1501
ஏதோ ஏக்கம்
இருக்குது மனதில்
எப்படிச் சொல்ல
அதனை எளிதில்
உனது அருளும்
இருக்கும் போதும்
ஏனோ உள்ளது
தவிப்பு மனதில்
நினைத்த படியே
காரியம் நடந்தும்
நிறைவு ஏனோ
வந்திடக் காணோம்
ஏதோ ஒன்றை
இழந்தது போலே
ஏனோ வந்தது
வெறுமை ஒன்றும்
காரணம் ஏதும்
இருக்கவும் இல்லை
நடக்கும் காரியம்
புரியவும் இல்லை
நீயும் விலகிச்
செல்லவும் இல்லை
நானும் உன்னைப்
பிரிந்திட வில்லை
உடலின் சோர்வா
மனதின் களைப்பா
பயணத்தின் அலுப்பா
தெரியவும் இல்லை
சரிவிடு போகட்டும்
நடப்பது நடக்கட்டும்
வாழ்வில் இதுவும்
அங்கம் ஆகும்
ஆயினும இந்த
அலுப்பும் சலிப்பும்
ஒருவித நல்லது
எனக்கும் செய்யும்
ஆர அமர
உன்னுடன் இருந்து
வம்பு பேச
நேரம் கிடைக்கும்
நண்பர் இருவர்
சேர்ந்திடும் போது
வாதம் வம்பு
செய்வது உண்டு
அதிலே ஒருவித
ஆனந்தம் கொண்டு
அவரும் சிரித்து
மகிழ்வது உண்டு
அதன்பின் இந்த
ஏக்கம் கலக்கம்
தன்போல் நிச்சயம்
மறைவதும் உண்டு
ஆகவே இந்த
தவிப்பும் கூட
இதுபோல் நல்லது
எனக்கும் செய்ய
இந்த ஏக்கம்
அடிக்கடி வந்து
இதுபோல் நல்லது
எனக்கும் செய்யட்டும்
காசி, இரவு, 10.30, 27-3-2023,
| 1502 யாருக்காய் வாழணும் தெரியவே இல்லை எதற்காக வாழணும் புரியவும் இல்லை எனக்காக வாழ இயலவும் இல்லை உனக்காக வாழ முடியவும் இல்லை விரக்தியால் வந்த வார்த்தைகள் இல்லை வாழ்ந்திட வாழ்வில் ஒன்றுமே இல்லை கடமைக்காய் நாளை கடத்திடும் போது இனியும் வாழ்வதில் அர்த்தமே இல்லை வழக்கமாய் நானும் புலம்பிய போதும் உனது செவியில் ஏறவும் இல்லை வந்ததின் காரணம் முடிந்த பின்னாலே செல்வதே நல்லது என்பது புரிந்தும் வைப்பதின் காரணம் சொல்லிட மறுத்து வாழ்ந்திடச் சொல்வது நியாயமா சொல்லு ஒன்று பதிலைத் தந்திட வேண்டும் அல்லது அழைத்துக் சென்றிட வேண்டும் இரண்டும் இல்லாமல் மவுனம் காக்கும் காரணமாவது சொல்லிட வேண்டும் என்னதான் ஆச்சு உனக்கு இப்போது ஏதேனும் உதவி தேவையா சொல்லு வந்தால் உதவியாய் இருப்பேன் என்பதால் அழைத்துச் செல்ல வழிவகை பாரு கவுஹாத்தி, இரவு 11.00, 3-4-2024 |
1503
காரியச் செவிடு
இருக்க எனக்குப்
பிடிக்கவும் இல்லை
எடுக்க உனக்கு
விருப்பமோ இல்லை
இருவரில் யார்தான்
விட்டுக் கொடுப்பது
என்பதா உனக்கு
புரியவும் இல்லை
இருந்து சாதிக்க
என்னதான் உள்ளது
அதையேனும் நீ
தெளிவாகச் சொல்லு
வாலிப வயதா
வாழ்ந்ந்து பார்க்க
குடும்பம் உள்ளதா
பாரம் சுமக்க
பட்ட மரமாக
நின்றிடும் போது
ஒதுங்கக் கூட
நிழலில்லை பாரு
வெட்டி சாய்த்தால்
விறகாக மாறும்
விறகை எரித்தால்
கரியும் கிடைக்கும்
கரியை எரித்தால்
சாம்பலும் ஆகும்
சாம்பல் கூட
எருவாக மாறும்
விற்கும் உதவா
பட்ட மரத்தால்
யாருக்கு பயன்
எண்ணியே பாரு
இத்தனை சொல்லியும்
எடுக்க மறுத்தால்
பாரம் பூமிக்குத்தான்
அதையேனும் கேளு
தாய்க்கு சேவை
செய்திட வேண்டி
என்னையும் வைத்தாய்
அதனை ஏற்றேன்
அத்துடன் கடனும்
முடிந்த பின்னாலே
வேறு காரணம்
எதையும் ஏற்கேன்
எத்தனை முறைதான்
இதையே சொல்வது
என்னவோ உன்செவி
மந்தமே ஆனது
காரியச் செவிடு
என்பதை அறிவேன்
என்னிடம் நடித்தால்
நானா விடுவேன்
சட்டென நல்ல
முடிவுக்கு வருவது
உனக்கும் எனக்கும்
மிகமிக நல்லது
குருகுலம், 16-4-2023, காலை 9.30
1504
என்னென்ன மாற்றம்
என்னில் நீயும்
கொண்டுவந்தாய் என
எண்ணியே பார்த்தும்
வந்தது மாற்றமா
புரியவ இல்லை
தந்ததை நீயும்
சொல்லவும் இல்லை
பிறவிக் குணமெதும்
போகவே இல்லை
புதிதாய் மாற்றம்
வந்திட வில்லை
உன்னிடம் வந்தால்
பழயன போகும்
எல்லாம் புதிதாக
மாறிடும் என்று
சொன்னதின படியே
நடக்கவும் இல்லை
நீயும் என்னை
மாற்றிட வில்லை
புதிதாக வருவது
எதுவாக இருக்கும்
என்றே கேட்டேன்
பிறரிடம் சென்று
இப்படிக் கேட்பதே
புதியது என்றார்
அங்கே தொடங்கும்
மாற்றமும் என்றார்
உன்னிடம் கேட்டும்
பதில் வரவில்லை
ஊரார் சொன்னது
புரியவும் இல்லை
இந்த புரிதலும்
புதிதாக வந்திட
புரியாமல் வாழ்வது
நல்லது என்று
புதிதாக வந்த
புரிதலின் படியே
பழைய வாழ்வை
புதிதாக வாழ்கிறேன்
குருகுலம், 19-5-2023, இரவு,11.50
1505
மாறிட வேண்டி
மாற்றத்தைத் தந்தும்
முற்றாக மாறிட
என்மனம் மறுக்குது
நீயெதிர் பார்க்கும்
மாற்றம் என்பது
முற்றிலும் வேறாக
இருந்திடும் போது
அத்தனை எளிதாக
என்மனம் ஏற்குமா
அதையே நீயும்
எண்ணியே பாரு
ஒரேநாளில் மாறிட
சொல்லாத போதிலும்
உன்போல் மாறிட
இயலாத போதிலும்
மாறிடும் எண்ணத்தை
மனதுமே ஏற்கனும்
அதன்பின் மாற்றம்
மெதுவாகத் தொடங்கும்
புறம்பான மாற்றம்
உன்னிடம் நடக்காது
உள்ளான மாற்றம்
மனதுமே விரும்பாது
இழு பறியாக
வாழ்வும் போகுது
இறுதியில் வெல்வது
யாரெனச் சொல்வது
முயன்று பார்த்தேன்
முடியவே இல்லை
நீயும் சும்மா
விடுவதாய் இல்லை
இந்த போராட்டம்
முடியா வரையில்
நீதரும் மாற்றம்
வருவதும் இல்லை
போராட்டம் முடிந்தால்
மாற்றம் வந்திடும்
மாற்றம் வந்தால்
போராட்டம் முடியும்
இரண்டும் நடக்கப்
போவதும் இல்லை
இதுவே இங்கு
உண்மையில் என்நிலை
குருகுலம்,20-5-2024, இரவு, 8.30
1506
இருந்தது போதும்
என்றுநீ அழைத்தால்
இப்போது உனக்கு
நன்றியும் சொல்வேன்
இன்னும் இருந்திடு
என்றுமே சொனானால்
அதுபற்றி உன்னிடம்
வந்தபின் கேட்பேன்
நன்றி தேவையா
கேள்விகள் வேண்டுமா
என்பதை நீதான்
முடிவு செய்யனும்
எளிது எதுவென
சிந்தித்து பாரத்து
அதன்படி முடிவு
நீயுமே செய்யனும்
கேள்விகள் எப்படி
இருக்கும் என்று
முன்னமே உனக்கு
நன்கு புரியும்
பதில்வரா கேள்விகள்
பலவுமே உள்ளன
என்பதும் உனக்கு
நன்குமேத் தெரியும்
அவற்றோடு இதையும்
சேர்த்து கொள்ளலாம்
என்று பதிலை
தள்ளியே போடாதே
இருந்தால் கேள்விகள்
இன்னும் பெருகிடும்
என்பதை மட்டும்
நீ மறவாதே
பதில்சொல்லி சொல்லி
இளைத்துமே போவாய்
என்பதை சற்றேனும்
எணணியே பார்த்து
இன்னும் வைக்காமல்
எடுத்து கொண்டாலோ
சலுகை சிலவற்றை
நானுமேத் தருவேன்
பதில்வரா கேள்விகள்
அனைத்தையும் விட்டு
உன்கடன் சுமையை
நானும் முடிபாபேன்
சலுகையும் நன்றியும்
ஒருசேர வருகின்ற
வருகின்ற வாய்ப்பை
நழுவ விட்டாலோ
அதன்பின் வந்திடும்
விளைவுகள் அனைத்திற்கும்
பொறுப்பு நானல்ல
என்பதை உணர்ந்து
இன்றே பதில்தான
நன்றாக இருக்கும்
இல்லையேல் பாடல்கள்
இன்னும் தொடரும்
குருகுலம், 21-5-2024, காலை, 12.30
1507 தாய்போல் இல்லை
தாய்க்கு மட்டும்தான்
பாரமே இல்லை
தன்சேய் எப்படி
இருந்த போதும்
சுமக்கவே பிறந்தாள்
சுமந்தே வாழ்வாள்
ஆகவே பிள்ளையை
சுமையாக நினையாள்
அவளை இழந்த
பிள்ளைக்குத் தெரியும்
அவள்போல் யாரும்
இல்லை என்று
மற்றவர் எல்லாம்
எட்டவே நின்று
பெயருக்கு மட்டும்
ஆறுதல் சொல்வார்
கிட்டே வந்தால்
ஒட்டிக் கொள்வோம்
என்றே மனதில்
எட்டவே நிற்பார்
விலகிச் செல்ல
எண்ணும் பிள்ளையை
வலியச் சென்று
அனைத்துக் கொள்வாள்
கருவில் மார்பில்
சுமக்கும் போதும்
காலம் எல்லாம்
வளர்க்கும் போதும்
இறுதி மூச்சு
போகும் வரைக்கும்
பிள்ளையை பாரமாய்
என்னவே மாட்டாள்
அந்த பொறுமை
யாருக்கு உண்டு
அவளிடம் நிரப்ப
வேறெவர் உண்டு
அவளை இழந்து
வாடும் போது
அதனை எண்ணி
தவிக்குது மனது
அதன்பின் வந்திடும்
மனதின் பாரம்
இறக்க யாரும்
பிள்ளைக்கு இல்லை
உற்றம் சுற்றம்
பிள்ளைகள் என்று
உறவாய் பலரும்
இருந்த போதும்
தாய்போல் சுமக்க
யாருமே இன்றி
வாழ்வது தவிர
வழிவே றில்லை
குருகுலம், 4-06-2023, 12. 15 காலை.
1508 என்னை ஏற்பேன்
எவரையும் எளிதாக
ஏற்பாரோ மனிதர்
எத்தனை நன்மைகள்
செய்கின்ற போதும்
[காண்கிற போதும்]
எண்ணத்தில் தூய்மை
இல்லா வரையிலும்
தன்குறை அனைத்தையும்
காண்பார் பிறரிடம்
ஆனால் அவர்போல்
நீயுமே இல்லை
ஆகாதவன் என
தள்ளுவ தில்லை
எத்தனை குறைகள்
எம்மிடம் இருந்தும்
அதனால் எம்மை
மறுப்பது இல்லை
உன்போல் என்னால்
வாழ முடியலை
எத்தனை முயன்றும்
உன்குணம் வரலை
வேதம் படித்தும்
வேண்டுதல் செய்தும்
பிறவி குணமது
போகவே இல்லை
பிறரைவிடு அவர்
மனிதர் தானே
என்னை ஏற்க
நான் மறுத்தேனே
இத்தனை வருடங்கள்
வாழ்ந்த பின்னும்
என்னை அறிய
நான் மறந்தேனே
நல்ல வேளை
நீயும் உள்ளாய்
என்னை முற்றாய்
அறிந்தும் வைத்தாய்
உயிருக்கு உடலை
படைத்தது போல
உள்ளம் தன்னை
உயிருக்குத் தந்தாய்
யாருக்கு எதனை
தருவது என்று
முடிவு செய்தது
யாரெனச் சொல்லு
முன்வினைப் பயனால்
வந்தது என்றால்
உனது பங்கு
எதுவெனச் சொல்லு
வினைகளின் பயனோ
உனது செயலோ
விளைவைத் துய்ப்பது
யாரெனப் பாரு
இதற்கு விடையை
நீயும் தந்தால்
என்னை நானே
புரிந்திடுவேனே
அதன்பின் என்னை
முழுதாய் அறிந்து
என்னை ஏற்று
வாழ்ந்திடுவேனே
குருகுலம், 14-06-2023, இரவு, 11.00 pm.
1509 பொறுமை காப்பேன்
வாய்விட்டுச் சொன்னால்
நோய்விட்டுப் போகும்
என்பதே வாழ்வில்
உண்மை ஆகும்
உள்ளே வைத்தால்
பாரம் பெருகும்
மனதை அதுவும்
மெள்ளத் திண்ணும்
சொனால் கேட்க
ஆட்களும் இல்லை
சொல்லியும் சிலரோ
புரிந்திட வில்லை
உன்னிடம் சொன்னால்
ஆறுதல் கிடைக்கும்
என்றே நீயும்
சொன்ன போதும்
எத்தனை முறையோ
நானுமே சொல்லியும்
ஆறுதல் இதுவரை
வந்திடக் காணோம்
பாரம் இன்னும்
போகவும் இல்லை
இன்னும் உதவி
வனத்திட வில்லை
பாரம் எதுவெனத்
தெரிந்தால் தானே
இறக்கும் வழியை
யோசிக்க முடியும்
என்றே மனிதர்
சொல்வது போல
நீயும் சொன்னால்
நானென்ன செய்ய
தெரிந்தால் நானே
இறக்கி வைப்பேன்
உன்னை துணைக்குக்
கூப்பிட மாட்டேன்
புரியா மனிதர்
உதவி செயார்
புரிந்த நீயும்
அதையே செய்கிறாய்
சரிவிடு போகட்டும்
இதற்கென அழைத்தாய்
ஆகவே நானும்
அனுதினம் சுமப்பேன்
என்றோ ஒருநாள்
முடிவுக்கு வந்திடும்
அதுவரை நானும்
பொறுமை காப்பேன்
குருகுலம், 16-6-2023, காலை
1510 எல்லாம் உன்செயல்
எல்லா செயலும்
உனதாய் இருக்க
நான்னெனத் தனியாய்
எதனைச் செய்ய
செயலும் நீயே
செய்வதும் நீயே
செய்திட என்னை
வைப்பதும் நீயே
ஆகவே நானே
தனியாகச் செய்ய
உள்ளது என்று
எதனைச் சொல்ல
சித்தத்தை அடக்கி
சும்மா இருந்து
செயல்பட் உனக்கு
இடமும் தந்து
வந்திடும் முடிவும்
உனதே என்று
வாழ்ந்திட வென்று
என்னைப் பழக்கி
வந்த வாழ்வை
வாழ்ந்திட வேண்டும்
அதற்கு உனது
அருளும் வேண்டும்
ஆயினும் இதனை
முழுதாய் உணர்ந்து
அதற்கு ஏற்ப
என்னைத் தருவது
அத்தனை எளிதாய்
எனக்கு இல்லை
அதற்க்குக் காரணம்
புரியவும் இல்லை
இதுவும் ஒருவிதம்
நலமாய் போச்சு
ஏனெனில் பொறுப்பு
உனதாய் ஆச்சு
செயல்பட என்னை
வைக்கும் உனக்கு
அதுவும் நன்கு
புரிஞ்சு போச்சு
ஆகவே வீணாய்
காரணம் தேடி
அதனைப் புரிந்து
அதன்படி செய்ய
தேவை எனக்கு
இனிமேல் எதற்கு
வேண்டாம் அந்த
பொறுப்பும் எனக்கு
என்று உணர்ந்து
என்னைத் தந்து
அடைந்தே சரணம்
அண்டி வந்து
திருப்பூந்துருத்தி, 18-8-23, இரவு 11.20
I always believe in living one day at a time. So, though I plan for future (travel) and long for an idealistic life (as a recluse), often I remain content with the life which I live each day. Of course challenges are there in every way. Though disturbed by them, still I accept them also part of everyday life, as even this is arranged by God for me to live. Once everything is arranged by Him, I need not search separate reason for my life each day other than accepting it as it comes.
1511 உன்குரல் கேட்டேன்
எல்லைகள் கடந்து
என்னையும் கடந்து
என்னுள் எப்படி
வந்தாய் நீயும்
உள்ளிருந்த உன்னை
உணராமல் நானும்
தேடினேன் எங்கெங்கோ
அலைந்தே நாளும்
மறைவாக இருந்த
உன்னை அறிய
மறைகளின் உதவியை
நாடினேன் நானும்
அத்துடன் ஆன்றோர்
சான்றோர் கூறும்
அறிவுரைகள நான்
கேட்டேன் மேலும்
இவையும் போதாது
என்றுமே எண்ணி
ஓடினேன் கோவில்கள்
தேடியே பலவிதம்
விரதம் சடங்கு
வேறெத்தைச் சொன்னாலும்
விரும்பியே செய்தேன்
பணிவோடு நானும்
ஆயினும் அவற்றின்
ஒன்றின் முலமும்
அடையாது உன்னை
திகைத்த போது
மெல்லிய சப்தம்
உள்ளிருந்து ஒலித்து
மெளனமாய் என்னை
அழைத்த போது
யார்குரல் இதுவென
புரியாமல் நானும்
புலன்களை புத்தியை
நிறுத்திய போது
அழைப்பது நீயென
ஆன்மாவில் உணர்ந்து
அசையாமல் நின்றேன்
சிலையைப் போல
பொறிகள் புலன்கள்
மனதுள் ஒடுங்க
மனதும் மதியும்
ஆன்மாவை நெருங்க
அங்கே கேட்டேன்
உனது குரலை
அதன்பின் நிறுத்தினேன்
எனது தேடலை
என்னுள்ளே இருந்த
உன்னையும் தேடி
எல்லைகள் கடந்து
ஓடினேன் நானென
உணர்ந்த பின்னாலே
எல்லைகள் மறைய
உன்னையே அடைந்தேன்
என்னையும் கடந்து
திருப்பூந்துருத்தி, 19-8-23, காலை, 9.30
Transcending all the senses when we tune within us, then we can listen the gentle voice of Him, who comes in our life in the way we wants Him to come. For me as a guru. For this we need to go deep within us, even transcending us after that to be with Him.
1512 ஏன் மாறினாய்
என்ன சொல்லி
என்னிடம் வந்தாய்
இப்போ நீயேன்
இப்படிச் செய்கிறாய்
சொல்வது ஒன்று
செய்வது ஒன்று
என்பது ஆகுமோ
உனக்கு அழகு
என்ன சொன்னாய்
என்பதைச் சொல்லேன்
இப்போ செய்வதை
மட்டுமே அறிவேன்
இதற்குக் காரணம்
நானெனச் சொன்னால்
எப்படி அதனை
நானும் ஏற்பேன்
ஆளுக்குத் தகுந்த
வேடத்தை நீயும்
எனக்காய் ஏனோ
போடு கிறாயோ
அப்படி ஆனால்
அடிக்கடி நீயும்
மாறி மாறியே
போடணும் வேடம்
நிமிடம் தோறும்
மாறிடும் மனதும்
அத்துடன் ஒருபோதும்
நிலையிலா மதியும்
ஒருமித்து சேர்ந்து
அடிக்கடி மாற்ற
என்னிலை எனக்கே
புரியாமல் இருக்கேன்
அதற்கு ஏற்ப
நீயும் மாறினால்
அடியேன் நிலைமை
என்னாகும் சொல்லு
மாறாத நீயும்
மாறியே வந்தால்
மாறிடும் எனக்குப்
போக்கிடம் ஏது
எதுவானாலும்
நடப்பது நடக்கட்டும்
என்றுமே எண்ணி
நானுமே நின்றேன்
எனக்காக மாறி
என்னைமும் மாற்ற
முயற்சிநீ செய்வதை
உணர்ந்து கொண்டேன்
ஆகவே இனிநீ
என்ன செய்தாலும்
ஏனென கேள்வி
கேட்கவே மாட்டேன்
என்றோ ஒருநாள்
சொன்னதைச் செய்வாய்
என்று நம்பி
என்னையும் தந்தேன்
திருப்பூந்துருத்தி, 19-8-23, இரவு 11.00
When I read the following words by Fr. Beed Griffith, stopping reading, I thought about my own situation, which is almost similar that he faced. Then I wrote this song:
…I am certainly going through very deep psychological experiences and I am often bewildered by them, but one cannot put them on paper.—11-2-1962. Adrian B Rance: Falling in Love with India: From the Letters of Bede Griffiths, Thannipalli, Saccidananda Ashram, year not mentioned. P. 386
1513 ஏன்தேட வேண்டும்
தோன்றியே மறைந்தாய்
தூரமே போனாய்
என்றுதான் நானும்
எண்ணியே இருந்தேன்
தோன்றிடத் தேவை
உனக்குமே ஏது
உள்ளாக முன்பே
இருந்திடும் போது
தூரமே போகும்
வாய்ப்புமே இல்லை
எல்லைகள் உனக்கு
இல்லாத போது
மறையாத ஒன்று
எப்படித் தோன்றும்
இழக்காத ஒன்றை
ஏன்தேட வேண்டும்
ஆயினும் மறைகள்
அதைத்தான் சொல்லின
ஆகவே மாந்தரும்
அதையே நம்பினர்
மறைகளைத் தாண்டி
மதங்களைத் தாண்டி
மனதையும் தாண்டி
நான்சென்ற போது
உன்னிலே என்னையும்
என்னிலே உன்னையும்
பிரியாத நிலையிலே
என்னிலே கண்டேன்
நானின்றி உனக்கு
இருப்பிடம் இல்லை
நீயின்றி எனக்கு
புகலிடம் இல்லை
ஆயினும் அதைக்கூற
வாய்ப்புமே இல்லை
அதற்கான மொழிகூட
தோன்றவே இல்லை
மேனியின் வாழ்க்கையில்
உன்னையும் அறிந்தேன்
மேதினி வாழ்விலே
அதனையும் உணர்ந்தேன்
மேனியும் முடிய
மேதினி மறையும்
அதன்பின் உள்ளது
யாருக்குத் தெரியும்
தெரிந்த வாழ்விலே
உன்னிலே கலந்து
தொடர்ந்து வாழ்க்கையில்
உன்னருள் நினைந்து
தோற்றம் மறைவு
துரம் அருகில்
போன்ற பேதங்கள்
இன்றியே வாழ்வேன்
திருபூந்துருத்தி, 20-8-23, மாலை, 3.50
…Now my mind seems to be expanding and I feel that the repression is being dispelled. I find that I must do without any images – the image of Christ is a great obstacle. The only way I can find out is to consider that on the cross Christ died to this world and disappeared. (p. 418) After the resurrection he no longer belongs to this world. We have to pass out with him to the Father, to lose ourselves completely. I can only think of God as Nothing and myself as nothing. Do you remember that Augustine Baker described the mystical union as the union ‘of the nothing with the nothing’? This seems to be exactly true. -711-1966. Adrian B Rance: Falling in Love with India: From the Letters of Bede Griffiths, Thannipalli, Saccidananda Ashram, year not mentioned. Pp. 417-18
This is the closing theological remark of Fr. Griffith in his long correspondence with Mrs. Micheline Rance. After reading this I wrote at the end of this words, ‘Yes. I agree with this.’
This may come as surprise to many with the question, ‘then do you not believing in God?
The question about God always remain a mystery for me, even before I become a bhakta of the Lord. Coming from advaitic tradition, my understanding about God somehow remained close to that tradition, though in my normal life I try to live a normal bhaktas of gods. However deep in me, when I began to ask questions about my imperfection, I realized that I cannot get the answer not beginning from God but from me, ‘why I need a God; if at all if there is any G O D (English word)?
Then I realized that what I need is a guru and happily found him in Mukti Nath. Then He become everything in my life—even as a God, though I prefer Him to remain a guru to me all the time. Because all the concepts of God, something or someone beyond us never appeal to me. Of course I strongly believe in a supernatural energy that sustains this universe. We can call it COSMIC ENERGY. But as human being as a Person, we cannot relate with that Cosmic Energy as mere Shakti outside us or within us, but can relate only as a Person. Then the concept of Personal God could have developed.
But when I found my guru, I am happy to relate to Him not as a God either beyond me or within me, but living along with me. Not leading me from behind or showing the way going in front or standing in one place like a sign post, showing the way for me to walk, but coming along with me in every form according to my need: as a Mother, Father, brother, friend, companion and even as a servant.
So though I won’t use the exact words of Fr. Griffith, still I am happy with my guru who helped me to experience while living in this mortal body not worrying much about the life beyond. As I often insists, for me mukti is not going to some heaven after the death, but experiencing it while living in this very body on this earth. As I was meditating on this line, I wrote this song expressing my thought in a limited way, paving for so many questions that needs to be addressed in a separate article.
After this when I further meditated on this I wrote the following words:
If there is any God; let Him be like my guru
If I need any God; let Him decide that too
At present my guru is enough for me
As He walks along with me in my journey.
1514 தருவது நல்லது
வேண்டியே வந்தேன்
விரும்பியே கேட்டேன்
வேறொன்றை நானும்
வேண்டாத வாறு
வேண்டிய தேவைகள்
ஏராளம் உண்டு
வேண்டிடத் தேவையும்
எனக்குமே உண்டு
ஒவோன்றாய் நானும்
எடுத்ததுமே சொல்ல
விடிந்தாலும் சிறுபங்கு
அதில் முடியாது
தேகத்தின் தேவைகள்
என்னவோ கொஞ்சம்தான்
நானாகத் தேடி
நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம்
அனால் மனத்தேவை
என்று வரும்போது
எண்ணிக்கை போதாது
என்பதும் உண்மைதான்
உடல்தேவை போல
மனத்தேவை இல்லை
அதனை நிறைவேற்ற
வேறாரும் இல்லை
எனக்கும் புரியாது
அதற்கான காரணம்
உனக்கு புரியுதா
மனம்கூறும் காரணம்
அதனை எனக்கு
நீசொல்ல வேண்டாம்
ஏனெனில் எனக்கு
அது விளங்காது
ஆயினும் என்மனம்
என்னிடம் இருப்பதால்
அத்தனை எளிதாக
தப்பிக்க இயலாது
அதற்காக அனைத்தையும்
நிறைவேற்ற முடியாது
ஆகவே அதனோடு
போராட்டம் தொடருது
இருதலைக் கொள்ளி
எறும்பாக தவிக்க
எனக்கு விடுதலை
உனைவிடால் கிடையாது
ஏதேனும் செய்து
அதைமேற் கொண்டு
நான்நாடும் விடுதலை
நீதர வேண்டும்
நெஞ்சம் முழுதும்
நீயே நிறைந்து
தஞ்சம் எனக்கு
நீமட்டும் தந்தால்
வேறெதும் வேண்டிடத்
தேவையே இன்றி
வேண்டிடும் தேவை
இனி இருக்காது
இதைத்தான் வேண்டி
இப்போது வந்தேன்
வேறேது ஒன்றும்
விரும்பி கேட்கேன்
தருவது நல்லது
தயவாய் உதவிடு
மறுத்தால் நானினி
வேறெங்கு போவது
திருப்பூந்துருத்தி, 20-8-23, இரவு,11.15 pm.
After closing all the reading and other activities, I sat quietly not knowing what to do or think. Then I began to talk to the Lord that I need one thing for Him to do for me. Other than that at present I don’t need any other things. Meet all the needs of my heart/mind as I struggle a lot with it unable to fulfil its need. As I continue to talk with Him, then I wrote this song as my prayer.
1515 யாவரும் கேளிர்
எங்கு சென்றாலும்
இதுஎன தில்லை
என்கிற எண்ணமே
என்னிலே ஓங்குது
இடம் ஆனாலும்
உற வானாலும்
எனதில்லை என்ற
எண்ணமே வருகுது
எதையோத் தேடி
அலைகிறேன் நாளும்
என்ன அதுவென்று
சொல்லவும் தெரியாமல்
கும்பலில் தொலைந்த
குழந்தையைப் போல
தேம்புறேன் நான்
தனிமையில் நின்று
நான் தொலைந்தேனா
பிறர் தொலைத்தாரா
என்பது புரியாது
திகைத்த போது
சிலர்வந்து என்னை
தனதென்று சொன்னார்
அருகினில் சென்றபின்
எனதில்லை என்றார்
தொலைக்க வேண்டியே
யாரோ ஒருவர்
கும்பலில் விட்டு
சென்று விட்டாரா
கூட்ட நெரிசலில்
கையுமே நழுவ
நானே பிரிந்து
வந்து விட்டேனா
அதுவும் கூட
புரியவே இல்லை
அறியாக் குழந்தையாய்
இருப தினாலே
இனத்தோடு சேரும்
நால்வரும் வரையில்
என்வரை நானும்
தனித்தே இருப்பேன்
எனினம் எதுவென
எனக்கும் தெரியாது
எவ்விதம் அறிவது
என்பதும் புரியாது
தேடவும் இயலாமல்
பிறர்நாடி வாராமல்
என்னையும் தொலைத்தேன்
என்னிட மிருந்து
என்னை நானே
தொலைத்த பின்னாலே
எல்லா உயிரும்
என்னினம் அறிந்தேன்
எங்கு எப்படி
எவருடன் வாழினும்
எல்லா இடமும்
எனதென உணர்ந்தேன்
21-8-23, திருப்பூந்துருத்தி, 5.30, மாலை,
…We did not belong anywhere. That was part of our misery, whether we liked it or not, we were uprooted like the rest of the world, and wherever we went we could not escape ourselves.—Bede Griffiths, The Golden String, Thannirpalli, Saccidananda Ashram, (1976),
When I read this first I wrote, True and wrote this song echoing the same sentiment. But I was not happy what I wrote. So when I went for my evening walk, as I continue to meditate on this subject, I realized that I live as per my principle: One day at time. So wherever I go, though initially I struggle a bit, easily integrate to the environment and with people easily without much hesitation. So I never felt that I never belong anywhere. Of course, several times the sense came that I am not happy with the life on this earth. At the same time I accept it as a gift in my life and try my best to enjoy it each movement of life. Then the last two stanzas came as inspiration and when I returned back to my room, I wrote them with much satisfaction echoing the lines of ancient Tamil Sangam poem: Puranaanuru (192) Yadum Vure; yaavarum kelir (Every city is your city. Everyone is your kin.).
I heard that even this line was engraved in front of United Nations building.
1516 நீயே ஆகணும்
பிடி தளராமல்
கரம்பற்றி நடந்ததாய்
நடை மாறாமல்
உடன்நீ வந்தாய்
அனுதின வாழ்வில்
என்னுடன் உள்ளாய்
இதுமட்டும் போதும்
வேறென்ன வேண்டும்
குருவாக வந்தாய்
தேடியே என்னை
அதன்மூலம் காட்டினாய்
இறைவனை உன்னில்
இறைவன் என்று
ஒருவன் இருந்தால்
உன்போல் அவனும்
இருந்தால் போதும்
இறைவனும் எனக்கு
தேவை என்றால்
அதைகூட நீயே
முடிவு செய்யணும்
சேயின் தேவை
தெரியும் தாய்க்கு
செய்வாள் நன்மை
மட்டும் அதற்கு
தாயின் சேயாய்
உன்னிலே இருந்து
குருவின் சீடனாய்
உன்னடி பணிந்து
பக்தியின் மேன்மையால்
உன்னையே புகழ்ந்து
அனுதினம் வாழணும்
உன்னிலே கலந்து
எனது தனித்துவம்
உன்னிலே மறைய
உனது மகத்துவம்
என்னிலே நிறைய
இனி நானல்ல
என்னில் நீயே
வாழ்வதை உணர்ந்து
செய்யணும் தொண்டு
உடல் தருமாறும்
முதுமை வந்தது
சொல் தடுமாற
பேச்சும் குழைந்தது
ஆனால் மனம்மட்டும்
உன்னில் வளர
ஏனோ மீண்டும்
குழந்தாய் மாறுது
இந்த எளிமை
என்றும் தொடர
உந்தன் அருளும்
அனுதினம் வேண்டும்
திருப்புந்துருத்தி, 25-8-23, காலை, 9.15.
1517 யாரின் பாரம்
படைப்பிலே மனிதன்
பரனோடு இருந்தும்
பாவம் நுழைய
பரமனைப் பிரிந்தான்
அதன்பின் துரும்பும்
பாரமாய் மாற
தூக்கமும் தொலைந்து
துரும்பென இளைத்தான்
அருமை துணையும்
அருகினில் இருந்தும்
அந்த அன்பும்
வெறுமையையாய் மாற
அவனது நிலைகண்டு
பரமனும் இரங்கி
தனது படைப்பென்ற
எண்ணமும் கொண்டு
மீண்டும் வந்தான்
மனிதனை மீட்டக்
மாண்டும் காட்டினான்
மரத்தின் மீது
அதன்பின் அவனும்
அன்பொடு அழைத்து
நம்பாரம் அவன்மீது
வைக்கவும் சொன்னான்
ஆனால் அனைத்தும்
தனதென்று எண்ணம்
கொண்டு வாழ்வதால்
மனிதனும் மீண்டும்
‘என்பாவம் என்பாரம்
உனக்கென்ன வென்று’
இறைவனைப் பார்த்து
கேள்வியும் கேட்டு
இன்னும் சுமக்கிறான்
தன்பாவ பாரம்
இறைவனும் விழிக்கிறான்
என்செய்ய வென்று
படைத்தவன் மீது
குறையும் சொல்வதா
பாரம் சுமக்கும்
மனிதனை இகழ்வதா
இதற்கு விடையோ
என்னிடம் இல்லை
அவரவர் சுமக்கட்டும்
தனபாரம் தன்னை
திருப்புந்துருத்தி, 15-8-23, மதியம் 1.15.
My friend Kannan from Erode sent one response to my previous song that I posted about the burden of peacock to him. Recently he started to try his hand in writing poems and he is really good in conveying the message through the medium of poem. Till recent past, friends and others, most of the time sent the message in poetic form. Even those who sought some help from another person sent it by writing poems. But I suggested him to try to keep two or four words in each line and try to connect both beginning and end of the words in each line known as ‘edugai’ and ‘monai’ in Tamil. But he said that he cannot do it and only a person who has some experience in writing poem can do. Then I sent one small example taking from his own poem from the first line. Then as inspiration continued I quickly wrote this song, borrowing his own theme. So the theme of this song belongs to Kannan and only words belongs to me. In the past there lived two poets known as ‘Iratti pulavar’. One is blind and another is lam. So lam will sit on the shoulder of the blind and will guide him. One will write first two lines of a song and next will complete by writing the last two stanzas. There are so many poems written by them.
படைப்பில் பரமனோடுவாழ்ந்தவனிடம்
பாவமும் நுழைந்திட
பரமனும் விலகிட
துரும்பும் பாரமாய் மாற
தூக்கமும் துக்கமாய்
மாற
புத்தியும் பிறல
பக்தியும் அறியாமல் பாடும்பட பரபனிடமே செல்ல வழியும் அறியாமல்
வாழ்ந்த நிலை கண்ட
பரமனும் மனமும் நொந்து
வந்தான் பாமரனிடமாய்
பாரத்தையும் பாவத்தையும் தூக்கி சுமந்தான் சிலுவையில்.
விடுதலை கிட்டிய பின்னும்
விடமாட்டேன்
என் பாரத்தை என்றும் என்னிடமே தா என்று பரமனிடமிருந்து மீண்டும்
பறித்துக் கொண்ட நிலை கண்டு
பதறினான்,குமறினான் பரமனும்
வழி கண்டும் விழி பிதுங்கும் பாமரனுக்கு
எவ்வழி காட்டுவேன் என்ற
பாரம்
பரமனையே பாரப்படுத்த வைத்த அறியாமை கண்டு
நானும் சிந்தி தேன்
யார் பாரம் பெரிதென்று.
வாழ்வதற்கு வழி காட்ட
வந்த பரமனுக்கே
வழி தெரியாமல் மிரள வைத்தான் பாமரனும்.
என்ன சொல்ல.
(வான் கோழி போல ஒரு முயற்சி)
Kannan from Erode.
1518 தனித்த உறவு
பிறப்பும் இறப்பும்
இயற்கை நியதி
பிறந்தவர் இறப்பது
நிச்சயம் உறுதி
ஆனால் உறவு
அதுபோல் இல்லை
உடலுடன் உறவு
மறைவது இல்லை
தாய்போல் தனித்த
உறவுவென ஒன்று
இதுவரை உலகில்
அமைந்தது இல்லை
அதுபோல் சேய்க்கு
வேறெந்த உறவும்
அத்தனை நெருக்கமாய்
இருப்பதும் இல்லை
உடல், உயிர், ஆன்மா
அனைத்தும் அவளன்றி
ஒருவரும் பங்கிட்டுக்
கொடுப்பதும் இல்லை
மிஞ்சிய கொஞ்சம்
ஏதும் இருந்தால்
அதையும் அளிக்க
மறுப்பதும் இல்லை
உயிரினம் அனைத்திலும்
தாயினும் மேலாய்
உறவென்று எவரும்
கண்டதும் இல்லை
ஆகவே உயிரினம்
இன்னும் இருப்பது
அவளது கொடையின்றி
வேறேதும் இல்லை
அவளிடம் பிறந்து
அவளால் தொடரும்
உறவுக்கு முடிவு
வருவதே இல்லை
போகும் உடலும்
போனால் போகட்டும்
வாழும் உறவு
அவளில் தொடரும்
அந்த உறவை
நெஞ்சில் சுமந்து
வாழும் வாழ்வே
உயர்வின் எல்லை
திருப்புந்துருத்தி, 17-8-23, மதியம் 1.15.
1518 Unique Relationship
Birth and death
Is part of nature
All who born
Will surely die
But relationship
Is not like this
Along with the body
Relationship never disappears
There is no other Relationship
Like that of a mother
Available for us
On this earth
No other relationship
Remains that much close
Like that of a mother
To a child
No one shares the
Body, soul and spirit
Like that of a
Mother in life
If there is anything
Still left with her
She won’t hesitate
To share that also
None has seen
In the entire creation
More noble one
Like that of a mother
Still the existence
Of living beings is
Nothing but her
Generous gift
No end will come
To the relationship
That begins from her
And still continue in her
Let the perishable
Body go
But the living relationship
Will continue in her
Carrying that relationship
In one’s heart and
Continue to living is
The glory for this life.
Thirupoonthuruthi. 17-8-23, மதியம் 1.15.
In the morning, suddenly my mother’s face began to appear in my mind often. Of course I remember at least one time in a day. But I don’t know the reason for this sudden appearance of my mother in my mind. After lunch, when I try to lay down to take a rest. Then I began to recall our life together in our ashram this time last year. Then, unable to control my tears, I try to console myself by saying that death is inevitable but the relationship, particularly that of a mother, never dies. As inspiration came I wrote this song and lay down unable to sleep further only thinking about her.
1518 अनोखा रिश्ता
जन्म और मृत्यु
प्रकृति का हिस्सा है
वे सभी जिन्होंने जन्म लिया
अवश्य मरेंगे
लेकिन रिश्ता
ऐसा नहीं है
शरीर के साथ-साथ
रिश्ता कभी ख़त्म नहीं होता
कोई दूसरा रिश्ता नहीं है
एक माँ की तरह
हमारे लिए उपलब्ध है
इस धरती पर
कोई और रिश्ता नहीं
उतना ही करीब रहता है
एक माँ की तरह
एक बच्चे को
कोई भी साझा नहीं करता
शरीर, आत्मा और आत्मा
एक की माँ तरह
जीवन में
अगर कुछ बचा है
फिर भी उसका त्यागने का
एक माँ कभी भी
संकोच नहीं करेगी
किसी ने नहीं देखा
सम्पूर्ण सृष्टि में
अधिक महान
एक माँ की तरह
अभी भी अस्तित्व है
जीवित प्राणियों का है
माके अलावा कुछ नहीं
उदार उपहार
कोई अंत नहीं आएगा
रिश्ते को
वह उससे शुरू होता है
और अभी भी उसमें जारी है
नाशवान शरीर को
नाश होने दोहोने दो
लेकिन जीवित रिश्ता
उसमें जारी रहेगा
उस रिश्ते को निभाना
किसी के दिल में और
जीना जारी रखें
इस जीवन की महिमा.
तिरुपून्थुरुथी. 17-8-23, अध्याय 1.15.
सुबह अचानक मेरे मन में बार-बार माँ का चेहरा उभरने लगा। निःसंदेह मुझे दिन में कम से कम एक बार तो याद आता है। लेकिन मुझे नहीं पता कि मेरे मन में अचानक मेरी माँ का ऐसा आगमन क्यों हुआ। दोपहर के भोजन के बाद जब मैं आराम करने के लिए लेटा, मुझे पिछले साल इसी समय हमारे आश्रम में एक साथ बिताया गया जीवन याद आने लगा। फिर, अपने आंसुओं को नियंत्रित करने में असमर्थ, मैं यह कहकर खुद को सांत्वना देने की कोशिश करता हूं कि मृत्यु अवश्यंभावी है लेकिन रिश्ता, खासकर एक मां का रिश्ता कभी नहीं मरता। जैसे ही प्रेरणा मिली, मैंने यह गीत लिखा और केवल उसके बारे में सोचते हुए आगे सो नहीं सका।
My mother and Ganpati Festival
And this morning (18-9-2023) when I went for my walk, I heard some songs on Ganpati from the local temple. Then I remembered that today might be the Ganpati Festival. As I live in my own world with books and writing I forget the outside world. Then I remembered all the arrangements that I made for my mother to celebrate her most favourite festival: Ganesh Chaturti. Last year I too was not well and recovering post-operation of pacemaker. So my mother didn’t pressure me to do anything. But knowing her heart, without informing her I arranged a wonderful decoration in her personal shrine where she keeps her favourite images of Ganpathi and Nataraja. Then I also prepared the traditional prasad for Ganpati: Appam, Aval. And when she came to take a bath and saw the arrangements was not surprised but said, ‘I am not sure whether I will be celebrating it next year.’ With the help of her caretaker she celebrated her last Ganpathi festival.
So I thought about how I can remember her on her favourite festival. Then I decided to do what I would have done if she was still living and living with me. Of course I didn’t arrange any special pooja for Ganpathi, but prepared the same traditional prasad. There is a man Siva Kumar admitted in the Siddha hospital in the same ashram compound. He met with an accident and remained bedridden for the past more than six months. His aged father, who is now 74, is staying with him to take care of him. His father (Balasbramanyam) almost broke down and was worn out. Often I go and sit and talk with them. I also prepare some of Siva Kumar’s favourite food (Sambar rice) and give it once in a week. This morning I have decided to give those traditional items that I prepared to Siva Kumar. But I also made popcorn thinking that Ganpathi baba also would like it.And calling his father I gave them thanking him for taking care of his son even at this age. It is one thing for children taking care of bedridden parents. But here one old father is taking care of his bedridden son for more than six months.
I suggested that he get discharged and go to his second’s home in Chennai. As they are financially struggling, he is without any pension and the only proper earning member in the family Siva Kumar now bedridden then I promised to take them with me to Chennai during the first week of October.
I also made my mother’s favourite tiffen: Rava Dosa. But I made it in my own way making it more crispy. I have my own recipe for that. Instead of using instant Rava dosa mix, I use wheat flour and mix the previous night and soak in water for one hour. Then I will keep it in the fridge all night and in the morning take out to prepare. Try this way and I assure you that you will make the best one as I make.
So in this way I remembered my mother this day and celebrated every Mother in her.
Thirupoonthuruti, 18-9-2023
मेरी मां और गणपति महोत्सव
और आज सुबह (18-9-2023) जब मैं टहलने निकला तो मैंने स्थानीय मंदिर से गणपति पर कुछ गाने सुने। तभी मुझे याद आया कि आज शायद गणपति महोत्सव है. चूँकि मैं किताबों और लेखन के साथ अपनी ही दुनिया में रहता हूँ इसलिए मैं बाहरी दुनिया को भूल जाता हूँ। तब मुझे वे सारी व्यवस्थाएँ याद आईं जो मैंने अपनी माँ के लिए उनके सबसे पसंदीदा त्योहार: गणेश चतुर्थी को मनाने के लिए की थीं। पिछले साल मैं भी ठीक नहीं था और पेसमेकर के ऑपरेशन के बाद ठीक हो रहा था। इसलिए मेरी मां ने मुझ पर कुछ भी करने के लिए दबाव नहीं डाला। लेकिन उसके दिल को जानते हुए, उसे बताए बिना मैंने उसके निजी मंदिर में एक अद्भुत सजावट की व्यवस्था की, जहां वह गणपति और नटराज की अपनी पसंदीदा मूर्तियो को रखती है। फिर मैंने गणपति के लिए पारंपरिक प्रसाद: अप्पम, अवल भी तैयार किया। और जब वह स्नान करने आई और व्यवस्था देखी तो आश्चर्यचकित नहीं हुई, लेकिन कहा, ‘मुझे यकीन नहीं है कि मैं इसे अगले साल मनाऊंगी या नहीं।’ अपने कार्यवाहक की मदद से उसने अपना आखिरी गणपति उत्सव मनाया।
इसलिए मैंने सोचा कि मैं उसे उसके पसंदीदा त्योहार पर कैसे याद कर सकता हूं। फिर मैंने वही करने का फैसला किया जो मैं करता अगर वह अभी भी जीवित होती और मेरे साथ रहती। बेशक मैंने गणपति के लिए किसी विशेष पूजा की व्यवस्था नहीं की, लेकिन वही पारंपरिक प्रसाद तैयार किया। इसी आश्रम परिसर में सिद्ध अस्पताल में एक व्यक्ति शिव कुमार भर्ती है। वह एक दुर्घटना का शिकार हो गए और पिछले छह महीने से अधिक समय तक बिस्तर पर रहे। उनके वृद्ध पिता, जो अब 74 वर्ष के हैं, उनकी देखभाल के लिए उनके साथ रह रहे हैं। उनके पिता (बालासब्रमण्यम) लगभग टूट चुके थे और थक चुके थे। मैं अक्सर उनके पास जाकर बैठता हूं और बातें करता हूं।’ मैं शिव कुमार का कुछ पसंदीदा भोजन (सांबर चावल) भी बनाता हूं और सप्ताह में एक बार देता हूं। आज सुबह मैंने उन पारंपरिक वस्तुओं को देने का फैसला किया है जो मैंने शिव कुमार को तैयार की थीं। लेकिन मैंने यह सोचकर पॉपकॉर्न भी बनाया कि गणपति बाबा को भी यह पसंद आएगा। और उनके पिता को बुलाकर मैंने उन्हें इस उम्र में भी अपने बेटे की देखभाल करने के लिए धन्यवाद देते हुए दिया। बच्चों के लिए बिस्तर पर पड़े माता-पिता की देखभाल करना एक बात है। लेकिन यहां एक बूढ़ा पिता छह महीने से ज्यादा समय से बिस्तर पर पड़े अपने बेटे की देखभाल कर रहा है.
मैंने सुझाव दिया कि वह छुट्टी ले लें और चेन्नई में अपने घर चले जाएं। चूँकि वे आर्थिक रूप से संघर्ष कर रहे हैं, उनके पास कोई पेंशन नहीं है और परिवार में एकमात्र कमाने वाले सदस्य शिव कुमार अब बिस्तर पर हैं, तब मैंने उन्हें अक्टूबर के पहले सप्ताह के दौरान अपने साथ चेन्नई ले जाने का वादा किया।
मैंने अपनी माँ का पसंदीदा टिफ़न भी बनाया: रवा डोसा। लेकिन मैंने इसे अपने तरीके से बनाया और इसे और भी क्रिस्पी बनाया. उसके लिए मेरे पास अपना नुस्खा है। तत्काल रवा डोसा मिश्रण का उपयोग करने के बजाय, मैं गेहूं के आटे का उपयोग करता हूं और पिछली रात मिश्रण करता हूं और एक घंटे के लिए पानी में भिगो देता हूं। फिर इसे पूरी रात फ्रिज में रखूंगा और सुबह तैयार करने के लिए निकालूंगा. इस तरह से प्रयास करें और मैं आपको विश्वास दिलाता हूं कि आप सबसे अच्छा बनाएंगे जैसा मैं बनाता हूं।
तो इस तरह मैंने इस दिन अपनी मां को याद किया और उनके अंदर की हर मां को सेलिब्रेट किया।
My mother and Ganpati Festival
And this morning (18-9-2023) when I went for my walk, I heard some songs on Ganpati from the local temple. Then I remembered that today might be the Ganpati Festival. As I live in my own world with books and writing I forget the outside world. Then I remembered all the arrangements that I made for my mother to celebrate her most favourite festival: Ganesh Chaturti. Last year I too was not well and recovering post-operation of pacemaker. So my mother didn’t pressure me to do anything. But knowing her heart, without informing her I arranged a wonderful decoration in her personal shrine where she keeps her favourite images of Ganpathi and Nataraja. Then I also prepared the traditional prasad for Ganpati: Appam, Aval. And when she came to take a bath and saw the arrangements was not surprised but said, ‘I am not sure whether I will be celebrating it next year.’ With the help of her caretaker she celebrated her last Ganpathi festival.
So I thought about how I can remember her on her favourite festival. Then I decided to do what I would have done if she was still living and living with me. Of course I didn’t arrange any special pooja for Ganpathi, but prepared the same traditional prasad. There is a man Siva Kumar admitted in the Siddha hospital in the same ashram compound. He met with an accident and remained bedridden for the past more than six months. His aged father, who is now 74, is staying with him to take care of him. His father (Balasbramanyam) almost broke down and was worn out. Often I go and sit and talk with them. I also prepare some of Siva Kumar’s favourite food (Sambar rice) and give it once in a week. This morning I have decided to give those traditional items that I prepared to Siva Kumar. But I also made popcorn thinking that Ganpathi baba also would like it.And calling his father I gave them thanking him for taking care of his son even at this age. It is one thing for children taking care of bedridden parents. But here one old father is taking care of his bedridden son for more than six months.
I suggested that he get discharged and go to his second’s home in Chennai. As they are financially struggling, he is without any pension and the only proper earning member in the family Siva Kumar now bedridden then I promised to take them with me to Chennai during the first week of October.
I also made my mother’s favourite tiffen: Rava Dosa. But I made it in my own way making it more crispy. I have my own recipe for that. Instead of using instant Rava dosa mix, I use wheat flour and mix the previous night and soak in water for one hour. Then I will keep it in the fridge all night and in the morning take out to
So in this way I remembered my mother this day and celebrated every Mother in her.
Thirupoonthuruti, 18-9-2023
1519 எது சரி
தெரியாது அறியாது
புரியாது இருந்தாலும்
தெரிந்திட புரிந்திட
உலகத்தில் வந்தாய்
வந்தபின் உனது
தன்மையை உணராது
மாந்தரும் பலவித
வழிகளை வகுத்தார்
அந்தந்த வழிகளில்
சென்ற பலரும்
சிலபேர் மட்டும்
சிந்தனை செய்தார்
சென்ற வழியில்
கொண்ட அனுபவம்
சிலவற்றை மட்டும்
சொல்லித் தந்தார்
அந்தந்த வழிகளில்
அதன்பின் வந்தவர்
அவரது சிந்தையை
தமதாக்கிக் கொண்டார்
எவரின் அனுபவம்
சரிஎன்ற வாதம்
புதிதாக ஆங்கே
கேள்வியாய் மாற
அதற்கு விடையாக
அவரும் பலவித
நூல்களை வடித்து
நம்மிடம் தந்தார்
இவற்றில் உண்டான
பலவித கோட்பாடு
இன்றும் நமது
சிந்தையை ஆள
எவ்விதம் உன்னை
தெரிவது அறிவது
புரிவது என்று
குழம்பியே போனார்
இவற்றின் ஊடாக
மட்டுமே உன்னை
உணர இயலாது
என்பதை உணர்ந்தவர்
தெரிவது அறிவது
புரிவது உணர்வது
என்ற அனுபவ
நிலைகளைத் தாண்டி
தெளிவாக உள்ளே
தெரிகின்ற உன்னை
புரிந்து அறிந்து
உணர்ந்து வாழ்ந்தார்
அவரில் ஒருவனாய்
என்னையும் மாற்றிட
ஐயனே அண்டினேன்
திருவடி இன்று
அடிமையை ஏற்று
அருளிய உனது
அருளை உணர்ந்து
வாழ்கின்றேன் நன்று
குருகுலம், 11-10-2023, மாலை 7.00
As I returned back to the ashram after three months (I left on June 24th and returned back today), evening I sat quietly immersing myself in the calm atmosphere around me, which I missed much all these months. All the readings that I have done, talks I have and writings that I have done, never changed me much. The only way to experience God is to go beyond all human endeavours and to have Her darshan within our atman—transcending everything. This firm conviction never changes irrespective of various views about God.
1520
ஒருவரும் ஒன்றும்
செய்திட முடியாது
உன்னாலும் கூட
மாற்ற இயலாது
ஒவ்வொரு நொடியும்
மாறிடும் மனதுடன்
என்னாலே போராட
இனியும் முடியாது
எத்தனை முறையோ
இதனையும் சொன்னேன்
எழுத்திலும் பாட்டிலும்
கூறியும் வைத்தேன்
முடிந்த நீயும்
உதவிட மறுக்க
எப்படி நானும்
போராட்டம் தவிர்க்க
ஒருவேளை உனக்கிது
விளையாட்டு ஆகலாம்
பொழுது போகாமல்
வேடிக்கை காட்டலாம்
உன்னுடன் சேர்ந்து
பார்ப்பவர் நகைக்க
நடிக்கின்ற நான்மட்டும்
ஏமாந்து போகலாம்
கூலி கிடைத்தால்
நடித்து காட்டலாம்
நானே செலவிட்டு
எப்படி நடிக்கலாம்
இருந்த முதலும்
காலியாய்ப் போக
இனிமேல் பிழைப்புக்கு
நானென்ன செய்ய
ஏதேனும் வழியை
நீதான் காட்டனும்
இதற்கு மேலாக
நானேன் சொல்லணும்
மாறிடும் மனதிலே
மாறாத நீதான்
நீங்காது என்றும்
குடிகொள்ள வேண்டும்
குருகுலம்
1521
மறைகள் வந்திட
மதங்கள் வந்தன
அவைதந்த பிரிவினை
எத்தனை எத்தனை
பிரிவினை இன்றி
இயல்பாக எம்மோடு
இரண்டறக் கலந்து
இருக்கின்ற உன்னை
பிரிவினை மூலமே
உன்னையும் தேட
பிரிந்தே வாழ்கிறார்
என்றும் உன்னை
என்றுதான் இதற்கு
முடிவு வந்திடும்
என்றே என்மனம்
உள்ளாக ஏங்கிட
அதன்பின் உணர்ந்தேன்
அந்த ஏக்கமும்
ஐயனே உண்மையில்
உனதென நானும்
பலவழி நாடி
சிலவழி ஒடி
உன்னை அறிந்திட
ஒருவழி இல்லை
எதற்காக ஓட
எப்படி நாட
என்கிற உண்மை
புரியாத வரையில்
உன்னைப் பிரிந்து
நானும் வாட
என்னைப் பிரிந்து
நீயும் ஏங்க
இருவரும் தேடினோம்
ஒருவரை ஒருவர்
இறுதியில் கண்டோம்
ஒருவரில் ஒருவர்
இதனை அறிய
மதங்கள் எதற்கு
எடுத்துச் சொல்ல
மறையும் எதற்கு
பிரிக்கும் செயலை
நானும் தவிர்த்தால்
பிரிவினைக் கினிமேல்
இடமும் எதற்கு
குருகுலம், 11-10-23
1522 நடப்பது நடக்கட்டும்
நல்லதோ தீயதோ
எது நடந்தாலும்
நான்செய்ய இதிலே
ஒன்றுமே இல்லை
நல்லது நடந்தால்
நன்மை என்றும்
அல்லது வந்தால்
தீமை என்றும்
என்னுள்ளே இருக்கும்
எண்ணமாய் இருக்க
இதனை மாற்ற
வழியும் இல்லை
நல்லது தீயது
என்று எதுவும்
தனித் தனியாக
நடப்பதும் இல்லை
நடத்திடும் நீயும்
இதிலே எந்த
பேதமும் பார்த்து
நடத்துவ தில்லை
எதனை எப்படி
எடுப்பது என்று
முடிவு என்னிடம்
இருக்கின்ற வரையில்
அதற்கு மேலே
அதனை மாற்றும்
எண்ணமும் உன்னிடம்
இனியும் இல்லை
இந்த நிலைக்கு
என்னையும் வைத்து
ஏனிந்த வேடிக்கை
நீயும் காட்டுறாய்
என்குணம் அறிந்தும்
அதனை மாற்ற
ஏன்நீ இன்னும்
தாமதம் செய்கிறாய்
இதுவும் ஒருவிதம்
நல்லது என்று
நானும் அதனை
எடுத்துக் கொள்வதா
அல்லது மீண்டும்
வழக்கம் போல
இதிலும் தீயதை
மட்டுமே காண்பதா
எது நடந்தாலும்
நடப்பது நடக்கட்டும்
இனிமேல் சொல்ல
ஒன்றுமே இல்லை
எது நடந்தாலும்
நல்லதே என்ற
எண்ணம் சிறந்தது
மாற்றமே இல்லை
அந்த எண்ணம்
தந்தால் போதும்
அந்த நல்லதை
நீயுமே செய்யணும்
Ranchi, 27-10.23, 5.10 am.
The line that divides between fatalism and will of God is very subtle one. Though every religious traditions used various terms and way to explain it, still a bhakta while facing certain events in her life has to resign to the Will of God more than accepting fatalism. And bhakti will bestow that blessing seeking that kind of attitude alone from God.
1523 நடப்பது நல்லதே
நல்லதோ தீயதோ
எது நடந்தாலும்
நான்செய்ய இதிலே
ஒன்றும் இல்லை
நல்லது நடந்தால்
நன்மை என்பதும்
அல்லது வந்தால்
தீமை என்பதும்
என்னுள்ளே இருக்கும்
எண்ணமாய் இருக்க
இதனை மாற்ற
வழி எனக்கில்லை
நல்லது தீயது
என்று எதுவும்
தனித் தனியாக
நடப்பதும் இல்லை
நடத்திடும் நீயும்
இதிலே எந்த
பேதமும் பார்த்து
நடத்துவ தில்லை
எதனை எப்படி
எடுப்பது என்கிற
முடிவு என்னிடம்
இருக்கிற வரையில்
அதற்கு மேலே
அதனை மாற்றும்
எண்ணமும் உன்னிடம்
இனியும் இல்லை
இந்த நிலைக்கு
என்னையும் வைத்து
ஏனிந்த வேடிக்கை
நீயும் காடுறாய்
என்குணம் அறிந்தும்
அதனை மாற்ற
ஏன்னின்னும் நீயும்
இப்படி மறுக்கிறாய்
இதுவும் ஒருவிதம்
நல்லது என்று
நானும் அதனை
எடுத்துக் கொள்வதா
அல்லது மீண்டும்
வழக்கம் போல
இதிலும் தீயதை
மட்டுமே காண்பதா
எது நடந்தாலும்
நடப்பது நடக்கட்டும்
இனியு சொல்ல
ஒன்றும் இல்லை
எது நடந்தாலும்
நல்லதே என்ற
எண்ணமே சிறந்தது
மறுப்பதற் கில்லை
ராஞ்சி, 27-10-2023, 5.00 காலை.
1524 மவுன விளக்கம் [Posted in the New blog and Face Book]
என்னை உருவாக்கி
உனதெனச் சொல்லி
விலை தந்து அதனை
நீயே வாங்கி
ஒரு நொடி கூட
பயன்படுத்தாது
உடனே உடைத்ததின்
காரணம் சொல்லு
உருவாக்கும் உனக்கு
உரிமையும் உள்ளது
விலையொன்று தந்தது
ஏனனெச் சொல்லு
அதற்கும் மேலாக
இப்படி நொறுக்கி
உடைத்து போட்டதின்
காரணம் யாது
விடையேதும் வாராது
எனக்கும் தெரியும்
வீண்வாதம் செய்கிறேன்
அதுவும் புரியும்
ஆயினும் உன் மௌனம்
தருகின்ற விளக்கத்தை
அறிந்தது ஆன்மா
அது மட்டும் போதும்
ரீவா, 11-11-23, மதியம் 1.00
1524 Silent Explanation
Creating me and
Calling me as your own
Also buying it
By paying a price
What is the reason
For breaking it
Not even using it
For a single second
As You have the right
To create me
Why you paid
A cost for that [to buy]
Added more to that
What is the reason
For crushing it
Like this
I know for sure that
No answer would come
I also know that
I am unnecessarily arguing
But the explanation
That your SILENCE gives
My atman understood
That is enough for me now
Rewa, 11-11-2023, Afternoon 1.00.
I went to Varanasi on November 1st and was busy with local programs till 5th. But I became sick due to food poisoning. With vomit and diarrhea I was down for two more days. As I slightly improved, not wanting to miss the opportunity that we already planned, I went to Buddha Gaya [8th Nov.], Rajgiri and Nalanda, returned back dead tired with joint pains. On 8th night I couldn’t even sleep for two hours due to severe pain on the right leg just above the toe. I even thought of not getting down from the car, allowing only Subhashan [who came to visit Varanasi and other places] to see Nalanda and Rajgiri. Somehow as a student of history, not wanting to miss the opportunity, with Subhshan’s help I walked slowly with much pain and visited important historical places.
As the Chikungunya virus was spreading widely in Varanasi, severe people became sick. I also returned back to Rewa with much joint pains [three days sickness, three days continuous travel in this old age that too with Pacemaker….too much]. But I was lovingly taken care by Shashi’s family and managed to have good rest on 10th night, but pain continued
So this morning, ‘sick or no sick’ as I cannot spend a day without reading books, I took the book: Coleman Barks, The Essential Rumi, New York, HarperCollins, 2004 [1995]. Before reading I listened to one Gazal of Rumi in You tube and one line impressed me: He bought the clay pot that he created; broke it and went away’. Impressed by the thought I wrote this poem.
1524 मौन व्याख्या
मुझे बनाना और
मुझे अपना कह कर
इसे खरीद भी रहे हैं
कीमत चुका कर
कारण क्या है
इसे तोड़ने के लिए
इसका उपयोग भी नहीं कर रहे हैं
एक सेकंड के लिए
जैसा कि आपको अधिकार है
मुझे बनाने के लिए
आपने भुगतान क्यों किया?
उसके लिए एक लागत [खरीदने के लिए]
उसमें और भी जोड़ा गया
कारण क्या है
इसे कुचलने के लिए
इस कदर
मैं यह निश्चित रूप से जानता हूं
कोई जवाब नहीं आएगा
यह तो मैं भी जानता हूं
मैं बेवजह बहस कर रहा हूं
लेकिन स्पष्टीकरण
वह आपकी चुप्पी देती है
मेरी आत्मा समझ गयी
अब मेरे लिए इतना ही काफी है
रीवा, 11-11-2023, दोपहर 1.00 बजे।
मैं 1 नवंबर को वाराणसी गया था और 5 तारीख तक स्थानीय कार्यक्रमों में व्यस्त था. लेकिन फूड प्वाइजनिंग के कारण मैं बीमार हो गया. उल्टी और दस्त के कारण मैं अगले दो दिनों तक बीमार रहा। जैसे ही मैं थोड़ा बेहतर हुआ, उस अवसर को चूकना नहीं चाहता था जिसकी हमने पहले से योजना बनाई थी, मैं बुद्ध गया [8 नवंबर], राजगिरि और नालंदा गया, जोड़ों के दर्द से थका हुआ मृत अवस्था में वापस लौटा। 8वीं रात को दाहिने पैर में अंगूठे के ठीक ऊपर तेज दर्द के कारण मैं दो घंटे तक सो भी नहीं सका। मैंने यहां तक सोचा कि कार से नीचे न उतरकर केवल सुभाषन [जो वाराणसी और अन्य स्थानों की यात्रा पर आए थे] को नालंदा और राजगिरि देखने की अनुमति दे दी जाए। किसी तरह इतिहास के छात्र के रूप में, अवसर चूकना न चाहते हुए, सुभाषन की मदद से मैं बहुत दर्द के साथ धीरे-धीरे चला और महत्वपूर्ण ऐतिहासिक स्थानों का दौरा किया।
चूंकि चिकनगुनिया वायरस वाराणसी में व्यापक रूप से फैल रहा था, इसलिए गंभीर लोग बीमार हो गए। मैं भी जोड़ों के बहुत दर्द के साथ रीवा वापस लौटा [तीन दिन की बीमारी, इस बुढ़ापे में तीन दिन की लगातार यात्रा, वह भी पेसमेकर के साथ…बहुत ज्यादा]। लेकिन शशि के परिवार ने प्यार से मेरी देखभाल की और 10वीं रात को मुझे अच्छा आराम मिला, लेकिन दर्द जारी रहा
तो आज सुबह, ‘बीमार हो या न हो’ क्योंकि मैं किताबें पढ़े बिना एक दिन भी नहीं बिता सकता, मैंने किताब ली: द एसेंशियल रूमी, कोलमैन बार्क्स द्वारा, न्यूयॉर्क, हार्पर कॉलिन्स, 2004 [1995]। पढ़ने से पहले मैंने यू-ट्यूब पर रूमी की एक ग़ज़ल सुनी और एक पंक्ति ने मुझे प्रभावित किया: उसने मिट्टी का बर्तन खरीदा जो उसने बनाया था; इसे तोड़ कर चले गए’. इसी विचार से प्रभावित होकर मैंने यह कविता लिखी।
1525 குரல் கொடு
எங்கிருந்தாலும்
ஒருகுரல் கொடுப்பாய்
இலாது போனால்
அதையேனும் சொல்வாய்
எவ்வித தொடர்பும்
இல்லாது போனால்
என்நிலை என்னாகும்
அதையேனும் காண்பாய்
ஈன்று தந்தபின்
கடன் முடியாது
என்பதை எண்ணி
என்னையும் வளர்த்தாய்
இறுதி வரையிலும்
மனதிலே சுமந்து
எனக்கென நீயும்
என்னுடன் வாழ்ந்தாய்
உயிருடன் உடலும்
போன பின்னாலும்
தொடரும் உறவை
நீயேன் மறந்தாய்
மறைந்தவர் தெய்வமாய்
மாறிடுவார் என்று
முன்னோர் பலரும்
சொன்னது பொய்யா
அவருடன் நீயும்
இணைந்த பின்னாலே
என்னை மறந்தாய்
என்பதே மெய்யா
தெய்வமாய் மட்டும்
மாறி விடாதே
அவன்போல் தொலைவில்
இருந்து விடாதே
எவ்வித மேனும்
தொடர்புநீ கொள்ளு
இருக்கிறேன் என்ற
சேதியை சொல்லு
அல்லது தெய்வமாய்
மாறி இருந்தால்
அவனுடன் சேர்ந்து
ஒளிந்து கொள்ளு
நேரிலே தெய்வத்தை
பார்த்தது இல்லை
பார்த்திடத் தேவை
எனக்கும் இல்லை
ஆனால் அவன்போல்
நீயேன் ஒளிந்தாய்
அதைத்தான் ஏற்க
முடியவே இல்லை
ஆகவே மீண்டும்
ஒருகுரல் கொடுப்பாய்
அருமை மகனே
என்று அழைப்பாய்
Gurukulam, 20-11-23, 11.00 pm.
Leave a Reply