்

கிட்டிய பின்னே

தந்திடும் விலையும்

என்னவாய் இருக்கும்

என்பதை எண்ணி

அச்சமும் கொண்டு

தொட்டவர் தந்த

விலையினைக் கேட்டார்

“நோய்நொடி அன்றி

தந்திட வென்று

வேறொன்றும் எம்மிடம்

இருந்ததே இல்லை

தொட்டதும் நோயும்

விலகியேப் போக

பெற்ற அருளுக்கு

குறைவுமே இல்லை”

என்றவர் கூறி

உன்பின் நடக்க

தள்ளி நின்றவர்

தயங்கிய போதிலும்

இதுவென்ன வேடிக்கை

என்றுமே எண்ணி

தமக்குள்ள மீண்டும்

யோசித்து பார்த்தார்

இலவசமாக

வந்திடும் எதுவும்

நிரந்தரமாக

நிற்காது என்று

ஐயமே கொண்டு

விலகியேச் சென்றார்

ஐயோ பாவம்

பிறர்நிலை என்றார்

அவருடன் நானும்

தயங்கியே நின்றேன்

ஆயினும் பயந்து

உன்னிடம் வந்தேன்

தொட்டிடத் துணிவின்றி

விலகிட மனமின்றி

ஏறிட்டுப் பார்க்கவும்

அச்சமும் கொண்டேன்

என்மனம் புரிந்து

என்நிலைக் கிரங்கி

கரம்நீட்டி என்னை

நீயாகத் தொட்டாய்

அப்புறம் அறிந்தேன்

நீதந்த விலையை

அதற்கு ஈடாக

வேறொன்றும் இல்லை

அசலும் வட்டியும்

உனதாகிப் போக

அதன்பின் நான்தர

ஏதுமே இல்லை

குருகுலம், 11-08-2022, இரவு,11.15

1418 Nothing is there to give

If one touches

The edge of your cloth

All the diseases

Will be gone

Thinking like this

Many came unto you

And all those who touched

Received healing

But those who

Stood far away

Thinking what

Actually is happening?

Came close to you

And try to touch you

But still stood away

With much hesitation

Suppose if we touch the cloth

And healed

Then what would be

The cost for that?

Thinking like this

With much fear

They asked others [who were healed]

“What is the price for it”?

“We didn’t have

Any other thing

To give Him

Other than our sickness!

As the diseases have gone

When we touched Him

There is no shortcoming

For the grace that we received”

By telling this

As they began to follow you

The rest who stood away

Though become hesitant

They again 

Began to think that

What kind of

Thamasha is this

Anything that comes

Freely in life

Will never remain

Permanently with us

Having this doubt

The went away from the Lord

They also pitied

For others also [who received healing freely]

I too stood along with them

With much hesitation

Still with some fear

I came unto you

Without any courage to touch you

And the same time unable to go away

I even afraid to

Look to your face

Understanding my heart

And taking pity on my condition

You voluntarily touched me

By stretching your hand

Then I realized

The cost that you paid for that

Nothing is equal

For that

Once the principle

And interest belongs to you

Then I have

Nothing to give you back

Gurukulam, 11-08-2022, 11.15 p.m.

Song 1419

This is a constant struggle in my life once I became the bhakta of the Lord.  Though I try my best to remain transparent, I still feel that I am not completely transparent. There are so many reasons for this.  Whatever they might be, now the Lord has to help me to overcome this feeling within me. Otherwise, though I need not act outwardly, the same thought and feeling will continue to harass me. So there is no other option for me to kick the ball in His court and remind Him that He alone should take the responsibility.

1419, தொடர்ந்தே நடிக்கணும்

முகத்திரைப் போட்டு

நன்றாக நடித்து

ஊரை நானும்

ஏய்த்த போதும்

முகத்திரை நீக்கி

நின்றிடும் போது

ஏமாந்து நானென்ன

நன்றாகப் புரியும்

ஆயினும் இந்த

ஆட்டமும் தொடரும்

அதற்கான காரணம்

உனக்குமேத் தெரியும்

ஊருக்கு பயந்தால்

வேடமும் போடம்

உனக்குப் பயந்தால்

முகத்திரை நீக்கணும்

இருதலைக் கொள்ளி

எறும்பாகத் தவிக்கிறேன்

இதிலொரு விடுதலை

உன்னிடம் வேண்டுறேன்

ஊருக்கும் உனக்கும்

ஒருபுறம் பயந்து

மறுபுறம் நானும்

எனைக்கண்டு பயந்து

இதுவென்ன வாழ்வு

என்றுமே வெறுத்து

உன்னிடம் வந்தேன்

உன்னருள் நினைத்து

மரணத்தின் பயத்தை

போக்கிய உனக்கு

மனதின் பயத்தை

நீக்கிட இயலாதா

முகத்திரைப் போட்டு

நடிப்பதை விட்டு

இயல்பாய் இருந்திட

உதவிடக் கூடாதா

எந்நிலைப் புரிந்தும்

ஏனிந்தத் தாமதம்

இத்தனை சொல்லியும்

பதிலைத்தான் காணோம்

என்னதான் காரணம்

நீகொண்ட போதிலும்

உன்னிந்தத் தாமதம்

வெகு அநியாயம்

அபயம் அளித்தால்

அதன்படி செய்யணும்

அல்லது அதற்கான

காரணம் சொல்லணும்

அதனை விடுத்து

முகத்திரை அளித்தால்

வேறென்ன செய்ய

தொடர்ந்தே நடிக்கணும்

அதன்பின் வந்திடும்

விளைவுகள் அனைத்திற்கும்

பொறுப்பை முற்றிலும்

நீதான் ஏற்கணும்

குருகுலம், 16-08-2022, இரவு 11.30

1419,Continue to pretend

Though I

Deceive others

By acting

Putting a mask

When I removed

The mask

I know well that

I alone was deceived

But this play

Will continue

And you know

The reason for that

If I fear about others

Then I have to put the mask

If I fear about you

Then I should remove the mask

I am frustrating

Torn between

These extremes

And I seek deliverance from this

Fearing on the one side

About others and

Fearing on the other side for you

Then fearing seeing my condition

Hating this kind of life

Thinking that what a life is this

I came unto you

Thinking your grace

Can’t you remove

This fear in heart

Who has removed

The fear of death

Can’t you help me

To remain normal

Not acting by

Putting a mask

Knowing my condition

Why this much delay

But there is no answer

Even after I lament this much

Whatever the reason

That you might have

But what you do is

No way acceptable

If you give refuge

Then you should act accordingly

Or you should give

The reason for that

Leaving that if you

Continue to supply [new masks]

I have to act again

What else can I do

But you alone

Should accept responsibility

For all the

Consequences for that

Gurukulam, 16-08-2022, 11.30 p.m.

Song 1320

As the present caretaker will get married on September 5^th, she won’t come from the end of this month.  Though her mother, who has been taking care of my mother since June, assured that she will manage without the help of her daughter. However I know that it is not going to be that easy for all to adjust as she has so many other responsibilities in her home. So, as usual I began to worry and planned various alternative arrangements.  But shifting from the ashram won’t work for us well considering our age and need. As all these thoughts began to challenge me, again I took them all to the Lord and poured down my heart to Him to be with me as He was before and help me to overcome all the hurdles in taking care of my mother and continue to live here in the ashram.  At the end of my meditation I wrote this song as my prayer for this day.

1420 ஜெயக்கொடி நாட்டணும்

துணையும் துணிவும்

நீதரும் போது

தயக்கம் கொள்ளத்

தேவையும் ஏது

தொடர்ந்து என்னுடன்

நீவரும் போது

தயங்கி நடக்கத்

தேவையும் ஏது

எது வந்தாலுமே

உன்னருள் உண்டு

என்பதை மட்டும்

மனதிலே கொள்ள

வந்திடும் எதுவும்

நன்மைக்கு என்று

இருந்திடும் என்று

நம்பிக்கை உண்டு

தீமைக்கு என்று

ஏதும் வராது

காத்திட வென்று

நீயுமே இருக்கையில்

வந்திடும் சோதனை

எதுவானாலும்

வெல்வேன் என்ற

நம்பிக்கைக் கொண்டு

சோதனைத் தீயில்

புடமிட்ட போதும்

மீண்டு வருவேன்

உன்னருள் கொண்டு

பிறர்க்கு வாராத

எவ்வித சோதனை

எவ்விதம் எனக்கு

மட்டுமே வந்திடும்

அப்படி ஏதேனும்

புதிதாக வந்தால்

அதற்காக என்னையும்

ஆயத்தம் செய்யணும்

அத்துடன் என்னுடன்

நீயுமே வந்து

அதனையும் வெல்ல

என்னுடன் இருக்கணும்

அதிலே இருவரும்

சேர்ந்து போராடி

முற்றாக வென்று

ஜெயக்கொடி நாட்டணும்

குருகுலம்,19-8-2022, இரவு,11.00

1420 I should overcome

When you bestow

Company and courage

Why should

Hesitate further

When you are

Accompanying all the time

Why should I walk

With much hesitation

Whichever might come

When I have

The conviction that

Your grace is there

I have the faith that

Anything that might come

Would be

Only for my good

Nothing will come

To trouble me

As you are there

To protect me

Having the confidence that

Whichever trials might come

I will definitely

Overcome them

Though you test me

In the fire of trials

I will become back shining

By your grace

How any trials will

Come Only to me

That never came

Before for others

Even some new trials

Might come only for me

You alone should

Prepare me well in advance

Along with that

Accompanying with me

You should stand by my side

To overcome them

We both fighting jointly

Completely overcoming them

We both should

Establish our victory

Gurukulam, 19-8-2022, 11.00 p.m

Song 1421

I got up around 2.00 to help my mother.  Then there was no sleep. These days my mother is talking too much while she is sleeping—some times even singing or lamenting about her life.  This disturbs me as I have to sleep in the same room to help her.  Though I managed to take some rest after my morning meal, still as I miss my regular sleep at night—which cannot be substituted by any other means, I often feel tired. So unable to sleep further I got up around 3.00 and made a cup of tea.  But I was not in the mood to read or work on the computer. So I sat in the dining hall thinking various things.  Then I began to tell the Lord that keeping something in His mind He is doing things in my life. But the way He plays with me is a bit irritating. So I began to wrestle with the Lord and wrote this song to vent out my anger.

1421 இதுவென்ன விளையாட்டு

நீயொரு காரியம்

மனதிலே கொண்டு

என்னிடம் சொல்லிப்

பயனில்லை என்று

நீயே காய்களை

நகர்த்தியும் வருகிறாய்

வேடிக்கை மட்டும்

பார்த்திடச் செய்கிறாய்

மாடத்தில் இருந்து

ஆட்டத்தைப் பார்த்தும்

மனதினில் சிலசில

நகவுர்கள் வந்திட

உனக்கும் சற்று

உதவலாம் என்று

மாடத்திலிருந்து

இறங்கியே வந்தேன்

ஆயினும் ஆட்டத்தின்

விதிகளைக் காட்டி

நடுவர்கள் எனக்கு

அனுமதி மறுக்க

மீண்டும் மாடத்தின்

உயரத்தில் சென்று

நடக்கும் அனைத்தையும்

வேடிக்கைப் பார்த்தேன்

அதன்பின் எனக்கொரு

உண்மை புரிந்தது

ஆயினும் மனமதை

ஏற்றிட மறுத்தது

பலபலக் குழுக்கள்

தனித்தனியாக

எத்தனை ஆட்டத்தை

ஆடிய போதும்

அவர்கள் இடத்தில்

நீயே இருந்து

அவருக்கு நல்லது

எதுவெனப் புரிந்து

ஆட்டம் ஆடிட

நீயுமே செய்தாய்

அதன்படி செய்தவர்

வெற்றியும் அடைந்தார்

ஆனால் எனது

ஆட்டம் மட்டுமே

வெற்றி தோல்வி

இரண்டும் இன்றி

தோற்றவர் வென்றவர்

யாரெனத் தெரியாமல்

ஆட்டத்தை ஏனோ

முடித்ததுமே வைத்தாய்

உன்னிந்த ஆட்டம்

புதிதா என்ன

எத்தனை முறையே

ஆடியும் என்ன

தோற்கவும் விடாமல்

வெற்றியும் தராமல்

மீண்டும் ஆடிடச்

செய்வது என்ன

ஆயினும் ஆட்டத்தின்

நேரம் முடிந்தால்

ஏதோ ஒன்றை

அறிவிக்க வேண்டி

மீண்டும் ஆட்டம்

தொடரும் என்று

வீணாய் என்னை

வம்புக்கு இழுத்து

மீண்டும் ஒருமுறை

ஆடிடச் சொல்லி

நீயே காய்களை

நகர்த்தியும் கொண்டாய்

இறுதி வரையில்

ஆட விடாமல்

எதுவரை இந்தப்

பயிற்சியும் தருவாய்

என்னுடன் ஆடினால்

தோற்போம் என்று

அஞ்சியே இந்த

காரியம் செய்கிறாய்

ஒன்று என்னுடன்

ஆடிட வந்திடு

அல்லது என்னை

ஆடிட வைத்திடு

இரண்டும் இலாத

இதுவென்ன விளையாட்டு

ஏதோ செய்துகொள்

உனக்கிது விளையாட்டு

குருகுலம், 23-08-2022,காலை 4.30

1421 What kind of play is this?

Keeping something

In your mind

And deciding that

There is no use in sharing with me

You alone

Play the chase board

And ask me

Only to watch

Sitting on the gallery

Though I watch the game

As some movers

Have come in my mind

Thinking that

I could help you a bit

I came down

From the gallery

But showing the

Rules of the game

The referees refused

Permission to me

Again I went back

To the gallery and

From there began to

Watch the games

Then I found one

Reality but

My heart

Refused to accept it

Though many groups

Sitting separately

Whichever way they

Played the game

Taking their seat

In those games

Understanding which one is

Good for them

You alone made them

To play their game

And those who have done accordingly

Also won the game

But only my game alone

Ended in draw

Not having victory

Or defeat

Unable to know

Who actually won

And who was defeated

You closed the game

Does this your play

Is something new for me

Didn’t you play the same game

Several times before

Not allowing me to be defeated

Also not giving victory to me

Why you force me

To play again and again

But when the time

Came to end the game

As you have to  

Announce something

Declaring that,

The game will continue

And dragging me

Unnecessarily for competition

Forcing me again

To play one more time

You alone as usual

Played the game

Till the end

Not allowing me to play

How long would you

Give this training to me

Knowing well that

If you play with me

Definitely you will be

Defeated by me, you are doing this

Either you come

And play with me

Or allow me to

Play in my own way

Not having any one kind of game

What kind of play is this?

Do whatever you like

And this became an entertainment for you

Gurukulam, 23-08-2022, 4.30 a.m

Song 1422

I got up around 2.00. Then sat in the dining hall after a cup of tea and wrote the previous song.  Then I went to bed around 5.00 but I couldn’t catch my sleep as I had to help my mother again. Then I was tossing on my bed unable to sleep or get up. After the helper gave coffee to my mother and tea to me, though I again lay on the bed, as I cannot sleep, then I told the Lord that He has to make some final decision about our life.  There is no point in dragging our lives like this. I can act as He takes decisions for me and He alone has to take the responsibility also for everything that happens in my life.  As I was thinking about this I wrote the song expressing my thoughts to the Lord.

1422 என்னதான் முடிவு

முடிவென்ற ஒன்று

தெரியாமல் தவித்து

வாழ்வை நானும்

வாழ்ந்திடும் போது

முடிவொன்று தந்து

முடித்து வைப்பது

எவரது பொறுப்பு

என்றுமே எண்ணு

முடிவிது என்று

நீயுமே சொன்ன

முடிவினை எடுத்துச்

செயல்படும் போது

இடையினில் புகுந்து

தடைகளைப் போட்டு

தடுத்திடும் செயலைச்

செய்வது யாரு

சாத்தான் செயலிது

என்ருமேச் சொல்லித்

தப்பிக்கும் வேலை

உனக்குமே வேண்டாம்

அவனுக்கு என்னிடம்

வேலையே இல்லை

அதுவும் உனக்குத்

தெரியாமல் இல்லை

நானே எடுத்த

முடிவிது என்று

பழியை என்மேல்

போடவும் இயலாது

முடிவு எடுக்கும்

உரிமை எனக்கு

இதுவரை நீயும்

தராத போது

முடிவாக ஏதேனும்

முடிவொன்று சொல்லு

முடியாது போனால்

ஒதுங்கிக் கொள்ளு

அதுவும் இயலாது

முடிவும் தராது

இதுவென்ன விளையாட்டு

அதையேனும் சொல்லு

முடிவுமே இல்லாத

தொடக்கமும் இல்லை

என்பதைத் தொடங்கி

வைத்ததின் பின்னே

முடித்து வைக்க

முடியாது என்று

பிடிவாதம் பிடிப்பதின்

காரணம் சொல்லு

தெளிவும் அறியாது

முடிவும் தெரியாது

நிகழ்காலம் எதிர்காலம்

இரண்டும் இருந்தால்

முக்காலம் உணர்ந்த

இறைவன் என்று

பெயரை உனக்கு

வைத்தது யாரு

முதலி இதற்கு

பதிலைச் சொல்லிடு

அதன்பின் முடிந்தால்

முடிவைச் சொல்லு

முடியாது போனால்

முடிவை எடுக்கும்

உரிமையை முடிவாக

எனக்கும் தந்திடு

குருகுலம், 23-08-2022,காலை  7.00

1422 What is the final decision

When I live

With much frustration

Not knowing the

Final decision for the present life

Think whose

Responsibility is it

To bring an end to this

By giving some final solution

When I began to act

Thinking that this is

Your final

Decision for me

Who is put

Stumbling blocks

Interfering when

I was proceeding further

Don’t try to escape

From this by telling that

This is the

Work of devil

He has no work

With me

You also know

Very well about it

You also cannot

Blame that

This decision was

Taken only by me

When you never

Gave any right

To take any

Decision in my life

Finally give some

Final solution to this

If it is not possible

Better keep away

Not doing that also

And not giving some solution

What kind of play is this

At least tell this to me

There is no beginning

Without having an end

Once you alone

Arranged this for us

Give me the reason

To remain adamant

Refusing to

Bring an end to this issue

If both the present and

The future remine like this

Neither knowing the end

Or having any clarity

Who gave you

The name God

Who knows

Past, present, and future?

First you give

Answer to this

Then if possible

Give the final solution

If that is not possible

At least give me the right

To take

My own decision

Gurukulam, 23-08-2022, 7.00 a.m.

Song 1423

The daytime caretaker will be married on September 5^th. Of course her mother promised to come and take care of my mother, still there are so many ‘ifs’ and ‘buts’ questions loom before me. As I was thinking about it, then I remembered the way God led me so many times, even out of my will and accomplished what plan He has for me. For example, when I decided to shift back last year [September 5^th 2021], my plan was to stay in the ashram only for two weeks for a change and then move back to Mathigiri. But the way things developed I cannot even fathom.  As a rational person I would have never taken those decisions.  But when I recall those days, I wonder how I managed to take all those decisions and even managed to enact them. Now sitting in the ashram, I know that it was God who enacted forcing me to remain only a tool in His hand.  The way he arranged everything for me, including the decision to sell the house is nothing but a miracle considering my nature.  So, though several ‘ifs and buts’ are looming before me I know well that the same Lord will do the same thing again one more time in my life.  All that I need to do is to sit and relax watching His actions.  As I was thinking about it I wrote this song.

1423 நடத்திக் கொண்டாய்

உன்கரம் என்னை

உந்தித் தள்ள

உடன்பட்டு நானும்

உன்வழி செல்ல

நடத்தியேக் கொண்டாய்

காரியம் தன்னை

நானும் அடைந்தேன்

அதனின் பலனை

எண்ணம் முழுதும்

நீயே நிறைந்து

அதன்பின் என்னை

யோசிக்க வைத்து

அதன்படி என்னை

செயல்பட வைத்தாய்

தயங்கி நின்றால்

உந்தித் தள்ளினாய்

சாதக பாதகம்

எண்ணிக் குழம்பி

செய்வதா விடுவதா

என்றுமே பயந்து

தயங்கித் தயங்கித்

துவங்கியே போது

தயக்கம் நீக்கித்

துணையாய் வந்தாய்

துணிந்து நானும்

இறங்கிய போது

சூழ்நிலை தன்னை

சாதகம் ஆக்கி

உதவிட என்று

தூதரை அனுப்பி

செயலை நீயே

முடித்தும் வைத்தாய்

இதுதான் எனது

வாழ்வில் நடந்தது

இதுவே இன்னும்

தொடர்ந்து நடக்குது

முழுதாய் உன்னிடம்

தஞ்சம் அடைந்தால்

முடிவு என்றும்

நலமாய் அமையுது

எஞ்சிய வாழ்வும்

இதுபோல் நடக்கும்

என்பதை மட்டும்

நானும் அறிவேன்

என்னை முற்றாய்

உன்னிடம் தந்து

நீயே செயல்பட

சம்மதம் தந்தேன்

குருகுலம், 27-08-2022, இரவு 11.30

1423You accomplished

As your hands

Push me ahead

When I also

Proceed further accepting it

You managed to

Accomplish your plan

And I received

The benefit of it

Completely occupying

My mind

Then enabling me

To think

You made me

To act accordingly

When I hesitated

You pushed me ahead

Confused thinking

About the advantages and disadvantages

Fearing not knowing

Either to proceed or abandon

When I started

With much hesitation

Removing my hesitation

You came along with me

When I launched

With much courage

Changing the circumstance

In my favour

Sending angels

To help me

You alone

Accomplished the work

Till this time

This alone happened in my life

This alone is

Continuously happening

When I surrender

Completely to you

The end will be

Always remain good

The rest of the life

Will also go like this

I know for sure

This very clearly

And giving me

Completely unto you

I gave my consent

For you to accomplish

Gurukulam, 27-08-2022, 11.30 p.m.

Song 1424

[It is almost impossible to translate this in English. The only way to understand the original is to learn Tamil.  Otherwise, you have to live with confusion if you manage to understand this translation!] as it was not “I” who actually confused you].

When I read the following point, I was contemplating it. And the result is this song.  I am not sure whether it agrees with every theology or philosophy. But every bhakta feels in her ‘atman’ about the oneness with God, however any particular theology tries to explain that relationship between Atman and God differently.

…No individual would be audacious or presumptuous enough to write that he or she had ‘seen God’.  The traditional acceptable way was to indicate that it was actually not the ego that had experienced the vision, but the collective, shared spiritual Self. The ego loses itself in the process, as in the Rumi parable of the soul knocking on God’s door and not being admitted until in answer to ‘who’s there?’ the soul answers ‘You’.  Nothing intervenes in between, the illusions of the separate self are dropped.—Lajja Gauri, Kanakadasa and the Body, Vemana and Vision, inVijayanagara Visions: Religious Experience and Cultural Creativity in a South Indian Empire, New Delhi, Oxford University Press, 2007, pp. 218-248, ligious Experience and Cultural Creativity in a South Indian Empire, New Delhi, Oxford University Press, 2007, pp. 249-277, p. 270

1424Who am “I”?1424  “நான்” யார்?

நீயே எல்லாம்

ஆயிடும் போது

நானென்ற சொல்லுக்கு

இடமுமே ஏது

நீவந்து என்னை

ஆட்கொண்ட பின்னே

நானென்ற அடையாளம்

தனியாக ஏது

உருவாகும் முன்னே

உனதாக இருந்தேன்

உருவான பின்னும்

உனதாக ஆனேன்

கருவாக உருவாகி

தனியாக வந்தாலும்

உருவாக்கி வைத்ததால்

உனதாகிப் போனேன்

எனதென்ற எண்ணம்

வந்திடும் போது

எது எனதென்ற

கேள்வியும் வந்தது

கருவறைத் தொடங்கி

கல்லரை வரையில்

அனைத்தும் இரவல்

என்பதில் வந்தது

உயிரும் உணர்வும்

உடலோடு போக

எனதென எதுதான்

எஞ்சி நிற்ப்பது

அதற்கொரு பெயரை

எவர் தந்தாலும்

அதற்கான அடையாளம்

தருவது யாரு

எல்லாம் முடிந்து

உன்முன் இறுதியில்

வந்து சேர்வது

“யார்” எனச்சொல்வது

நீயே படைத்து

நீயே முடித்து

நீயே எடுத்துக்

கொண்ட பின்னே

உன்னிடம் வந்து

சேர்ந்தேன் நானும்

என்று எப்படி

“நானும்” சொல்வது

வரும்போது வந்தது

நிச்சயம் நானில்லை

உடலோடு “நானும்”

சென்ற பின்னாலே

உன்னிடம் வருவதும்

நிச்சயம் “நானில்லை”

என்பது மட்டும்

எனக்குப் புரியுது

ஆகவே இதற்கு

பதிலென ஒன்று

நிச்சயம் தருவது

“நானுமே” இல்லை

உனதான ஒன்றை

[உருவாக்கித் தந்து]

உருவாக்கி வைத்து

மீண்டும் “உனதாக்கி”

நீயுமே கொண்டாய்

அதைமட்டும் இப்போது

அடிமை புரிந்தேன்

ஆயினும் அதுவும்

“நானில்லை” என்றேன்

இதற்கு மேலாக

இதுபற்றி சொல்வது

இயலாது என்பதே

இதிலுள்ள உண்மை

குருகுலம்,30-08-2022, இரவு, 11.30

Song 1424 Who am “I”

When everything

Becomes you only

Where is the place

For any separate “I”

Once you came

And Lord over me

How can I have any

Separate identity

Before I was created

I belong to you

Even after created

I become yours

Though I came alone

After formed in the womb

As you only created me

I become yours

When any thought of

“Mine” came

The question also came

“Which one” [is mine?]

From the womb

Till the grave

As everything was

Borrowed from others

As the sense and breath

Have gone with the body

Which one remains back

As my own

Whoever might give

Any name for it

Who can give any

Identity to it

Finally, when I come

And stand before you

How to tell that

“Who” has come before you

Once you alone creating

Sustaining and

Taking back again

With you

How can

I say that

Finally “I” came

Before you

Once the “I” has

Gone along with the body

Surely it is not the “I”

Who came when I born

Similarly, it is not

“I” that is

Coming to You

After my death

Therefore definitely

“I am” not going

To give any

Answer to this

As you formed the one

Which already belongs to you

You take it back

Again, making it as yours

This slave now has

Understood only that

But even it is not the “I”

That understood it

Telling more than this

About it

Is almost impossible

Is the Truth now.

Gurukulam, 30-08-2022, 11.30 pm.

Song 1425

I often feel that God is again and again putting me in various trials in the name of refining me to mould me to shape such a vessel that might be useful for His seva.  How much He refines me, as the iron will gut rust, I will also remain defiled by my nature.  So better for Him to take rest leaving me as I am where I stand before Him as a simple bhakta than try to mould me as any noble vessels for His seva.

1425 விடுதலைத் தா

எதுவரை போகும்

நானும் பார்க்கிறேன்

உன்சித்தம் எதுவோ

அதையே செய்கிறேன்

ஏனென்று கேள்வி

கேட்டதும் இல்லை

கேட்டாலும் பதிலேதும்

வரப்போவ தில்லை

இராஜாங்கம் உனதாக

ஆனதின் பின்னே

வீணாகப் பேசிப்

பயனுமே என்ன

அதிகாரம் அனைத்தும்

உனதாகும் போது

அதைமீறி செய்திட

வாய்ப்புமே ஏது

இறுதியில் எனக்கு

நல்லதே நடக்கும்

என்று எத்தனை

நீசொன்ன போதும்

அதுவரை காத்திட

பொறுமையும் ஏது

இடையில் எத்தனை

போராட்டம் பாரு

கொடுப்பதை முன்பே

கொடுத்தால் என்ன

வீணாகத் தாமதம்

செய்வதும் என்ன

புடமிட்டு உரசிப்

பார்க்கிறேன் என்று

உருக்கிப் பார்த்திட

தேவையும் என்ன

கலப்பற்ற தங்கம்

நகைக்கு உதவுமா

செம்பு கலக்காமல்

வளைக்க இயலுமா

சொக்கத் தங்கமாய்

மாற்றிட வேண்டாம்

செம்பு கலந்து

வனைந்தால் போதும்

உனக்கு ஏற்ற

பாத்திரமாக நீ

உருவாக்கி என்னை

வைத்தால் போதும்

ஓரமாய் இருந்தே

சேவை செய்வேன்

உயர்ந்த இடமும்

நானும் வேண்டேன்

அதனை விடுத்து

உயர்த்திப் பிடிக்க

ஆயத்தம் செய்கிறேன்

என்றுமே சொல்லி

எத்தனை முறைதான்

உலையில் இடுவாய்

பழுக்கவே காய்ச்சி

மீண்டும் அடிப்பாய்

எத்தனை முறையே

இரும்பைக் காய்ச்சினும்

மீண்டும் மீண்டும்

அடித்த போதும்

நீரில் அதையும்

போடத்தான் வேண்டும்

எதற்கொரு முடிவு

வந்திட வேண்டும்

உலையில் நெருப்பும்

அணைந்தே போச்சு

கரியும் இங்கே

தீர்ந்தும் போச்சு

ஒய்வு எடுக்க

நீயும் போயிடு

அப்படிஎன் எனக்கு

விடுதலைத் தந்திடு

குருகுலம், 2-09-2022, இரவு,11.00

1425Give respite

Let me see

How long this will go

I am doing

Only as per your will

I never

Questioned you

Even if I ask question

No answer will ever come

Once the authority

Belongs to you

What is the use of

Talking about in vain?

When all the powers

Belong to you

Where is any opportunity

For me to act independently

How much you might

Have told that

‘Finally everything will be

Only for my good’

Where I have the

Patience to wait till the end

How many trials came

In between, better you see

Why not you give in advance

Which you have decided to give

Why are you

Delaying unnecessarily

What is the need

For refine me

By saying that

‘I am only purifying you’

Would pure gold

Be useful ever

And can we mould it

Without mixing copper

You need not convert me

As Pure gold

It is enough if you

Mould me mixing with copper

It is enough if you

Mould me any vessel

That might be of

Some use for you

I will continue my seva

By remaining in a corner

I never seek any

Higher place

Leaving this

By saying that

‘I am going to

Exalt you”

How many times

You will put me in furnace

And will beat me

Again and again

How many times

You might have

Heated the iron

And beat it repeatedly

Finally you have to

Put it in the water

Similarly, some kind of

End has to come for everything

The fire has died

In the furnace

And coal also

Runs out of stock

Better you go

To take rest

By this you give

Some respite to me

Gurukulam, 2-09-2022, 11.00 p.m.

Song 1426

One aspect of bhakti is to try to bend God by every means to accomplish one’s own wish. But sometimes God, like a mother who enjoys the way her child to bend her will to accomplish its need, God does the same with a bhakta. As I was thinking about it, I wrote this song.

1426 நடிக்க முயன்றேன்

உன்சித்தம் நடக்கட்டும்

என்று சொன்னாலும்

என்சித்தம் உனதாக்கி

செய்திடு என்றேன்

அதற்கான காரணம்

ஆயிரம் சொன்னேன்

அதன்படி நீசெய்ய

ஆயிரம் செய்தேன்

எப்படிப் பேசி

என்னென்ன செய்தால்

உன்மனம் இளகும்

என்றுமே எண்ணி

அப்படி எல்லாம்

நன்றாக நடித்து

உன்னையே ஏய்த்திட

நானும் முயன்றேன்

ஆயினும் பிள்ளை

செய்திடும் குறும்பை

ரசித்திடும் தாயாய்

நீயுமே மாறி

அதற்கு ஏற்ப

என்னிடம் பேசி

உள்ளாக சிரித்து

நீயுமே மகிழ்ந்தாய்

உன்னிந்த செயலை

நானுமே உணர்ந்து

உன்மீது கோபம்

அதிகமே கொண்டு

அழுது புரண்டு

அடம்நான் பிடிக்க

அள்ளி எடுத்து

அணைத்துக் கொண்டாய்

அந்த அணைப்பிலே

என்னையே மறந்து

அமைதியாய் உன்

தோளிலே சாய

தட்டிக் கொடுத்து

என்னைத் தேற்ற

முற்றாக என்னை

உன்னிடம் தந்தேன்

இந்த நெருக்கம்

இருந்திடும் போது

எது நடந்தாலும்

நடக்கட்டும் என்று

என்சித்தம் துறந்து

உன்னிலே கலந்து

உன்சித்தம் அதனை

ஏற்றுக் கொண்டேன்

குருகுலம், 3-9-2022, இரவு, 11.00

1426 I try to pretend

Though I say that

Let your will be accomplished

I requested to accept my will as yours

And do accordingly

I gave thousands of

Reasons for that

And I tried many things

For you to do as per my wish

Thinking that which way

I should talk and pretend

So that your

Heart will become soft for me

Then enacting in

In all such ways

I tried by best

To cheat you

You also

Becoming like a mother

Who enjoys all the

Mischiefs of her child

Talking accordingly

With me

You enjoyed that

Within in you

Then realizing this

Your [deceitful] act

I Become more

Upset with you

When I become

More adamant by crying

You took

And hugged me

Forgetting me

In that hugging

As I silently

Put my head on your shoulders

As you comforted me

By patting my back

I surrendered

Completely to you

When we have

This kind of intimacy

Thinking that

Let it happen anything

Renouncing my will

Mingling with you

I accepted

Your will

Gurukulam, 3-9-2022, 11.00 p.m.

Song 1427

I got up at 2.30 am.  Then, unable to sleep, I got up from the bed and made a cup of tea and began to deeply meditate about the current situation.  As the day caretaker got married, though her mother will come and help, still both me and my mother have to readjust our lives according to the demand of time. In the past I managed. But considering my health I cannot adjust too much. Then I was thinking of various alternative means to take care of our needs.  Then I told my heart to stop all kinds of such thinking and just recall the way God always interfered in my life and arranged all kinds of help in time.  As inspiration came I wrote this song as my prayer of the day.

1427 நினைந்திடு நெஞ்சே

நெஞ்சே உனக்கொரு

சேதியும் உண்டு

நீடித்த கருணை

உன்மேல் கொண்டு

இறைவன் செய்திடும்

செயல்களை எண்ணி

நன்றி சொல்வது

உனக்குமே நன்று

ஒரு நொடியேனும்

உனை மறந்தானா

உன்னுடன் வாழ்ந்திட

அவன் மறுத்தானா

உன்னிலை உணர்ந்து

உன்தேவை அறிந்து

உனக்குத் தந்திட

அவன் மறத்தானா

இணை பிரியாது

உன்னுடன் இருக்கும்

அவனை மறந்து

ஆயிரம் நினைந்து

சுய நலத்தோடு

செயல் பட்டாலும்

விட்டுனைப் பிரிந்து

அவன் சென்றானா

யாரிடம் சென்று

எப்படிச் சொல்லி

காரியம் செய்யலாம்

எனநீ நினைந்து

செய்பவர் இன்றி

தவித்திடும் போது

தூதரை அனுப்ப

அவன் மறந்தானா

இன்னும் சொல்லிட

எத்தனை உண்டு

இதுபோல் எத்தனை

நடந்ததும் உண்டு

இதுவரை காத்தவன்

இன்னமும் காப்பான்

என்பதை மட்டும்

மனதிலே கொண்டு

நல்லதே நடக்கும்

என்றுமே நம்பி

நடத்திடும் அவனை

மட்டுமே நன்னி

துதித்துப் பாடி

வாழ்ந்திடப் பழக்கு

செய்நன்றி கொண்டு

அவனையே அண்டு

குருகுலம்,6-9-2022, காலை, 3.30 am

1427Oh heart! Remember

Oh my heart

I have a message for you

Keeping a long

Compassion for you

It is good for you

To thank God

For all the blessings

That He has bestowed on you

Did He ever forget you

Even for a second

Did He ever refuse

To live with you

Did He ever

Refuse to give

Knowing all

Your needs

Thinking so many things

Forgetting Him

Who always abides with you

Without any separation

Did He ever

Went way from you

Though you behaved

Several times selfishly

Always thinking

How to accomplish things

By approaching who

By talking which way

When you were troubled

Without anyone helping you

Did He ever forget

To send His angels to you

How many more

Are there to tell

How many things have

Happened like this in the past

Keeping only this

In your mind that

The One who protected so far

Will take care in future also

Hoping that everything will wok

Only for you good

Always approaching Him

Who always leads you

Try to live

By Praising Him

Always seek Him

Having gratitude in heart

Gurukulam, 6-9-2022, 3.30 am

Song 1428

Another song reflecting the way one could find God and have fellowship with Him transcending religious rituals and boundaries.

1428 ஆன்மாவில் இருப்பன்

விளக்கங்கள் எத்தனை

எப்படித் தந்தாலும்

முற்றாக விளங்க

வைக்க இயலாது

எந்தக் கோணத்தில்

எப்படிப் பார்த்தாலும்

முழுதாகப் பார்த்திட

மூளைக்கு முடியாது

எழுத்திலே வடித்துக்

கொடுக்கும் முன்பாக

இருந்தவன் இறைவன்

என்பதே உண்மை

அவனுக்குப் பெயர்வைத்து

அதற்கொரு பொருள்தந்து

மறையாக்கி அதனைத்

தந்ததோ மனிதன்

அத்தோடு அவனும்

நிறுத்திக் கொள்ளாது

அதன்பின் செய்ததே

மாபெரும் கொடுமை

மறையின் பெயராலே

மதங்களைப் படைத்து

அதற்குள்ளே ஆயிரம்

சடங்குகள் சமைத்து

அவைமட்டும் போதாது

என்றுமே எண்ணி

அவற்றை பின்பற்ற

விதிகளை வகுத்து

எப்போது எதனை

எப்படிச் செய்யணும்

என்றே பலவித

வழிமுறைத் தந்து

சடங்கினை மதமாக்கி

வழிபாடு என்றான்

மதத்திற்குள் இறைவனை

சிறையும் வைத்தான்

அந்த சிறைக்குள்ளே

இருக்க இயலாது

எப்போதோ இறைவன்

தப்பித்துச் சென்றான்

ஆயினும் அதனை

உணராத பலரும்

மதத்தின் மூலமே

அவனை நாடினர்

இருக்கும் இடம்விட்டு

இல்லாத இடம்தேடி

எப்படி அலைந்தாலும்

கிடைக்காத இறைவன்

மறைதந்த மதம்தாண்டி

மனதினில் சிறைவைத்தால்

தப்பிக்க மனமின்றி

தங்கி இருப்பான்

விளக்கங்கள் இல்லாது

விளங்கிட வைத்து

சடங்குகள் இல்லாது

வழிபட வைத்து

மதம்தாண்டி மறைதாண்டி

மனித மொழிதாண்டி

அமைதியாய் ஆன்மாவில்

குடிகொண்டு இருப்பான்

குருகுலம், 9-9-2022, இரவு,11.30

1428 He will dwell in the atman

How many explanations

Might be given

It is impossible

To explain clearly

How much one approaches

In whichever angle

It is impossible for the brain

To see it completely

The reality is that

God was there

Even before we

Gave some explanation using words

Giving Him a Name

And giving a meaning to it

It is human who

Created the Scripture

But not stopping there

What he has done

Indeed is

Very cruel

Creating religions

In the name of scriptures

And creating so many

Rituals in them

Thinking that

They are not enough

Giving various code of contacts

To follow them meticulously

And giving rules

How and when

And why they

Need to be performed

Converting rituals

He created religion

And tried to imprison

God within it

Unable to remain

Within that prison

God already

Escaped from it

Many people still not

Realizing it

Sought Him

Only through religions

God who cannot be reached

If one searches

Leaving the place where He dwells

And search every other place

Transcending scripture and religion

If we imprison in our heart

He will dwell there

Unwilling to escape from it

Helping us to understand

Without the need of explanations

Make us to worship Him

Without rituals

Transcending religion and Scripture

Even transcending human language

He will dwell silently

In our heart

Gurukulam, 9-9-2022, 11.30 p.m.

Song 1429

Only when I manage to sit calmly trying to listen to the gentle voice of God in my atman, all other attempts taken by me doom to failure. As I often experienced this but again failing creates some kind of remorse in my spirit. And when I feel that kind of remorse I take it to God and seek His grace to overcome that nature within me.

1429உன்குரல் கேட்கணும்

மீண்டும் மீண்டும்

திருவடி சேர்ந்து

முற்றாய் உனது

கிருபையை சார்ந்து

வருவது அன்றி

வேறென்ன செய்வேன்

திருவடி யன்றி

புகலிடம் அறியேன்

எத்தனை முறையோ

இதையே சொன்னேன்

வேறெதை நானும்

மீண்டும் செய்வேன்

நாடிய மனிதர்

ஓடியேப் போக

நீமட்டும் என்னை

நாடியே வந்தாய்

எவருக்குப் புரியும்

என்னிந்த பாரம்

எடுத்துச் சொல்ல

மொழியும் காணோம்

சொல்லிடும் முன்பே

அறிந்தாய் நீயும்

ஆகவே துணையாய்

வந்தாய் என்றும்

கண்ணுக்குத் தெரியாது

நீயும் செய்திடும்

காரியம் தன்னை

நானும் அறிவேன்

புத்திக்குப் புரியா

உனது அருளை

அமர்ந்தே இருந்து

அனுதினம் உணர்ந்தேன்

ஆயினும் பேதைமை

கொண்டே மனது

அனைத்தையும் மறந்து

புலம்பிடும் போது

தூதரை அனுப்பி

தேறுதல் தந்தாய்

துணையாய் வந்திட

உறுதியும் தந்தாய்

என்னிடம் உள்ள

இயற்கை குணமும்

என்னை மீண்டும்

ஆட்கொள்ளும் போது

உள்ளே இருந்து

உன்குரல் ஒலிக்க

நான்னதைக் கேட்டு

என்னை வென்றேன்

உலகம் போகும்

இரைச்சலை மீறி

மெல்லிய உனது

குரலை நாடி

மீண்டும் மீண்டும்

உய்ந்திட வேண்டும்

நீயே அதற்கும்

உதவிட வேண்டும்

ஆகவே உனது

திருவடி வந்து

அபயம் இட்டு

உன்னடிப் பணிந்து

வாழும் வாழ்க்கை

ஒன்றே போதும்

அதையே நீயும்

அருளிட வேண்டும்

குருகுலம்,10-09-2022, காலை, 5.00

1429 I should listen to your voice

Reaching your Holy feet

Again and again

Always depending

Upon your grace

What else I know

Other than doing this

As I don’t find

Any other refuge

Several times

I have told this

What else

Can I do now

All those whom I sought

As ran away

You alone came

Seeking after me

Who can understand

This my burden

There are no words

To express it

But you understood it

Even before I could utter

Therefore, you came

To give company to me

I know

Everything

That you do

behind the screen

By remaining silent

I realized your grace

That my buddhi

Cannot fathom

But this

Foolish heart

When laments

Forgetting all this

You comforted me

By sending angels

You also promised

To accompany me

When my nature

That I have with me

Try to

Lord over me

I overcame

It by listening

Your voice

Which echoed from within me

Seeking your

Gentle voice

Going beyond

The uproar of the world

I should be redeemed

Again and again

And You alone should

Help me in this

Therefore reaching

Your Holy feet

Bowing them

By seeking refuge

If I live like this

It is enough for me

And you also should

Bestow such life

Gurukulam, 10-09-2022, 5.00 a.m.

1430 சமயம் வந்தது

எங்கே எப்போ

எப்படி என்று

எனக்கு இப்போ

தெரியாதி ருந்தாலும்

ஏற்றி வைக்கத்

தெரிந்த உனக்கு

இறக்கி வைக்கத்

தெரியாமல் போகுமா

பாரம் என்று

சொல்ல வில்லை

தந்த பொறுப்பை

மறுக்க வில்லை

அதுபோல் நீயும்

தந்த வாக்கு

அதையே நானும்

மறக்க வில்லை

இப்போ உள்ள

நிலைமை தன்னை

நீயும் சற்று

எண்ணிப் பார்த்து

தக்க சமயம்

வந்த னென்று

தந்த வாக்கை

தரவும் வேண்டும்

கையை மீறி

நிலைமை போனால்

எனது கதியும்

என்ன வாக்கும்

அதனை நீயும்

அறிந்த போதும்

எனது மனதின்

தன்மை உணர்ந்து

ஏற்றபடி நீ

என்னை நடத்தி

தாக்குப் பிடிக்க

தெம்பை அளித்து

தந்த பொறுப்பை

கொண்டு செலுத்த

தக்க உதவி

செய்ய வேண்டும்

எனது நிலையை

சொல்லி யாச்சு

இனி பொறுப்பு

உனது மாச்சு

நம்பி உன்னை

சார்ந்து கொண்டு

வாழும் வாழ்க்கை

எனது மாச்சு

குருகுலம், 12-09-2022, இரவு, 11.15

Again the same tussle about taking care of my mother as well as looking after my health.  Everyone has her limitation—relatives, friends, or caretakers.  Particularly when helpers work only for the sake of money we cannot and should not expect more than what they are willing to do.  What they can do never comes, particularly when taking care of aged and sick people.  We cannot expect them to work for the remuneration that they receive. It is a difficult job to take care of old people. That needs more mental strength. When the helpers come just earn more money [with less work], naturally they will work what they want and not what we expect.  So as I had to struggle both in day and night without proper sleep and with new problem of pain in my elbows, I was not sure what to do. However after lots of discussion when I returned back to square one, as usual I took the matter to the Lord and when I was talking to Him as the words ‘You know how to unload as you have loaded’ I wrote this song as part of my prayer and meditation. I find more comfort in writing a song to uttering lots of words in the name and form of prayer.

1431 அழத்தான் வேண்டும்

அழுதேனும் இனிமேல்

ஆறுதல் அடைவேன்

அதுவன்றி வேறு

நானென்ன செய்வேன்

தேறுதல் தாராது

எங்குதான் சென்றாயோ

தெய்வமே என்னையும்

ஏன்நீ மறந்தாயோ

தவிக்குது மனது

செய்வது அறியாது

தேறுதல் தந்திட

வேறாரும் கிடையாது

உன்னிடம் வாராமல்

ஒருவழி கிடையாது

தாமதம் செய்வதேன்

அதையேனும் நீகூறு

வேண்டிடும் விடுதலை

விரைந்தே தரவேண்டும்

காரணம் அதற்குண்டு

நீயதைப் புரியணும்

தாமதம் செய்வதில்

பயனுமே இல்லையே

விரைந்துமேத் தந்து

என்னையும் காப்பாயே

இத்தனைச் சொல்லியும்

கேளாது இருந்தால்

இனிம்மேல் சொல்லிட

வேறேதும் இல்லையே

சொல்லும்முன் புரிந்திட

நீயுமே இருக்கையில்

சொல்வது புரியலை

என்றுமே நடித்தாயே

சொன்னாலும் புரியாது

தன்னாலும் தெரியாது

இருந்திட நீயென்ன

என்போன்ற மனிதனா

என்னதான் மனிதனாய்

இப்புவி வந்தாலும்

எப்போதும் தெய்வந்தான்

என்பதை மறுப்பாயோ

உன்னையே மறுக்க

உன்னாலே முடியுமா

என்னையும் ஏற்காது

தள்ளிட இயலுமா

என்குரல் கேட்காது

உன்செவி மந்தமா

என்னிலை பாராது

உனகண் இருக்குமா

இளகத மனமும்

அருளாத கரமும்

இருந்திட நீயென்ன

கல்லான தெய்வமா

இத்தனை சொல்லியும்

அருளாது போனால்

அழாமல் என்னாலே

இருந்திட முடியுமா

குருகுலம், 13-9-2022, இரவு 11.00 p.m.

Song 1432

Unless a bud blossoms naturally it cannot spread its fragrance in the air.  Similarly, unless a bhakta is touched by the grace of God when she sits calmly in His presence, all amounts of her reading, thinking, discussions cannot bring the change within her.  As I was thinking about this and often experiencing the importance of remaining silent before God, I wrote this song.

1432 தன்போல மணக்கும்

வாசித்துப் பார்த்தாலும்

யோசித்துப் பார்த்தாலும்

வந்து சேரானே

இறைவன் நம்மிடம்

தேடியே அலைந்தாலும்

தினம்தினம் பணிந்தாலும்

நாடியே வாரானே

நம்மிடம் அவனும்

சமயங்கள் எப்படி

சமைத்து வைத்தாலும்

சடங்குகள் அவற்றுள்

எத்தனை இருந்தாலும்

அதனால் வசப்பட்டு

அவற்றுள் அகப்பட்டு

ஆர்வமாய் ஓடி

வாரானே நம்மிடம்

ஏதுமே செய்யாமல்

எதையுமேத் தேடாமல்

மவுனமாய் நாமும்

இருந்தாலே போதும்

நம்தேவை அறிந்து

நாடியே வருவான்

மெல்லிய குரலால்

நம்மிடம் சொல்வான்

ஆகவே அவனும்

சொல்வதைக் கேட்டிட

அலசடிப் படாமல்

அமைதியும் காக்கணும்

அவன்பேசும் முன்பாக

கேள்வியும் கேட்காது

அவன் சொன்னபின்னே

வாதங்கள் செய்யாது

ஆவியில் எளிமையும்

மனதிலேத் தாழ்மையும்

சிந்தையில் தூய்மையும்

கொண்டுமேப் பணிய

சொல்லியேத் தருவான்

சொன்னதின் பொருளை

செயல்பட வைப்பான்

நாமதை ஏற்க

மொட்டுமே மலர்ந்து

பூவாகும் போது

வாசனை வீசுமே

காற்றிலேக் கலந்து

அதுபோல் நம்வாழ்வு

அவன்தொட மலர்ந்து

மணக்குமே தன்னாலே

அவனடிப் பணிந்து

குருகுலம், 14-9-2022, இரவு, 11.45 p.m.

1432 will blosm naturally

How much we read

or think about God

He won’t come

seeking us by those efforts

How much we roam

seeking Him in other places

He will never come to us

Seeking after us

How many religions

Might we created

How many rituals

Might be in them

Not impressed by them

and trapped in them

He will never come to us

with much eagerness

Not doing anything

Not seeking anything

It is enough if we

remain silent [before Him]

Knowing our need

He will come to us

And in a gentle voice

I will talk to us

Therefore in order to

listen to Him

We should keep quiet

not frustrated

Not questioning Him

before He talks

And not arguing

After He shared

Having simplicity in atman

humility in heart

purity in mind

and if we worship

He will explain

the meaning of His talk

And He will make us to act

in order to implement it in life

When the bud

blossoms naturally

It will bring fragrance

by mingling in the air

Similarly, when

Our life is touched by Him

It will also bring fragrance

by worshipping His feet.

Gurukulam, 14-9-2022, 11.45 p.m.

Song 1433

My mother again fell down on 1^st October night. As there was no one I rushed to lift her on my own.  In that process I injured the left shoulder where there is a pacemaker.  Then it created much pain for me.  Unable to lift her on my own, then I called our helper family and three of them came.  Till they arrived my mother remained laying between the cot and table and I felt very back as I cannot lift her from the cold floor. Next few days I suffered also due to pain in my right elbow.  Then I thought of finding some other alternative to take care of my mother.  But none of them worked and I returned back to square one. I won’t mind keeping my mother in the ashram to take care of her.  But considering my health and lack of proper support, particularly in the night time to take care of my mother, it will remain a constant challenge for me in the days to come.  So, tonight when I was discussing this issue with the Lord, as inspiration came, I wrote the next three songs as usual arguing with Him to accept my decision as His will rather pushing me to go as per His will.  As I often say, it is very difficult for Him to remain the God for me as I demand Him too much in the name of bhakti.

1433 தனிவழி எதற்கு

எதிர்எதிர் திசையினில்

இருவரும் சென்றால்

இணைந்து பயணம்

செய்வதும் எப்படி

என்னுடன் நடந்திட

நானுமே சொல்ல

உன்வழி வந்திட

கூறுவ தெப்படி

என்வழி எதுவென

எனக்குமேப் புரியும்

நீசொன்ன வழிதான்

உனக்குமேத் தெரியும்

உன்வழி எதுவென

யாருக்குத் தெரியும்

துணிந்தே நடந்திட

எப்படி முடியும்

எங்கே எவ்விதம்

திருப்பம் வந்திடும்

எங்கே கவமாய்

இருந்திட வேண்டும்

என்பது என்வழி

சென்றாலேத் தெரியும்

முன்பே சென்றதால்

பயணமும் புரியும்

ஆனால் உன்வழி

அப்படி இருக்குமா

உனையன்றி பிறருக்கு

ஏதுமேத் தெரியுமா

கண்ணைக் கட்டி

காட்டினில் விட்டு

நடந்திடு என்றால்

நடக்க முடியுமா

கூடவே இருக்கிறேன்

என்றுமேக் கூறுவாய்

தேவைப் படும்போது

விலகியே ஓடுவாய்

ஏன்நீ இப்படி

செய்கிறாய் என்றால்

சோதித்துப் பார்த்தேன்

என்றுமே சொல்வாய்

யாருக்கு வேண்டும்

உன்னிந்த சோதனை

எனக்கேன் தேவை

வீணினிந்த வேதனை

இதுவரை சோதித்து

சாதிக்கா ஒன்றை

இனிமேல் சோதித்து

காட்டவாப் போகிறாய்

ஆகவே வழக்கம்போல்

என்வழி வந்திடு

அதையே உனது

சித்தமாய் மாற்றிடு

உனது பக்தனாய்

மாறிய பின்னே

தனிவழி இனிமேல்

உனக்குமே ஏது

குருகுலம்,7-10-2022, இரவு, 10.45 p.m.

1433 Why need for a separate way

If we both walk

in opposite directions

How is it possible

for us to travel together

I never demanded

you to walk on my way

Then how can you ask me

to walk on your way

I know about

my own path

But you alone know

about your way

Then how one can walk

taking courage

as you alone know

about your way

Where the turns

will come and

where I should remain

careful enough

I know well as

I have travelled on it many times

And I know

about my journey

But will your way

remain like that

Did anyone other than you

know anything about it

Putting a blind folder

If you ask me walk in a forest

better tell me

is it ever possible

You will promise

to be with me always

But when comes a need

you will run away from me

If I ask you:

‘why you have done this’

You will tell that

You tested me

Who need this

your tests

Why I need to have

this unnecessary pain

What you are going

to achieve anything new

that you haven’t achieved before

by testing me again

Therefore, as usual

come in my way

Then make it

as your will

Once I become

your bhakta

Why you need

any separate path

Gurukulam, 7-10-2022, 10.45 p.m.

Song 1434

See Song 1433 for the background of the song

1434 என்வழி வந்திடு

என்வழி எளிதாக

இருந்திடும் போது

உன்வழி எதற்காக

வந்திட வேண்டும்

இராஜ பாட்டையாய்

என்வழி இருக்கும்

பலரும் நடக்க

இடமும் கிடைக்கும்

கரடு முரடான

பாதையும் இல்லை

கல்லுக்கும் முள்ளுக்கும்

இடமுமே இல்லை

எளிதாக இதிலே

எவரும் நடக்கலாம்

இறுதியில் நிச்சயம்

ஊர்ப்போய் சேரலாம்

நேரான கோடாக

என்பாதை இருக்கும்

நடந்து செல்ல

சுகமாக இருக்கும்

பயணத்தில் எவ்வித

பயமுமே இல்லை

துணையென எவரும்

தேவையும் இல்லை

ஆகவே என்னுடன்

நீயுமே வந்தால்

எவ்வித ஆபத்தும்

உனக்குமே இல்லை

உன்வழி இப்படி

இருக்குதாப் பாரு

இத்தனை குறுகலாய்

இருப்பதேன் சொல்லு

வளைவு நெளிவுகள்

ஆயிரம் உண்டு

யாரிதில் நடப்பார்

துணிவுமேக் கொண்டு

கூடவே நடப்பதாய்

நீயுமேக் கூறுவாய்

ஆயினும் இடையே

போக்குமே காட்டுவாய்

தொடர்ந்து நடப்பதாத்

திரும்பிப் போவதா

என்றுமேப் புரியாது

திகைத்திட வைப்பாய்

இதுயென்ன விளையாட்டு

என்றுமேக் கேட்டால்

இதுஎன் வாடிக்கை

என்றுநீ சொல்லுவாய்

ஆகவே வீணாக

உன்வழிப் போகாது

பக்தன் சொல்வதை

நீயுமேக் கேளு

உன்னிலே ஒன்றாக

கலந்த பின்னாலே

என்வழி உன்வழி

எனஏது உண்டு

குருகுலம், 7-10-2022, இரவு 11.30

1434 Come in my way

When my way

is so much easy

when should I

walk on your way

My path is

very big like a Kings way

Many can walk

easily on it

It is not uneven

and a rough road

there is no place for

stone and thorns on it

Anybody can walk

easily on it

And surely can reach

the destinity

My path will remain

like a straight line

It will be a pleasure

to walk on it

There is no fear

on the journey

and there is no

need for any company

Therefore if you also

come along with me

There won’t be any

danger for you also

See whether your path

remains like this

Why it remains

so much narrow

Many are the twists

and turns in it

Who will dare

to walk on it

You will promise

to walk along with us

But in the middle

you will leave suddenly

You will make us

frustrated to think

whether to continue

or to return back

If we ask:

what kind of play is this

You will say that

This is your habit

Therefore not

walking on your path

listen to what

this bhakta says

Once I become

one with you

Where is any difference

as your way and my way

Gurukulam, 7-10-2022, 11.30 pm.

Song 1435

See song 1433 for the narrative

1435 உன் வழி நல்லது

ஒருவழிப் பாதையாய்

உன்வழி இருக்கு

அதுவே எனது

கவலையாய் இருக்கு

துணிந்து நுழைந்திட

முடியவும் இல்லை

நுழைந்தால் திரும்பிட

வழியும் இல்லை

ஒருவழி அடைய

பலவழி திறக்கும்

எனஉன் வேதம்

சொன்ன போதும்

இதுவரை மாற்று

வழியும் காணோம்

நுழைந்த எனக்குமே

உன்மனம் புரியும்

உனது வலையில்

அகப்பட வேண்டி

சொல்லி வைத்தாய்

வார்த்தைகள் பலவும்

பிறருக்குப் பலவழி

திறக்கும் போது

எனக்கு மட்டுமே

மூடியே இருக்கு

தப்பித்துச் செல்வான்

என்றுமே எண்ணி

வந்த வாயிலை

அடைத்து வைத்தாயா

தட்டியே போது

திறந்த பின்னே

நுழைந்தநீ தாளினைப்

போட்டு விட்டாயா

இருவும் ஒருவிதம்

நல்லது என்பேன்

என்னுடன் நீயும்

இருப்பதினாலே

திரும்பிட உனக்கும்

வழியுமே இல்லை

தப்பிதுச் செல்ல

வாய்ப்பும் இல்லை

எனவே உன்வழி

ஒருவழி யாவது

எனக்குத்தான் என்றும்

மிகமிக நல்லது

குருகுலம்,8-10-2022, இரவு 12.30 am

1435 Your way is good

You way remains

as a one way traffic

That remains

my main worry now

taking courage

I cannot enter in it

If I enter; there is no

way to turn back

If one way is closed

may ways will be opened

Though your Veda

has proclaimed this

Till this time

I haven’t see the alternative way

I alone know your mind

who entered in it

In order to

catch me in your net

You uttered so many

words like this

When many other ways

are opened for others

They will remain closed

only for me

Thinking that I will

try to escape

Did you even

closed the door

When I opened

When you were knocking

Did you bolted inside

after entering in

One way this is

also good for me

as you will

remain with me

There is no way

also for you to turn back

There is no means

for you to escape [from me]

When your way

turned as a One way

It become very

good only for me

Gurukulam,8-10-2022,, 12.30 am

Song 1436

In Hindi they say: kabi gam; kabbikushi.  So, life is a mixture of both joy and sorrow.  And the best way to live such a life is to live one day at a time accepting both sides of the life.  Keeping a balance is the secret of life. Going to one extreme will make us fail in life—to whichever extreme we might go.

1436 கொண்டாடணும்

நாயைக் குளிப்பாட்டி

நடுவீட்டில் வைத்தாலும்

வாலைக் குழைத்து

மலம்தின்னப் போகும்

அதுபோல நீவந்து

என்னுள்ளம் அமர்ந்தாலும்

என்மனம் தன்போல

மலந்தின்னப் போகும்

அன்றாட வாழ்விலே

கொண்டாடிப் போற்றவே

ஆயிரம் நன்மைகள்

நீசெய்த போதிலும்

இயற்கையாய்த் தன்போல

வந்திடும் இடையூறு

தன்னையே எண்ணியே

என்மனம் வாடும்

துன்பமே அறியாத

வாழ்வுமேத் தந்தாலே

நிச்சயம் என்மனம்

சோர்ந்துமேப் போகும்

துன்பமே வாழ்வென

ஆயிடும் போது

என்னுளம் நிச்சயம்

உன்னையும் மறந்திடும்

இன்பம் துன்பம்

கலந்ததே வாழ்வென்ற

தாரக மந்திரம்

தன்னையும் நினைந்து

இன்பத்தைக் கொண்டாடி

துன்பத்தை எதிர்கொண்டு

நடுநிலையாய் நின்று

வாழ்வையும் வாழணும்

இதுவரை வாழ்ந்தோர்கள்

இதுபோல வாழ்ந்தார்கள்

இனிமேலும் வாழ்வோர்கள்

இதுபோல வாழ்வார்கள்

என்பதை உணர்ந்து

உன்னருள் நினைந்து

இந்நாளும் வாழவே

நீயுமே உதவணும்

குருகுலம், 9-10-2022, காலை 5.30

1436 Celebrate life

Though we keep the dog

Inside the house after giving a wash

it would prefer to go outside

to make itself dirty

Similarly, though

you abide in my heart

My heart will go out

to make itself dirty

Though you have bestowed

thousands of blessings

for me to celebrate

everyday life

Often thinking about the trials

that come naturally in life

My heart will

become very sad

If you give a life

not knowing any trials

surely my heart will

become tired of that life

At the same time

If suffering alone becomes the life

then my heart will

definitely forget you

Always remembering the

eternal mantra that

life is a mixture of

both sorrow and joy

Celebrating the joy

and facing the trials

I should live this life

keeping a balance

All those who lived so far

only lived like this

and all those who will come in future

will also live like this

Understanding this clearly

Remembering your grace

I should live this life today

and you also should help me for that

Gurukulam, 9-10-2022, 5.30 am.

Song 1437

Anxiety not only robs the future but also it deprives the peace of mind at present. Though we need to plan for our future, imagining about the non-coming trials that might not even come in future, if we spend the present life with anxiety then we will lose the present life with depression.  But our human nature won’t allow us to overcome this anxiety that much easily.  For a bhakta seeking the grace of God is the only remedy for that.

The context of this song is that: whatif I have to leave the ashram to go to some other care home with my mother to take care of her.  This imagination often gives me some kind of anxiety in my present situation.  If it is related only to my life, I can easily overcome such anxiety, but considering my health and the needs of my mother, who now become semi-bedridden, I have to live each day with this anxiety seeking the grace of God to overcome it.

1437 வரம் வேண்டும்

கேட்கச் சொன்னதால்

கேட்கிறேன் நானும்

கையேந்தி வந்து

நிற்கிறேன் நாளும்

ஆயினும் கேட்டது

கிடைத்திட வில்லை

கேட்காமல் இருக்க

முடியவும் இல்லை

அன்றாடம் என்னுள்

வந்திடும் ஒருவித

சஞ்சலம் தன்னைப்

போக்கிட வேண்டும்

வாராத ஒன்றை

வந்திடும் என்று

வீணான கற்பனை

செய்துமேக் கொண்டு

அதற்கான தீர்வு

பலவுமே எண்ணி

அவற்றிலே ஒன்றும்

பயனுமே தாராது

இப்போது உள்ள

நிலையம் தொடர

எப்போதும் போல

நீயும் உதவிட

கையேந்தி வந்தேன்

உன்முன் நானும்

இக்குறை தன்னையும்

நீதான் போக்கணும்

பயந்த காரியம்

நேரிட்டா தென்று

துணிந்து நானும்

தைரியம் கொண்டு

ஏதான போதிலும்

நீயுள்ளாய் என்பதை

எண்ணியே என்மனம்

போற்றியே வாழணும்

இதையே வரமாக

கேட்கிறேன் இப்போது

வழக்கம்போல் நீயும்

தந்து காத்திடு

குருகுலம், 9-10-2022, இரவு 11.30

1437 I need a boon

As you told me to ask

I am asking now

And I come before you

begging for that

But I never received

what I asked for

At the same time

I cannot stop asking again

You should remove

a kind of chanchal

that comes

each day in my life

Always imagining

about some

non-coming trials

that might not even come

Thinking always

some remedy for it

and none of them

helping me much

In order to continue

the present life as it is

and you also to

help me for that

I came before you

begging again

You alone should

remove this shortcoming

Taking courage that

what I am fearing about

will never happen

in my life

Whichever might be it

You are there to help

Thinking always this

I should live praising you

I seek this

as the boon now

As usual you

bestow it again

Gurukulam, 9-10-2022, 11.30 p.m.

Song 1438

Another song dragging God in contention as He remains indifferent to our troubles and trials. There is no reason why I drag God often into such contention. It is one way for me to vent out my frustration, unable to face certain realities in life. I am never afraid of doing work and I can do all kinds of work, but when I have to go beyond my capacity, I expect God to understand my limitations and interfere to give some rest and respite from several overburdens. And this is one such situation where I had to take care of my bedridden mother with limited help available at present. Unable to sleep properly both day and night; unable to take proper rest the only option left with me is to lament and vent out my frustration to God.

1438 ஓய்வும் எடுத்திடு

இனியென்ன காரியம்
உனக்குமே இருக்கு
அதைமட்டும் கூறிடு
முதலிலே எனக்கு

படைத்தாய் காத்தாய்
மரித்துமே மீட்டாய்
பரமேறிச் சென்று
அமர்ந்துமே கொண்டாய்

மீண்டும் வரும்வரை
ஓய்வுதான் உனக்கு
வேறென்ன வேலை
இருக்குது உனக்கு

ஆனால் என்னிலை
எண்ணியேப் பாரு
ஒய்வு ஒழிச்சல்
உள்ளதா சொல்லு

கருவினில் உருவாகி
கல்லறை போகும்வரை
எத்தனை வேலைகள்
உள்ளது எமக்கு

அதுபற்றி அக்கறை
உனக்குமே இல்லை
ஆகவே தலையீடு
நீசெய்வ தில்லை

என்னால் முடிந்ததை
நானுமே செய்து
இனியெம் பாடென
கைநீ விட்டாய்

வேண்டுதல் செய்து
எதையேனும் கேட்டால்
தருகின்ற நேரம்
வரவில்லை என்றாய்

அதற்கான காரணம்
நாங்களும் கேட்டால்
என்சித்தம் அதுவெனப்
பதில் கூறுகின்றாய்

ஆகவே ஒருபுறம்
போராட வேண்டும்
மறுபுறம் ஓயாமல்
புலம்பிட வேண்டும்

ஏதுமே காதிலே
வீழாது போல
நீமட்டும் ஓய்வு
நன்றாக எடுக்கணும்

இருக்கட்டும் எதுவரை
போகும் பார்க்கிறேன்
என்றேனும் ஒருநாள்
உன்னிடம் வருவேன்

அப்போ காட்சியும்
அடியோடு மாறிடும்
உனது ஓய்வுக்கு
முடிவும் வந்திடும்

நிரந்தர ஒய்வு
நாங்களும் எடுக்க
ஓயாமல் ஓழியாமல்
எம்மை காக்கணும்

ஆகவே இப்போது
ஓய்வும் எடுத்திடு
அதன்பின் முற்றாக
அதையும் மறந்திடு

குருகுலம், 9-10-2022, மலை, 5,15

1438 Now take rest

What other works
do you have
better you tell
that to me

You created and protected us
Redeemed dying for us
Then went to heaven
and sat there calmly

Till you return back
Only you have rest
what other works do you have
Tell that to me
But think about
our situation
Do we have time
for rest and relaxation

Till formed in womb
and reaching grave
how many works
do we have

But you least
concerned about it
therefore, you never
interfere in our lives

You forsake us
by saying that
‘I have done what I could do
rest is your funeral’

If we ask anything
in prayer
You tell that
time has not come to give

If we ask the
reason for that
You tell that
It is your prerogative

Therefore, on the one side
we have to struggle continuously
on the other side
we have to lament a lot

But you could take rest
as if you didn’t
hear anything
about our plight

Ok let it be,
Let me see how long this will go
One day I will
come unto you

Then the scene will
completely change
an end will come
for your rest

As we will take
permanent rest
You have to protect us
All the time without any rest

Therefore now
you take rest
Then you forget
completely about it

Gurukulam, 9-10-2022, 5,15 p.m.

Song 1439

I felt that the Lord was punishing me too much beyond my capacity. I became tired of so many things—both in body and mind. Then when I was praying to the Lord, I poured my heart by writing these songs. At the same time as the bhakti tradition shows a true bhakta will be more pained when God suffers for his sake or because of him.

1439 உன் கை நோகும்

என்னிடம் கேள்வி
கேட்பதை விட்டு
எனக்கு பதில்தர
முடியுமா பாரு

அடிவாங்கி அடிவாங்கி
அழுது ஓய்ந்தேன்
ஆயினும் அடிப்பதை
நீயுமே நிறுத்தலை

ஒன்று குறைய
நாற்பது அடியென
உன்வேதம் தெளிவாக
சொன்ன போதிலும்

எண்ணுவதைக் கூட
நீயுமே நிறுத்தி
அடிப்பதை மட்டும்
ஏன் தொடர்ந்தாயோ

எத்தனை அடித்தாலும்
தாங்குறான் என்று
என்றுமே நீயும்
எண்ணி விட்டாயோ

அடிவாங்கி அடிவாங்கி
மறத்துமேப் போனதால்
எத்தனை அடித்தாலும்
இன்னமும் தங்குறேன்

ஊரார் அடித்தல்
உன்னிடம் வரலாம்
நீயுமே அடித்தால்
எங்கு செல்லலாம்

தாயன்றி சேய்க்கு
இறுதிப் புகலுண்டோ
நீயன்றி புகலிடம்
எனக்கு வேறுண்டோ

ஆகவே எப்படி
நீயுமே அடித்தாலும்
உன்னிடம் மட்டுமே
மீண்டுமே வருவேன்

அடித்தபின் உன்கை
நோகுமே என்பதால்
அதைமட்டும் எண்ணி
நானுமே அழுவேன்

ஆயினும் அதையே
நீயும் விரும்பினால்
அடிவாங்க உன்னிடம்
அடிக்கடி வருவேன்

குருகுலம், 10-10-2022, இரவு, 11.00 pm

1439 Your hands will pain

Stopping asking
question to me
Just see whether
can you give answer to me

I become tired
by receiving spangs from you
but you never stopped
beating me

Though your Veda
clearly says that
‘Forty lashes
less than one’

Even stopping
counting also
Somehow you
continued the beating

Did you think that
I can tolerate
how much more
you might beat me

As I become numb
receiving constantly spangs
I continue to take
many more again

If others beat me
I can come unto you
But if you are beating
where can I go

Does the child
have any other refuge
other than
its own mother

Therefore, how much
you continue to beat me
I will come
only unto you

But I will cry
thinking that
your hands will pain
after beating me

But if you
only like that
I will come again
to receive beatings from you

Gurukulam, 10-10-2022, 11.00 pm

Song 1440

For the past few days I was in a dilemma about taking one important decision.  Others try their best to guide me.  But in the end I have to take the call. So tonight when I was unable to make one final decision, I was talking about it to the Lord and the result is this song as my prayer [and also teasing the Lord not to hesitate take any decision as I am always with Him to support and encourage Him]

1440 நல்லதே நடக்கும்

எந்த முடிவு

நீ எடுத்தாலும்

நல்லதாய் இருக்கும்

நானதை அறிவேன்

அப்படி எனது

முடிவு இருக்குமா

என்பதை நிச்சயம்

நானும் அறியேன்

ஆயினும் எனக்கு

உள்ள உரிமையில்

தலையிட மாட்டாய்

நானதை அறிவேன்

ஆனால் அதிலுள்ள

ஆபத்தை உணர்ந்து

அடிமை நானும்

தயக்கம் கொண்டேன்

துணைக்கு நீயும்

இருப்பதினாலே

துணிந்து எடுக்கவா

என்பதைச் சொல்லு

அதன்பின் வந்திடும்

ஆபத்து அனைத்திலும்

உனக்கும் பொறுப்பு

உள்ளதை எண்ணு

எனக்கேன் வம்பு

என்றுமே எண்ணி

ஒதுங்கிட உன்னால்

முடியுமா சொல்லு

இருவரும் ஒன்றாய்

இணைந்த பின்னாலே

எது நடந்தாலும்

உனக்குண்டு பங்கு

ஆகவே நீயே

முடிவை எடுத்து

அதன்பின் தகவலை

மட்டும் தந்திடு

எதுவாய் இருந்தாலும்

நானும் ஏற்பேன்

இதுவரை நானும்

அதைத்தான் செய்தேன்

இதுவும் உனக்கு

நன்கு தெரியும்

ஆகவே தயக்கம்

இனியேன் உனக்கும்

தயக்கம் ஏதும்

இருந்தால் சொல்லு

துணைக்கு இருக்கேன்

தைரியம் கொள்ளு

எனக்கு நீயும்

உனக்கு நானும்

தைரியம் கொடுக்க

இருந்திடும் போது

துணிந்து முடிவை

நீயும் எடுத்திடு

நல்லதே நடக்கும்

என்பதை அறிந்திடு

குருகுலம், 16-10-2022, இரவு, 10.30

1440 Everything will be fine

Whichever decision

That you might take

I know well that

That will remain good

But I am not sure

Whether it will be the same

If I take

My own decision

At the same time

I know well that

You won’t interfere

In my right

But knowing

The danger in it

This salve is

Now hesitating [to take decision]

Better you tell me

Whether I should take

That bold step

As you are there with me

However you remember that

You too have share in

Any trouble

That might come after that

Can you keep away

By saying that

This is

None of your business

As we both

Become one

You too have equal share

Whichever might happen

Therefore you

Take the decision

And only give

The information to me

Whichever it might be the decision

I will accept it

And so far I have

Done only this

You also know this

Very well

Therefore why you hesitate

Further in this

If you have

Any hesitation

Inform me

As I am always with you

When we both are there

To encourage

Each other

In everything

Taking courage

You take the decision

And remember that

Everything will be fine

Gurukulam, 16-10-2022, 10.30 p.m.

Song 1441

Though I trust God in everything, I often wonder why She kept this ‘chanchal’ nature within me.  Anyhow as the Love of God is upholding us in everything, I need not worry too much about my nature.

1441 சஞ்சலம் ஏன்

என்மீது நீகொண்ட

பாசத்தை எண்ணிட

விழியோரம் நீர்சேர

இருகரம் குவியும்

கைமாறு செய்ய

இயலாத போதும்

உன்மீது வைத்த

நம்பிக்கைப் பெருகும்

எனக்கெனத் தனிவாழ்வை

நானுமே எண்ணாமல்

என்னிலே நீவாழ

என்னுள்ளம் விழையும்

சிலநேரம் தடுமாறி

சஞ்சலம் கொண்டாலும்

திரும்பவும் என்மனம்

உன்னையேத் தேடும்

என்குணம் அறிந்து

அதற்கேற்ப நடக்கும்

உன்குணம் தனைஎண்ணி

உள்ளமும் மகிழும்

இதுபோல அனுதினம்

வாழ்வும் இருக்காதா

என்றே என்மனம்

ஏங்கியேத் தவிக்கும்

அதற்குத் தடையாக

இருபது நீயல்ல

என்பதை மட்டும்

என்மனம் ஏற்கும்

சஞ்சலம் கொள்ளாத

மனமதைத் தாராமல்

வஞ்சனை செய்தாயே

என்றுமே கேட்கும்

சிந்தையில் நீநிற்க

சஞ்சலம் அடிக்கடி

வருவதின் காரணம்

தெரியாது தவிக்கும்

கூடவே இருந்து

கொட்டும் தூதனாய்

வைத்ததின் காரணம்

தன்னையும் தேடும்

எதுவான போதும்

என்மீது நீவைத்த

பாசத்தை எண்ணி

உன்னையே நாடி

மாறாத உன் குணம்

தன்னை நம்பியே

எப்போதும் போல

திருவடிப் பணியும்

குருகுலம், 19-10-202, இரவு,9.30

1441 Why Chanchal

When I think about

Your affection for me

I will fold my hands

With many tears

Though I cannot

Repay back it

My trust in you

Will always increase

My heart will

Long for you to live in me

Not desiring to

Have my own life

Though I stumble

Due to frustration

My heart will again

Only seek you

My heart will rejoice

Thinking about your nature

Which always accommodates

My nature

And my heart

Will long to have

This kind of life alone

Every day

At the same time

It will accept that

You are not

The reason for that

However my heart

Will question you that

You deceived me

By not giving a stable mind

It will frustrated

Often thinking that

While you are in my heart

How this frustration every could come

And it will seek

The reason for

You to keep it

As the instrument of punishment

However, whichever

It might be

Thinking about your affection

And only seeking you

Trusting only your

Unchanging nature

It will always bow at your feet

As ever before

Gurukulam, 19-10-202, 9.30, p.m.

Song 1442

These were the challenging days in my life as I had to take care of my mother who became almost bedridden.  Though our ashram helper helps during the day time, most nights I have to remain awake to help my mother to get up from the bed to pass urine.  She refused to use a diaper and often got up.  Though she never called me, when I heard her slight movements, I immediately got up from my bed and helped her.  We both become tired both physically and mentally.  Due to lack of proper sleep I cannot concentrate on any other thing other than taking care of my mother.  Unable to take any final decision about shifting outside the ashram and at the same time not wanting to go any other place, I struggled a lot.  As I lost my peace of mind I wrote this song as my prayer of the day.

1442 எங்கே நிம்மதி

துன்பமே படவென்று

தெரிந்து எடுத்தாயா

தொடர்ந்து அதில்வாழ

என்னையும் அழைத்தாயா

‘நான்தரும் நிம்மதி

உலகம் தாராது’

என்றுமே சொன்னதை

மட்டுமே மறந்தாயோ

‘என் நுகம் எளிது’

என்றுமே சொன்னாலும்

சுமப்பது சிலுவைதான்

என்பதை மறவாதே

அனைத்தையும் விட்டு

வந்திடும் போது

நுறாகத் இதைத்தான்

தருவேன் என்றாயோ

தேடிய முக்தியை

நீயுமேத் தந்தாலும்

தருவதாய்ச் சொன்ன

அமைதியும் எங்கே

அமைதி அறியாத

முக்தியைத் தந்தாலே

அதனால் பயனென்ன

நீயதைச் சொல்வாயே

இறந்தபின் பெறுவது

முக்தி ஆகுமா

அமைதி அறியாத

முக்தியும் இருக்குமா

இதிலுள்ள முரண்டாட்டை

நீயுமே போக்கணும்

இரண்டையும் ஒருசேர

நீதான் தரவேண்டும்

பாடுள்ள உலகில்

வாழ்ந்திடும் வரையில்

அதற்கு வழியில்லை

என்றுமே சொல்லாதே

‘வென்றேன் உலகை’

என்று சொன்னதை

என்வரை மட்டும்

நீயும் மறந்தாயே

வென்றிட வழிதந்து

மனதிலே திடந்தந்து

பாடுகள் மத்தியில்

நிம்மதி தருவாயே

குருகுலம்,19-10-2022, இரவு,10.30 pm.

1442 Where is the peace

Did you select me

Only to be troubled in life

Did you call me

To live continuously in it

Did you forget about

What you told that:

‘The world won’t give the peace

That I give’

Though you told that

It is easy to carry your plough

Still it only a cross

Remember that well

Did you promise to give

Only this when we

Follow you

By giving up everything?

Though you bestowed

The mukti that I sought

Where is the peace

That you promised to give

What is the use of

Giving a mukti

That does not know

Peace of mind

Will be it a mukti

That I would receive after death

Will there be any mukti

That does not know peace

You alone should

Remove the contradiction between the two

And you should bestow

Both of them together

Don’t say that

As long as I live

In this world full of trials

There is no hope for that

Only when it comes to me,

You forgot what you told

That you have

Overcome the world!

Giving the hope to win

Giving strength in heart

Give me your peace

Amidst all these trials.

Gurukulam, 19-10-2022, 10.30 pm.

Song 1443

When we face any trials, the question often comes in our mind is: how long will it take?  But a bhakta knows well that as her bhagavan is there to take care of her, even with such uncertainties, she will easily overcome it.

1443 என் நம்பிக்கை

எப்படிப் போகும்

இன்றைய இரவும்

என்பதை நீதான்

முடிவு செய்யணும்

எல்லோர்க்கும் வாழ்வு

இயல்பாக இருக்க

எனக்கு மட்டும்

தனியாக இருக்குது

அதுபற்றி உன்னிடம்

நானுமே கேட்டால்

பதில்வர மட்டும்

ஏனோ மறுக்குது

அடுத்தது என்ன

நடக்குமோ என்று

என்பதை எண்ணி

மனதும் தவிக்குது

இதையே வாழ்வின்

இயல்பாய் மாறினால்

இனிநான் சொல்ல

என்ன இருக்குது

நித்திய கண்டம்

பூரண ஆயுள்

என்கிற முதுமொழி

என்வரை சரிதான்’

அப்படி வாழ்வை

அமைத்த உனது

செயலும் என்வரை

என்றும் புதிர்தான்

நாளை என்ன

நடக்கும் என்று

நிச்சயம் எமக்கு

தெரிவது இல்லை

தெரிந்தால் அதன்பின்

இறைய வாழ்வு

நிம்மதியாக என்றும்

இருப்பதும் இல்லை

இப்படியேதான் இனி

வாழ்வும் போகும்

என்பது என்வரை

நிச்சயம் உண்மை

அப்படி அமைத்துநீ

தந்ததின் பின்னே

உன்னிடம் கேட்டும்

பயனுமே இல்லை

ஆகவே வாழ்வு

எப்படிப் போயினும்

அதுபற்றி எனக்கு

கவலையும் இல்லை

மரத்தை வைத்தவன்

நீரும் ஊற்றுவான்

என்பது மட்டுமே

எனது நம்பிக்கை

குருகுலம், 22-10-2022, இரவு,10.30

1443 My hope

You alone

Should decide

How this day

Will go

When life remains

Normal for others

Always it remains

Different only for me

When I question

About it to you

No answer is

Coming forth from you

I am frustrated

By thinking that

What will

Be the next

What is there

To tell more

Once you made this

As normal in my life

‘Long life with

Trials everday’

This proverb

Become true for me

By creating such a life

Your this act

Always remains a

Riddle for me

We know for sure

That we don’t know

What would happen

Tomorrow in life

Once we know for sure

Then today’s life

Won’t remain

Peaceful for us

But the reality is that

My life will go

Only like this

Forever

There is no use of

Asking you about it

As you have

Arranged my life only this way

Therefore however

This kind of life will go

I need not

Worry too much about it

My only hope is that

The gardener who

Planted the tree

Will water it for sure

Gurukulam, 22-10-2022, 10.30

Song 1444

We don’t have a permanent abode on earth.  What is waiting for us in the Furthershore is a hopeful promise.  So not worrying too much about the uncertain future about earthly life [where to go and where to live, particularly in old age] putting our Trust in God is the only hope for us to carry this life.

1444 பயணத்தை முடிப்பேன்

உருவம் இல்லாத

உறவை அறிந்தேன்

உணர்வும் புரியாத

அருளை அடைந்தேன்

கதி அறியாத

உலக வாழ்வில்

விதியொன்று வகுத்து

நடத்துவாய் அறிவேன்

மதிவழி சென்று

வாழ்வில் மருண்டு

இனிசெய்ய ஒன்று

அறியாது நின்று

தவிக்கும் மானுட

வாழ்வில் நானோ

உன்வழி சென்று

உய்வைக் கண்டேன்

கண்ணுக்குத் தெரியாது

நீநின்ற போதும்

கரம்பற்றி நடத்துறாய்

என்பதை உணர்ந்து

பற்றிய கரத்தை

விட்டு விடாமல்

இறுகப் பற்றி

பயணம் தொடர்வேன்

போகும் பாதையின்

தன்மைப் புரியேன்

சேரும் இடத்தை

நிச்சயம் அறியேன்

ஆயினும் அதுபற்றி

கவலையை விட்டேன்

என்னுடன் நீயும்

வருவதினாலே

ஏதோர் இடத்தில்

புவிழவு முடிந்து

இறுதியில் உன்னிடம்

வந்த பின்பு

நிரந்தரமான ஒரு

இடத்தில் வாழ்ந்து

நிலைத்த வாழ்வை

உன்னிடம் அடைவேன்

அதுவரை உனது

உறவினில் மகிழ்ந்து

அருளை மட்டும்

அனுதினம் நினைந்து

உலக வாழ்வின்

கதியெது வாயினும்

உன்னுடன் இணைந்து

பயணத்தை முடிப்பேன்

குருகுலம், 24-10-2022, இரவு, 11.00

1444 I will complete the race   I understood a relationship That doesn’t have any form I received a grace That my sense cannot fathom   I know for sure That you will lead me In this life on earth Which doesn’t  have a clear path   Standing still Not knowing what to do further When I walk on earth Led by my buddhi   I found a the means To reach the goal In this uncertain life By waling on your path   Though you remain Invisible to me I realized that You are leading me   I will continue This journey Not giving up your hand That holds my hand   I don’t know The nature of my path I even don’t know for sure About my destiny   But I give up The worry about it As you are Coming along with me   Once I reach you After completing This earthly life By living somewhere   I will receive The eternal life By living with you Permanently   Till that time Rejoicing in your relationship Only thinking about your grace In every day life   Whichever might be The destiny of this life on earth I will complete my race Joining with you   Gurukulam, 24-10-2022, 11.00 p.m.  Song 1445   Unable to see the suffering of my mother last night I sobbed with tears and begged the Lord not to play this game any more and bring an end to both of us. As I got up at 2.30 am, Unable to sleep further I continued to wrestle with the Lord and wrote this poem.  In any tussle with God there is no loss for a bhaktas as all her defeats   1445 போட்டி போடலாமோ    என்னோடு போட்டி  நீ போடலாமோ  இப்படி என்னை  வதைத்திடலாமோ    கெஞ்சிக் கதறினேன்  நீ கேட்கவில்லை  கண்கொண்டு என்னைப் பார்த்திட வில்லை   பிறருக்குப் புரியாது  நானதை அறிவேன்  உனக்குமாப் புரியாது நானென்ன சொல்வேன்    நீயொரு விளையாட்டை  விளையாட விரும்பினால்  எப்படி நானும்  தப்பித்துக் கொள்வேன்    ஆடிடும்  களமோ  சமமாக இல்லை  அத்துடன் சமபலம்  நம்மிடை இல்லை    இதிலே என்னையும்  விளையாடச் சொல்வது  எந்த விதத்திலும்  நியாயமே இல்லை   வெல்வது நீதான்  யாவரும் அறிவார் அந்த வெற்றியை  எவரேற்றுக் கொள்வார்    முடிவு முன்னமே  தெரிந்த பின்பு  யாரிந்த விளையாட்டை  வேடிக்கைப் பார்ப்பார்   விளையாட நேரம்  இதுவுமே இல்லை  வேடிக்கைப் பார்காக  ஆட்களும் இல்லை   தனியாக நடந்திடும்  நம்மிந்த சண்டையை  விலக்கி வைக்க  யாருமே இல்லை   இறுதியில் வெற்றி நீபெற்ற போதும் அதிலே உனக்கு  இலாபமும் இல்லை   தோல்வியே எனது  வெற்றியாய் மாற  தோற்பதில் எனக்கு நட்டமும் இல்லை    இதன்பின் போட்டி  நீ போடலாமோ  இலாப நட்டம்  பார்த்திடலாமோ    இருவரும் வெற்றி  பெற்றிடும் போது  இனியும் விளையாடி பார்த்திடலாமோ   1-11-2022, 3 30 am   1445 Can you compete with me   Can you Compete with me Can you torture me Like this   I cried and begged But you were not listening You refused to See my situation   Of course others Cannot understand my situation But cannot you also Understand this   If you have decided To play a game How am I going To escape from it    But there is no Level playing field More than that We don’t have same strength   Therefore it is no way Justifiable expecting me To play Along with you   Everyone knows for sure That you alone going to And who will Accept such a result   Once the result is Clearly visible Who will Watch our game   This is not The time to play There is none To watch this game   There is none To mediate To end this fight Between us   Though you will Get the victory There is no Profit for you in it   Once my defeat itself Becomes the success for me There is no loss for me To be defeated by you   Even after this Can you compete with me And can you calculate The loss or gain   As we both are Going to win in the end Can you continue To play this game   1-11-2022, 3 30 am   Posted up to this on FB

_{Song 1446}

_{Another tussle with God.  But this time I challenged Him when He has all the power and authority, He need not lament like me.  At the same time I also recognize that sometimes it is very difficult to remain as God.  However He knows what we go through, but we never know what does mean to remain God.  However bhakti helps to drag God for every kind of issue in life whether He listens to us or not.}

_{1446 விடமாட்டேன்}

_{இதுவரை சொன்னதே}

_{கேளாத போது}

_{இதற்குமேல் சொல்லத்}

_{தேவையும் ஏது}

_{‘புதிதாக சொன்னால்}

_{நானுமே கேட்பேன்}

_{புலம்பியே தள்ளினால்}

_{நானென்ன செய்வேன்’}

_{என நீ சொல்வது}

_{எனக்கும் கேட்குது}

_{இதுவே உனது}

_{புலம்பலும் ஆனது}

_{இருவரின் நிலையும்}

_{இதுபோல் ஆனபின்}

_{யார்சொல்ல யார்கேட்க}

_{என்பதும் தெரியாது}

_{எதற்காக உனக்கிந்த}

_{அலுப்பும் வந்தது}

_{இறைவனாய் இருப்பதா}

_{கடினமாய் உள்ளது}

_{ஆளுகை அதிகாரம்}

_{அனைத்தும் இருந்தும்}

_{அலுப்பு சலிப்பு}

_{உனக்கேன் வந்தது}

_{இதற்கே இப்படி}

_{நீயும் புலம்பினால்}

_{என்போல் ஆனால்}

_{என்ன சொல்வது}

_{சரிவிடு போகட்டும்}

_{நானென்ன செய்வேன்}

_{இறைவனாய் இருப்பதும்}

_{கடினம்தான் அறிவேன்}

_{மனித வாழ்வை}

_{நீ உணர்ந்ததுபோல}

_{உனது வாழ்வை}

_{நானென்ன அறிவேன்}

_{எனக்கே இத்தனை}

_{பாடுகள் என்றால்}

_{உன்னைப் பற்றி}

_{நானென்ன சொல்வேன்}

_{ஆயினும் இத்தனை}

_{எளிதாக உன்னை}

_{விட்டிட முடியாது}

_{என்பதை உணர்ந்து}

_{கேட்டாலும் விட்டாலும்}

_{அதுஉன் பாடு}

_{கேட்பதை விடமாட்டேன்}

_{என்பதை உணரு}

_{Gurukulam, 5-11-2022, 11.00}

_{1446 I won’t let you go}

_{When you were}

_{not listening me so far}

_{what is the use of}

_{Asking any more}

 _{‘If you say something knew}

_{I will listen, but}

_{as you lament like before}

_{what else could I do”}

_{I can hear}

_{what you say}

_{but this also}

_{become your lamentation}

_{Once both our situation}

_{become similar}

_{who to tell and}

_{who to listen}

_{From where you got}

_{this kind of frustration}

_{Did you find it difficult}

_{to remain as God}

_{When you have}

_{authority and rule}

_{how this frustration}

_{has come to you}

_{If you lament}

_{for this}

_{What would be your condition}

_{suppose if you become like me}

_{Ok, let it be}

_{what can do about it}

_{One way it is indeed}

_{difficult to remain as God}

_{As you knew}

_{what it means to be a human}

_{how I can know}

_{what it means to be a God}

_{If I have to face}

_{all these kinds of troubles}

_{What to say}

_{about you}

_{At the same time}

_{I cannot}

_{let you go}

_{that much easily}

_{Whether you listen or not}

_{that is your problems}

_{But I will never stop}

_{asking you}

_{Gurukulam, 5-11-2022, 11.00}

_{Song 1447}

_{I felt sorry for God as He has to listen to all my lamentations these days.  So for a change, in order to give some relaxation to Him I wrote this song again in Viraha bhava [love in separation].}

_{1447 நிறைவேற்றி வைக்கணும்}

_{எத்தனைக் காரணம்}

_{நீசொன்ன போதிலும்}

_{ஏற்காது என்மனம்}

_{என்பதை அறியணும்}

_{அத்துடன் விளக்கம்}

_{ஆயிரம் தந்தாலும்}

_{எடுபடா தென்பதை}

_{உன் மனம் புரியணும்}

_{தனித்துமே இருப்பது}

_{புதிதல்ல எனக்கு}

_{என்பதை நீயும்}

_{நினைவிலே கொள்ளணும்}

_{இருக்கிறேன் எனநீ}

_{தந்திட்ட வாக்கினை}

_{ஒருமுறை யாவது}

_{நிறைவேற்றி வைக்கணும்}

_{பேதை என்பதால்}

_{ஏதுமே செய்யலாம்}

_{என்கின்ற எண்ணமும்}

_{கொள்வது நியாயமா}

_{வாடியே நிற்கிறேன்}

_{வதங்கிப் போகிறேன்}

_{என்பதும் உனக்குத்}

_{தெரியாமல் இருக்குமா}

_{ஒருபுரம் வாடையோ}

_{வதைத்திடும் போதிலே}

_{மறுபுறம் மேனியோ}

_{தகிக்குது என்னிலே}

_{அத்துடன் தாமதம்}

_{நீயுமே செய்திட}

_{ஐயனே தவிக்கிறேன்}

_{அனுதினம் உள்ளே}

_{தேகத்தின் தேவையை}

_{தள்ளிப் போடலாம்}

_{தெம்பும் துணிவும்}

_{மனதிலே இருந்தால்}

_{மனதின் தேவையை}

_{அத்தனை எளிதாக}

_{மறுத்திட முடியாது}

_{முற்றாக என்னால்}

_{ஆகவே காரணம்}

_{ஏதுமேசொல்லாமல்}

_{அபலையின் புலம்பலை}

_{நீயுமேத் தள்ளாது}

_{பக்தியின் பரவசம்}

_{நித்தமும் கிடைக்க}

_{விட்டென்னைப் பிரியாது}

_{இணைந்தே இருக்கணும்}

_{விட்டுப் பிரியேன்}

_{என்கின்ற வாக்கினை}

_{தட்டிக் கழிக்காமல்}

_{நிறைவேற்றி வைக்கணும்}

_{குருகுலம், 10-11-2022, இரவு 10.30}

_{1447 You should accomplish}

_{How many excuses}

_{you might give}

_{My heart won’t accent them}

_{You should understand this}

_{Even if you give}

_{thousands of explanations}

_{they won’t help you}

_{in any way}

_{Remaining alone}

_{is not new to me}

_{and you should}

_{remember this first}

_{You should fulfil your promise}

_{that you will be with me}

_{at least}

_{one time in my life}

_{It is correct on your part}

_{even to think that}

_{as I am an innocent woman}

_{you can do whatever you like}

_{I become worn out}

_{I become tired}

_{Did you not}

_{know about this}

_{On the one side}

_{the cool wind is torturing me}

_{on the other side}

_{by body is burning within me}

_{Added to this, Oh my Lord,}

_{as you further delay to come}

_{I become frustrated}

_{within me each day}

_{If one has}

_{strength in mind}

_{she can postpone}

_{the need of the body}

_{But I cannot}

_{give up the need of my heart}

_{that much easily}

_{in my life}

_{Therefore not giving}

_{any more excuses}

_{and not ignoring}

_{my tears}

_{In order to get}

_{the bliss of bhakti everyday}

_{You should abide with me}

_{not leaving even for a second}

_{You should accomplish}

_{the promise that you gave that}

_{you will never leave me}

_{or forsake me}

_{Gurukulam, 10-11-2022, 10.30 p.m.}

_{Song 1448}

_{As my mother’s condition began to worsen and all my alternative arrangements failed to take care of her, not knowing what to do further at the same time, unable to handle the present challenges alone I wrote this song either to step in to help me in the present situation or be ready to face my lamentations further.}

_{1448 முடிவுநீ செய்}

_{உனக்குமாத் தெரியாது}

_{நான்படும் பாடு}

_{எடுத்துமே சொல்லுறேன்}

_{இனியேனும் கேளு}

_{தடுத்தாட் கொண்டது}

_{எதற்காகக் கூறு}

_{தனித்தே போராட}

_{இனிமேலும் முடியாது}

_{துதித்துப் பாடிட}

_{எண்ணிடும் போது}

_{எதற்காக என்று}

_{என்மனம் கேட்குது}

_{அதனோடு இயல்பு}

_{தெரிந்துதான் இருக்குது}

_{ஆயினும் கேள்வி}

_{சரியாக இருக்குது}

_{பாட்டுகள் படவென}

_{உலகினில் வந்தாலும்}

_{பாடே வாழ்வானால்}

_{யாரென்ன சொல்வது}

_{பாலையில் உள்ள}

_{சோலையைப் போல}

_{ஏதேனும் உள்ளதா}

_{எண்ணியேப் பாரு}

_{ஒன்றுமே செய்யலை}

_{என்றுமே சொல்லலை}

_{செய்திட்ட நன்மையை}

_{நானுமே மறக்கலை}

_{பசித்தவன் புசித்ததை}

_{நினைத்தென்ன ஆவது}

_{இப்போது தேவைக்கு}

_{வழியென்ன சொல்லு}

_{சேர்த்தவை ஏதுமே}

_{உதவவும் இல்லை}

_{செய்வதாய்ச் சொன்னவர்}

_{செய்திட முடியலை}

_{இனிமேலும் தாமதம்}

_{செய்வது சரியில்லை}

_{இப்போதே செய்யணும்}

_{அதற்கு மாற்றில்லை}

_{சொல்வதைக் கேட்டு}

_{கேட்டதைச் செய்தால்}

_{சற்றே குறைந்திடும்}

_{எந்தன் பாடு}

_{தந்திட மறுத்து}

_{தாமதம் செய்தால்}

_{அதுவும் ஆயிடும்}

_{மற்றொறு பாடு}

_{அதன்பின் இதுபோல்}

_{பாடல்கள் வந்து}

_{தொல்லை தந்திடும்}

_{மேலும் உனக்கு}

_{என்பாடு நின்றால்}

_{உன்பாடு நிற்கும்}

_{எதுவேண்டும் என்று}

_{முடிவுநீ செய்யணும்}

_{குருகுலம், 14-11-2002, 10.30 p.m}

_{1448 Better You decide}

_{Did you also}

_{not know my troubles}

_{Let me share}

_{and you listen to me}

_{why you have}

_{redeemed me}

_{I cannot struggle}

_{alone any more}

_{When I wanted to}

_{sing and praise you}

_{My heart asks}

_{for what reason}

_{Of course its nature}

_{is well known}

_{but its question also}

_{remains correct}

_{Though I came}

_{to struggle on this earth}

_{what one could say if}

_{life itself became a struggle}

_{Is there any}

_{Oasis as in the desert [in my life]}

_{Better you}

_{think about it}

_{I never said that}

_{You didn’t do}

_{anything to me}

_{so far}

_{But what is the use}

_{for a hungry person}

_{to think about the feat}

_{that he had in the past}

_{all that I accumulated}

_{were not helping me now}

_{all those who promised to help}

_{unable to help me now}

_{But it is not good}

_{on you part to delay further}

_{Now itself you should do something}

_{and there is no alternative to this}

_{Listening me}

_{If you act}

_{my troubles will}

_{become less at present}

_{Refusing to help}

_{if you delay further}

_{It also will become}

_{another trouble to me}

_{Then songs like this}

_{will come and}

_{give lots of}

_{trouble to you}

_{If my troubles are stopped}

_{then your trouble also will stop}

_{So you alone should decide}

_{which one should you select}

_{Gurukulam,  14-11-2002, 10.30 p.m}

_{Song 1449}

Several times I never utter any words in the name of prayer. I won’t even sing any song but will silently commune with God in my atman and often like this kind of sadhana which I share by writing poems like this.

_{1449உள்ளாகப் பேசுவேன்}

_{எடுத்துமேக் கூறினால்}

_{உளறுறேன் என்கிறாய்}

_{எழுதியேக் காட்டினால்}

_{புரியலை என்கிறாய்}

_{பிறர்வந்து கூறினால்}

_{ஏற்றிட மறுக்கிறாய்}

_{பிடிவாதம் தன்னையோ}

_{விட்டிட மறுக்கிறாய்}

_{ஏதேனும் செய்துகொள்}

_{என்றுமே கூறினால்}

_{எகத்தாளம் பேசாதே}

_{என்றுமே சொல்கிறாய்}

_{ஒன்றுமே பேசாது}

_{மவுனியாய் இருந்தால்}

_{கல்லூலி மங்குணி}

_{என்றுமே கரிக்கிறாய்}

_{உன்னோடு அனுதினம்}

_{நான்படும் பாடு}

_{உலகில் எவருக்கும்}

_{நிச்சயம் இருக்காது}

_{கேட்டாலும் விட்டாலும்}

_{அதுபற்றி எண்ணாது}

_{கடமைக்காய்ப் பிறர்}

_{வழிபடும் போது}

_{வழிபாடு துதிபாடு}

_{என்றுமேக் கூறி}

_{வீணாகச் சொற்களை}

_{உதிர்க்கேன் நானுமே}

_{மொழியின் எல்லை}

_{தன்னையும் தாண்டி}

_{உன்னோடு பேசுவேன்}

_{உள்ளாக நானே}

_{அந்தத் தொடர்புக்குப்}

_{பெயர்ஒன்றும் இல்லை}

_{அதற்கானத் தேவை}

_{நமக்குமே இல்லை}

_{உள்ளக் நின்று}

_{உறவாடும் உன்னிடம்}

_{எடுத்துக் கூறிடத்}

_{தேவையும் இல்லை}

_{குருகுலம்,19-11-2022,} 11.00 p.m.

_{1449 I talk in silence}

_{If I tell then}

_{you say that}

_{I am}

_babbling

_{If others tell you about me}

_{You refuse to accept it}

_{but you refused to}

_{give up your adamant nature}

_{If I tell to you that}

_{“do whatever you like”}

_{You rebuke me by saying}

_{“Don’t mock at me”}

_{If I remain silent}

_{not talking with you}

_{then you blame me that}

_{I become stiff necked}

_{all the troubles}

_{that I under go}

_{surely no other on earth}

_{would be facing}

_{When others are}

_{worshiping you just}

_{for the name sake}

_{whether you listen them or not}

_{I won’t waste}

_{my words in the name of}

_{Prayers and}

_worship

_{Going beyond all the}

_{limitations of language}

_{I will commune with you}

_{within my atman}

_{There is no name}

_{for that commune}

_{And there is no need}

_{for a name to it}

_{There is no need also for me}

_{to give a long list of all my needs}

_{as you commune with me}

_{by abiding within me}

_{Gurukulam, 19-11-2022,} 11.00 p.m.

Again a deep meditation sitting at the feet of God enjoying Her presence alone sharing my struggles at the same time rejoicing in the bhakti which provides the best antidote for all the anxieties in life.  However I try to narrate such experiences others cannot understand unless they too go through a similar relationship with God seeking His presence alone becoming one with Her.###  

1450 தனி சுகம்

இதிலொரு சுகமுண்டு

எவருக்குத் தெரியும்

எப்படிச் சொல்ல

எவருக்குப் புரியும்

தனித்து அமர்ந்து

தாளினைப் பற்ற

அதன்பின் அந்நிலை

அவருக்கும் புரியும்

பக்தியின் பேரின்ப

நிலைக்குச் சென்றால்

பாரினில் பாடுகள்

பனிபோல் மறையும்

சித்தமும் தெளிய

புத்தியும் அறிய

மனதின் உணர்வுக்கு

அதுவும் விளங்கும்

ஆயிரம் வேலை

அத்துடன் கவலை

அவற்றை எண்ணியே

போகுது வாழ்க்கை

விடையும் இன்றி

விடியலும் இன்றி

மடிவு கொண்டு

மனதும் வாட

துணையென அவனும்

இருப்பதை உணர்ந்து

துயரினைச் சொல்லி

அவனடிப் பணிய

மனதின் பாரமும்

குறைந்தே போகும்

அதன்பின் பரவசம்

அங்கே வந்திடும்

அதனுள் திளைத்து

ஆனந்தம் கொண்டு

பதமலர் சூடி

பாடிப் புகழ

தனியொரு சுகமும்

தன்போல் வந்திடும்

தனிமையில் நாடி

அவனிடம் சென்றிடும்

27-11-2022, குருகுலம், இரவு 3.00 am.

1450 Special bliss

There is bliss in this

Who knows about it

And how to communicate

For others to understand it

If they clinging the feet of God

Sitting alone in Her presence

Then they might

Understand that status

If one gets the

Bliss of bhakti

Then all the trials will

Disappear like dweu

Once the mind became clear

As buddhi also understands

Even the senses also will

Experience that bliss

Life is going

Thinking about

All the worries

And works that we have in it

Not knowing the answer

Or any kind of remedy

Even heart is also

Became tired

But realizing that

She is there as our companion

And when we worship Her

But pouring our troubles

The burden of the heart

Will become less

And the joy will

Come there to dwell

Immersed in it

And rejoicing

When we sit at His fee

And sing His praises

A kind of special bliss

Will come on its own

And will seek Him presence

In solitude with Him

Gurukulam, 27-11-2022, 3.00 am.

Song 1451

One question was asked by a bhakta to me: is there anything you can give light in terms of Good News?

Though I gave my regular answer, still for me The Good News is restoring back the last relationship that I have last. Of course sin, salvation, redemption is part of the Good News.  But for a bhakta it is more than these theological terms to understand that Good News,  but to celebrate the eternal relationship with God. In Indian bhakti tradition also there are innumerable stories about many saints who proclaimed that they were found by God though they never sought Him.  The story of Sundararer is one of them. Even his story is called ‘Thaduttatkonda Puranam’  = Over Lording by voluntarily interfering.  And Sundarer tells of this incident in so many songs.  But space won’t allow me to quote them here.

1451 பிரியா உறவு

தேடிப்பார்த்து கண்டவர் உண்டு

நாடிப் பார்த்து அடைந்தவர் உண்டு

கேட்டு அதன்பின் பெற்றவர் உண்டு

விதிவிலகிதிலே எனக்குத்தான் உண்டு

தேடிச் சென்றது உண்மை எனினும்

நிச்சயம் உன்னைத் தேடவே இல்லை

நாடி பலவழி நான் சென்ற போதும்

உன்னை நாடிடும் வாய்ப்பு வரலை

கேட்டேன் பலரிடம் பெற்றிட வேண்டி

உன்னிடம் கேட்க எண்ணமே வரவில்லை

ஆனால் உன்னை நானும் அடைந்தேன்

அதுதான் எனக்கு இன்னும் புரியலை

இரக்கம் என்று இதனைத் சொல்வதா

கருணை என்று எண்ணிக் கொள்வதா

வலிய வந்து ஆட்கொண்டதாலே

கிருபை என்று இதனை அழைப்பதா

எப்படி அழைத்தாலும் எண்ணிப் பார்த்தால்

இவற்றைத் தாண்டி ஒன்று உள்ளது

படைக்கும் முன்னே இருந்த உறவை

இடையில் நானும் இழந்த போதும்

உனதை உனக்காய் மீட்டுக் கொள்ள

விரைந்து என்னைத் தேடியே வந்து

வலியவந்து ஆட்கொண்ட ஒன்றை

விவரித்துச் சொல்ல வார்த்தை இல்லை

அந்த உறவில் நானும் மகிழ்ந்து

ஐயனே உன்னுடன் இரண்டறக் கலந்து

இனிமேல் ஏதும் பிரிக்க இயலா

உறவு கொண்டு நாளும் வாழ்வேன்

குருகுலம்,29-11-2022 3.00 am.

1451 Relationship that never knew separation

Many are there who found it after searching

Many also received after seeking

Others have received by asking

My I am an exception in this

Of course it is true that I also was searching

Definitely I never was searching for you

Though I went many was to get it

There never came a chance to seek you

Though I asked many to receive it

But I never asked you to receive

But I received you

This still remains unclear to me

Could I say this as your mercy

Or to think it as your compassion

Or to call it as your grace

As you lorded over me voluntarily

Whichever term I might use

There is one thing going beyond all these

Though I lost the relationship in between

That I had with you from the creation

AS you have redeemed

That belongs to you

There are not enough words

To explain about it further

Rejoicing in that relationship

I will continue to live with you

As there is nothing that can

Separate me from that relationship

Gurukulam, 29-11-2022 3.00 am.

Song 1452

For me salvation is not merely about sin and forgiveness or redemption and regeneration.  But it is restoring back the last relationship of the atman with Brahman. But what kind of that relationship of the atman with Brahman [God] lead to various kinds of philosophies in India [advaita, Vishishtadvaita and dvaita etc.]. And each philosophy has its own way to deal with this subject. Regarding Muktiveda as we are created in God’s Image, through mukti though we experience His presence all the time, still we are not sharing in His essence. But what is that Image of God in us is not clearly explained by any theology and a bhakta through her relationship alone can experience this. 

And another relevant topic, particularly in bhakti tradition is that though God is sovereign and Independent to do anything that He likes, yet when it comes to His relationship with His bhaktas, He too needs them to enjoy that relationship. Of course, this is a controversial subject and many theologians in India had their own view about it.  However, in Ramanuja’s commentary about the relationship between the atman and Brahman is very important for us to understand this.  Though a bit long it is worth reading the following extract from the book by Eric Lott: Vedantic Approaches to God, Macmillan Press Let, London, 1980, pp. 47 ff.  Ramanuja uses various terms for this as dependence of atman on Brahman [prakaara–prakaarin], inseparability from the supreme Self [Principal-accessory (Sesa–sesin) relationship]; Support [aadhaara] and dependent [aadheya]; Controller [niyantr] and the controlled [niyaamya]; lordship [isitrtva] supremacy [paratva] Inner Controller [antar–yaamin], whole [amsin] and part [amsa] concludes:

            First we may note the positive ways in which Ramanuja interpreted identity texts such as ‘That thou art’, drawing on the exposition in his systematic summary of Vedanta, Vedartha-Samgraha. In Brahman’s case the two terms ‘That’ and ‘thou’ can be brought into a relation of ‘appositional identity’ primarily because ‘Brahman is the Self of the embodied individual self’, and therefore can be given ‘the same name as that individual soul.’[Ramanuja’s Vedaartha-Sangraha, (Van Buitenen, J.A.B, ed. With intro. And annotated trans. Poona, 1965) paras. 19-20; cf. also Sri-Bhasya {on Brahma-Sutras} (Sampatkumaran, M.R., The Gita-Bhasya of Ramanuja, a trans., Madras, 1969. 1.1.1.]  The term taad–aatmay, often used in Vedantic discussion to indicate the oneness of Brahman and other beings, means literally ‘whose self is that (tat)’, which is exactly how Ramanuja interprets their oneness, while denying any absolute identity’. (p.47)

… ‘Because of their intense love for me, they find that it is impossible to support their souls for even an infinitestimal part of a second without singing my praise, striving for me, and worshipping me.’  And the dependence can never be reciprocal, even though there will be some mutuality about the soul’s relations to its body.  ‘My existence is not under their control…. I am the supporter of all beings; they can be of no help to me at any time.’.{Sri-Bhasya {on Brahma-Sutras} (Sampatkumaran, M.R., The Gita-Bhasya of Ramanuja, a trans., Madras, 1969 9.4-5, 14}

            And yet, following the Gita’s own suggestion, Ramanuja describes a remarkable change in the Lord’s attitude towards his dependants, when their devotion is so intense that they feel ‘unable to sustain their souls without worshipping me, and when this worship is their sole aim’.  For in such cases, even the Support feels that ‘without him [that devoted soul], I cannot sustain my soul’; ‘I treat the as if they were my superiors’.{cf. Gita-Bhasya, 7.18; 9.29}  Clearly this is not an ontological statement on Ramanuja’s part, though it does have considerable theological significance.—p. 52

1452 பாரா முகமேன்

இனியொரு முடிவுக்கு

நாமுமே வரணும்

எதற்காக கைநழுவி

காரியம் செல்லணும்

என்னதான் உரிமை

உனக் கிருந்தாலும்

என்பேச்சை நீயும்

கேட்கத்தான் வேண்டும்

தனித்து இருக்கவா

எங்களைப் படைத்தாய்

தனித்து செய்யவா

உலகினை சமைத்தாய்

பிரியாத உறவொன்று

இருகின்ற போது

பிரிக்கின்ற செயலுக்கு

இடமேன் தந்தாய்

தனித்து யோசித்து

முடிவும் செய்ய

தனியொரு உலகினை

இனிதான் படைக்கணும்

என்னுடன் இந்த

உலகில் இருந்தால்

என்னையும் கேட்டு

முடிவு எடுக்கணும்

பொதுவாய் உள்ள

காரியம் எதிலும்

உனது உரிமையில்

தலையிட மாட்டேன்

என்வரை என்று

வந்திடும் போது

எனது உரிமையை

விட்டிட மாட்டேன்

இதுவும் நீயாய்த்

தந்தது தானே

இப்போ மறுத்தால்

அதை ஏற்கேனே

உரிமை என்று

வந்து விட்டாலோ

உனது பேச்சையும்

கேட்க மாட்டேனே

என்பிடிவாதம்

தெரிந்த பின்னாலே

இறங்கி நீதான்

வந்திட வேண்டும்

அடம் பிடித்து

அழுதிடும் போது

தாய்போல் நீயும்

மாறிட வேண்டும்

விட்டுக் கொடுப்பது

தாயின் இயல்பு

உன்னிடம் அதுவோ

நிறையவே இருக்கு

அப்புறம் இந்த

பாரா முகமேன்

அழுதிடும் என்னை

திரும்பித்தான் பாரேன்

அதனை விடுத்து

பார்க்க மறுத்தால்

அடமும் தொடரும்

அதையுமே சொன்னேன்

குருகுலம்,30-11-2022, 3.00

1452 Why this indifference

Now we could reach

To some conclusion

Why things should

Slip from our hand

Though you have

Sovereign right

You also should

Listen to me

Did you create us

For you to remain in solitude

Did you create the world

For you to act independently

When we have an

Un-separable relationship

Why you allowed any

Space for separation

You have to create

[now] another separate world

For you to think and

Act independently

If you have to

Remain with me in this world

You should take decision

After listening me

I won’t interfere

In any common work

That you have to perform

For commonly for all

But when it comes

To my own personal rights

I won’t let it go

That much easily

You alone bestowed

Even this right to me

If you deny that now

I won’t agree with you

When it comes

To my right

I won’t listen

Even your words

As you know well

About my adamant nature

You alone should

Come down a bit

When I cry

With much adamancy

Like a mother

You also should change yourself

Giving concession

Is the nature of a mother

And you have

Plenty of that nature

Then why this

Indifference now

Turn back to

This crying child now

Not doing that

If you continue to remain indifferent

My adamancy will continue

This alone I want to tell

Gurukulam, 30-11-2022, 3.00 am.

 Song 1453

As my mother’s condition is slowly deteriorating I have to look after her more than before.  Almost no sleep the whole night. This also affects my health a lot. Though my sister tries her best to shift our mother to Chennai, still the house is not available near to her to rent till February end. So each day became a struggle for me to survive. But the only thing that I know for sure is to pour down my heart to the Lord knowing for sure that in spite of the situation He is there to take care of me.  I still remember what I read long before.  One saint not sure of his bhakti and mukti went and told God, ‘I am not sure about my bhakti and mukti.  Make sure that I attained them both’.  In response God said, ‘what you would do if you know for sure, then do that alone now’.

1453 ஒன்று தெரியும்

எனக்குத் தெரியலை

ஏனோ புரியலை

எது நடந்தாலும்

பொறுப்பு நானில்லை

தட்டிக் கழித்திட

இதையும் சொல்லலை

தந்த பொறுப்பை

நிறைவேற்ற மறுக்கலை

ஆயினும் காரியம்

கைமீறும் போது

அதற்குக் காரணம்

நிச்சயம் நானில்லை

என்எல்லை அறிவேன்

என்தன்மை புரிந்தேன்

அதனால்தான் நான்

இதனைச் சொன்னேன்

சுமந்திட மறுக்கலை

சுமத்திடும் போது

தப்பிக்க நினைக்கலை

நீதரும் போது

சொல்ல வருவது

புரியுதா உனக்கு

சுத்தமாய் ஏதும்

புரியலை எனக்கு

ஏதோ ஒன்று

இடறுது நெஞ்சில்

என்ன வென்று

சொல்லிடத் தெரியலை

அனுதினப் புலம்பல்

இதுவும் ஒன்று

என்று மட்டும்

எண்ணி விடாதே

ஒரு நாளேனும்

புலம்பா வாறு

ஏனோ வாழ்க்கை

போகவும் இல்லை

தவறு எனதாய்

இருந்த போதும்

தாங்கிடத் தெம்பு

இனிமேல் இல்லை

இத்தனை சொல்லியும்

புரியா திருந்தால்

இதற்கும் மேலே

சொல்லிட வழியில்லை

ஆனால் ஒன்று

நிச்சயம் தெரியும்

அதைத்தான் இப்போ

மீண்டும் செய்யணும்

தெரிந்தால் புரிந்தால்

எதை செய்வேனோ

அதையே நானும்

இப்போ செய்யணும்

காக்க நீயும்

இருக்கும் போது

காரியம் ஏதும்

கை மீறாது

காப்பேன் என்று

தந்த வாக்கும்

நிச்சயம் காக்கும்

ஆறவே மாறாது

குருகுலம்,1-1-2022, 1.30 a.m.

1453 Know one thing to do

I don’t know what to do

Somehow I cannot understand

Whatever happens,

I am not responsible

I didn’t say this

To deny my responsibility

I never refused to

Fulfill the responsibility that you gave

But when things

Go beyond my control

Definitely I am not

Responsible for that

I know my limitation

I know my nature

Therefore I

Tell this clearly to you

I never refused to carry

When you load the burden

I never tried to escape

When you gave responsibility

Did you understand

What I try to communicate

But I cannot understand

Anything properly

Something is

Troubling me

But I don’t know

What is it

But don’t think that

This again one of the

Every day

Lamentations

My life never goes

Not lamenting

Even for a

Single day

Even though

Mistake is mine

I don’t have any more

Strength to carry it

If you cannot understand

After telling this much

I don’t know

How to communicate more than this

But I know

One thing for sure

That alone I have to do

Again now

What I will do

If I understood very clearly

I have to do

That alone now

When you are there

To protect me

Nothing will go

Beyond the control

The promise that you gave

That you will take care

Will remain

Stable always

Gurukulam, 1-1-2022, 1.30 a.m.

Song 1454

Just for a change I exchanged the place of God in my place in Viraha-bhakti as that too is part of the theme of love in separation. As I have pointed out in the song 1452

1454 பேச்சின்றி நின்றேன்

கேட்டிட வந்தும்

கேளாமல் இருந்தேன்

கேட்க வந்ததை

முற்றாக மறந்தேன்

வாட்டமும் கொண்டுநீ

வாடியே நிற்கையில்

காரணம் புரிந்தால்

வாய்மூடிக் கொண்டேன்

இணை பிரியாது

இருக்கின்ற பேறு

எனக்குநீ தந்துமே

கணநேரம் மறந்து

உலகினில் ஓடியே

உன்னையும் இழந்தேன்

உன்னுள்ளம் வாடிடும்

என்பதை மறந்தேன்

துரிதமாகத் திரும்பி

வருவேன் என்று

சொன்னதைக் கூட

முற்றாக மறந்து

என்னேவல் செய்யும்

வேலையாள் போல

எண்ணியே நானும்

உன்னிடம் நடந்தேன்

பிரிவு சுடுமென

தெரிந்த போதும்

இருவர்க்கும் பொதுவது

என்பதை மறந்தேன்

அதன்வலி அறிந்து

உன்னையும் முனிந்து

பலமுறை நானும்

என்னமாய்ப் பேசினேன்

சுயநலம் கொண்டு

நானுமேத் திரிய

உன்முகம் தோன்றி

என்னிலே மறைய

ஆகவே விரைந்து

ஓடியே வந்து

என்செயல் எண்ணி

என்னையும் நொந்து

ஏறிட்டுப் பார்க்க

அச்சமும் கொண்டு

ஏதும் பேசாமல்

மவுனியாய் ஆனேன்

நானின்றி நீயும்

தவித்துப் போனதை

எப்படிக் கேட்பது

என்பது தெரியாமல்

நாணமும் அச்சமும்

ஒருசேரக் கவ்வ

பேச்சின்றி நானும்

பேசாது நின்றேன்

முன்போல் நீயும்

மன்னித்து ஏற்க

மன்றாடி உனது

தாளிணைப் பணிந்தேன்

குருகுலம்,1-12-2022, இரவு, 2.30

1454 Spell bounded

Though I came to talk

I remain silent

I completely forgot

What I wanted to ask you

As you become

Very sad

Knowing the reason

I kept quiet

When we remain

Always together

Forgetting what

You have bestowed me

Forgetting you

By wandering much in this world

I failed to remember that

You will feel sad about it

Forgetting the words

I gave to you that

I will return

Quickly back to you

I treated you

As if you are my servant

Who is here to do

All my errands

Though I know well that

Separation will be painful

I completely forgot that

It is common to both of us

Forgetting that pain

And upset with you

How many times

I rebuke you

When I was wandering

With selfishness

As your face appeared

And disappeared immediately

I ran back to you

Very quickly

Feeling sorry

For my behavior

But I stood silently

Before you

Unable to see you

Face to face

As you were troubled

Without me

Not knowing

How to ask about it

As both fear and shy

Caught hold of me

I stood before you

Silently not uttering anything

As you forgave me

As always you used to do

I bowed at your feet

Pleading for your grace

Gurukulam, 1-12-2022, 2.30 a.m.

Song 1455

I am reading the book: Vedantic Approaches to God’ [Macmillan Press Let, London, 1980] by Eric Lott. He has done remarkable research about this subject. One word that he often uses to explain both the transcendence and immanence of God as ‘transcendental immanence’ is the best word to understand the nature of God.  However for me thinking and worshiping a God standing beyond our understanding and experience is something which is difficult to comprehend. Even transcendence in His nature, still He limits Himself to have a relationship with us.  As I pointed out in song 1452 God also not only longs for our fellowship but similarly misses us when there comes any kind of separation for any reason.

1455 எல்லைக்குள் வைத்தாய்

நிறமற்று குணமற்று

உருவற்று பெயரற்று

அசைவற்று அருவாக

இருந்திடும் உனக்கு

இறைவன் என்றொரு

சொல்லும் எதற்கு

என்பதே என்முன்

கேள்வியாய் இருக்கு

கடந்து நின்றதால்

கடவுள்நீ என்றால்

கடந்தது எதுவெனப்

புரியவே இல்லை

எல்லைகள் உள்ளது

எமக்குமே கடக்க

கடந்திட உனக்கெந்த

எல்லையும் இருக்கு

இப்படித்தான் உன்னை

அறியணும் என்றால்

இத்தனை மறைகள்

தத்துவம் எதற்கு

அறிவுக்கும் உணர்வுக்கும்

அப்பாலே இருந்தால்

அவைகொண்டு உன்னை

எப்படித் தேட

அந்நிலை சென்று

திரும்பியே வந்தால்

அங்கே நடந்ததை

எப்படிச் சொல்ல

நல்ல வேளை

நான் தேடும்போது

கடந்து நிற்காமல்

கடிந்துமே வந்தாய்

உணர்விலே கலந்து

உறவாடி மகிழ்ந்து

அறிவுக்கும் கூட

புரிந்திட வைத்தாய்

எண்ணிலா மறைகள்

எத்தனை சொன்னாலும்

என்னுளம் உணர

என்னிடம் வந்தாய்

மறைகளின் உள்ளே

மறைந்து கிடக்கின்ற

புதிர்களை நீயும்

விடுவித்துத் தந்தாய்

தாயின் குணமுடன்

தாயென்ற பெயர்கொண்டு

சேயின் மொழியாலே

சொல்லியும் தந்தாய்

விரும்பிய உறவாக

உறவாட வரும்போது

அந்த உருக்கொண்டு

அருகினில் வந்தாய்

அவற்றுக்கு அப்பாலே

ஆன்மாவில் உனைத்தேட

அங்கே உருவன்றி

என்னுளே நிறைந்தாய்

ஆகவே குணமின்றி

உருவாகி அருவாக

எப்படி அழைத்தாலும்

என்னுள்ளே வரும்போது

எல்லைகள் கடந்து

நீநின்ற போதும்

எனது எல்லைக்குள்

உன்னையே வைத்தாய்

குருகுலம்,1-12-2022, 3.00 காலை

1455 Limited yourself

Without having any attribute

Without any name and form

When you remain

Invisible to us

Why you need

The word: ‘God’ for you

This now become

The question before me

If you were called ‘God’

As you remain transcendent

I don’t know

Which one you have transcended

We have

Limitations for sure

But where is any limitation

For you to transcendent

If we have to

Understand only this way

Why need so much

Scriptures and philosophies

If you stand beyond

Our senses and buddhi

Then how to seek you

Only through them

Even if we manage

To reached that stage

How we are going to communicate

Once we returned back from there

Fortunately when

I was seeking you

Not standing beyond my reach

You came quickly to me

Mingling with my senses

Having fellowship with me

You even helped my

Buddhi also to fathom you

What many

Scriptures try to communicate

You communicated

For me to understand

You solved

All the riddles

That are remain

Hidden in all the Scriptures

Having the nature of God

And having the name as ‘Mother’

You taught me

Using in the language of a child@

When you come to have fellowship with me

In whichever relationship I seek you

Taking that form

You came unto me

When I sought you

In my atman transcending all those forms

You filled within me

Without having any form

Therefore when I call you

Who remains without having any

Name, form and attribute

You came immediately

Though you remain

Transcending everything

You limited yourself

To reveal yourself within my limitation

Gurukulam, 1-12-2022, 3.00 am,

@ By language of the child I mean ‘mazhalai’ in Tamil or ‘thothotali boli’ in Hindi.  Mother often talks to her child in the same way as it talks to her using its own language called ‘Mazhalai’ that the child also understands easily.

Song 1456

Though a bhakta has so many things to lament in her life, yet when she observes her life on this earth, she has so many more things to sing and praise God than lamenting, always thinking only about her trials and troubles.  Though I too, along with my going through the toughest times both in our lives, when I sit and think about all the blessings that I received from Him each day, I have to thank Him more to think about the temporary trials and troubles.

1456 நன்றிகள் கோடி

ஆயிரம் சோதனை

ஆயிரம் வேதனை

அனைத்தையும் கடந்து

உன்னிடம் வந்து

துதித்துப் பாடிட

அருளைத் தந்து

தினம் தினமுன்னை

தொழுதிட வைத்தாய்

கருவில் இருந்து

கல்லறை வரையில்

வந்திடும் சோதனை

எண்ணிடப் போமோ

ஆயினும் நீசெய்த

நன்மை அனைத்தையும்

எண்ணிட என்னிடம்

எண்களும் உண்டோ

எதிர் மறையாக

எண்ணிட வென்று

ஆயிரம் ஆயிரம்

காரியம் உண்டு

ஆனால் உன்னிடம்

வந்திடும் போது

நேர்மறையாக

மாறிடும் நன்று

சோகத்தில் திளைக்க

சோம்பிக் கிடக்க

ஆயிரம் எண்ணம்

மனதிடம் உண்டு

அந்த மனதையும்

மாற்றிடும் வல்லமை

ஐயனே உனக்கு

நிச்சயம் உண்டு

ஒருநொடி உன்னை

உள்ளத்தில் நினைக்க

என்னிலே தோன்றும்

எழுச்சி எத்தனை

அந்த நேரம்

வந்திடும் பரவசம்

அதிலே மூழ்கி

திளைக்கும் போது

எனக்கென நீயும்

படைத்த உலகும்

அதிலே வாழ

தந்த வாழ்வும்

நல்லது என்று

நாவுமே சொல்ல

நானுனைப் பாடிட

அதிலே மகிழ

தந்த அருளுக்கு

நன்றிகள் கோடி

சொல்லிட வந்தேன்

திருவடி தேடி

குருகுலம், 3-12-2022, இரவு,2.30 a.m.

1456 Millions of thanks

Passing through

So may trials and

Troubles in life

When I come unto you

You made me

To worship you

By giving your grace

For me to sing your praises

Can one think about

All the troubles that

Begins from the womb

And ends only at grave

But do we have

Any number with us

To count all the

Blessings that you bestow in life

There are

So many things

In this life for us to

Think negatively

But when I come

Unto you

They all will become

Very positive

There are so many

Things in the heart

To remain lazy

And lament about life

But O my Lord

Definitely you have

More power to

Overcome that too

When I think

Even for a second

How much

Revival I feel in my heart

When I drown

Immersing me

In that

Blissful status

The life you gave

For me to live on this earth

And the way you have

Created this world for that

My tongue says

They are indeed good

As I rejoice

Singing your praises

I came unto your feet

To give millions of thanks

For all the blessings

That you bestowed in life

Gurukulam, 3-12-2022, 2.30 a.m.

Son 1457

No is also an answer to the prayers.  But when a bhakta feels that God is delaying in giving any kind of answer, then either she has to live with frustration or fight with God.  As I always prefer the later option, I again had this tussle with God as He is delaying giving a proper answer to my present need to take care of my mother.

1457 தந்தால் நல்லது

சொன்னால் கேட்கேன்

என்றுமே சொன்னால்

சொல்லிடத் தேவை

எனக்குமே ஏது

கேட்பதைத் தந்திட

நீயுமே மறுத்தால்

கேட்டிடத் தேவை

எனக்குமே ஏது

வள்ளளைப் போல

வாக்குகள் எத்தனை

தந்தாய் நீயும்

என்பதை எண்ணி

அவற்றை நம்பி

உன்னிடம் வந்தால்

ஆயிரம் சாக்குகள்

சொல்வதும் எதற்கு

வாக்குகள் தருவாய்

என்றுமே எண்ணி

உன்னிடம் நானும்

வந்திட வில்லை

கேளாமல் தந்தபின்

நிறைவேற்ற மறுத்தால்

கேள்விகள் கேட்பதில்

தவறுமே இல்லை

தருவதோ மறுப்பதோ

உனக்குள்ள உரிமை

அதையே நானும்

தடுக்கவும் இல்லை

பதில்தர மறுத்து

பிடிவாதம் பிடித்தால்

அதுபற்றிக் கூட

கவலையும் இல்லை

உனக்கெது சரியோ

நீயதைச் செய்வாய்

அதுவும் எனக்கு

தெரியாமல் இல்லை

உனக்குள்ள உரிமைகள்

எத்தனை உண்டோ

அத்தனை உரிமை

எனக்கும் இருக்கு

அவரவர் உரிமையைப்

பற்றிப் பேசிட

நேரம் இதுவா

என்பதைச் சொல்லு

அதற்கும் பதிலேதும்

வராது என்றால்

சொல்வதையாவது

கேட்டுக் கொள்ளு

ஏதேனும் தருணம்

உன்மனம் இரங்கும்

அப்போது என்னை

நினைவு கொள்ளு

அதுவரை நானும்

பொறுமையாய் இருப்பேன்

அதையேனும் நீயும்

கவனத்தில் கொள்ளு

அந்த பொறுமைக்கு

உள்ள பலனில்

சற்று இப்போதே

தந்தால் நல்லது

குருகுலம்,4-12-2022, இரவு,3.30 a.m

1457 It is good if you give

When you refuse

To listen to me

What is the use of

Telling my need to you

When you refused

To give what I asked for

What is the use of

Asking you any more

Remembering All

The promises that

You have given

As if a charitable person

When I come

Unto you

Why you give

Thousands of excuses

I never came

Unto you thinking that

You will

Give me promises

When you gave

When I never asked you

If you refuse to give

Nothing wrong in questioning you

Whether you give or refuse

That is your prerogative

I never refused

That your right

I am not even

Worried when

You refuse to give

Any kind of answer to me

You will do

Whatever you think is correct

I never remain

Not knowing this

How much right

That you might have

I too have

My own rights

But is this the

Right time to

Discusses about

Our individual rights

If you won’t answer

Even to this

At least you

Now listen what I say

Some other time

You will have mercy

That time please

Remember me

Till that time

I will remain patient

At least you keep

This in mind

If you give part of

The benefit now in advance

That will be a

Great blessing to me

Gurukulam, 4-12-2022,  3.30 a.m

Song 1458

As I take care of my mother I have to wake up the whole night to help her to get up from the bed to use the restroom. Several times, after 3.00, even though I cannot sleep, I used to lay down on my bed. So I went to lay down, but unable to catch the sleep as I was tossing on my bed, then I began to think about the present life and what are the challenges and blessings that I receive simultaneously.

I am living in a place which I like very much—away from all kinds of noises, situated near the forest.  No artificial sound and best climate in almost the whole year, particularly in December. Good books to read with deep subjects [Eric Lott: Vedantic Approaches to God, Macmillan Press Let, London, 1980, Daniel O’Connor, The Testimony of C F Andrews, CLS, Madras,  1974 and Richard B. Hays, Echoes of Scripture in the Letters of Paul {particular in Romans], London, Yale University Press, 1989], having special tea with ginger [or strong filter coffee] and biscuits to much [that too onion biscuit], opportunity to serve mother who deserves it and doing my favorite hobby of doing cross stitch work [that too, a log carpet using balance threads from other works which might take several years to complete], above all to do bhakti to the Lord who gave such a wonderful call to remain as His bhakta [the bliss which even He does not know].  Then unable to lay down I got up and went to my study room and wrote this song within five minutes so that others [who read this poem] would not miss such a call which He gave to me remains His bhakta, who never deserves such a life.

Saint Manikkavasagar in his Tiruvasagam talks about the same experience in which he says, : The human life is needed Good one on this earth if one can see the arching brows, gentle smile on your red lips; flowing matted hair; holy ash on your body that looks red like coral; the sweet gently lifted leg. [free translation by me]. I share the youtube video for those who can understand Tamil.

1458 அழைப்பு தந்தாய்

எனக்கானவாய்ப்பு

இதுவெனஅறிவேன்

எப்படிஅதனை

நழுவவிடுவேன்

அரிதாகஒருமுறை

கிடைக்கும்போது

முழுதாய்அதையும்

நிறைவேற்றிக்கொள்வேன்

தனித்துஇருக்க

நீயுமேஅழைத்து

தாளின்அருகே

அமரவைத்து

இதுவரை ஒருவரும்

கேட்டிருக்காத

உன்னத ரகசியம்

ஒன்றை சொன்னாய்

ரகசியம் பெரிது

நானதை அறிவேன்

முழுதாக ரசிக்க

நானும் மறந்தேன்

அழைத்த போது

கொண்ட பரவசம்

அதனுள் முழ்கி

மற்றதை மறந்தேன்

பக்தி செய்ய

பலர் இருந்தாலும்

பக்தியில் அவரும்

சிறந் திருந்தாலும்

எதற்கும் உதவா

என்னையும் அழைது

எத்தனை அறிய

வாய்ப்பினைத் தந்தாய்

அருகினில் என்னை

அழைத்த போது

அருகினில் நீயும்

இருக்கும் போது

எந்த இரகசியம்

நீ சொன்னாலும்

எனக்கு ஏதும்

புரிந்திருக்காது

இந்த இரகசியம்

நீயெங்கு அறிவாய்

இறைவனாய் இருப்பதால்

நீயதை இழந்தாய்

பக்தனாய் இருக்கும்

பேற்றினை பாவம்

இறைவன் நீயும்

எப்படி அறிவாய்

இந்த வாய்ப்பு

இருக்கும் போது

இந்தப் பிறவியும்

நல்லது என்பேன்

பக்தர் பலரும்

இதையே சொன்னார்

பரம அழைப்பை

அவரும் புகழ்ந்தார்

இகத்திலும் பரத்திலும்

என்றும் இருக்கும்

இந்த வாய்ப்பை

எனக்குத் தந்து

பக்தி செய்யும்

பேறு தந்தாய்

பக்தனாய் வாழ

அழைப்பு தந்தாய்

குருகுலம்,4-12-2022, காலை 4,00

1458 You gave the call

I know that

This is my call

How I will

Ever miss it

When one can

Get this rarely

I am enjoying it

Completely in each day

Calling to remain

To live in solitude

Making me to sit

At your feet

You shared

One secret

Which none has

Ever heard before

I know that

It is a great secret

But I forgot to fathom it

Completely

Drowning in the bliss

That I received

I completely

Forgot me

Though there are

Many to do bhakti

Though they remain

Great in their bhakti

Calling me

Who is good for nothing

What a wonderful opportunity

You gave to me

When you called me

Very near to you

When you are

Very near to me

Whichever secret

You might share

I cannot

Understand them

How you are going

To understand this secret

You missed it as you

Remaining as God

Poor indeed are you

As you missed this

Opportunity to remain

As a bhakta

When this opportunity

Is available, I would say that

Great indeed is this

Birth as human

Many bhaktas have

Told the same

They praised this

Divine call

Giving this

Blessed status

Which will remain both

Here and hereafter

You gave this

Opportunity to do bhakti

And gave this call

To remain as a bhakta

Gurukulam, 4-12-2022, 4.00, a.m.

குனித்த புருவமும்

கொவ்வைச் செவ்வாயில்

குமிழ் சிரிப்பும்

பணித்த சடையும்

பவளம்போல் மேனியில்

பால் வெண்ணீறும்

இனித்த முடன்

எடுத்த பொற்பாதமும் காணின்

மனித்தப் பிறவியும் வேண்டுவதே

இம்மாநிலத்தே—Tiruvasagam, Manikkavasagar.

Song 1459

A bhakta is a saved sinner but a struggling saint.  His call to serve others is the only way she can experience her bhakti in the Lord.  As I often say we don’t have a PRIVATE GOD though we can have our personal relationship.  Of course every religion and most of the Scriptures promote only this: Nar ki seva Narayan ki seva.  Tirumular in one of his poems says: whatever one offers in the temple won’t reach the needy on the street.  But whatever one offers to the needy on the street will reach the deity in Temple’.  Muktiveda clearly says that, ‘those who cannot love [and serve] those whom they see [or rub shoulders with them in everyday life] cannot love [or serve] a God whom they cannot see’.  There is no use giving multiple references from various Scriptures.  So in spite of our shortcomings and struggles when we keep other’s needs in mind and live as much as possible to serve them in whatever we can do, that kind of life alone will bring satisfaction in our life.  As I often insisted we should even remove the words that ‘we are living, serving FOR others’ but only WITH others.  Unless others give us the opportunity we cannot even live ‘for’ them.  Life is full of struggle.  But when we struggle ‘with’ others then we can also live ‘with’ God in day to day life.  At the same time this life should begin at home first.  There is no point in remaining ANGEL in the street and DEVIL in the house.

1459 நிறைவு காண்பேன்

என்குணம் மாறாது

இதைநீ அறிவாய்

என்னிலை அதனை

நீயும் புரிவாய்

அதற்கு ஏற்ப

என்னை நடத்தி

எப்படியோ கரை

ஏற்றியும் விடுவாய்

எனது வாழ்வு

எனதாய் இல்லை

முழுதாய் அதைநீ

ஆளவும் இல்லை

பலரது குறுக்கீடு

அதிலே உள்ளது

அவரது தேவையும்

அதிலே இருப்பதால்

தட்டிக் கழிக்க

இயலாது என்னால்

அவருக்கு என்சேவை

தேவை உள்ளதால்

எனக்கென வாழ

எண்ணமே இல்லை

உனக்கென வாழ்வும்

முடியவும் இல்லை

பிறர்க்காய் வாழ்வதே

உனக்காய் வாழ்வது

என்பதே உனது

நீதியும் ஆனது

அதையே இதுவரை

நானும் செய்தேன்

நீயும் அதன்படி

நடத்தியும் வைத்தாய்

எஞ்சிய வாழ்வும்

இதுபோல் இருக்கும்

என்றே நீயும்

சொல்லியும் விட்டாய்

இதுதான் உனது

சித்தம் என்றால்

அதன்படி செய்ய

சம்மதம் தந்தேன்

அதிலே உனது

ஆளுகை இருந்தால்

அதுவே போதும்

என்றும் சொன்னேன்

எனவேஎன்குணம்

எப்படி இருந்தும்

உனது குணமே

என்னையும் ஆள

உனதாய் அதுவும்

இருந்தால் போதும்

அதிலே நிறைவை

நானும் காண்பேன்

குருகுலம்,5-12-2022, 1.30 am.

1459 I will be complete

My nature won’t change

That you know very well

Please understand

My present situation

Leading me

Accordingly

Somehow help me

To reach the Further Shore

My life never

Remained my own

You never completely

Lorded over it

There are many

Interferences from others in it

As there need is

Also in it

I cannot

Avoid them

As they need

My seva to them

I never have

Any desire to live only for me

At the same time

I cannot live completely for you

But living for others

Alone is living for you

This also become

Your dharma

I have done

Only that so far

And you also

Lead me accordingly

You also told

Clearly to me that

Rest of my life

Will remain like this

If this alone

Is your will

I gave my consent

To do accordingly

If your rule is

In that life

That is enough for me

I only say this

Whatever might be

My nature

As your nature [dharma]

Ruling me

If my nature

Remains in you

I will find

Completeness in that

Gurukulam,5-12-2022, 1.30 am.

Song 1460

This is a rhetorical theme both in my song and life.  However I try to bend the will of God for my favour, She will pretend as if She is listening and doing things only as per my will, but changing the circumstances and making me work accordingly finally She will fulfill only Her for my life.  So there is no point in wrestling with God to force Her to dance according to our will.  Total surrender without any reservation [known as ‘parapati’not merely ‘saranagati’] is the only option left with a bhakta.

Recently in my satsang with a group I told that God answers to all our prayers but several times She says gives a big ‘NO’to our prayers.  So there is no un-answered prayers in a bhakta’s life.  In my personal life I received NO alone as the answer to 90 percent of my prayers.  As there is no option but to accept it, I continue my journey trusting God.

1460 உன்செயல் நடக்கும்

எத்தனை முறையே

எண்ணிய போதும்

எத்தனை வகையில்

யோசித்த போதும்

சித்தம் உனது

மட்டுமே நடக்கும்

பட்ட அறிவால்

நானுமே சொன்னேன்

எனது யோசனை

நல்லதே என்று

எப்படி உன்னிடம்

எடுத்துரைத்தாலும்

என்னதான் நீயும்

கேட்டுக் கொண்டாலும்

இறுதி முடிவு

உனதாய் இருக்கும்

என்தேவை அதனை

நானுமே எண்ணி

அதற்கு ஏற்ப

யோசனைப் பண்ணி

பிறரும் அதையே

ஏற்றிட வேண்டி

பக்குவமாய் நான்

எடுத்து சொல்லியும்

என்வழி என்னை

போகவும் விட்டு

அதற்கேற்ப பிறரை

ஆடவும் விட்டு

சாதகம் எனக்கு

செய்வது போல

பாவனை பலமுறை

நீயுமே செய்தாய்

என்தேவை மீறி

பிறர்தேவை எண்ணி

அதற்கேற்ப காரியம்

முடிவுநீ பண்ணி

முன்பாக என்னிடம்

எதையும் சொல்லாமல்

செயலிலே செய்து

நீயும் காட்டுவாய்

அப்போது உன்மீது

கோபமும் கொண்டு

உனக்கு எதிராய்

வாதங்கள் செய்து

கண்ணீர் சிந்தி

கதறியே அழுதாலும்

காரியம் சாதிக்க

நானுமே முயன்றாலும்

கோபமும் குறைய

ஆத்திரம் அடங்க

கதறி அழுது

கத்தி தீர்த்தபின்

பொறுமையாய் எனக்கு

எடுத்துக் கூறி

மந்த புத்திக்கும்

புரிய வைத்து

இதுபோல் முன்பு

பலமுறை நடந்தது

இப்போதும் அதுதான்

மீண்டும் நடக்குது

என்று சொல்லி

இசைய வைத்து

ஏற்றதை மட்டுமே

நீயும் செய்வாய்

ஆகவே எப்படி

எண்ணி செய்யினும்

உன்செயல் மட்டுமே

எப்போதும் நடக்குது

குருகுலம்,6-12-2022, 4.30 am

1460 Your will be done

How many times

I might think

And however

I might think

Only your will

Be accomplished

I tell this

Because of my experience

Though I try to impress you

That my suggestion is best

And however I managed

To communicate to you

Though you were

Listening me

Still the final decision

Will always be yours only

Thinking only

About my need

And planning

Accordingly

For others also

To accept it

However I managed

To convince them

Allowing me

To go in my own way

And making others

To do accordingly

You pretended

Many time as if

You were doing

Some favor to me

Overruling my need

And always keeping

Others need before you

And planning accordingly

Not informing

Well in advance to me

You will accomplish

Through your action

Then become

Upset with you

And arguing

Against you

Though I cry

With many tears

And try to accomplish

Only my plan

When I cool

Down and

After crying

As I settle down

With patience

You will make me to accept

And help my dull

Intelligent to understand

Several times in the past

The same happened

Only the same thing

Repeating again

And convincing me

By talking like this

You will do only

What is good for me

So, however I act

After much thinking

Only your will is

Accomplished in my life

Gurukulam, 6-12-2022, 4.30 am

Song 1461

This is my response to the previous song [1460].  If it is God who decides and acts, then She alone accepts the responsibility of the consequence also.  No Shishya is above the Guru and as God alone put the criteria and when I only implement Her will in life, there is no use in blaming not accepting Her final responsibility for my action.

1461 பொறுப்பு உனது

செய்வது நீயென

ஆனபினாலே

பொறுப்பையும் ஏற்பது

நல்லது சொன்னேன்

என்னதான் உன்வழி

தனிவழி ஆயினும்

உனக்கென நீதி

தனித்திருந்தாலும்

அதன்வழி நானும்

சென்றிடும் போது

நமக்குள் ஏது

பிரிவினை சொன்னேன்

உடலொடு உயிரையும்

தந்தது நீதான்

அவற்றுக்குத் தேவை

அமைத்ததும் நீதான்

அவற்றை நிறைவேற்ற

நானுமே முயன்றால்

அதற்கு உதவுதல்

யாரெனக் கேட்டேன்

உன்வழி நானும்

சென்றிடும் போது

எனக்கெனத் தனியே

பொறுப்பும் ஏது

அதையே  நானும்

சொல்லிடும் போது

அதனை நீயும்

எப்படி மறுப்பாய்

இதுதான் பொறுப்பென

சொன்னது யாரு

அதற்கேற்ற நெறிமுறை

தந்ததும் யாரு

சொல்லித் தந்தாய்

கேட்டுக் கொண்டேன்

அதன்படி நானும்

செய்துமே வந்தேன்

குருவை மிஞ்சும்

சீடனாய் மாறும்

தன்மை என்னிடம்

கொஞ்சமும் இல்லை

ஆகவே சீடன்

சரியில்லை என்றால்

அதற்கு பொறுப்பு

நானுமே இல்லை

ஆகவே உனது

பொறுப்பை உணர்ந்து

அதற்கேற்ப செய்வதே

நமக்கு நல்லது

குருகுலம்,6-12-2022, 5.00 காலை

1461 You are Responsible

You are the one

Who accomplish

Then it is better

For you to accept the responsibility also

Though your ways

Remain different

And your dharma

Stands unique

When I follow

Only your dharma

Where is any

Difference between us

You alone gave

The body along with the life

You alone set

All the needs for this

If I try to

Fulfill them

Then who has to help

I only ask this question

When I walk

Only on your ways

Where I have any

Separate responsibility

When only

Tell this

How you are

Going to reject it

Who told that

This is what Responsibility is

And who set

Rules and regulations for that

You taught me

And I learned

And I only acted

Accordingly

I never had

Any nature within me

To over rule

My Guru’s words

Therefore if

The disciples is not correct

I am not

Responsible for that

Therefore realizing

Your own responsibility

Doing things accordingly

Is good for both of us

Gurukulam, 6-12-2022, 5.00 am.

Song 1462

Each day becomes a tapasya for me and my mother.  When I sought both the help and guidance various people gave various suggestions, but none could help me practically due to their own limitations.  Then I felt let down by them as staying in a distance began to give advice or even rebuking me, unable to take one final decision about shifting my mother to some Care Home or arranging a Home Nurse.  I have to consider various limitations in both of them and me.  I don’t want to bite more than what I can chew.  So this early morning when I become frustrated, as I wrote this song as my prayer.

1462 தூக்கி விடுவாய்

ஒருநாள் போவது

யுகமாய் இருக்குது

உணர்ந்தவர் அன்றி

யாரிதைப் புரிவது

தூரமே நின்று

வேடிக்கைப் பார்த்தால்

உண்மையில் நடப்பது

அவருக்குத் தெரியாது

வேடிக்கை காட்டுறேன்

என்றுமே எண்ணி

கேலியும் செய்து

நகைக்கக் கூடும்

கூட்டத்தைக் கூட்டி

வேடிக்கை பார்க்க

மற்றும் பலரை

அழைத்திடக் கூடும்

கிட்டே வந்து

கையைத் தூக்கி

விட்டால் தானே

அவருக்குத் தெரியும்

வேடிக்கை மட்டுமே

பார்த்திடும் போது

நான்படும் வேதனை

எப்படிப் புரியும்

நல்ல வேளை

நீயுள்ளாய் எனக்கு

குழியினுள் குதித்து

தூக்கி எடுக்க

செயலில் காட்டி

போதிக்கும் பழக்கம்

உனக்கு மட்டும்

உள்ளது தானே

எத்தனை முறை

தூக்கியே விட்டாய்

இப்போதும் நிச்சயம்

தூக்கி விடுவாய்

அந்த நம்பிக்கை

இருப்பதினாலே

அடிமையும் வாழ்கிறேன்

நானும் உன்னிலே

7-12-2022, 3.30 a.m

1462 Lift me up

Each day goes

Like a yuga

Others cannot understand

Unless they experience the same

If they stand in a distance

And watched the thamasha

They cannot understand

What is going on

They too will

Laugh and mock

Saying that

I am showing some thamasha

They might

Even call others

To come and

Watch this thamasha

If they come close

And lift me up

Then alone they can

Understand this

If they only watch

What I am going through

How they are going

To understand my pain

Fortunately

You are there

To jump in the pit

To lift me up

As you have

The habit of doing

And then

Give teaching

Several times

You have lifted me up

Definitely this time also

You will lift me up

As I have that hope

In you

This slave lives

Each day in you

Gurukulam, 7-12-2022, 3.30 a.m

Song 1463

Being God whatever She might expect from us She can understand only from Her point of view as God.  As She never went through the experience as a bhakta She never can understand our expectation.  She can bestow this one boon to control the mind and to immerse in bhakti.  Even if this expectation is too much for Her, then what is there to say to Her.  This is my question to God in this evening prayer.

This song reminds me of a story which l already shared many times.  When a poor widow requested him to give only one grape which is growing only in his garden to heal her dying son, Alexander sent several baskets of grapes.  After her son was healed, when the old widow asked him why he sent several baskets of grapes when she begged for just one grape, he said: You asked as per your level as a citizen .  But I should give as per capacity as a King.

1463 எதிர்பார்ப்பு எது

உன் எதிர்பார்ப்பு

நடக்கும் போது

என் எதிர்பார்ப்பு

நடக்குதா சொல்லு

எதிர்பார்ப்பு பொதுவாக

இருந்திடும் போது

ஏனிந்த முரண்பாடு

நீயதைக் கூறு

என்னதான் உனது

எதிர்பார்ப் பென்பது

இறைவனின் எதிர்பார்ப்பு

என்றுமே ஆனாலும்

அதுபோல் தானே

மனிதர்க்கும் ஆனது

அதைநீ மறுப்பது

நியாயமா கூறு

உன்தன்மைக் கேற்ப

நீஎதிர் பார்க்கிறாய்

என்தன்மைக் கேற்ப

நான்னெதிர் பார்க்கிறேன்

எந்தன்மை உனக்கு

புரிந்தது போல

உன்தன்மை எனக்கு

புரியுமா கூறு

ஆனால் பாவம்

நீயெங்கு அறிவாய்

பக்தனின் எதிர்பாப்பு

என்ன என்பது

ஆகவே நானும்

சொல்வதைக் கேட்டு

அதை நிறைவேற்று

அதுமட்டும் போதும்

சத்தியமாக உன்

சித்தத்தை மீறும்

ஒன்றையும் நானும்

கேட்கவே மாட்டேன்

சித்தத்தை அடக்கி

பக்தியில் திளைக்கும்

வரமது ஒன்றை

நானுமே கேட்டேன்

அதற்கு இடயூறாய்

வந்திடும் செயல்களை

நீக்கிட எதிர்பார்த்து

உன்னிடம் வந்தேன்

இதுகூட அதிகம்

எனநீ நினைத்தால்

இனிமேல் நானும்

வேறென்ன செய்வேன்

நடப்பது நடக்கட்டும்

என்றுமே எண்ணி

விதிமீது பாரத்தை

நானுமே போடவா

அல்லது உன்மீது

என்பாரம் வைத்து

நீசெய்ய வேண்டி

நான்னெதிர் பார்க்கவா

என்னதான் இதற்கு

உன்விடை என்று

நான் எதிர்பார்த்து

காத்து கிடப்பதா

குருகுலம், 10-12-2022, 1.00 a.m.

1463 What do you expect

When your

Expectation is accomplished

Tell me whether

My expectation ever fulfilled

When expectation

Remains common to both of us

Why this contradiction in this

Better to you tell that to me

However your

Expectation might remain

As God’s expectation

From me

The same is the truth

Also for humans

Is it correct on your part

To deny this

You expect

As per your nature [as God]

I expect

As per my nature [as human]

As you understood

My nature

Is it possible for me

To understand your nature

But how are you

Going to understand

What is the expectation

Of a bhakta

Therefore listening

What I say

You do to me

That is enough now

I promise that

I won’t ask anything

That goes

Against your [divine] will

I only sought

The boon to

Immerse in bhakti

By controlling my mind

I came unto you

Expecting only one thing that

You will remove

All the hurdles that comes against it

If you think that

This also too much [to ask]

What else can I do

More than this

Let me cast my burden

On the fate

Thinking that

Let it go as per fate

Or should I

Unload my burden on you

And expect you to do

Something for that

Or should I wait

Expecting

What would be

Your answer for me

Gurukulam, 10-12-2022, 1.00 a.m.

Finally it happened. My cousin living at Hosur managed to get a double bed room in an old age home for us to move, considering the present condition of my mother and the need for a helper for me to take care of her.  But the home would be available from Feb 1^st 2023 and till that time I have to manage with my limitations. Though I like the ashram as it provides a conducive atmosphere for me to live as a recluse, considering the needs of my mother finally I had to take this hard decision.  I am not sure whether I can survive in such an atmosphere outside the ashram. Anyhow as I always resign to the will of God, I accepted it as part of His blessing—considering the needs of my mother and will for me.  

Note: As my mother passed away on December 26th peacefully, this plan was dropped though my sister and cousin and his wife insisted me to keep this place in case of any future need for me.  But I said ‘NO’ as I don’t want to do arrange anything imagining some future problem that might not even come.  As I prefer to live One Day at a Time, I will live the life as it comes.

1464 நீ தருகிறாய்

நீதரும் போது

தடுப்பவர் யாரு

நானே முனையினும்

நடக்குமா கூறு

ஆயினும் இதிலும்

தடையேதும் வந்தால்

அதற்கும் காரணம்

இருந்திடும் பாரு

மனித எத்தனம்

எது வானாலும்

மற்றவர் வந்து

உதவி செய்தாலும்

சித்தம் உனது

இல்லாது போனால்

சாத்தியப் படாது

என்பதை அறிவேன்

ஆகவே இப்போ

நடப்பது கூட

வரமா தடையா

என்பதை அறியேன்

எது வானாலும்

எனக்குமே என்ன

எனக்கு நீபோதும்

நானதை அறிவேன்

எங்கே என்னை

எடுத்துச் சென்றாலும்

எப்படி என்னை

நடத்திச் சென்றாலும்

உன்துணை இருக்கும்

உன்னருள் கிடைக்கும்

அதுவே போதும்

வேறென்ன சொல்வேன்

இடம் பொருள்மீது

பற்று இல்லாமல்

உன்னை பற்றும்

பற்று விடாமல்

பற்றற்ற உனது

பாதத்தைப் பற்றி

அப்பற்றை விடாது

இருந்திட வேண்டும்

அதனை தடுப்பவர்

எவருமே இல்லை

என்னிடம் அதற்கு

இடமே இல்லை

முக்தியும் மேலான

பக்தியைத் தந்து

உய்த்த போதே

நானதை உணர்ந்தேன்

கொடுக்க தடுக்க

எவருக்கு முடியும்

அதுபோல் என்னால்

எப்படி முடியும்

நீதர நான்பெறும்

உறவு போதும்

நாளும் தொழுது

வாழ்ந்தால் போதும்

குருகுலம்,14-12-2022, 3.30 a.m

பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றை

பற்றுக பற்று விடற்க—குறள்

1464 You are bestowing

When you bestow

Who can stop it

Even if I try, is it possible for me

Tell that to me

Even if some hurdles

Comes in this way

There would be some reasons

I know that for sure

Whatever might be

The human efforts

Though others come

And help me

Unless your

Will is in this

It cannot be accomplished

That I know well

Therefore what

Now happening is

Whether a boon or stumbling block

I don’t know

Whatever might be it

Why should I bother

You are enough for me

I know that well

Wherever you

Take me

However you

lead me

Your company will be there

And I will receive your grace

This is enough

What else can I say more

Not having any attachment

On material things

Not giving up

My attachment for you

Clinging your feet

Who has no attachment

I should live

Not giving up that attachment@

There is none

To stop this relationship

There is no place

For that in me

When you redeemed me

By giving bhakti

Which is greater than mukti

I realized it well

Who can bestow

And who can stop

Similarly how is that

Possible for me

When you bestow

And I receive

It is enough for me to live

Each day worshipping you

Gurukulam, 14-12-2022, 3.30 a.m

Song 1465 Posted in FB on 11-2-2023

I don’t understand how anyone can write a poem sitting next to a corps, particularly of someone very dear to you.  But that I did in the early morning when I was sitting next to the body of my mother the whole night.  Others [some of my shishyas came for the annual meetings, my sister, and few others] went to bed.  But as I was sitting next to my mother and recalling our life together, I wrote this song pouring down my heart.

[English translation follows Tamil version]. For songs see in Face book documents under Songs written for Amma.

1465 தாயோடு போனது

அற்றது  வாழ்வு

ஆத்தாள் போனபின் 

விட்டது பற்று

அவளாடு  மண்ணில்

எத்தனை உறவுகள்

வந்தாலும் போனாலும்

தாயோடு போனது

உறவென்ற சொல்லும் 

எத்தனை  செய்தாலும்

நாம்பட்ட கடனை

எப்போதும்  அடைக்க 

முடியாது  உண்மை

மீண்டும்  பிறவி 

எனஒன்று இருந்தால்

சேயாக அள்மீண்டும் 

நம்மிடை பிறந்து 

தாயாக நாம்மாறி 

சேயோடு  உறவாடி

தொடர்ந்து அன்பிலே 

திளைத்திட வேண்டும்

அதுவரை  அவளது 

அன்பினை நினைந்து

அதைதேடும் மாந்தர்க்கு 

அதனையும்  அளித்து

தாயற்று போனால் 

சீரற்று போகும்

எனபதை  நாளும் 

நன்குமே உணர்ந்து 

தாயாக நாம்மாறி 

அவள் அன்பைகாட்டி 

தெய்வத்தை அவள்மூலம் 

காட்டிட வேண்டும்

குருகுலம், காலை 4.30, 27-12-2022.

1465 Gone with mother

Life is gone 

When mother is gone 

Attachment is gone

Along with her on this earth 

How many relationship

Might be there in life

Along with mother 

Gone is the word relationship 

How much we do to her

We can’t pay back our debt to her

Never can we pay back

This is the truth 

If there’s another birth

She should take birth

As our child

And we should become her mother 

Continuing that

Relationship with her

We should enjoy

That relationship 

Till that time 

Remembering her love 

Showing that love to others 

Who are seeking 

Realizing that 

Along with mother 

Is gone all other 

Comforts on earth 

We becoming a mother 

Sharing her love to others 

We should show God 

Through her again.

Gurukulam, 27-12-2023, 4.30 am.

பட்டினத்தார் பாடல்கள்

தாயாருக்குத் தகனக்கிரியை

ஐயிரண்டுதிங்களாய் அங்கமெலாம்நொந்துபெற்றுப்

பையலென்ற போதே பரிந்தெடுத்துச்—செய்யவிரு

கைப்புறத்தி லேந்திக் கனகமுலை தந்தாளை

எப்பிறப்பிற் காண்பே யினி—பாலடல் 1

முந்தித் தவங்கிடந்து முன்நூறு நாள் சுமந்தே

அந்திபக லாச்சிவனை யாதரித்துத்—தொந்தி

சரியச் சுமந்து பெற்ற தாயார் தமக்கோ

வெறியைத் தழந்மூட்டு வேன்.—பாடல் 2

வட்டிலிலுந் தொட்டிலிலு மார்மேலுந் தோண்மேலுங்

கட்டிலிலும் வைத்தென்னைக் காதலித்து-முட்டச்

சிறகிலிட்டுக் காப்பாற்றிச் சீராட்டுந் தாய்க்கோ

விறகிலிட்டுத் தீமூட்டு வேன்.—பாடல், 3, 

நொந்து சுமந்துபெற்று நோவாம லேந்திமுளை

தந்து வளர்த்தெடுத்துத் தாழாமே—அந்திபகல்

கையிலே கொண்டென்னைக் காப்பாற்றுந் தய்தனக்கோ

மெய்யிலே தீ மூடுவேன்.—பாடல் 4

அரிசியோ நானிடுவேன் ஆத்தாள் தனக்கு

வரிசையிட்டுப் பார்த்து மகிழாமல்—உருசியுள்ள

தேனே அமிர்தமே செல்வத் திரவியப்பூ

மானே என அழைத்த வாய்க்கு.—பாடல் 5

அள்ளியிடுவது அரிசியோ தாய்தலைமேல்

கொள்ளிதனை வைப்பேனோ கூசாமல்-மெள்ள

முகமேல் முகம்வைத்து முத்தாடி  என்தன்

மகனே என அழைத்த வாய்க்கு.—பாடல், 6. [பக்கம் 144]

முன்னையிட்ட தீ முப்புறத்திலே

பின்னையிட்ட தீ தென்னிலங்கையில்

அன்னையிட்ட தீ அடிவயிற்றிலே

நானுமிட்ட தீ மூள்கமூள்கவே.—பாடல், 7, ப. 145

வேகுதே தீயதனில் வெந்துபொடி சாம்பல்

ஆகுதே பாவியேனை ஏகோ—மாகக்

குருவி பரவாமற் கோதாட்டி யென்னைக்

கருதி வளர்த்தெடுத்த கை.—பாடல் 8

வெந்தாளோ சோணகிரி வித்தகா நின்பதத்தில்

வந்தாளோ என்னை மறந்தாளோ—சந்ததமும்

உன்னையே நோக்கி உகந்து வரங்கிடந்து 

என்னையே யீன்றுஎடுத்த தாய்.—பாடல், 9

வீற்றிருந்தாள் அன்னை வீதிதனி லிருந்தாள்

நேற்றிருந்தாள் இன்ன்று வெந்து நீறானாள்—பால் தெளிக்க

எல்லீரும் வாருங்களேன் என்றிரங்காம

எல்லாஞ் சிவமயமே யாம்.—பாடல், 1௦. ப. 145

ஞானக்கோவை என்கிற சித்தர் பாடல்கள், ஸ்ரீ செண்பகா பதிப்பகம், சென்னை, [2௦௦5] இரண்ட்டம் பதிப்பு, 2000

English translation by Sri P. R. Ramachandar 

1.After suffering severe pain in all her limbs for ten months,

She gave birth and lifted me softly as soon as she knew it was a boy,

And then she carried me in both her hands and fed me from her golden breast,

In which of my future births would I be able ever to see her.

2,She did great penance and worshipped ,

Lord Shiva for three hundred days,

And then carried me in her hanging paunch,

And have birth to me and would I,

Light the fire to that mother.

3..She loved me putting me in a basket , swing ,

On her chest and shoulder and then ,

Pleasantly spoiled me by putting me on feather bed ,

And would I lit the firewood to burn that mother .

4.She suffered pains, carried me and gave birth to me ,

Then without pain lifted me and suckled me from her breast,

And then nurtured me without giving me any pain ,

And also protected me day and night carrying me in her hand,

Would I set fire to the body of such a mother.

5.Would I put rice to my mother instead,

Of becoming joyous by giving great presents to her,

In the mouth that called me Oh tastey honey ,

Oh nectar , oh flower of prosperity and oh deer.

6.Should it be rice that I take and put,

Should I set fire on the head of my mother?

To her mouth by which without hesitation

She gently kept her face on my face.

And fondled me and said , please kiss me son.

7. The first fire was put by Shiva on three cities,

The later fire was put in southern Lanka by Hanuman,

The fire that my mother purt is in the bottom of my belly,

And let the fire put by me catch up and burn.

8.It is getting cooked in that fire and it becomes,

Powdery ash, I am alas a sinner who burnt ,

That hand which caressed and protected me ,

From flying birds and nurtured and brought me up.

9.Did she get fully burnt , Oh magician of red mountain,

And did she reach your feet , Did she completely ,

Forget me, My mother who gave birth to me ,

After doing great penance thinking about you.

10, My mother was sitting and she was in the street,

Yesterday she was there and today she was burnt and became ash

All of you please do come to sprinkle milk,

Without pitying as everything is filled with Lord Shiva.

Song 1466

I started crying ever since my mother was bedridden.  When she passed away peacefully on 26^th evening, I couldn’t control my tears. All those around me bombarded me with the one philosophy ‘Everyone had to die.  This is part of nature.  You know this better than us.  But you never stopped crying. First stop it. Otherwise, your health will be affected’.

My only response to them was: What my buddhi [intellect] understands my heart refuses to accept and what my heart does my buddhi never approves’. But mourning is part of human nature.  Indeed, it is also a gift by God.  Of course, I know that one day we will all be gone.  At the same time, I always insisted that, though our physical body is gone, the relationship that we have or we had will continue forever.  When we came to the world, we never came as an individual but in a relationship with so many others—as a daughter, son, grandchild, niece, nephew, cousin. After we passed away the same relationship will continue.  Otherwise, there is no point in having human history and tradition.  No saynnasi is exempted from this common rule. Pattinattar who renounced everything lamented and wrote a long song of lamentation when his mother passed away.  Even Adi Sankara performed funeral rites to his mother.  So many sannyasis kept their mother with them in the ashram.  So what I am doing—mourning for my mother is part of human nature.  And the only philosophy that I learnt in life is that respect and celebrate relationship—even as a Guru and disciple. 

After the funeral and bones were collected and immersed in water, everyone left.  Some of my relatives and close friends are concerned about leaving me alone knowing well that I will continue to cry remembering my mother.  But very few agreed with me ‘not hold back your tears and mourn unless your heart also accepts the reality of death’.

So after my evening walk when I returned back unable to control my tears as I was crying I wrote this song dedicated to my beloved mother.  I would prefer to stay alone here, not disturbed by others to calm down my mind and atman to accept the philosophy that those who are gone won’t come, but our relationship with them will continue forever especially with one’s mother.

1466 உறவு தொடரும்

தத்துவம் எதுவும்

பேசிட அறியேன்

சாத்திரம் பலவும்

பார்த்திட மறுத்தேன்

இத்தரை வாழ்வில்

உறவொன்றே உண்மை

என்கிற தத்துவம்

நன்குமே அறிந்தேன்

உறவோடு பிறந்து

உறவுடன் வாழ்ந்து

மரித்தும் உறவாக

தொடர்ந்திடும் போது

அதனை உணர்ந்து

அதன்படி வாழாமல்

தத்துவம் பேசி

பயனுமே என்ன

[சாத்திரம் பார்த்து

அடைவதும் என்ன]

தாயான உனக்கு

சேயாக வந்தேன்

தாலாட்டி சீராட்டி

வளர்த்ததை அறிவேன்

எனக்காக துன்பங்கள்

பலவுமே ஏற்று

எனக்காக வாழ்ந்தாய்

நானதை உணர்ந்தேன்

இதுவரை செய்தது

போதுமென் றெண்ணி

என்னை தனியாக்கி

நீவிட்டு சென்றாயோ

பிரிவென்ற ஒன்று

பொதுவான போதும்

எனக்கதைத் தந்து

ஏன்நீ சென்றாயோ

அறிவுக்குப் புரிந்தாலும்

மனமதை ஏற்கலை

மனமது அழுவதை

அறிவுமே விரும்பலை

ஆயினும் நீதந்த

வெறுமை மட்டும்

ஏற்றிடும் பக்குவம்

இன்னும் வரவில்லை

ஆயினும் தாயாக

என்றுமே இருப்பாய்

அழம்வரை அழவிட்டு

ஆறுதல் தருவாய்

உன்னுடல் போனாலும்

உறவு தொடரும்

என்கிற தத்துவம்

எனக்குச் சொன்னாய்

இனிஉன்னை எங்கு

எப்படிக் காண்பேன்

என்பது எனக்கு

நிச்சயம் தெரியாது

ஆயினும் என்மனம்

அதனுள் இருக்கிறாய்

அங்குனைக் கண்டு

அனுதினம் வாழ்வேன்

குருகுலம், 28-12-2022, மாலை 6.30

1466 Relationship continues

I don’t know

To talk philosophy

I refused to follow

All the traditional [ritual] codes

I understood the only

One philosophy on this earth

That relationship

Alone is True

Born with relationships

As with relatives

It continues

Even after our death

Not realizing this

And living accordingly

What is the use of

Talking philosophy

[and following all

Ritual codes]

I came as your child

And you become my mother

I know well that

You brought up me with tender care

Accepting so many

Troubles for me

You lived [only] for me

That I experienced

Thinking that

Enough you have done [for me]

Did you leave now

Leaving me alone

Though separation

Is common to all

Why you left me

Giving that also at present

Though my buddhi understands it

My heart refuses to accept it

And my buddhi does not like

The way my heart cries

But I didn’t yet receive

The maturity

To accept the vacuum

That you left behind

But you will ever

Remain as my mother

You will comfort me

Allowing to mourn as long as I could

Though your moral body has gone

Our relationship will continue

This philosophy alone

You shared with me

I don’t know for sure

That when and where

And how I will

Meet you again

But you are living

In my heart

And seeing you there

I will live each day

Gurukulam, 28-12-2022,6.30 p.m.

Song 1467

After going for an evening walk after a long time, when I returned to my room unable to control my tears I began to cry for my mothers.  Of course, I know well that she will never come back but her memory and particularly the last few weeks of our struggle together to take care of her will always remain fresh in my mind and will bring tears. When I was translating and typing this narrative on January 3^rd early in the morning, I couldn’t control my tears and with much tears I am typing this.  God knows my heart and He is there to console me and allow me to cry if I need to. What others think is not important for me.

1467 அழுதால் மனமாறும்

எப்படி அழுதாலும்

ஆத்தாள் வரமாட்டாள்

என்கிற உண்மை

எனக்குப் புரிந்தாலும்

இப்படி அழுதால்தான்

என்மனம் ஆறும்

என்பது மட்டும்

உனக்குப் புரியும்

கடவுள் நீயே

கண்ணீர் விடும்போது

அதையே நான்செய்ய

நீயும் அனுமதித்தாய்

ஒருவித வெறுமை

உள்ளத்தில் வந்தாலும்

இதுவும் இயற்கை

என்பதை புரியவைத்தாய்

மிருகங்கள் கூட

பிரிவுக்காய் அழும்போது

நானும் அழுவதே

நல்லது எனக்கு

ஆத்தாள் போனாலும்

ஐயனே நீயுள்ளாய்

அனுதினம் எனைத்தேற்றி

ஆறுதல் அளிப்பாய்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்

அவளை மறந்தாலும்

தாயாக நீமாறி

அவளன்பைக் காட்டுவாய்

எஞ்சிய என்வாழ்வு

எப்படி நகர்ந்தாலும்

எங்கே எப்படி

என்னைநீ வைத்தாலும்

கருத்தோன்றும் முன்பாக

கண்ட உன்விழிகள்

கணநேரம் அகலாது

வைத்தென்னைக் காப்பாய்

அன்னையாய்த் தந்தையாய்

அனைத்துமாய் ஆனபின்

பிரியாத உறவாகி

என்னோடு இருப்பாய்

என்அன்னை கருவில்

என்னை உருவாக்கி

தாய்சேய் உறவினை

நீயுமேத் தந்தாய்

உடலாலே பிரிந்தாலும்

உறவாக வாழ்கிறாள்

அதுபோதும் எனக்கு

அனுதினம் வாழ

அத்துடன் உன்னருள்

அகலாது இருக்க

நித்தமும் வாழ்வேன்

நானுனைத் துதித்து

குருகுலம், 30-12-2022, மாலை 5.30

1467crying will change the heart

However, I lament

My mother won’t come back

Though I understand

This truth very well

Still, you know that

Only if I cry like this

Then alone my

Heart will find peace

When you have

Shed tears, though remaining as God

You also allowed

The same for me

Though some kind of

Emptiness has come within me

You helped me to understand that

This is also natural

When even animals

Are crying when separated

It is good for me

To cry

Though my mother has gone

Oh Lord you are there

And you will give comfort me

Encouraging me everyday

Though I might forget her

Slowly in life

Becoming a mother

You will show her love

However, rest of life

Might move

How and wherever

You will keep me

Your eyes that have

Seen me even before

I was formed in the womb

Will never leave me for a second

Once you become

As a father and mother

You will remain with me

As an eternal relative now knowing separation

Creating me

In the womb of my mother

You bestowed the relationship as

A mother and child

Though she is separated in body

She continues to live in her relationship with me

It is enough for me

To every day

Along with it

As your grace is therefore me

I will live each day

Praising you.

Gurukulam, 30-12-2022,5.30 p.m.

Song 1468

Is it mere utopian ideal or mere wishful thinking that God actually presents in our life that too taking some physical form to comfort us. Though few saints claim that they actually experienced such physical presence of God in their lives, for me neither it is an utopian ideal or mere wishful philosophical thinking or comfort. Use any modern term using psychology, for a bhakta the inner experience of the presence of God in her every walk of life works on a different level transcending all kinds of understanding.  That is the solace that she finds in her atman which words fail to communicate. And I find such solace when I communicate through my poems.  

1468ஆறுதல் தருகிறாய்

தூக்கிச் சுமக்கிறாய்

தெரிந்தே இருக்கு

பார்த்து நடத்துறாய்

புரிந்தும் இருக்கு

ஆயினும் மனதுள்

துயரம் இருக்கு

அதுவும் உனக்குப்

புரிந்தும் இருக்கு

தாயை இழந்து

தவிக்கும் போது

சேய்க்கு ஆறுதல்

தருவது யாரு

அந்த இடத்தை

நிரப்பும் தகுதி

மனிதர் எவருக்கு

உண்டு கூறு

இந்த இழப்பை

ஈடு செய்ய

இகத்தில் எனக்கு

எவரும் இல்லை

ஆனால் உனது

மடியும் இருக்கு

அதிலே சாய

இடமும் இருக்கு

அன்னை போலவே

தலையும் கோதி

ஆறுதல் தருகிறாய்

அனுதினம் எனக்கு

சொல்ல வார்த்தை

ஏதும் இன்றி

சொல்லிடத் தேவை

எனக்கும் இன்றி

உன்மடி சாய்ந்து

தவிக்கும் என்னை

அள்ளி எடுத்து

அணைத்தாய் நீயும்

அந்த அணைப்பு

தந்திடும் ஆறுதல்

செஞ்சை வருடி

தந்திடும் போது

கண்களை மூடி

தோளில் சாய்ந்து

காலம் முழுதும்

உறங்கிட வேண்டும்

கண்ணிர் சிந்தி

கதறிடும் போது

உன்னிரு கரங்கள்

துடைத்திட வேண்டும்

மெல்ல மெல்ல

தேறுதல் தந்து

இழப்பின் வலியைத்

தாக்கிட வைத்து

தூக்கிச் சுமந்து

தாங்கிட வேண்டும்

துயரை நீக்கி

காத்திட வேண்டும்

2-1-2023,குருகுலம், இரவு 7.30 p.m.

1468 You are comforting

I know well that

You are carrying me

I clearly understand that

you are leading me

Still there is

pain in my heart

That too you

know very well

who is there

to comfort a child

when it mours

after losing its mother

Does any human

has the qualification

to fulfill

that vacuum

There is none

for me on this earth

to compensate

this loss of my mother

But your

lap is there

for me to

lay my head

You give comfort

each day for me

like a mother

touching my head

Without having

any words to communicate

and without any

need to communicate

You took and

hug me

who lays

on your lap

When that

comforts touches

gently my heart

and gives comfort

I should

fall on your shoulder

and should sleep

all through my life

When I cry

with many tears

your hands should

wipe it

Comforting me

slowly each day

helping me to

accept the pain of separation

You should

carry me

and should protect me

by removing this pain

2-1-2023, Gurukulam, 7.30 p.m.

Song 1469

A newborn infant as recognize only the ‘smells’ of its mother [particularly the sweat of the mother] it finds comfort only when she hugs it.  The touch of flesh which begins from there continues till the end of the life for it.  Of course, a mother need not and won’t touch her child all through the life, but the special relationship that develop from the womb will continue till the child lives, even after the mother has gone.  Some recognize it but most will remember it only in the subconscious level.  This neither a science nor a philosophy, this my experience in life.  Though many claims that time will make one to forgot everything, the memory of a mother is very difficult to forget.

1469 உன்னிலே கண்டு

காலம் மறந்திடும்

என்று சொனாலும்

உன்காவல் இருக்கு

என்றுமேப் புரிந்தாலும்

தாயின் நினைவு

அகலாது என்றும்

ஒருசேய் மட்டுமே

புரிந்திடும் இதையும்

அன்னைபோல் உறவு

அவனியில் இல்லை

அவளின் அன்பை

மறக்க முடியலை

உறவென்ற சொல்லும்

பொதுவான போதும்

அவளின் உறவுக்கு

விளக்கமே இல்லை

கண்ணில் காணாத

தெய்வத்தைக் காட்டும்

கடவுளாய் நம்முன்

அவளும் இருப்பாள்

உடல் பிரிந்தாலும்

உறவு தொடர்வதால்

தெய்வத்தை அவளே

தொடர்ந்து காட்டுவாள்

உன்னைத் தொட்டு

உணராத போதும்

அவளின் அணைப்பில்

உன்னை உணர்ந்தேன்

அந்த உணர்வு

என்றுமே இருக்கும்

அதிலே உனது

காட்சியும் கிடைக்கும்

இந்த பேற்றினை

இதுவரைத் தந்தாய்

இந்த உணர்வு

தொடர்ந்திட வைப்பாய்

ஒருநாள் எனது

உடலும் மறைந்து

உன்னோடு வந்து

சேர்ந்திடும் போது

நிரந்தரமாக இருந்திடும்

நீங்காகத உணர்வு

உன்னுடன் கலக்க

எனக்கும் கிடைக்கும்

அதுவரை இந்த

பாடுள்ள உலகில்

அன்னையை நினைந்து

உன்னையே சார்ந்து

தாயின் அன்பை

உன்னிலே கண்டு

உன்னிலே தாயை

உணர்ந்திட வேண்டும்

குருகுலம்,3-1-2023, காலை, 6.00 am

1469 Finding in you

Though it is claimed that

time will make us to forget

and your protection will be

there all the time

The memory of a mother

won’t go that much easily

only a child alone

knows this well

There exists no other relationship

like that of a mother

I cannot forget

her love that much easily

Though word ‘relationship’

is common one

There is no explanation

for her relationship

She will always

remain before us

Giving the dharshan of God

Who never remains visible to us

Though her breath has gone

as the relationship continues

She will continue to give

the darshan of God

Ofocurse I never

had any physical experience of you

But I experience you

in her love

That experience will

remain with me always

And I will get

your darshan in it

You bestowed

this blessing so far

and you will help me

to have this experience contineously

Though one day

my body also might be gone

when I will finally

come unto you

I will receive

that experience permanently

When I will

mingle with you

Till that time

on this world of trials

Remembring my mother

and depending upon you

seeing my mother’s love

in you

I should experience my mother

in you

Gurukulam, 3-1-2023, 6.00 am

Song 1470

The problem with God is that He doesn’t have certain human experience. So, instead of giving practical solutions, He will give some philosophical answers through Scripture or bhakti.  But that is not enough for me.  I always wanted to go along with my mother and several times prayed this prayer.  But as usual, as he denied several of my prayers by giving only a big ‘NO’ as the answer, this time also had done the same.  This night as sat alone without my mother in the very same room in which she passed away, this was my wrestle with God.  Among all the relationship I always enjoy my relationship with Her as my MOTHER.

1470 அன்னையாய் இருப்பாய்

தாயோடு சேர்ந்து

போக வேண்டும்

என்றே உன்னை

நானும் வேண்டினேன்

அவள் போனபின்

என்னை வைத்து

நீயென்ன செய்யப்

போகிறாய் சொல்லு

வேடிக்கை என்னை

வைத்து காட்டுவாய்                                                   

அதுஉன் வாடிக்கை

என்று சொல்லுவாய்

ஆகவேதான் நான்

இதனைக் கேட்கிறேன்

வாடிக்கையான உன்

பதில் தருவாயோ

அன்னைக்கு முன்னே

நீயும் போனாய்

ஆகவே உனக்கு

இது புரியாது

தெய்வமே ஆயினும்

தாயற்றுப் போனால்

உலகில் வாழ்வது

எவ்விதம் சொல்லு

ஒருசில அனுபவம்

உனக்குக் கிடைக்கலை

ஆகவே அவையும்

உனக்குப் புரியலை

தத்துவம் ஏதும்

இதில் உதவாது

ஆகவே நடைமுறை

பதிலைத் தந்திடு

உன்தாயை பிறரிடம்

தந்தது போல

என்னை எவரிடம்

தருவாய்க் கூறு

அவளுக்கு மாற்று

எவரும் இல்லை

நீயன்றி யாரும்

தேவையும் இல்லை

உறவு பந்தம்

இனியொன்றும் இல்லை

இருந்தாலும் என்மனம்

அதை நாடவில்லை

ஆகவே நானும்

போகின்ற வரையில்

அன்னையாய் நீயே

என்றும் இருப்பாய்

குருகுலம், 3-1-2022, காலை  11.00 am

1470 Remain as my mother

I requested you

Several times that

I should be

gone along with my mother

What are you

going to achieve

by keeping me

after she has gone

You will show

a display [tamasha] using me

and will say that

this is your routine play

that’s why I

ask you now

Will you give

the same reply

As you have

gone before your mother

You won’t understand

this pain

How is it possible

even for a God

to live on this earth

without a mother

You didn’t receive

certain human experiences

Therefore you are

not understanding this

There is no use of

any philosophy in this

Give some

practical solution

As you handover your mother

with the care of others

To whom will you

will handover me

There is no

substitute for her

similarly I don’t need

any substitute for you

There is no more

attachment for me

Even if it is there

I my heart is not seeking it

Therefore till

I will be gone

Better you continue to

remain as my mother

Gurukulam, 3-1-2022, 11.00 am

Song 1471

I came to participate in the rest of the rituals which my brother has to do for our mother after cremating her in my place.  He arranged my stay in the very same room where we stayed with him when he was living in this old age home.  I too stayed in the same room with her to take care of her when he went out.  As I was laying on the very same cot where she used to sleep, recalling her life which she never liked, I began to cry.  Thankfully she did not need to stay for long times and she often came and stayed with me and finally moved to stay with me permanently.  Unable to control my tears as I was recalling her life here and our relationship I wrote this song seeking the comfort of God which I desperately need now.

1471 ஆறுதல் அடையும்

அழுதும் மனது

ஆறாத பொது

ஆறுதல் தருவது

யாரெனக் கூறு

பாடுள்ள மனிதரை

நாடிச் செல்வது

வீணென எனக்கும்

தெரியும் பாரு

சொல்லித் தீர்த்தல்

பாரம் குறையும்

அழுதுத் தீர்த்தால்

மனதும் ஆறும்

என்பது உண்மை

என்கிற போது

இரண்டும் கிடைக்கலை

காரணம் யாது

பிறரிடம் சொன்னால்

புரளியாய் மாறும்

மனதின் பாரமும்

பெருகிப் போகும்

அழுதபின் ஆறுதல்

அடைந்த மனது

நீதேற்ற மறுத்தால்

எப்படி ஆறும்

என்னதான் காலம்

மாறிய போதும்

உன்னருள் ஒன்றே

தீர்வெனக் காகும்

அழும்போது மனது

உறவினை நினைந்து

தந்த உனக்கு

நன்றியும் கூறும்

அதிலுள்ள உனது

கிருபையை நினைந்து

அனுதினம் உன்னையேத்

துதிக்கத் தோன்றும்

பிறப்பு இறப்பு

வாழ்வு பிரிவு

இயற்கையின் நியதியாய்

இருந்த போதும்

இந்த நியதியும்

நீ வைத்ததாலே

அதனை ஏற்று

வாழ்ந்திட வேண்டும்

ஆயினும் மனது

அழும்போது மட்டும்

உடனே உன்கரம்

அணைத்திட வேண்டும்

அந்த அணைப்பிலே

நான்பெரும் சுகத்தை

எண்ணியே மனதும்

ஆறுதல் அடையும்

கும்பகோணம்,4-1-2022, மாலை, 7.30

1471 will be comforted

When I cannot found

comfort even after crying

Who has to comfort me

Tell that to me

It is merely waste of time

seeking comfort from human

as they too have

so many struggles

If I pour down my heart

the burden will become less

and If I cry

I might find some comfort

Though this remain

true in life

I didn’t received both

and what is the reason for this

If I share with others

then it will become rumour

and the burden of the heart

also will increase

If you refuse to comfort

how my heart

will be comforted

even after crying much

Though the time

might change everything

Your grace alone

is the remedy for me

When I cry and think

about the relationship

I will thank you for

giving this wonderful relationship

Thinking only your grace

in that relationship

I would like to praise you

Every day in life

Though living and separation

Life and death

are the Law

of the Nature

As you alone

created this law

I have to live

accepting that

still when my

heart is crying

Your hands should

hug me immediately

And thinking that

comfort that I receive in it

My heart also

will be comforted

Kumbakonam, 4-1-2022, மாலை, 7.30

Song 1472

These are pictures of the cremation of my mother, collecting bones, doing final deeding and immersing the food in river Kavery at Kumbakonam.  We are suppose not to take any picture of such funeral rituals.  But I took some.

I came to Kumbakonam where my brother was performing the rest of the 13 day final rituals for our mother.  Yesterday was known as ‘Pattu’, on the 10^th day we children and relatives have to give her the final food on this earth, serving various dishes that she likes the most.  After serving all the food on a cloth when we have to go round and do the namaskaram to my mother, unable to control me I began to cry loudly in front of everyone.  Though my brother tried to stop me, the main priest said, ‘allow him to cry.  This time you all should cry for your mother thinking all that she has done for you in this life.  Unless you cry genuinely that atman won’t depart peacefully from this earth.  I know how he took care of your mother and your mother will be pleased to see that at least one person is genuinely grieving for her.’

After the ritual and bath, we all returned back to the room.  I was given the very same room where my mother lived for a few months here with my brother back in 2012.  As I became very tired though I slept after 8.30, when I got up around 1.00 am, unable to sleep, I sat on the very same cot on which my mother was sleeping here.  I too stayed in the same room with her to take care of her sleeping on the floor.  When most of the other distant relatives have gone after today’s main event, when I call back Pattinattar’s songs [See song 1465 lamenting for his mother, I wrote this song with many tears.

1472உன்னிலே கண்டு 

பாசத்தைக் காட்டி

நேசத்தைக் கூட்டி

பாலுமே ஊட்டி 

வளர்த்த அன்னையை

தீயிலே போட்டு

சாம்பலும் ஆக்கி

நீரினில் இட்டு 

நானுமே கரைத்தேன் 

பத்துநாள் காரியம்

பலவுமே செய்து 

சுத்த பத்தம் 

எல்லாம் பார்த்து

சடங்கினை முடித்து 

சொந்தங்கள் திரும்ப 

தனிமையில் நான்

இருந்த போதும்

நினைவினுள் வைத்து

நாளுமே எண்ணி

பாசத்தை எண்ணி 

நானும் வாழ்வேன்

கண்ணீர் விட்டு 

கதறி அழுதபின் 

கனத்த இதயம் 

இலகுவாய் மாற 

நினைவுகள் மட்டும்

நீங்காது என்றும்

தொடர்ந்து வாழ்வில் 

அலையென மோதும் 

அப்போது உனது 

துணையும் இருந்து

அன்னையின் பாசம்

நீயுமே காட்ட 

உன்னிலே அவளை 

என்றுமே கண்டு 

உன்னிலே வாழ்ந்து

வாழ்வினை முடித்து

என்றுமே பிரிவு

இல்லாத உறவு

உன்னிடம் கொண்டு 

நானும் வாழ்வேன்

கும்பகோணம் 5-1-2023,(6-1-2023) இரவு 1.30

1472 Seeing in you 

The mother who

Fed us with milk by

Showing love and

Adding affection

I made her as ash

By burning on the fire

And immersed

In the water

After doing all

The ten days ritual

And following all the

Ritual codes meticulously

As I remain

Alone as all

Other relatives

Have gone after the rituals

Keeping her

In my memory

Thinking about her love

I will live each day

Once I cry

By shedding tears

As the heavy heart

Became light one

The memories will

Continue to come

Like the waves

Unable to forgot her

As you stay with me

To show

Mother’s affection

In such times

Seeing her

In you

Living in you

And completing it

I will live with you

Having an

Eternal relationship

Not knowing separation

Kumbakonam, 5-1-2023, (6-1-2023) 1.30 am.

1473 Live in the relationship

I came unto you

As I will find solace

Once I share

My heart burden to you

Knowing my heart

Well in advance

You also came

Before I called you

When I remain

In silence

Struggling to find

Words to convey

You understood

my thought

in the tears

that flowed from my eyes

Not giving

Any kind of response to me

Coming and sitting

Next to me

Wiping the tears

By your fingers

You pulled me

On your laps

When I lean

On your laps

Which give more comfort

To that of a mother

Gently brushing

My hairs

You also remain silent

By patting my back

How many losses

Might have come in life

There is no loss

Equal to that of a mother

But there is no

Greater love than yours

That you show

More than a mother

I will receive back double portion of

What I have lost

And will live in that relationship

Which never get lost

Kumbakonam, 5-1-2023, 7.30 am.

As I was staying in the very same room where my mother stayed a few months in the past and sleeping on the same cot I often recalled my life with her and now without her.  No amount of words are going to convey my feelings properly. But the only consolation that I have is that my relationship with her still continues though the body has gone and the Lord is there to comfort me.

1473உறவில்வாழ்வேன்

உன்னிடம் சொன்னால்

ஆறிடும் என்று

ஓடியே வந்தேன் 

நானுமே சொல்ல 

என்மன ஓட்டம் 

முன்னமே அறிந்து

நீயுமே வந்தாய் 

நாடியே என்னை 

சொல்லிட வார்த்தை 

தேடியேத் தவித்து

மவுனமாய் நானும் 

இருந்த போது 

விழிகளின் ஓரம் 

கசிந்திடும் நீரில்

சொல்ல வந்ததை 

நீயுமே உணர்ந்தாய் 

பதிலாக ஒன்றும்

நீயும் தாராமல் 

பக்கத்தில் வந்து

அமர்ந்து கொண்டு

உன்விரல் நுனியால் 

விழிநீர் துடைத்து 

மடிமீது என்னை

சாய்த்துக் கொண்டாய் 

அன்னையின் மடிபோல 

ஆறுதல் தருகின்ற 

உன்மடி மீதிலே 

நான்சாய்ந்த போது 

மெதுவாக எனது

தலையும் கோதி 

முதுகைத் தடவி

மவுனம் காத்தாய் 

எத்தனை இழப்புகள் 

வாழ்வினில் வந்தாலும்

அன்னையின் இழப்பிற்கு

ஈடொன்றும் இல்லை

அன்னையின் மேலாக 

நீயுமேத் தருகின்ற 

உன்அன்புக்கு மாறாக 

வேறொன்றும் இல்லை

இழந்ததை இரட்டிப்பாய் 

உன்னிடம் பெறுவேன் 

இழக்காத உறவில்

என்றும் வாழ்வேன்

கும்பகோணம், 5-1-2023,காலை 7.30

1473 Live in the relationship

I came unto you

To share my burden to you

As it will go

Once I share it

Knowing my heart

Well in advance

You also came

Before I called you

When I remain

In silence

Struggling to find

Words to convey

You understood

my thought

in the tears

that flowed from my eyes

Not giving

Any kind of response to me

Coming and sitting

Next to me

Wiping the tears

By your fingers

You pulled me

On your laps

When I lean

On your laps

Which give more comfort

Like that of a mother

Gently brushing

My hairs

You also remain silent

By patting my back

How many losses

Might have come in life

There is no loss

Equal to that of a mother

But there is no

Greater love than yours

That you show

More than a mother

I will receive back double portion of

What I have lost

And will live in that relationship

Which never get lost

Kumbakonam, 5-1-2023, 7.30 am.

Song 1474

After the completion of the 14th day ritual for my mother I came to Swami Malai with my second sister and husband to his friend’s house.  Both my sister and husband went out for some work, but I went for my walk on the open terrace.  Now I have to return back to the ashram to continue to live my life without my mother.  That very thought made me cry for her.  Then thinking of her again I wrote this song pouring my down.

I recalled several attempts that I made in the past to send her away from the ashram so that she can have a normal life with others in the society with relatives and companions. But again and again she refused to leave me alone.  She often said, ‘If I go, who is here to take care of you?  Of course I cannot take care of you as I used to do in the past.  But by staying with you, at least you can keep an eye on you.  In the same way on December 26th when my sister requested to give some milk to my mother, I gave her three spoons of milk which she managed to take.  But immediately after that her life left her body and my sister told me: From the afternoon the pulsus was fluctuating.  But you were resting after you took care of amma the whole night.  But she was holding her breath only to receive milk from your hand.  As she received it her breath left her.

As I recall both her love and care of me and the way her breath left after I gave the milk will ever remain green in my memory as long as I live and find some comfort in them I have to complete my race on this earth.  This is a very cruel but unavoidable part of our life.

1474 மாபெரும் கொடுமை

உனக்கு சேவை

நானுமே செய்ய

எனக்குத் தந்தாய்

நீயொரு வாய்ப்பு

பலமுறை உன்னை

பிறரிடம் அனுப்ப

பலவித முயற்சிகள்

நான்செய்த போதும்

என்னை விட்டு

சென்றிட மறுத்து

இறுதி வரையில் 

என்னுடன் இருந்தாய்

நீயன்றி என்வாழ்வு 

நிறைவு பெறாது 

என்றுமே எண்ணி

என்னுடன் இருந்தாய்

ஆயினும் இப்போது

குறைவுள்ள வாழ்க்கை

வாழ்ந்திட வைத்து

நீயுமே சென்றாய்

இறுதியில் என்கையால் 

பாலும் அருந்தி

உன்னுயிர் தன்னை

நீயுமே விட்டாய்

எஞ்சிய என்வாழ்வு

வெறுமையாய் இருக்கும்

உன்னிடம் நிறப்ப 

யாருமே இன்றி

தெய்வத்தால் கூட 

தாயிடம் நிறப்ப 

முடியாது என்பதே

மாபெரும் உண்மை

அனாலும் நானும்

வாழத்தான் வேண்டும்

என்பதே இப்போது

மாபெரும் கொடுமை

ஆனாலும் அனுதினம்

உன்னை  நினைந்து

உலக வாழ்வை

நானும் முடித்து

என்னால் முடிந்த 

சேவை செய்து

உனது அன்பை

நாளும் நினைந்து

உன்நினைவோடு 

உயிரும் போக 

என்னோட்டம் முடிப்பேன்

இத்தரை மீது

சுவாமிமலை, 7-1-2023, மாலை ஆறு

Song 1475

‘All that are collected should be scattered; all that stand tall will fall one day; all that come together will be separated and all that born will die one day’ says the famous sloka [from Mahabharata I think]. Everyone knows this fact and I am no exception to this common rule. At the same time each one has to handle the loss in life in her own way. Particularly when one misses someone dear to her the loss is beyond her comprehension though she is aware of the law of nature. Specifically, the relationship between a mother and child is something unique. it is the kind of special relationship each bhakta has with her chosen deity. The same is the case with me also. And as I slowly come to terms with the fact that my mother is no longer with me physically, it will take a long time for me to accept this fact mentally. The only way for me to handle it is to mourn and pour down my heart by writing some poems like this. Of course others who read this might get irritated. But I have to live my life, in spite of my vocation. So this evening after an evening walk, when I returned back to the room I wrote this song in my mother’s voice which was still ringing in my ears.

1475 நீயே தேற்று

எனக்காக அழுகிறாய்
அதுபோதும் எனக்கு
இனிமேல் நான்செய்ய
ஒன்றில்லை உனக்கு

மதலையாய் பிறந்தாய்
மகனாக வளர்ந்தாய்
முதுமையில் எனக்கு
தாயாக ஆனாய்

மீண்டும் உனக்கே
பிள்ளையாய்ப் பிறந்து
வாழ்ந்திடும் வாய்ப்பு
இல்லை எனக்கு

ஆனால் உனது
மனதில் இருப்பேன்
அங்கே உனது
சேயாய் வாழ்வேன்

உடல்தான் போனது
உறவோ உள்ளது
அங்கே தாய்சேய்
உறவும் தொடருது

இதுவரை எனக்காய்
வாழ்ந்தது போதும்
இனிமேல் உனக்காய்
வாழணும் நீயும்

எங்கோ இருந்து
உன்னை பார்ப்பேன்
தேவைப் பட்டால்
உடனே வருவேன்

எங்கே எப்படி
இனிநான் பார்ப்பேன்
என்று புலம்பி
நீ கலங்காதே

தேவை உள்ளோர்
உடலில் இருப்பேன்
தேடியே வந்து
உதவி கேட்பேன்

வாடும் பயிருக்கே
வாடிய பூமியில்
நாடும் மனிதர்
நடுவில் இருப்பேன்

உன்னால் முடிந்த
சேவை செய்து
நீபட்ட எஞ்சிய
கடனைத் தீரு

எதுவரை அழனுமோ
அதுவரை அழுது
இறுதியில் உன்னை
நீயே தேற்று

தாய்சேய் உறவு
பொதுவான போதும்
அதிலும் ஆயிரம்
மாற்றம் இருக்கும்

நாம்கொண்ட உறவோ
தனித்தே இருக்கும்
நமக்கு மட்டுமே
புரிந்தும் இருக்கும்

இனிநான் சொல்ல
ஏதுமே இல்லை
ஆறுதல் சொல்ல
வார்த்தையும் இல்லை

சுவாமிமலை, 8-1-2023, மாலை 7.00

1475 Comfort yourself

You are crying for me
that is enough for me
There is nothing
I can do for you

You born as my child
and grew up as my son
In my old age
You became my mother

I don’t have
the opportunity to
come and born again
as your child

But I will live
in your heart
There I will live
As your child

Only the body
has gone
and the relationship
still continues

You have enough
lived for me so far
Now on words
you have to live for you

I will continue
to watch you from somewhere
If there is any need
I will come immediately

Don’t lament
Thinking that
From where and how
I will look after you

I will remain in others body
in their needs
I will come and
seek your help

In this land [India]
Where one laments even for a drying crops#
I will dwell among
those seek help

Fulfil your debt
by doing
whatever seva
that you can do for others

You continue to cry
as long as there is need for that
Then you
comfort yourself

Though the relationship between
mother and child
is common
everywhere

Our relationship
will remain unique
and we both alone
know about it

I don’t have
anything more to tell
I don’t have enough
words to comfort you

Swamimalai, 8-1-2023, 7.00 pm.

# Famous line by Swami Ramalinga Vallalar, a Tamil saint who wrote:
I feel sad whenever I see a drying crops [without water]

1476 அடையாளம் காட்டுறான்

எதிர்பார்த்த ஒன்று
இது வென்றாலும்
எப்படி இதயம்
இதையும் தாங்கிடும்

நொந்து நம்மை
பெற்றெடுத்தாளே, நாம்
நோகமல் நம்மை
காத்து வந்தாளே

சுமைகள் நமக்காக
பல சுமந்தாளே
துன்பங்கள் பலவற்றை
தாங்கி நின்றாளே

அடித்துத் திருத்தி
வளர்த்ததும் அவளே
அணைத்து தாங்கி
ஆதரித்தாளே

செல்லம் கொடுத்து
கெடுத்ததும் அவளே
ஆனாலும் கண்டிப்பு
காட்ட மறவாளே

ஒன்றா இரண்டா
எத்தனை சொல்ல
அன்னைக்கு ஈடாக
யாரைதான் சொல்ல

ஒரு பேச்சுக்கு நாம்
பலரை சொன்னாலும்
மன சாட்சிக்கு தெரியும்
உண்மை எதுவென்று

தெய்வமே தாயின்முன்
தோற்றிடும் போது
பாடுள்ள மாந்தரின்
நிலையென் னாவது

அன்னையா தெய்வமா
என்கின்ற வாதம்
இடையிலே தேவை
இல்லாத ஒன்று

எங்கும் நிறைந்த
இறைவனே ஆயினும்
அன்னையின் வடிவிலே
காட்சியும் தருகிறான்

தாயும் ஆனவன்
என்றபெயர் கொண்டு
தாயிடம் தங்கியே
ஆளுகை செய்கிறான்

அவளுடல் ஒருநாள்
போனபின்னாலும்
அன்புக்கு அவளையே
அடையாளம் காட்டுறான்

இத்தனை சிறப்புகள்
பெற்றநம் அன்னை
போனதை எப்படித்
தாங்கிடும் இதயம்

ஆனாலும் தேறிட
அருளுமேத் தருவான்
அன்னையின் நினைவாலே
ஆறுதல் தருவான்

சுவாமிமலை, 8-1-2023 (9-1-2023), இரவு 12.10

1476 She stands as the symbol

Though this was
expected one
How my heart will
bear the loss

She beget us
with much [labor] pain
She brought up
So that we won’t feel pain

She carried
so many burdens for us
She under gone
so much pains for us

She alone
disciplined us by punishing
She alone
took care of us with compassion

She alone spoiled
by pampering us too much
At the same time
she won’t forgot to discipline us

How to count them
are one or two
With whom can we compare
a mother on this earth

Just for the name sake
though we mention others
Our heart knows
which one is true

When even God
has failed before a mother
What to say about
the struggling human

It is an unnecessary
debate to decide
who is great:
Mother or God

Though God dwells
every where
He gives His darshan
only in a mother

Having the name as
‘Tayum anavan’# [one who became a mother]
He dwells among us
and continue to lord over us

Though her
body has gone
Still He shows
Mother as the symbol of love

How our heart
will accept her loss
who has
so many virtues

But He alone gives grace
to encourage us
and in her memory
He will comfort us

Swamimalai, 8-1-2023 (9-1-2023), 12.10 am.

# The main deity at Trichy Rock Fort Temple, where I was born and my parents lived for a long time after their marriage, is known as ‘Thayum Aanavan’ viz., one who became a mother. This is the story about this: when one woman was in labour pain, her mother who lived on the other side of river Kaveri couldn’t reach in time to help her daughter in the delivery. Standing on the other side of the overflowing river when she prayed, Siva went to her daughter’s house at the right time taking her form and helped her daughter to beget the baby. When the mother came after the flood subsided, knowing what happened she praised Siva calling Him: Tayum Aanavan.

Song 1477

After all the funeral rituals were completed, I returned back to the ashram.  As soon as I entered the ashram, particularly to the room in which my mother lived and died, it was a hard reality for me to accept and continue to live without her.  But it is good that she has gone.  Otherwise, she would have suffered more by living in a bedridden condition.  Though I could have done my best, still it would be a challenge for both of us.  So, I have to console that this was a loss for me, as she got her ‘mukti’ from this earthly life.  Of course, I don’t know where her atman has gone.  With her body my physical communication came to an end. But she will continue to live in her relationship with me forever as my AMMA.  No doubt Mahabharat glorifies a mother than any other relatives in our lives:

…maybe poor, he is still rich on entering his home, calling out to his mother.[Shanti-parva, 266.27]

But I am going to miss her physical presence and the opportunity to call her ‘amma’. However as I still have my relationship with her as son, I find solace in that:

…Able or disabled, lean or robust, the son is always protected by the mother…When his mother leaves him, then does the son become old, then does he become stricken with grief, then does he feel that this world has no interest for him (sunyam jagat).  There is no shelter like the mother; there is no refuge like her; there is no defence better than her; there could be no one dearer than her (to the son) {Maha. Santi.  266, 29-31}….— Pandharinath H. Prabhu, Hindu Social Organization: A Study in Socio-Psychological and Indeological Foundations, Bombay, Popular Prakashan,  [1940], Reprint 2004. p. 253

…The father’s affection had to be earned by implicit obedience, diligent work and a successful career, but a mother’s love and nurturing was unconditional and constant, regardless of the son’s response….— Mythily Sivaraman, Fragments of Life: a family memoir, New Delhi, Zubaan, an Imprint of Kali for Women, 2006, p. 22

 1477உறவில் வாழ்கிறாய்

எனக்கிது இழப்பாய்

இருந்த போதும்

உனக்கது விடுதலை

தந்தது என்றால்

எனக்கது போதும்

வேறென்ன வேண்டும்

எங்கோ இருந்து

நீவாழ வேண்டும்

உயிருக்கு உடலைத்

தந்த இறைவன்

இரண்டையும் இப்போ

ஏனோ பிரித்தான்

பலவித காரணம்

நாம் சொன்னாலும்

படைத்தவன் அதற்கு

பதிலைத் தாரான்

உடலொடு போனது

நமது தொடர்பு

எங்குயிர் போனது

நமக்குத் தெரியாது

ஆனால் உறவு

மட்டும் தொடருது

எதனோடு என்று

எவருக்கும் தெரியாது

பெற்றோர் பிள்ளை

உடன்பிறப் பென்று

சொந்தம் பந்தம்

சூழ வாழ்வது

இறைவனே அமைத்த

நியதி என்பதால்

இந்த உறவு

இறந்தும் தொடருது

கொடுத்ததை எடுத்தான்

தடுக்க முடியாது

உறவை அளித்தான்

பிரிக்க முடியாது

அளித்ததைக் காத்து

எடுத்ததை ஏற்று

வாழ்வது ஒன்றே

நமக்கு ஏற்றது

ஆகவே அம்மா

நீயும் இருக்கிறாய்

அன்னை என்ற

உறவில் வாழ்கிறாய்

மீண்டும் காணும்

வாய்ப்பற்றுப் போயினும்

நிரந்தரமாக இந்த

உறவில் இருப்பாய்

குருகுலம், 13-1-2023, காலை 5.15

1477 You live in relationship

Though this is

A loss for me

If this has given you

The freedom

That’s enough for me

What else I needed more

You need to live

Somewhere else safely

God who gave

The life to this body

For some reason

Now separated them both

Though we might give

Various reasons for this

The Creator won’t give

Any response to us

Our physical communication

Has gone with the body

Where the atman has gone

We don’t know

But the relationship

Still continues

But none of us know

With whom [body or atman]

As God alone

Gave this relationship

To live as relatives as:

Parents, children,

Siblings and others

This relationship

Still continues

Even after death

What He gave

He took back and we cannot stop it

He gave relationship

That He also cannot separate

Accepting what He took back

And celebrating what He bestowed

Alone is good for us

As long as we live

Therefore Amma

You continue to be there

You live in your relationship

As a MOTHER

Though I might miss

Another opportunity to see you again

You will ever remain

Permanently in this relationship

Gurukulam, 13-1-2023, 5.15 am.

Greater than ten teachers is the preceptor: greater than ten preceptors is the father: and greater than ten fathers is the mother.  The mother is greater than even the earth.  There is no guru greater than the mother.[Anushasana-parva, 105.14-5; also Shanti-parva, 108.16-7.]— Chaturvedi Badrinath, The Mahabharata: An Inquiry in the human condition, New Delhi, Orient Longman, 2007, p.360

It is only the mother who gives comfort and heals those in distress.  Only that long does a person feel protected as long as the mother is alive; without her, he feels he is unprotected wholly.[Shanti-parva, 266.26]—ibid. p.361 [தாயற்றுப் போனால் சீரற்றுப் போகும்=once mother is gone, one won’t get welfare—Tamil proverb]

…maybe poor, he is still rich on entering his home, calling out to his mother.[Shanti-parva, 266.27]—ibid. p.361

Himself now a father, and a grandfather too, and of age one hundred, he behaves with his mother as if two years old.[Shanti-parva, 266.28]—ibid. p.361

Therefore, in the Mbh., and in the dharmashastra-s too, there is nothing more reprehensible than to disregard one’s mother.[See Shanti–parva, 108.13,28-30]  The father may be repudiated but never the mother.—ibid. p.361

Q. What is weightier than earth itself?

A. The mother has more weight than the earth. [Yaksha to Dharma].—Kamala Subramanian, Mahabharata, Vana Parva, Bharatiya Vidya Bhavan, Bombay, 1985, p. 245 

            4. Remedies exist for all curses, but no remedy can avail those who are cursed by their mother. [Vasuki to his brothers].—Ch. 37. M.N.[Manmatha Nath]  Dutt, Mahabharata, Delhi, Parimala Publications, 7 vols. Vol. I. 1988, ADI PARVA p.56

            O foremost of all men learned in the precepts of virtue, it is said that obedience to superiors is a cardinal virtue. Of all superiors the mother is the foremost. [Yudhisthira to Drupada] (198:16)—ibid. ADI PARVA p.269

18. …these my father and mother are the idols I worship with whatever adoration due to the gods.  19. Thirty three million gods with Indra at their head, are worshiped by all men, so are these aged parents of mind worshipped by me….21 these my father and mother are my supreme gods…. I always try to gratify them with the offering of fruits, flowers, and gems. 2.  To me they are like the three sacred fires mentioned by the learned….they are to me as the sacrifice in the four Vedas. 23. My five vital airs, my wife, children, and friends are all for them.  With my wife and my children, I always serve them. 24. …with my own hands I assist them in bathing; I also wash their feet, I give them food. 25. I speak to them only what is agreeable, avoiding all that is unpleasant and disagreeable. I even do that which is not virtuous, to please them. 26-28. …I am always diligent in always waiting upon them. The parents, the sacred, fire, the soul, the preceptor,–these five ..deserve the highest worship from a person who seeks prosperity. By properly serving them, one acquires the merit of perpetually keeping up the sacred fires. It is the eternal and invariable duty of all who lead domestic life. [Fowler to Kunshika].—ibid. VANA PARVA, Vol. 2, Ch. CCXII..p.322

2:7…People in the eastern Mediterranean, where nursemaids were less frequent, often considered mothers more affectionate than fathers (see 4 Maccabees 15:4), although Roman culture frequently emphasized mother’s severity.— Craig S. Keener, BBC NEW TESTMENT, Illinois, IVP, 1993,  1 THESSALONIANS, p. 587

…Able or disabled, lean or robust, the son is always protected by the mother…When his mother leaves him, then does the son become old, then does he become stricken with grief, then does he feel that this world has no interest for him (sunyam jagat).  There is no shelter like the mother; there is no refuge like her; there is no defence better than her; there could be no one dearer than her (to the son) {Maha. Santi.  266, 29-31}….—

…In the person of the father is a combination of all gods; but in the person of the mother, however, is a combination of all gods and also all humanity {{Maha. Santi. 266, 43}….— Pandharinath H. Prabhu, op.cit. p. 253

…Human life, the Pandits aver, consists of the obligation to repay debts (rna) incurred in the course of numerous lives: debts to gods, ancestors (including one’s father), teachers, fellow human beings.  There is one debt, however, which never gets repaid because it cannot be repaid: this is the debt one owes one’s mother (matr-rna)….— The ideology of the householder among the Kashmiri Pandits, T.N. Madan, pp. 223-249, in,  N Madan, ed. Way of Life King, Householder, Renouncer: Essays in honour of Louis Dumont. Delhi, Motilal Banarsidass, (1982) New edition (with corrections and additions), 1988, p. 231

            Someone once asked John Wesley’s mother, “Which one of your eleven children do you love the most?”  Her answer was as wise as the question foolish: “I love the one who’s sick until he’s well, and the one who’s away until he comes home.” ….— Paul Brand, In His Image. Pp. 235-529, in Pain/Linking, Dr. Paul Brand and Philip Yancey, In the Likeness of God, The Dr. Paul Brand Tribute Edition of Fearfully and Wonderfully Made and In His Image, Zondervan, 2004, p. 479

…for a mother does not hurt her son, nor does a son hurt his mother. [SB.4.2.1.18]— Julius Eggeling, tr. Satapatha- Brahmana, Sacred Books of the East. Ed. F. Max Morigins of modern posture practice, Mark Singleton.uller, Vol. 12, According to the text of the Maadhyandina school.  Part II, Books V, VI and VII, (1894), Reprint 1989, Delhi, Motilal Banarsidass, (1882), 1988, p. 34

…the theme of debt to one’s mother that provides one of the main motivations for the Buddha to permit the founding of an order of nuns.  Cf. Also the practice by both monks and nuns of making gifts to the sangha in the name of their mother and father, as recorded on early donative inscriptions (see Schopen, Gregory. Bones, Stones, and Buddhist Monks: Collected Papers on the Archaeology, Epigraphy, and Texts of Monastic Buddhism in India. Honolulu: University of Hawaii Press. 1997, 35-42, 56-71).— Alf Hiltebeitel, DHARMA, ITS EARLY HISTORY IN LAW, RELIGION, AND NARRATIVE, New Delhi, OUP,  2011, South Asia Edition, notes, 7, p. 340

Song 1478

Others might think that I am going overboard and still continue to cry for my mothers.  It is not mere emotional attachment but an umbilical relationship that makes me cry, often thinking about my mother as I miss her very much.  But as the Lord is there to understand He too joins me in this madness as He gets trapped in the net of bhakti.  So after crying for some time when I began to pour down my heart I wrote this song expressing my present condition.  Dragging God to be part of our condition and situation is part of bhakti.  Rather that is bhakti.  Bhakti is not some emotional expression or intellectual understanding but celebrating our relationship with God in every part of our lives.

1478 இருவரும் பைத்தியம்

இருவரும் பைத்தியம்

என்றான பின்னே

யாருக்கு யார்

வைத்தியம் பார்ப்பது

பக்தியின் பைத்தியம்

தலைக்குமே ஏற

பித்தனைப் போலவே

பிதற்றுறேன் நானும்

பக்தியின் வலையிலே

அகப்பட்டதாலே

என்னிலை கண்டு

புலம்புறாய் நீயும்

தாயை எண்ணி

நானுமே புலம்ப

என்னிலை எண்ணி

நீயுமே வருந்த

யாருக்கு யார்

ஆறுதல் சொல்வது

எவர்தேற்ற எவராற்ற

இருவரும் வாழ்வது

பக்தியை தந்தால்

இதுபோல் நடக்கும்

என்பதும் உனக்கு

நன்குமேத் தெரிந்தும்

புத்தியின் மேலாக

பக்தியை வைத்து

புத்தியை பக்திக்கு

ஆட்பட வைத்தாய்

புத்தி சொல்வதை

பக்தி மறுக்காது

பக்தி செய்வதை

புத்தி ஒதுக்காது

இரண்டும் இணைந்து

இப்படிச் செய்தால்

பைத்தியம் பிடிக்காது

வேறென்ன ஆவது

நல்ல வேளை

இருவரின் நிலையும்

இப்போது ஒன்றாக

இருந்திடும் போது

நீசொல்ல நான்கேட்க

நான்சொல்ல நீகேட்க

இருவரின் மனதும்

ஒருவாறு புரிந்தது

இந்த நிலையிலே

சிலகாலம் வாழ்வது

உனக்கும் எனக்கும்

மிகமிக நல்லது

இருவரின் நிலைகண்டு

பிறருமே ஒதுங்க

எவ்வித இடையூறும்

இன்றியே வாழலாம்

இதுவே நிரந்தரம்

என்றுமே ஆனால்

பைத்தியம் ஆகவே

நாமும் மாறலாம்

குருகுலம் 16-1-2023, மாலை, 8.00

1478Both became mad

Once we both

Became mad

Who has to give treatment

To whom

I babble like a

Mad person

As intoxicated

With bhakti

As you too

Get trapped in the net of bhakti

You are lamenting

 Seeing my condition

As I lament

Thinking about my mother

You became sad

Thinking about my condition

Who has to give

Comfort to whom

And how we both live

By encouraging each other

You know well that

If you bestow bhakti

This alone

Will happen

Keeping bhakti

Above buddhi

You made the buddhi

To be under the control of bhakti

Bhakti won’t deny

What buddhi says

Buddhi won’t reject

What bhakti does

If both join together

And began to act like this

What else will happen

Other than becoming mad

Fortunately as

Both our condition

Became  

The same now

As I listen to you

And you listening me

We both understood

Each other’s mind

It is better to live

In this condition for sometime

As it is

Good for both of us

As others keep away from us

Seeing our condition

We both can live

Without disturbed by others

If this became

The permanent condition for us

Then we both can

Become mad [persons]

Gurukulam, 16-1-2023,8.00 p.m.

As my mother has gone I began to think what will happen to my future life, particularly, if God allows me to live long enough.  As I begin to imagine various possibilities I cannot come to one conclusion.  Of course I always believe in living ‘one day at time’ and though not anxious about my future, I still think about future life I cannot avoid.  However after thinking about various options when I sat calmly I wrote this poem as my prayer to the Lord as it is His responsibility I need not even think or plan about my future but have to live as per my principle of ‘one day at time’.

1479 உனது பொறுப்பு

இந்த வாழ்வு

நீதந்த ஒன்று

இதனை எப்படி

வாழணும் என்று

சொல்லித் தந்து

வாழ வைப்பாய்

துணையாய் நீயும்

வாழ வருவாய்

என்மனம் ஒன்று

சொல்லிய போதும்

எனக்கெது நல்லது

என்பது தெரியாது

உன்மனம் என்ன

எண்ணுது என்று

எனக்கு என்றும்

நிச்சயம் புரியாது

இன்றைய வாழ்வு

போனது நன்று

நாளைய வாழ்வும்

உனது என்று

வாழ மட்டும்

எனக்குத் தெரியும்

வாழ வைக்கும்

உனக்குப் புரியும்

ஆகவே நாளைய

வாழ்வு பற்றி

எதற்காக நான்

இன்றே எண்ணணும்

இன்றுபோல் நாளை

சென்றிட வேண்டும்

என்று மட்டும்

வேண்டிட வேண்டும்

அந்த கவலையும்

உனதுமே ஆச்சு

அதுபற்றி எனக்கு

இனியென்ன பேச்சு

ஒவ்வொரு நாளும்

நீதரும் வாழ்வை

வாழ்ந்து முடிப்பதே

என்கடன் ஆச்சு

அந்த பணியை

இன்று செய்து

நாளை வாழ

ஆயத்தம் செய்து

தூங்க நான்

போகும் முன்னே

நன்றி சொல்ல

உன்முன் வந்தேன்

மீண்டும் நாளை

வாழ்வு தந்தால்

முடிந்த மட்டும்

வாழ்ந்து முடிப்பேன்

இன்று இரவே

என்னை அழைத்தால்

நன்றி கூறி

வந்து சேர்வேன்

இதுவே எனது

இறுதி பாடல்

என்று இருந்தால்

மிகவும் நல்லது

மீண்டும் பாடல்

எழுத வைத்தால்

முழுக்க முழுக்க

உனது பொறுப்பு

குருகுலம்,23-1-2023, இரவு 11.15

1479 Your responsibility

This my life

Is given by you

How I should

Live this life

You better teach me

And help me to live

You also come

Along with me to live

Though my heart

Is saying something

I don’t know

What is good for me

I don’t know

For sure that

What you

Think for my life

Today has gone

Very well

Tomorrow belongs

To you

I can live

Only like this

And you know

to make me live like this

Therefore, why should I

Think about

tomorrow’s life

Today itself

I should only

Pray that

Tomorrow also

Should go like this

Even that anxiety

Also belongs to you

Why even I should

Mention about it

My only duty

Is to live

Each day

As you bestowed

Completing that

Task today

And preparing

To live for tomorrow

I came to

Give thanks to you

Before I

Retired to bed

If you give

Another day tomorrow

I will try

My best to live it

If you call me

This very night itself

I will come unto you

By giving thanks

If this remains

My final song

That would be

Great indeed

If you make

Me to write

another song tomorrow

You alone responsible for that

Gurukulam, 23-1-2023, 1.15 am.

Song 1480

When I think about my mother, some kind of burden pressing on my heart and I began to shed tears immediately. Particularly as my mother passed away exactly four weeks before and I was sitting next to her the whole night often crying, as I recalled the incident [as I live and sleep in the same room also now] unable to control me I began to cry loudly.  Fortunately I am alone and there are neighbors around me. So I have the freedom to cry loudly.  Though I retired to bed, unable to sleep, I got up and wrote this poem to pour down my heart that one way this pain is also good for me as it is working as a healing therapy.

1480வலி வேண்டும்

நாலு வாரம்

ஓடிப் போச்சு

நாளும் பொழுதும்

பறந்து போச்சு

ஆயினும் உனது

நினைவு மட்டும்

ஆணிபோல் மனதில்

பதிந்து இருக்கு

சென்ற மாதம்

இருந்த உன்னை

இந்த மாதம்

இழந்த போதும்

அன்னை என்ற

உறவு மட்டும்

என்றும் என்னுடன்

இணைந்து இருக்கும்

தாய்சேய் உறவு

போல ஒன்று

அவனி மீது

ஏதும் இல்லை

தொப்புள் கொடியில்

தொடங்கிய உறவு

துண்டித்து செல்ல

வாய்ப்பு இல்லை

உன்னை எண்ணி

கண்ணீர் சிந்தும்

என்மனம் ஆற

வழியும் இலை

இழப்பின் வலியை

தாங்கும் வலிமை

எனக்கு ஏனோ

நீதர வில்லை

அந்த வலியில்

உன்னை மீண்டும்

உணரும் பேறு

கிடைக்கும் போது

இந்த வலியும்

எனக்கு வேண்டும்

இதிலே உன்னை

காண வேண்டும்

நாளும் பொழுதும்

ஓடிப் போகும்

காணும் உலகின்

காட்சி மாறும்

நெஞ்சம் ஒன்று

இருக்கும் மட்டும்

நினைவு மட்டும்

அதிலே இருக்கும்

அந்த நினைவு

நெஞ்சை அழுத்த

அழுது கண்ணீர்

நானும் சிந்த

இந்த தேகம்

இருக்கும் மட்டும்

உன்உறவு என்னை

தேற்றி ஆற்றும்

குருகுலம்,23-1-2023, இரவு 11.50 pm.

1480 I need this pain

Four weeks

Have gone quickly

Days and times

Are fleeing

But your

Memory remains

Within me

Very very deeply

Though I have

Lost you

Who were with me

Last month

You will always

Remain with me

As I have you always

As my mother

There is

No other relationship

Like that of

A mother and baby

There is no

Chance for the

Umbilical card

Relationship to be severed forever

There is no

Means for my heart

To find comfort

As I shed tears thinking you often

Somehow you

Didn’t give me

The strength

To bear the burden of separation

When I receive

The chance to

Remember you again

In that pain

I need this

Pain also in my life

And I should see

You in that pain

Days and time

Will flee as usual

And the scenes in the world

Will get changed

But as long as

There is a heart

Your memory will be

There always

As that memory

Gives me burden

And as I shed

Tears by crying

As long as

I have this body

Your relationship will

Give me much comfort

Gurukulam, 23-1-2023, 11.50 pm.

Again I began to cry this morning when I sat alone for sometime. Then I began to think deeply whether I am facing some psychological problem as I find it difficult to control my tears whenever I think about my mother.  Even when I was busy with some other works, suddenly her thought comes and I began to cry. Do I need some kind of counselling or medication to overcome this emotion.  I am not sure.  But after I cried, as inspiration came I wrote this poem expressing my thought.  After writing this when I realized that even this relationship is ordained by God now the heart has to counsel the buddhi only through this pain of separation that this is not new and only happening to me.  Throughout the history and even in contemporary time several, unable to bear the separation of their beloved ones, expressed their grief through various ways.

1481 மிகமிகக் கடினம்

நான்படும் வேதனை

யாருக்குப் புரியும்

நான்கொண்ட துயரம்

யாருக்குத் தெரியும்

உயிரில் கலந்து

உணர்வில் இணைந்து

உறவைப் பிரிவது

மிகமிகக் கடினம்

சென்றவர் வாரார்

தெரியும் எனக்கு

செல்வதே நல்லது

புரியுது எனக்கு

ஆயினும் இந்த

உறவென்ற ஒன்று

போக மறுக்குது

புரியுதா உனக்கு

எங்கே உறவு

இல்லை சொல்லு

எவ்விதம் உயிரினம்

வாழ்ந்திடும் எண்ணு

ஒன்றில் ஒன்று

பிறக்கணும் என்று

நியதியை வைத்தது

யாரெனச் சொல்லு

உறவற்றுப் போனால்

உயிரினம் இருக்குமா

உறவின்றி உலகம்

இயங்கிட முடியுமா

துறந்த துறவிக்கு

சீடர்கள் எதற்கு

அங்கும் உறவு

தொடருது பாரு

எத்தனைக் கேள்விகள்

இதுவரை கேட்டார்

எவ்வளவு பதிலும்

பலரும் தந்தார்

கேள்வி பதிலும்

முடிந்த பின்னாலே

தன்தன் உறவை

அவரும் தொடர்ந்தார்

என்னிந்த வாதம்

எனக்குத்தான் பொருந்தும்

என்னுள்ளம் சொல்வது

எனக்குத்தான் புரியும்

கேள்வியும் எனது

பதிலும் எனது

என்பதும் அறிவுக்கு

நிச்சயம் புரியும்

ஆகவே இந்த

வேதனை மூலம்

அறிவுக்கு மனது

சொல்லுது பாடம்

ஒன்றை ஒன்று

புரிந்த பின்னாலே

வந்து சேருது

ஆறுதல் எனக்கும்

குருகுலம்,26-1-2023, காலை  8.15

1481 Very difficult

Who can understand

My pain

Who can understand

My sorrow

It is very difficult

To be separated

From the relationship that

Became one within us

I know for sure that

Those who have gone will never come back

Indeed it is good

That have gone

But did you understand that

This relationship

Is refusing

To go away

Tell me where there

Is no relationship

Can living beings

Live without relationship

Who established

This rule that

One should be born

Only through others

If the relationship is gone

Can the living being survive

Can this world also can move

Without relationship

Why even a sannyasi

Needs disciples

See, there is also

Some kind of relationship

How many questions

Were asked so far

How many answers

Were given for them

Once the question

And answer ends

Each one continued

Their own relationship

This my argument

Is applicable only to me

I alone understand

What my heart tells

My buddhi

Know for sure that

The question is mine

And the answer is also mine

Therefore through

This pain

Heart will give

The counsel to buddhi

As one understood

The other

The comfort has

Come back to me

Gurukulam, 26-1-2023, 8.15 am.

As I was thinking about the separation of my mother from me, I remembered one  Tamil son by Ramalinga Vallalar.  I sang the very same song when we conducted a puja for my mother arranged by Sri Umapathy our village head here in the ashram on Jan 14^th 2023.  Then I wrote this song in viraha bhava about the pain of separation if He forgets and leave me alone.

1482 ஏதோ சொன்னேன்

உன்னை நானும்

மறக்காத போது

என்னை நீயும்

மறந்ததேன் கூறு

மனத்தால் ஒருகணம்

பிரியாத போது

என்னை விட்டு

பிரிந்ததேன் கூறு

‘உன்னை விட்டு

ஒருகணம் பிரியேன்

உன்னை மறந்து

நானும் இருக்கேன்

ஒருவரில் ஒருவர்

கலந்த பின்பு

பிரிவென்ற சொல்லுக்கு

இடமுமே ஏது’

சொன்னதும் நீதான்

இதை மறந்தாயோ

சொன்னதை இப்போ

நீ மறுப்பாயோ

காத்து கிடக்கிறேன்

தேடியே வாராயோ

கண்ணீர் இன்னும்

சிந்த வைப்ப்பாயோ

உன்னை எண்ணி

நெஞ்சம் உருகி

பக்தியால் கண்ணீர்

சிந்த விடாமல்

பிரிவென்ற துயரம்

இவ்விதம் அளித்து

கண்ணீர் சிந்த

நீயும் வைப்பாயோ

காதலினால் நாம்

இருவரும் இணைய

ஆனந்தம் பெருகி

கண்ணீர் சிந்த

மேனியில் ஒருவித

பரவசம் பரவ

பேச்சின்றி நானும்

நெகிழ்ந்து உருக

வாழும் வாழ்வை

நீதர வேண்டும்

அதற்கு என்னிடம்

நீ வரவேண்டும்

தாயும் சேயை

மறந்திடக் கூடும்

இருவரும் ஒருநாள்

பிரிந்திடக் கூடும்

தாயினும் மேலாய்

பாசம் கொண்ட

நீயென்னை எப்படி

மறந்திடக் கூடும்

என்னுளம் கொண்ட

தாபத்தினாலே

ஏதோ சொன்னேன்

நீ முனியாதே

பிரிவே இல்லா

உறவைத் தந்திட

நீமட்டும் என்றும்

மறந்து விடாதே

குருகுலம், 27-1-2023,  இரவு, 11.30.

1482 I am babbling

When I never

Forgot you

How come that

You have forgotten me

As you were not separated

Even for a second in my heart

Why you now

Went away from me

‘I will never

Leave you alone

I will never

Forget you

Once we both

Mingled with each other

Where is any

Place for separation’

You alone told this

Did you forget it

Can you now

Deny your words

I am waiting for you

Won’t come seeking me

Will you make me

Shed more tears

Not allowing me

To shed more tears

Thinking you often

Because of my bhakti

Will you add

More pain of separation

And will make me

To cry more and more

As we mingle with

Earth other because of love

As I shed

Tears of joy

Some kind of bliss

Spreading through my body

I become melted

Without having any words

You should bestow

This kind of life again

For that you should

Come back to me

Even a mother

Could forget her child

Both of them might be

Separated one day

But how can you

Forgot me who has

Love more

to that of a mother

Don’t become upset

As I babbled

Some words

Because of my longing for you

Never forget

To bestow the life

That does not know

Separation even for a moment.

Gurukulam, 27-1-2023,  11.30. p.m.

பெற்ற தாய் தனை மக மறந்தாலும்

பிள்ளையைப் பெறும் தாய் மறந்தாலும்

உற்ற தேகத்தை உயிர் மறந்தாலும்

உயிரை மேவிய உடல் மறந்தாலும்

கற்ற நெஞ்சகம் கலை மறந்தாலும்

கண்கள் நின்றிமைப்பது மறந்தாலும்

நற்ற தவத்தவர் உள்ளிருந் தோங்கும்

நமச்சிவாயத்தை நான் மறவேனே.

Even a child forgot its mother

Similarly even a mother forgot her child

Even if the life forgot the body in which it abides

Similarly the body that depends upon the life forgot it

Even if the heart forgot all the learnings

Even if the eye lids stop blinking

I will never forgot ‘Nama Sivayam’

That dwells in the heart of learned [my own translation]

BT Song 1483

Generally I never light oil lamps before any deity, not only now but also in the past. Like my father, I never have done any proper puja from my boyhood, though I spent time in chanting slokas, mantras and from Tamil Scriptures. My mother knows this very well and her concern was that after she passed away there won’t be anyone to light lamps in her puja place to continue her legacy or family tradition.  So I arranged my own puja place in the very same room in which my mother stayed and died, keeping my parents photo.  Of course I also kept the bronze image of Nataraja which my mother used to keep in her puja place as He was her favourite deity. And I started to light a lamp in front of the photo of my parents where I also placed the image of Nataraja.  Of course I am not worshiping any of them but in this way I pay respect to the memory of my parents and want to assure the continuity of her legacy.  I also do this for my own need and satisfaction, though I personally don’t believe in such acts of ritual. So this morning after bath when I lit the oil lamp, unable to control myself I began to cry.  After doing that when I sat as I cannot control my tears I wrote this poem.

1483 எனது பரிகாரம்

உனக்கென ஒரு துளி

கண்ணீர் சிந்தி

உன்னை நினைத்து

மனதிற்குள் புலம்பி

எனக்கொரு வாழ்வை

நானும் வாழறேன்

உன் நினைவாலே

அனுதினம் வாடுறேன்

எனக்கென புதிதாய்

நடந்திட வில்லை

எவருக்கும் நடக்காதது

நடத்திட வில்லை

ஆயினும் என்மனம்

ஆறிட மறுக்குது

அம்மா உன்னை

எண்ணி தவிக்குது

எதுவரை இந்த

துயரும் இருக்கும்

என்பது எனக்கு

நிச்சயம் தெரியாது

ஆனால் உன்னை

மறப்பது என்பது

அத்தனை எளிதாய்

இனி நடக்காது

ஒன்றா இரண்டா

எதனைச் சொல்ல

எனக்கென நீசெய்த

தியாகங்களை எத்தனை

ஒவ்வொரு நாளும்

எனக்கென வாழ்ந்தாய்

இறுதியில் என்னிடம்

இருந்தே பிரிந்தாய்

என்னுடன் பிறந்த

மற்றவர் கூட

என்போல் உன்னை

நினைந்திடக் கூடும்

ஆனால் நாம்கொண்ட

உறவு மட்டும்

ஏனோ என்றும்

தனித்தே இருக்கும்

எவருக்கும் கிடைக்காத

வாய்ப்பு ஒன்றை

எனக்கு மட்டும்

நீயும் அளித்தாய்

ஆனால் நானோ

பலமுறை தவறினும்

அனுசரித்து நீ

என்னுடன் வாழ்ந்தாய்

அதுபோல் மீண்டும்

வாய்ப்பு ஒன்று

எனக்கு நிச்சயம்

இனி கிடைக்காது

ஆகவே அதனை

நினைத்து அழுவது

அனுதினம் நடக்குது

நானென்ன செய்வது

இந்த துயரும்

ஒருவிதம் நல்லது

இதிலே எனது

பரிகாரம் உள்ளது

ஆகவே கண்ணீர்

அடிக்கடி சிந்தி

அதிலே நீதரும்

ஆறுதல் காண்பேன்

குருகுலம், 28-1-2023, காலை, 8.00 am

1483 My Prayaschitta

Shedding tears

For you

Lamenting often

Thinking you

I am living

A life for me

But I am worn out

Thinking about you

Nothing has happened

Only New for me

It didn’t happen to

Which didn’t happen to others

But my heart

Refuses to be comforted

It longed-for you

All the time

How long this

Sorrow will remain

I don’t know

For sure

But Amma

It is not easy

For me to forget you

It won’t happen quickly

Are the one

Or Two

All the sacrifices

You have done for me

Each day you

Lived for me

In the end

You left only from staying with me

My other siblings

Could think about you

As I think

You often

But the relationship

That we had

Will always remain

Special for us

You bestowed

An opportunity

Which none would

Easily get

Though I failed

In it several times

Still you lived with me

Adjusting a lot

I won’t get

Another opportunity

Like that

Again in life

Therefore Amma

I am crying each day

This alone is happening

What can I do that

This sorrow also

One way good for me

In this is

My Prayashchit

Therefore shedding

Tears often

I will see the comfort

That you will give to me

Gurukulam, 28-1-2023, 8.00 am

BT Song 1484

Mother is unique. There is no need to explain this with any narratives.  Without her life will remain empty as none can replace that relationship in our lives.

1484 வணங்கிக் கொண்டாடு

தாயற்ற வாழ்வு

சீரற்று போகும்

தாயின்றி வாழ்வு

வெறுமை ஆகும்

ஆயிரம் உறவுகள்

வந்து போயினும்

தாயின் உறவுக்கு

மாற்றே இல்லை

உடலில் சுமந்து

உணர்வில் கலந்து

உள்ளம் முழுதும்

அன்பால் நிறைந்து

தன்னைத் துறந்து

பலசுகம் மறுத்து

தாயைப் போல

காப்பவர் யாரு

ஆண்டியோ அரசனோ

யாராய் ஆயினும்

தாய்க்கு அவரும்

சேயே ஆவர்

பேதம் அறியாள்

பிரிவினை பாராள்

சுற்றம் அனைத்தையும்

தாங்கி பிடிப்பாள்

பொறுமையில் பூமியை

விஞ்சியே நிற்பாள்

கருணையில் கடவுளை

காணச் செய்வாள்

தெய்வம் கூட

தேடிடும் உறவு

தாயன்றி வேறு

யாருண்டு கூறு

தாயாய் மாறி

வருவதினாலே

தெய்வம் கூட

உயரும் பாரு

இழந்தவர் அறிவார்

இந்த பிரிவை

இருப்பவர் அறியார்

அதனின் உயர்வை

இருக்கும் போதே

சேவை செய்யார்

இழந்த பின்னே

என்ன செய்வார்

வேறெந்த இழப்பையும்

நிரப்பிட முடியும்

தாயை இழந்தால்

வெறுமை நிலைக்கும்

இருக்கும் போதே

இதனை உணர்ந்து

தெய்வம் தந்த

வாய்ப்பென அறிந்து

தாயற்ற வாழ்வு

சீரற்று போகும்

என்பதை மட்டும்

மனதில் கொண்டு

போன பின்னால்

எண்ணி புலம்பாமல்

வாழும் போதே

வணங்கிக் கொண்டாடு

குருகுலம்,7-02-2023, காலை,  7.30

1484 Celebrate Mother

Life without mother

Will become uncomfortable

Without mother

Life will become empty

Though many

Relationships might come and go

Nothing can replace

The relationship of a Mother

Carrying us in

Her body

Filling her heart

With full of love

Renouncing herself

Denying so many pleasures

Who else is there like a mother

To take care of us

Whether a pappur

Or a King

They all will remain

Only a child to her

She doesn’t know

To differentiate

She will uphold

All the relatives

She will surpass

Even the earth in patience

She will make us to have

Darshan of God in her compassion

Which is the other relationship

That even God

Would seek

For Him other than a MOTHER

Even God will

Get higher status

When He comes

As a Mother

Only those who

Lost her

Will understand

This her nobleness

When she is alive

They won’t serve her

Once she is gone

What they can do for her

All other losses

Can be replaced

But once we lost our mother

Emptiness alone will remain with us

When she is with us

Realizing this

Thinking that

This opportunity is given by God

Keeping this in mind

That without a mother

Life will become

Barren one

Not lamenting

After she is gone

When she is alive

Celebrate her by bowing her

Gurukulam, 7-02-2023, 7.30 a.m.

1485 உடனே வேண்டும்

யாரென்ன ஆறுதல்

சொல்கின்ற போதிலும்

நீவந்து தாராமல்

யார்தரக் கூடும்

நேராக நீவந்து

சொல்லிட வேண்டாம்

செஞ்சம் உணர்ந்திட

தந்தாலே போதும்

எவ்விதம் தருவது

என்பதும் தெரியாதா

இதுவரை நீயதை

செய்யாமல் இருந்தாயா

தேவை இப்போது

வேறான போதிலும்

தருவது நீயன்றி

யாராகக் கூடும்

நெஞ்சத்தின் தேவை

நிறையவே இருக்கு

பலவற்றை நீயுமே

நிரைவேற்ற மறுப்பதால்

ஏற்ற காலத்தில்

நிறைவேற்றி வைப்பேன்

என்ற காரணம்

நீயுமே தருவதால்

அவற்றோடு இதனையும்

இப்போது சேர்க்காதே

அவசர பிரிவினில்

இருப்பதால் சொல்கிறேன்

சிகிச்சையில் தாமதம்

நீயுமே செய்வதால்

விளைவுகள் வேராகும்

அதையும் நீயறியணும்

அதன்பின் பாரம்

யாருக்கு பெருகும்

அதையே சற்றேனும்

நீயுமே எண்ணனும்

நிரந்தரமாக நீ

என்னோடே தங்கி

சேவை செய்திடும்

நிலையுமே வந்திடும்

அதுகூட ஒருவிதம்

எனக்குமே நல்லது

ஆனால் உன்பாடு

எத்தனைப் பெருகும்

வேறெங்கும் செல்லாமல்

என்னோடே தங்கினால்

உன்னையும் அவசர

பிரிவினில் சேர்க்கணும்

அதன்பின் அனைவரும்

என்னையே குறைசொல்லி

நம்மையும் பிரித்திட

முயற்சியும் செய்குவார்

பிரிவினைத் தாங்கிட

இருவர்க்கும் இயலாது

என்பதை நீயுமே

நான்குமே அறிந்ததால்

இப்போதைய தேவையை

மனதிலே கொண்டு

சட்டென நீயுமே

ஆறுதல் தந்திடு

குருகுலம்,8-2-2023, காலை 8.00

As I am sleeping in the same room where my mother lived and died, often I remember our life together.  Particularly the last few minutes in her life often comes before my eyes.  As I was taking care of her whole night, I used to take some rest in the afternoon.  So that day also after taking rest when I went and saw my mother, my sister who was sitting next to her told, ‘Amma’s oxygen level and pulls are often fluctuating in the oxygen meter.  She didn’t have anything from the morning.  So finally, you try to give her some milk.  I don’t know why that word ‘finally’ came from her.  Then I warmed some milk and gave three spoons.  She took all of them.  But suddenly the oxygen meter became block and my sister seeing that told, ‘Amma passed away. She was only waiting for you to receive milk only from your hand finally.  Once you gave, she passed away’.  Though she told those words to comfort me, still that scene haunts me often as I have never witnessed death that much close in my entire life.  When my eldest brother and father passedaway, I was not with them.  And I never have witnessed what death actually means in my life.  When I went to participate in the final rites for my father after three days, one of my neighbour lamented that I missed the opportunity to see the face of my father for the last time.  But I told him that I was happy that I didn’t see the face of my father after he passed away, as I will remember him alive.’  But as I witnessed death that much close, that too of my dear mother, though I was happy that she died peacefully in the very place where she wanted to die and also giving me an opportunity to serve her till the end of her life, still whenever I think about my mother, particularly the final few movements of her life, I cannot control my tears and started to cry. 

Fortunately, there is no neighbour and no one is staying with me. So, I can cry as much loudly I want.  Of course I know that this the part of life and no amount of my cry is going to bring her back.  At the same time, I am not crying deliberately and several times tears comes on its own without seeking my permission.  Then I thought that am I facing some psychological problem and loneliness in my life?  Do I need some counselling or medication to overcome this spontaneous emotional outburst.  But I am convinced that seeking the help of any psychologist won’t help in my situation as I never had much faith in it, at the same time knowing well that their need for others. I know well what they would say at the end which already I knew, of course not in any philosophical terms but explaining it using lots of their technical and medical terms.  But as a bhakta I have the greatest psychologist in my life.  So, after shedding tears, when I sat quietly for few seconds, then I told to the Lord, ‘unless you give your comfort I cannot get it from others.  You alone can heal me from within and help me to overcome such emotional outburst.’  But as I began to write the poem, I also warned Him that consider this request as an emergency and like so many other requests don’t postpone by saying that you know well when to give the answer.  If He fails then at the end, He will end up staying permanently with me unable attending others’ need but only to take care of me.  This might even end up Him being admitted in emergency ward as His decision not give the treatment immediately alone the cause for this.  And as I completed the poem with a sense of humour, I smiled and got up to do other works.

Saved up to this in Blog on 16-2-2023 @@@

1486 வாழ்ந்து முடிப்பேன்

இருந்தால் இன்னல்

இன்னும் பெருகும்

என்றே எண்ணி

நீயும் சென்றாய்

போனபின் எனக்கு

வந்த இன்னல்

அதனை இப்போ

ஏனோ மறந்தாய்

வந்தால் போகணும்

எனக்கும் தெரியும்

வந்ததே போகத்தான்

அதுவும் புரியும்

இருக்கும் போது

ஒன்றாய் இருந்து

போகும் போது

தனியே விட்டு

செல்வது மட்டும்

என்ன நியாயம்

அதையே ஏனோ

மறந்தாய் நீயும்

என்னுடன் நீயும்

வந்திடு என்று

எத்தனை முறையோ

நீயுமே சொன்னாய்

ஆனால் என்னை

இருக்க விட்டு

நீமட்டும் ஏனோ

தனியே சென்றாய்

என்னை அழைத்து

செல்லும் உரிமை

உனக்கு இல்லை

நானும் அறிவேன்

ஆகவே உன்னை

எண்ணி அழுதிடும்

உறவை மட்டும்

நீதான் கொடுத்தாய்

அங்கே உனது

அன்பைக் கண்டேன்

அதிலே நானும்

ஆறுதல் காண்பேன்

ஆனால் உன்னை

இழந்து வாழும்

இந்த வாழ்வு

பாரமாய் போச்சு

ஆகவே உன்னிடம்

சீக்கிரம் வந்தால்

அதுவே எனக்கு

நல்லது ஆச்சு

அதனை எப்போ

தருவாய் என்று

அனுதினம் நானும்

இறைவனை வேண்ட

இத்தனை சீக்கிரம்

என்னிடம் வந்தால்

எனக்கு இன்னல்

பெருகிப் போகும்

என்றே சொல்லி

தங்க வைத்த

அவனின் செயலை

என்ன சொல்ல

சரிவிடு போகட்டும்

என்ன செய்ய

வைத்திடும் வரையில்

வாழ்வது அன்றி

ஆனால் எத்தனைக்

காலம் வரையில்

அவனும் தட்டிக்

கழிப்பான் பார்ப்போம்

இருப்பதே அவனுக்கு

பாரமாய் போனால்

தானே அழைப்பான்

அதன்பின் சேர்வோம்

அதுவரை இதுபோல்

எதையேனும் எழுதி

ஆறுதல் நானும்

அடைந்து கொள்வேன்

அவனது அருளலால்

எஞ்சிய வாழ்வை

எப்படியோ நான்

வாழ்ந்து முடிப்பேன்

குருகுலம்,9-2-2023,காலை, 8.00

My often said to if I will be gone you will become an orphan.  Better you also come with me.  Of course no mother would think or say like this.  My mother was bit different in this.  When my father was alive she used to say, ‘Even if I become a widow somehow I will manage, but I don’t want your father to live in case if I die before him.  He won’t ask anything from anyone and who will take care of him’.  The only prayer of most of the Indian married women is to die as ‘sumangali’ viz., while still her husband is alive. But she preferred widowhood as she knew my father’s nature.  He won’t ask food or anything. Unless my mother calls him for meal, however there was delay he won’t ask about food. The same is with other things. He won’t even ask my mother or anyone to bring water to him.  Till the end he drank water from his own hand and my mother often lamented, ‘he

die along with her.  Of course she has no power to take with her.  I was thinking about that her wish, which is also my everyday prayer to God—to take me at the earliest as there is no meaning or purpose for my life on this anymore.  Then as tears came I wrote this song at the end teasing and blaming God for my continuing on this earth. 

1487 என்ன நடிப்பு

செல்லம் கொடுத்து

கெடுத்த பின்னாலே

இப்போ குறைகூறி

பயனுமே என்ன

அளந்து தந்தால்

போதும் என்று

அடிக்கடி உன்னிடம்

நானும் சொல்லியும்

அளக்கும் போது

கோட்டை விட்டு

இப்போ முறைத்து

பயனும் என்ன

கொடுத்த பின்னாலே

கேட்க இயலாது

என்பதும் உனக்கும்

முன்னமே தெரியும்

கேட்டாலும் தந்திட

எனக்கு முடியாது

என்பதும் உனக்கு

நன்கு புரியும்

நடந்ததை எண்ணி

வருத்தப் படாதே

நானொன்றும் அத்தனை

மோசமே இல்லை

என்ன சற்று

அடம்தான் பிடிப்பேன்

அடிக்கடி வந்து

தொல்லை தருவேன்

தருவதை ஏற்க

நானும் மறுப்பேன்

தராத ஒன்றை

தந்திடு என்பேன்

எல்லா குழந்தையும்

இதையே செய்ய

எண்குணம் எப்படி

வேறாய் இருக்கும்

சரிவிடு போகட்டும்

நடந்ததை மறந்து

இனிமேலாவது

கவனமாய் இருந்திடு

கேட்பதை மட்டும்

அளவாய்த் தந்து

நல்ல பிள்ளையாய்

என்னை வளர்த்திடு

கெஞ்சி கொஞ்சி

ஏய்த்து விடாமல்

சற்றே என்னிடம்

கவனமாய் இருந்திட்டு

ஏய்க்க பிள்ளைக்கு

வழியும் தெரியும்

தாய்க்கும் அதுவும்

நன்கு புரியும்

ஏய்க்க விட்டு

ஏய்ந்ததாய் நடித்து

அதிலே மகிழ்வது

தாய்க்கு வழக்கம்

அந்த நடிப்பை

அறிந்ததினாலே

அடிக்கடி உன்னை

நானும் ஏய்ப்பேன்

அதுபோல் நீயும்

ஏய்ந்ததாய் நடிப்பதை

கண்டு நானும்

எனக்குள் ரசிப்பேன்

குருகுலம்,15-2-2023, மாலை, 6.00 pm

1488

இத்தனை ஆதாரம்

இருந்திடும் போது

வேறென்ன புதிதாய்

தருவது கூறு

வேதத்தில் இருந்து

எடுத்துக் கூறவா

வாழ்க்கையில் நடந்ததை

மீண்டும் காட்டவா

அல்லது பிறருக்கு

செய்த நன்மைகள்

அனைத்தையும் நானும்

எடுத்துக் காட்டவா

இத்தனை பிடிவாதம்

உனக்குமே ஆகாது

எப்படி வந்தது

என்பதைக் கூறு

புதிதாக ஏதேனும்

கேட்டாலே மறுக்கலாம்

தந்த வாக்கினை

எப்படி மறுக்கலாம்

ஆயிரம் வேலைகள்

உனக்குமே உண்டு

அத்தோடு பலவித

பாரமும் உண்டு

அதனை நானும்

ஒருபோதும் மறுக்கலை

எனக்குத் தனியாக

செய்திடச் சொல்லலை

ஆனால் இப்படி

அடியோடு ஒதுக்கினால்

ஆத்திரப் படாமல்

இருக்க முடியலை

உன்கோபம் சரியென

சொல்லிடும் போது

என்கோபம் மட்டும்

தவறா நீகூறு

நியாயம் பொதுவாக

இருந்திட்டும்போது

எனக்கு மட்டும்

எப்படி மாறிட்டும்

எத்தனை முறையே

சொல்லிப் பார்த்தாலும்

எப்படி எல்லாம்

புலம்பித் தீர்த்தாலும்

ஒருபோதும் என்குரல்

உன்செவி ஏறாது

ஏனிந்த எகத்தாளம்

அதைமட்டும் கூறு

என்ன செய்தால்

காரியம் நடக்கும்

என்பதும் எனக்கு

நன்றாகத் தெரியும்

மீண்டும் அதையே

நானும் செய்தால்

தன்போல் ஆதாரம்

உனக்குகிடைக்கும்

என்ன செய்யட்டும்

என்பதைச் சொல்லு

அதுவரை நானும்

அமைதி காக்கிறேன்

குருகுலம், 16-2-2023, காலை 8.00

1489

இந்த உணர்வை

புரிவது கடினம்

பிறருக்குச் சொல்வது

அதனினும் கடினம்

இனம் புரியாத

ஏக்கம் ஒன்று

ஏனோ நெஞ்சை

வாட்டி வதைக்கும்

எதனின் தேவை

எனத் தெரியாது

மனதா உயிரா

என்பதும் புரியாது

அறிவும் அதனை

அறிந்து கொள்ளாது

ஆன்மா மட்டும்

ஏனோ தவிக்கும்

எவரும் உதவி

செய்திட இயலாது

இறைவன் இதிலே

தலையிட முடியாது

தன்னிலே தானே

தீர்வைத் தேடி

அகம்புறம் இரண்டுக்கு

அப்பாலே சென்று

சுழியில் சுழலும்

சூச்சுமம் அதனை

ஆன்மா மட்டும்

நிச்சயம் உணரும்

அந்த உணர்வுக்கு

அப்பாலே சென்று

அசைவற்று ஆன்மா

இருந்தால் மட்டும்

அந்த ஏக்கம்

தன்போல் மறையும்

ஆயினும் அதனை

அடைவது கடினம்

நாடித் தேடி

செல்வதை நிறுத்தி

நானென்ற எண்ணம்

அதனையும் நீக்கி

தானேத் தேடி

வந்திடும் மட்டும்

காத்துக் கிடந்தால்

தன்போல் கிடைக்கும்

குருகுலம், 16-2-2023, மாலை 6.00

1490 கணக்கை சரியாக்கு

பெருமூச்சு விட்டு

புலம்பிய போதும்

உன்மனம் இன்னும்

இளகிடக் காணோம்

பாடுள்ள மனிதரை

படைத்ததினாலே

எம்குணம் உனக்கும்

இயற்கையாய் உள்ளதா

அல்லது எம்போல்

வந்த பின்னாலே

அந்த  குணமும்

உன்னிடம் வந்ததா

எந்த பதிலை

நீயும் தந்தாலும்

என்மனம் ஏற்காது

அதைமட்டும் அறிவாய்

எம்மீது பழிபோட்டு

தப்பிக்க முடியாது

என்பதை மட்டும்

நன்கு புரிவாய்

நீடித்த பொறுமையும்

நீங்காத இரக்கமும்

அத்தோடு கருணையும்

அளவில்லா கிருபையும்

கொண்டவன் மட்டும்

இறைவன் என்றே

குவளையம் இதுவரை

சொல்லியே வந்தது

உன்னிடம் எதையேனும்

பெறவேண்டும் என்று

இல்லாத ஒன்றை

அவருமே சொன்னாரா

இப்போது நடப்பதை

கண்ணாலே பார்த்தும்

வீணாக அவரும்

உன்னைப் புகழ்ந்தாரா

எத்தனை அழுதாலும்

எத்தனை புரண்டாலும்

வழக்கமாய் நீதரும்

பதிலை அறிவேன்

இதுவரை செய்ததை

குறித்துமே வைத்து

என்னை பார்க்க

நீயுமே சொன்னாலும்

இதுவரை வந்தது

வரவேண்டி உள்ளது

இரண்டுக்கும் இடையே

இடைவெளி உள்ளது

வரவோடு செலவு

ஒத்துமே போகாமல்

ஐந்தொகை நானும்

எப்படி பார்ப்பது

சீக்கிரம் கணக்கை

சரியாக்கிக் கொள்ளு

அல்லது தணிக்கைக்கு

ஆயத்தம் ஆகிடு

சோதனை செய்யவே

தூதரும் வருவார்

கேள்விகள் கேட்டு

தொலைத்து எடுப்பார்

எனக்கே பதில்தர

இயலாத போது

எப்படி அவர்களை

எதிர்கொள்ள போகிறாய்

எனக்காக் நீவைத்த

துதனைப் பற்றி

முன்பே உனக்கும்

நன்றாகத் தெரியும்

நாங்கள் இருவரும்

ஒன்றாக சேர்ந்தால்

அதன்பின் உன்னிலை

மோசமாய்ப் போகும்

ஆகவே மீதம்

உள்ளதைத் தந்து

இப்போதே கணக்கை

சரியாகிக் கொள்ளு

குருகுலம்,17-2-2023, காலை, 8.00

1491 வேண்டாத வாதம்

ஏதேதோ காரணம்

நீயுமே சொல்கிறாய்

எத்தனை வாதங்கள்

என்முன்னே வைக்கிறாய்

சரத்திரம் சற்றே

புரட்டிட்டு என்கிறாய்

சாட்சிகள் பலவற்றை

ஆயத்தம் செய்கிறாய்

இதுபோன்ற வாதங்கள்

என்முன்னே செல்லாது

என்பதை நன்கு

நீயுமே அறிந்தும்

எதற்காக நேரத்தை

வீணாகக் கழிக்கிறாய்

வேண்டாத விளக்கங்கள்

ஆயிரம் தருகிறாய்

பிறர்க்குச் செய்ததை

ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால்

எனக்குச் செய்தது

எள்ளளவ தாகாதா

தினையளவு செய்தாலும்

பண்பாளர் அதனை

பனையளவு கொள்வார்

என்றே வள்ளுவர்

முன்னமே சொன்னதும்

எனக்கும் தெரியாதா

மீண்டும் நினைவு

கூறவும் வேண்டுமா

அடைந்தது எத்தனை

அளவும் எத்தனை

என்பன எனது

கேள்விகள் அல்ல

சரித்திரம் புரட்டிட

நீயுமே சொன்னதால்

சற்றே நானும்

ஒப்பிட்டுச் சொன்னேன்

எவர்க்கு எதனைச்

செய்கிறாய் என்பதும்

ஒருபோதும் எனது

கேள்வியே அல்ல

இதுவரை எனக்குச்

செய்ததைக் கூட

ஒருபோதும் நானும்

மறுக்கவும் இல்லை

இன்றைக்கு என்தேவை

வேறாக இருக்கையில்

சென்றதைப் பார்த்து

என்ன செய்வது

கேட்பதை மட்டும்

கேளாமல் தந்து

வாதம் விவாதம்

இரண்டையும் தவிர்த்தால்

இதுபோன்ற பாடல்கள்

எழுதவும் வேண்டாம்

எதிர்காலம் நம்மீது

பழிபோட வேண்டாம்

பாடித் துதித்து

பக்தியும் செய்யாமல்

நேரத்தை இதுபோல

வீணாக்க வேண்டாம்

குருகுலம்,17-2-2023, காலை,8.30

1492 இனி முடியாது

நாடகம் பார்க்க

ஆசையும் கொண்டு

என்னை மேடையில்

ஏற்றி விட்டான்

நன்றாக நடித்தால்

மகிழ்ந்த இறைவன்

கேட்ட வரத்தை

நிச்சயம் தருவான்

என்றுமே எண்ணி

நடிக்கவும் முயன்றேன்

இயலாமல் போக

அவனிடம் சொன்னேன்:

‘இயல்பாக என்னை

இருக்கவும் விட்டு

எப்போதும் உன்முன்

வைத்துக் கொண்டால்

உன்மனம் மகிழ

நானுமே வாழ்வேன்

அத்தோடு உன்சித்தம்

தப்பாமல் செய்வேன்’

என்றதும் இறைவன்

கோபமும் கொண்டு

பிறர்முன்னே என்னை

திட்டத் தொடங்கி:

‘நடிப்பதே உனது

இயல்பாய் போக

இயல்பாக எப்படி

இருப்பாய் சொலு

எப்போதும் குறை

என்மீது சொல்லி

அத்தோடு ஓயாமல்

அழுது புலம்பி

வாழ்கின்ற உன்னை

மாற்றலாம் என்று

இப்போது மேடையில்

ஏற்றியும் விட்டேன்

என்னோடு சேர்ந்து

பிறர்பார்க்கும் போது

உண்மையாய் இருக்க

இயலாமல் நீயும்

மீண்டும் என்மீது

குறையொன்று சொல்லி

மீண்டும் மீண்டும்

நாடகம் ஆடுறாய்’

என்றே இறைவன்

சொன்னதன் பின்னே

அமைதியாய் ஒன்றை

அவனிடம் கேட்டேன்

அதற்கு பதில்தர

இயலாம போக

தன்னோடு என்னை

அழைத்து சென்றான்

தனியாக என்னை

விட்டாலே மீண்டும்

தகறாறு செய்வேன்

என்றுமே எண்ணி

எப்போதும் தன்முன்

என்னையும் வைத்து

தப்பாமல் என்மீது

கண்ணையும் வைத்தான்

அவன்கேட்க மட்டும்

நான்கேட்ட கேள்வி

பலர்கேட்க என்னால்

சொல்லிட முடியாது

இனிமேலே மேடையில்

ஏற்றி விட்டு

நடிக்க சொல்ல

அவனுக்கும் இயலாது

குருகுலம்,17-2-2023, காலை,  11.00 am.

1493

மாறாத ஒன்றை
மாற்றியே காட்டும்
மகத்துவம் உன்னிடம்
இருந்திடும் போது

மாற்றிய ஒன்றை
ஏற்றிட இன்னும்
மறுப்பதின் காரணம்
யாதெனக் கூறு

புடமிட்ட பின்னும்
களிம்பு எஞ்சினால்
குற்றம் யார்மீது
என்பதை எண்ணு

புடமிட எடுத்ததில்
தவறு வந்தது
என்று கூறிட
இயலுமா கூறு

எத்தனைக் களிம்பு
இருந்ந போதிலும்
புடமிட்டு அதனை
நீக்கிட முடியும்

கையில் கிடைத்த
ஒன்றைத் தானே
புடமிட்டு சுத்தம்
ஆக்க இயலும்

நான்வந்து உன்னிடம்
அகப்பட வில்லை
நீயாக பார்த்து
தெரிந்து எடுத்தாய்

அதன்பின் நடந்த
அனைத்து செயலும்
நீயாக எண்ணி
முடித்துக் கொண்டாய்

இணங்கி உன்னிடம்
இருந்தது மட்டும்
நானுமே செய்தது
என்பதை அறிவாய்

அதற்கு மேலே
செய்திட என்னால்
முடியாது என்பதை
நீயுமே உணர்வாய்

போனது போகட்டும்
நடந்ததை மறந்து
மேற்கொண்டு என்ன
செய்யலாம் என்று

எண்ணி நீயும்
செய்திடும் முன்னே
என்னையும் சற்று
கலந்து கொள்ளு

என்னுள்ளே இன்னும்
மறைந்து கிடக்கும்
களிம்புகள் அனைத்தும்
எனக்குத் தெரியும்

என்னதான் உனக்கும்
தெரிந்திருந்தாலும்
அவற்றை காட்ட
என்னால்தான் முடியும்

அந்த இடத்தில்
அமிலத்தை ஊற்றி
அழுக்கை நீக்கி
சுத்தம் ஆக்கி

உனது அடியார்
குழுவில் சேர்த்து
ஒரு ஓரமாக
என்னையும் வைத்து

அவரது துணையால்
பக்குவப்படுத்தி
விரும்பிய படியே
மாற்றியும் காட்டு

டேராடூன், காலை, 8.30, 22-2-2023.

1494

சொல்லிய படியே
வாழ்ந்திடும் போது
நம்மிடம் குறைகாண
இடமுமே ஏது

சொல்லும் செயலும்
வேறாகும் போது
பிறர்வந்து குறைகாண
தேவையும் ஏது

தனநெஞ்சே தன்னை
பொய்த்ததின் பின்னே
தன்னை தண்டிக்க
இயலாதா என்ன

தனக்கு தானே
தண்டனை தந்தபின்
தன்னைத் தானே
ஏற்றிட இயலாதா

தனக்குத் தானே
உறவாக வாழும்
தனக்குத் தானே
பகையாக மாறும்

ஆகவே பீறர்மீது
பழிபோட இயலாது
தன்னைத் தானே
சரியாகிக் கொள்ளும்

ஆகவே அதனோடு
அனுதினம் வாழ
கயிற்றின் மீது
நடந்தே ஆகணும்

என்னதான் கையில்
கோலுமே இருந்தாலும்
நடக்கையில் தடுமாற்றம்
வராமல் பார்க்கணும்

ஏற்றியும் விட்டு
வேடிக்கை பார்ப்பவர்
விழந்திடும் போது
வந்துமே உதவார்

அடிபட்டு கிடந்தபின்
தூக்கி எடுத்தாலும்
விழும்போது தாங்கிட
இயலாது என்பதால்

ஆகவே செல்லும்முன்
யோசித்து சொல்லணும்
அத்தோடு தன்நிலை
தன்னையும் அறியணும்

செய்திட முடியாது
என்பது முடிவானால்
சொல்லாமல் இருந்து
முடிந்ததைச் செய்து

சொல்லாமல் செய்யும்
மேன்மையை உணர்ந்து
சொல்செயல் இரண்டிலும்
சமநிலை காணணும்

டேராடூன், இரவு 10.00, 21-2-23

1495

ஆயிரம் கேள்விகள்
நானுமே கேட்க
அதற்கான பதில்களை
நீயுமேத் தந்தாய்

அதன்பின் என்னிடம்
ஒருகேள்வி கேட்க
தந்த பதிலோ
சரியில்லை என்றாய்

அதற்கான காரணம்
நானுமே கேட்க
எந்த காரணம்
தருவது என்றாய்

இதுவென்ன புதிதான
கேள்வி என்றேன்
காரணம் தந்தால்தான்
புரியும் என்றேன்

நான்தந்த பதிலில்
காரணம் இருக்கு
அதுபுரியாமல் நீ
கேட்பதும் எதற்கு

எதற்கெடுத்தாலும்
கேள்விகள் கேட்கிறாய்
அதற்கான பதிலை
எதிர் பார்க்கின்றாரய்

ஒருகேள்வி மட்டும்
நானுமே கேட்டால்
அதற்கும் காரணம்
என்னிடம் கேட்கிறாய்

புதிதாக ஒன்றும்
கேட்பதும் இல்லை
அதற்கான அவசியம்
இல்லாத போது

வீனான வாதங்கள்
விளங்காத விளக்கங்கள்
தருவதை முதலிலே
நீயுமே நிறுத்தி

கேட்பதை விட்டு
தந்ததைப் புரிந்து
வாழ்ந்திட இனிமேல்
நீயும் பழகு

மனதை முதலில்
ஒருநிலைப் படுத்தி
மவுனமாய் இருந்திட
அனுதினம் பழகு

அதன்பின் கேட்டது
தன்போல் கிடைக்கும்
எனக்கும் சற்று
ஓய்வும் கிடைட்கும்

இப்படி நீயும்
சொன்னதின் பின்னே
மேற்கொண்டு நானும்
எதனைக் கேட்க

மவுனமாய் இருக்க
முயற்சியும் செய்கிறேன்
அதற்கு நீயும்
உதவிடக் கேட்கிறேன்

டேராடூன், 28-2-2023, காலை, 8.30.

1496 நீடிக்கும் பாசம்

பாரம் முழுதாய்
போகவும் இல்லை
பாசத்தை நெஞ்சம்
மறக்கவும் இல்லை

நாட்கள் சென்றால்
நினைவும் மறையும்
என்பது என்வரை
நடக்கவும் இல்லை

அள்ளி எடுத்து
வளர்த்த கைகள்
அணைக்க இப்போ
என்னுடன் இல்லை

ஆறுதல் தேறுதல்
தந்த வார்த்தையை
மீண்டும் கேட்க்கும்
வாய்ப்புமே இல்லை

உன்தன் நினைவு
மனதை அழுத்த
துயரம் வந்து
நெஞ்சை அடைக்க

கண்ணீர் சிந்தி
கதறும் போது
கண்கள் முன்னே
காட்சிகள் விரிந்து

மீண்டும் அந்த
வாழ்வுக்கு ஏங்கும்
வாழ்த வாழ்வுக்கு
நன்றியும் கூறும்

எங்கும் எவரும்
நிறைத்திட முடியா
உறவை நீயும்
விட்டுச் சென்றாய்

உயிருள்ள வரையில்
அந்த உறவு
உணர்வுடன் கலந்து
என்னுடன் இருக்கும்

அம்மா என்று
அழைக்கும் பேற்றை
இறுதி வரையில்
எனக்கு தந்தாய்

அப்படி மீண்டும்
அழைக்கும் வாய்ப்பை
மட்டும் ஏனோ
பறித்துக் கொண்டாய்

ஆயினும் அம்மா
என்று அழைப்பது
உடலுடன் போகுமா
என்பதைச் சொல்லு

அம்மா அம்மா
என்றே அழைக்கும்
உறவு என்னுடன்
இருந்திடும் வரையில்

அடிக்கடி அம்மா
என்றே அழைத்து
அந்த சொல்லில்
ஆறுதல் காண

பாரம் சற்றே
குறைந்து போகும்
பாசம் மட்டும்
நீடித்து நிற்கும்

டேராடூன், 22-2-2023, மாலை 7.00

1497

ஏதுமே பேசாது
ஏதுமே செய்யாது
என்னுளே அமைதியாய்
இருந்திடும் போது

வந்திடும் அமைதி
தந்திடும் நிம்மதி
அதுவே நீதரும்
சிறந்த வெகுமதி

நாடிய முக்தியைத்
தேடியேத் தந்தாய்
தேடா நன்மைகள்
அனைத்தும் தந்தாய்

அத்துடன் உன்னுடன்
அனுதினம் வாழும்
பேற்றை நீயே
உவந்து அளித்தாய்

இத்தனை செய்தும்
என்மனம் நாடும்
வெகுமதி அதனை
ஏன்தர மறுத்தாய்

என்னால் இயன்றதை
செய்துமே பார்த்தேன்
இயன்ற வரையில்
மவுனமும் காத்தான்

ஆயினும் அமைதி
அத்துடன் நிம்மதி
அடைய இயலாது
அனுதினம் தவித்தேன்

நீட்டும் தந்திட
இயலாது என்றாய்
நானும் ந‌ன்றாக
உழைக்கணும் என்றாய்

அதைத்தான் உன்னிடம்
முன்னமே சொன்னேன்
என்னால் இயன்றதை
செய்தேன் என்றேன்

சற்றே உன்மனம்
இரங்கினால் போதும்
தன்போல் அமைதி
என்னுள் வந்திடும்

அதுதரும் அமைதி
என்னுள் நிறைய
அனுதினம் மனதும்
உன்புகழ் பாடும்

கேட்டால் தருவது
மானிடர் இயல்பு
கேளாமல் தருவது
இறைவனுக் கழகு

இரண்டில் உன்னிடம்
உள்ளது எதுவோ
அதன்படி மட்டும்
நீயும் செய்திடு

ரயிலிலும, காட்கோதாம்-டிடல்லி, 9-3-2023, மாலை 4.00

1498

வேண்டாத உறவும்
விரும்பாத பிரிவும்
இருந்திடும் வாழ்வு
மாபெரும் துயரம்

உறவின்றி உலகில்
வாழ்க்கை இல்லை
பிரிவின்றி வாழ்வு
தொடர்வதும் இல்லை

வேண்டாத உறவை
விலக்கிட முடியாது
விரும்பாத பிரிவை
தவிர்க்க இயலாது

ஆயினும் இதுவே
வாழ்வில் உண்மை
அதனை ஏற்பது
மட்டுமே நன்மை

வேண்டாத உறவை
விரும்ப முயன்று
விரும்பாத பிரிவை
ஏற்று வாழ்ந்து

உலகின் வாழ்வை
வாழ்ந்து முடிப்பதே
ஒன்றே இப்போது
எனது கடமை

அதற்கு உனது
அருளும் வேண்டும்
அத்துடன் மனதில்
துணிவும் வேண்டும்

இரண்டையும் தந்திடும்
உனது உறவு
மட்டுமே எனக்கு
என்றும் வேண்டும்

அதிலே பிரிவுக்கு
இடமே இல்லை
அதனைத் தாங்கும்
வலிமையும் இல்லை

இதனை மட்டும்
மனதிலே கொண்டு
விலகாமல் என்னுடன்
என்றும் தங்கிடு

ராணிகள், இரவு 10.00, 4-3-2023

1499

தப்பித்து ஓட
எத்தனித்த போதும்
சற்றும் உதவிட
நீயுமே மறுத்தாய்

உன்னையே நாடி
வந்திட வேண்டி
உலகினைத் துறந்து
ஓடிட எண்ணினேன்

எவ்வித உதவியும்
எனக்குச் செய்யாமல்
வழக்கம்போல் மீண்டும்
கேள்விகள் கேட்டாய்

எதனை இதுவரை
துறந்தாய் என்றாய்
என்ன விளக்கம்
அதற்கும் தந்தாய்

உலகுடன் உன்னையும்
படைத்த பின்னாலே
எப்படித் துறந்து
ஓடுவாய் என்றாய்

உன்பங்கை நீயும்
செய்த பின்னாலே
உலகைத் துறப்பது
பற்றியே எண்ணலாம்

தந்த பொறுப்பை
முடிக்கும் முன்னாலே
துறப்பது பற்றி
எப்படி பேசலாம்

காவி உடுத்தி
தனித்து இருந்தால்
துறந்தவன் என்று
எண்ணிடுவாயோ

உலகில் வந்த
ஒவ்வொரு மனிதனும்
பிறக்கும் போதே
பொறுப்புடன் பிறந்து

போகும் வரையில்
சுமந்திடும் போது
துறவிக்கு இதிலே
விதிவிலக் கேது

கற்பனை உலகில்
வாழ்வதை நிறுத்தி
தந்த பொறுப்பை
கண்முன் நிறுத்தி

வாதம் தர்க்கம்
அனைத்தையும் விட்டு
வாழும் வழியை
மட்டுமே பாரு

ஏதோ சற்று
உனக்கு இரங்கி
உனது பொறுப்பில்
பங்கும் எடுத்தேன்

அதனை மறந்து
வாதம் செய்தால்
முழுதாய் நீயே
சுமந்திடு என்பேன்

இப்படி நீயும்
சொன்ன பின்னாலே
நானும் வாயை
மூடயேக் கொண்டேன்

ஏதோ உன்னுடன்
முழுதாய் வாழலாம்
என்றுமே எண்ணி
இதனைச் சொன்னேன்

வேண்டாம் என்று
நீயுமே சொன்னால்
அதற்கு மேலே
நானென்ன செய்வேன்

என்னிடமிருந்து
தப்பிக்க எண்ணி
இதனைச் சொன்னாய்
என்பதை அறிவேன்

அதற்கு வழியோ
உனக்கு இல்லை
ஆகவே நீ
சொன்னதைச் செய்வேன்

ராணிகேத், இரவு, 11.00. 3-3-2023

1500

அகலாத நினைவும்

மறையாத உறவும்

சேர்ந்தே வாழ்வில்

இருந்திடும் போது

எண்ணாமல் இருக்க

இயலவும் இல்லை

என்னாலே மறக்க

முடியவும் இல்லை

மறக்கின்ற உறவாக

நீ வரவில்லை

மறைந்தாலும் நினைவு

தொடர்ந்து போது

அழுதாலும் மனது

ஆறிட வில்லை

அம்மா உன்னை

நினந்திடும் போது

எல்லோரும் ஒருநாள்

போகத்தான் வேண்டும்

இதுவும் எனக்கு

புரியாமல் இல்லை

ஆயினும் என்னை

விட்டுநீ சென்றதை

ஏனோ என்னால்

ஏற்க முடியலை

மனது அழுதிட 

அறிவு தேற்றிட 

இரண்டுக்கும் இடையே

பாசம் வாட்டிட 

உனக்காக அழுவதா

எனக்காக அழுவதா

என்பது மட்டும் 

புரியவே இல்லை

என்னதான் இந்த

உறவிலே உள்ளது

என்ன இரகசியம்

இதன்பின் உள்ளது

எவ்வித பதிலை

யார்தான் தருவது

தந்தாலும் அதனை

எப்படிப் புரிவது

உன்னை என்னை

படைத்த இறைவன்

வந்து சொன்னால்

மட்டுமே புரியும்

அம்மா பிள்ளை

இடையினில் உள்ள

உறவின் ரகசியம்

அவனுகுத் தெரியும்

தானே தாயாய்

மாறி அவனும்

நம்மைத் தேடி

வந்ததினாலே 

தாயை இழந்த 

சேயின் துயரம் 

நிச்சயம் அவனுக்கு

நன்குமேப் புரியும்

அவனது உறவும்

உனது நினைவும்

அனுதினம் ஆறுதல்

எனக்கு அருளும்

கேரா, அம்பாலா,  காலை, 7.00, 17-3-2023