BT Song 1556
When I was reading the following lines from Rumi, I immediately stopped reading and wrote this song.
From Rumi:
“But there’s no one
in there but you. Everyone else has left.
Who makes you sit still so long?”
“The one who keeps me in here is the one
who keeps you out there.
The same who will not let you in will not let me out.”
The ocean will not allow its fish out of itself.
Nor does it let land animals in
where the subtle and delicate fish move.
The land creatures lumber along on the ground.
No cleverness can change this. There’s only one
opener for the lock of these matters.
Forget your figuring. Forget yourself. Listen to your Friend.
When you become totally obedient to that one,
you’ll be free.—The Servant who Loved his Prayers, Coleman Barks, The Essential Rumi, New York, HarperCollins, 2004 [1995], p. 90
BT Song 1556 A Call
Simple English
When the servant,
Who went to pray,
Came back late,
The Master called and asked:
“When everyone had left,
What were you doing there?
Why didn’t you come back
Right after the prayer?”
“The One who called me
Kept me with Him,
Not allowing me
To come back to you.”
When the servant
Gave this reply,
The Master, upset,
Asked again:
“The One who didn’t let you
Come inside
Also didn’t
Send me back.
The One who gave
Water for fish to live
And land for other
Animals to live
But the One who
Made this law of nature
Won’t give
A reason for this.
So if you too,
Deny yourself
And listen to His call,
When you begin
To obey Him,
You too will get
The same freedom.”
When the servant
Gave this reply,
The Master also
Understood his situation.
But when the call
For prayer was given again,
We don’t know for sure
What he did.
When many
Refuse to answer His call,
He lets only
A few come in.
Until you choose
Whether to go inside
Or stay outside,
I can’t think about you,
Because I have already
Received my call
And I have to go in
Before He shuts the door”
Gurukulam, 7-1-24, 10.50 p.m.
BT Song 1556 A Call
Classical English
When the servant,
Who went to offer prayer,
Returned late,
The Master called him and asked:
“When all had departed,
What task detained thee there?
Why didst thou not return
Immediately after the Namaz?”
“The One who summoned me
Kept me by His side,
Refusing to permit
My return to thee.”
When the servant
Gave this response,
Again, in anger,
The Master queried:
“The One who forbade
Thy entry in,
Also withheld
My return.
The One who provided
Water for fish to dwell,
And land for other
Creatures to reside,
But He who
Enacted this law of nature
Will not furnish
A reason for it.
Therefore, if thou,
Also deny thyself,
And hearken to His call,
When thou beginnest
To obey Him,
Thou too shalt
Receive the same liberation.”
When the servant
Gave this reply,
The Master also
Comprehended his plight.
But when once more
The call for Namaz was given,
We know not for certain
What his actions were.
When many
Decline His call,
He admits but
A few within.
Until thou choosest
Whether to enter in
Or remain without,
I have no time for thee,
For I have already
Answered my call
Therefore I am rushing
Before the door is shut”.
Gurukulam, 7-1-24, 10.50 p.m.
BT Song 1557 Commentary
I want to give up everything: reading, writing, thinking, and interacting. Though I returned to the ashram to spend time in solitude, the way I remain busy—very, very busy—disturbs me a lot. I calculate every second and try not to waste any time. I’m not sure anyone else would remain as busy as I am now. Even when I go to the restroom and sit on the commode, I do exercises (neck and eye movements) to save a few minutes from my exercise time. When I do kitchen work, I do several things simultaneously—heating food, filling water, cutting fruit, etc.
But when I was working on the computer, I suddenly became very tired and began to shed tears, thinking about my wretched condition. My mother is gone. Now I stay alone here for most of the day (almost 23 hours), yet I remain very busy.
As I began to cry, I became very upset with God and rebuked Him, which resulted in this song. What else can I do? Even He is not ready to stop this incessant inspiration and urge to write. It’s pitiful indeed, as He does not show His mercy upon me to save me from my burnout.
BT Song 1557: You Will Be in Trouble
Simple English
1. Are you still making me dance?
As if it wasn’t enough that I’ve danced so far.
2. Are you still making me run continuously?
As if it wasn’t enough that I’ve run so far.
3. What benefit are you going to gain?
I cannot understand your will so far.
4. Did I do the dances that I have done to tell you?
Or how to tell you all the races that I have run so far?
5. Look at my situation as I stand,
Dead tired from running a lot.
6. When am I going to remain silent?
When am I going to stand still?
7. Though I remain in solitude without others,
When will the roars of my heart end?
8. After knowing well why I came to you,
Is it right on your part not to bestow what I seek?
9. Do you not know for sure
what further you have to do for me?
10. Did I ever ask anything that is impossible for you?
If it is not possible for you, at least tell me that clearly.
11. It is indeed wrong on your part to pretend
as if you don’t know what I am asking for.
12. Stopping all reading, writing, thinking, and talking,
And sitting silently at your feet.
13. You should also bestow a situation where you do not talk,
And I do not listen.
14. Not doing that, if you continue to force me to act,
Then you alone will face a lot of troubles.
Gurukulam, 10-1-24, 7.45 pm.
BT Song 1557: Thou Shalt Be Troubled
Classical English
1. Dost thou still compel me to dance?
As if not enough hath I danced thus far.
2. Dost thou still force me to run ceaselessly?
As if not enough hath I run thus far.
3. What benefit dost thou seek to gain?
I comprehend not thy will thus far.
4. Hath I performed the dances merely to recount them to thee?
Or how to narrate the countless races I have endured?
5. Behold my plight as I stand,
Utterly wearied from relentless running.
6. When shall I dwell in silence?
When shall I remain still?
7. Though I dwell in solitude, bereft of company,
When shall the tumult of my heart cease?
8. Knowing well the reason for my coming unto thee,
Is it just for thee to withhold that which I seek?
9. Dost thou not know with certainty what thou must do for me?
10. Hath I ever requested aught impossible for thee?
If it be beyond thy power, at least declare it plainly.
11. Indeed, it is unjust for thee to feign ignorance of my desires.
12. Ceasing all reading, writing, pondering, and discoursing,
Sitting silently at thy feet.
13. Thou shouldst also grant a state where thou speakest not,
And I hearken not.
14. Shouldst thou persist in compelling me to act,
Then thou alone shalt face grievous troubles.
Gurukulam, 10-1-24, 7.45 pm.
BT Song 1558 Commentary
I know God gave me the same kind of life He gives everyone else. At the same time, I am searching for something different from normal life. I don’t know what it is. Sometimes I think I understand it, but other times I am not sure. But as this tussle in life continues, even such abnormality has now become a normal part of my life.
BT Song 1558 Not became a burden
Simple English
I don’t want to
Live for myself,
But I can’t
Live for you either.
I am living
Each day as usual,
But I don’t know
Why I do it.
You never made me
In a special way,
And I never lived
Any special kind of life.
At the same time,
I don’t live like others.
I never tried
To do that.
You gave
What is common for all,
And you provided
The same for me too.
But I am seeking
Something different,
Though I cannot understand
What it is.
I am not sure whether
It actually exists or not.
If it exists, I don’t know
What it actually is.
You never
Spoke about it,
So I don’t know
What to do next.
When it is both clear and unclear,
I am not sure
Whether to give up
Or keep seeking.
All that is clear so far
Still remains unclear.
Those things unknown
Never become unclear.
This is my true
Condition today.
But this is not
Very hard for me.
As I have been living
This way from the start,
And it has become a habit
To keep living like this.
This life never
Became a burden,
Since I am not
Living for anyone.
10-1-24, Gurukulam, 7.45 pm.
BT Song 1558 Not became a burden
Classical English
I desire not
To live for myself,
Yet I cannot
Live for thee.
I continue to live
Each day as before,
Yet I know not
The reason why.
Thou hast not made me
In a unique manner,
Nor have I lived
A life of distinction.
Yet I live not
As others do,
Nor have I sought
To emulate them.
Thou hast granted
What is common to all,
And bestowed the same
Upon me as well.
Yet I seek
Something different,
Though I comprehend not
What it may be.
I know not whether
It truly exists,
And if it does,
What it may be.
Thou hast not
Spoken of it,
Therefore I know not
What to pursue next.
When it is both clear and obscure,
I am uncertain
Whether to relinquish it
Or continue to seek.
All that is clear thus far
Remains obscure,
Yet those unknown
Remain not unclear.
This is my true
State today,
Yet this is not
Burdensome to me.
For I have lived
Thus from the start,
And it has become
Habitual to persist.
This life has never
Become a burden,
For I live not
For anyone.
BT Song 1559 Commentary
When my regular time to read came, I took the book but was unable to read and sat quietly. Then I began to reflect on the song that I wrote during dinner. At that time, I said to the Lord that I don’t like the life I am living at present. At the same time, I cannot live a life for Him. Then I took the paper and wrote the rest of the poems as my prayer.
BT Song 1559 He has done the mistake
Simple English
I am living
Running from place to place,
Yet life
Isn’t moving forward.
I try to live
Relaxed and easy,
But life
Runs away quickly.
If I beg,
Life tries to dominate.
If I try to control,
It begins to beg.
But we cannot
Leave it alone
And say,
“Let it be.”
There is no use
In asking God about it,
Just as there is no use
In asking Him anything.
Poor indeed is He,
For He is also running,
Not having time
To sit leisurely.
If He had created
Only nature
And not
Human beings,
This condition
Wouldn’t have come to anyone.
There would be no place
Even for these questions.
By mistake, He has made
A great error.
But why does He
Continue with it?
When He doesn’t know
How to end it,
Why did He
Even start it?
If we go and
Ask Him about it,
He says,
“No time to answer.”
When He has to run
Like this,
How can we
Live leisurely?
At least there will come
An end to us,
But poor indeed is His condition—
What can be said?
When the Creator Himself
Has to carry such a burden,
There is no other option for us
But to live like this.
Gurukulam, 11-1-24, 8.30 am
BT Song 1559 He has done the mistake
I live my days
Running to and fro,
Yet life itself
Doth not progress.
I strive to live
In leisure and ease,
Yet life doth
Hasten away.
If I beseech,
Life seeks to dominate.
If I strive for control,
It begins to beseech.
Yet we cannot
Simply let it be,
Saying,
“Let it remain.”
There is no use
In questioning God,
For there is no
Use in asking Him.
Poor indeed is He,
For He too is running,
Lacking the time
To sit at leisure.
Had He only created
The natural world,
And not
Mankind,
This plight
Would have befallen none.
There would be no place
For these questions.
In error, He hath made
A grave mistake.
Yet why doth He
Persist in it?
When He knows not
How to end it,
Why did He
Unnecessarily begin?
If we approach
And ask Him,
He responds,
“No time to answer.”
When He must run
Thus,
How can we
Live at leisure?
At least for us
An end shall come,
But poor indeed is His condition—
What can be said?
When the Creator Himself
Must bear such a burden,
We have no choice
But to live thus.
Gurukulam, 11-1-24, 8.30 am
BT Song 1560 Commentary
One question that often haunts my conscience is: how far do I remain faithful, at least to myself? Or am I acting a drama both to the world and to me? Do all my writings and sharing truly reflect my convictions, or are they merely a drama to deceive myself and others? Am I writing, particularly poems, only to create some records, or do I use them to genuinely express my thoughts, staying true to my own conscience? As I was reflecting on this, I wrote this song, as usual, urging God to pay immediate attention, as I now feel admitted to an emergency ward requiring intensive care.
BT Song 1560
Simple English
I am not acting
Just for myself,
But at least staying true
To who I am.
If I live this way,
There are no words
To describe
The peace that comes.
When my own heart
Hurts me,
No treatment
Can be of use.
It will remain
A permanent wound,
And the pain will grow
As I live.
All the medicines
Given externally
Refuse to provide
A lasting cure.
They force me
To seek a permanent cure
And will lament
Until I receive it.
All the treatments
The world gives externally
Do not understand
The nature of the disease.
They try to remove
Only the symptoms,
But even in that,
They fail.
You, who know
The nature of the disease,
If you treat me
By coming to me voluntarily,
There is hope
For a lasting cure,
And it will bring comfort
Even to my heart’s pain.
I am not able
To come to you
Seeking treatment
From you now.
There is no other way
To be cured
Unless you seek me
On your own.
If you stay away,
Thinking this is just
Another one of my acts,
There is no other hope.
If you think this is
Just another act of mine,
Pretending to suffer
Severe pain,
You need not act
Another drama,
And I am in intensive care—
Please do not forget this.
Gurukulam, 11-1-24, 11.55
BT Song 1560
Classical English
I act not
For mine own sake,
Yet I remain true
To myself.
If thus I live,
Words fail to express
The peace
That ensues.
When my own heart
Doth afflict me,
No treatment
Availeth.
It will remain
A wound eternal,
And the pain will grow
With my continued life.
All medicines
Administered outwardly
Refuse to grant
A lasting cure.
They compel me
To seek a permanent cure
And lament
Until I receive it.
All treatments
From the world without
Fail to grasp
The nature of the ailment.
They strive to remove
But the symptoms,
And in this,
They falter.
Thou, who knowest
The nature of the disease,
If thou dost treat me
By seeking me voluntarily,
There is hope
For a lasting cure,
Bringing comfort
Even to my heart’s pain.
I am not positioned
To come to thee,
Seeking treatment
From thee now.
There is no other means
For cure,
Unless thou seekest me
Of thine own accord.
If thou dost refrain,
Thinking this merely
Another of my acts,
There is no other hope.
If thou dost perceive
This as another act
Of mine, pretending
To suffer grievous pain,
Thou needst not enact
Another drama,
And I am in intensive care—
Forget not this.
Gurukulam, 11-1-24, 11.55
BT Song 1556 அழைப்பு
தொழுகைக்குச் சென்று
திரும்பாத அடியான்
ஆண்டை வெகுண்டு
அழைத்து அவனை 1
‘அனைவரும் சென்றும்
உனக்கென்ன வேலை
தொழுகை முடிந்தும்
நீயேன் வரலை’ 2
‘அழைத்தவன் என்னை
அனுப்ப மறுத்து
உள்ளே தன்னுடன்
வைத்துக் கொண்டான்’ 3
என்று அடியான்
சொன்னதும் ஆண்டை
வெகுண்டு மீண்டும்
அதட்டி கேட்க 4
‘உள்ளே உம்மை
அழைக்க மறுத்த
அவனே என்னை
அனுப்ப மறுத்தான் 5
மீனுக்கு நீரை
நீந்த அளித்தபின்
நிலத்தை மற்ற
விலங்குக்கு அளித்தான் 6
இயற்கையில் இந்த
நியதியை வைத்த
இறைவனும் கூறான்
காரணம் தன்னை 7
ஆகவே நீரும்
உம்மை மறுத்து
அவனது அழைப்பை
மட்டும் உணர்ந்து 8
அதற்கு கீழ்
படிந்து வாழ்ந்தால்
விடுதலை நிச்சயம்
உமக்கும் உண்டு’ 9
என்று அடியான்
சொன்னதன் பின்னே
ஆண்டை உணர்ந்தான்
அவனது நிலையை 10
மீண்டும் தொழுகைக்கு
அழைத்த போது
என்ன செய்தான்
என்பது தெரியலை 11
அழைத்த பலரும்
மறுத்து ஒதுங்க
உள்ளே விட்டான்
அவனும் சிலரை 12
உள்ளே போவதா
வெளி நிற்பதா
என்பதை முடிவு நீ
செய்திடும் வரையில் 13
காக்க எனக்கு
நேரம் இல்லை
அழைப்பு வந்தது
வேறு வழியில்லை 14
Gurukulam, 7-1-24, 10.50 p.m.
BT Song 1557 திண்டாடுவாய்
ஆடியது எல்லாம்
போதாது என்றா
இன்னும் என்னை
ஆட்டி வைக்கிறாய் 1
ஓடியது எல்லாம்
போதாது என்றா
என்னை இன்னும்
ஓட வைக்கிறாய் 2
என்னால் என்ன
நன்மை உண்டு
என்ன சித்தம்
புரியலை நன்று 3
ஆடிய ஆட்டம்
கொஞ்சமா சொல்ல
ஓடிய ஓட்டம்
எதனைச் சொல்ல 4
ஆடி ஓடி
வாடி வதங்கி
நிற்கும் என்
நிலையைப் பாரு 5
அமைதியாய் நானும்
இருப்பது எப்போ
அடங்கி ஒடுங்கி
கிடப்ப தெப்போ 6
மௌனமாய் பேசாது
இருக்கின்ற போதும்
மனதின் ஓலம்
அடங்குவ தெப்போ 7
எதை நாடி வந்தேன்
என்பதை அறிந்தும்
அதைமட்டும் அருளாமல்
இருப்பது நியாயமா 8
இன்னும் எத்தனை
செய்யணும் என்று
உனக்கு நிச்சயம்
தெரியாமல் இருக்குமா 9
முடியாத ஒன்றையா
கேட்கிறேன் சொல்லு
முடியாது என்றால்
அதையேனும் சொல்லு 10
எதை நான் கேட்கிறேன்
என்பதை அறியாமல்
இருப்பவன் போல் நீ
நடிப்பதும் தப்பு 11
எண்ணம் எழுத்து
படிப்பு பேச்சு
எல்லாம் நிறுத்தி
உன்னடி அமர்ந்து 12
நீயும் பேசாமல்
நானும் கேட்காமல்
இருக்கும் நிலையை
இன்றே அருளணும் 13
அதைவிட்டு இப்படி
செயல்பட வைத்தால்
உன்பாடுதான் இனி
திண்டாட்டம் ஆகும் 14
10-1-24, Gurukulam, 7.45 pm.
BT Song 1558 பாரமாய் இல்லை
எனக்காக வாழ
விரும்பவும் இல்லை
உனக்காக வாழ
முடியவும் இல்லை 1
ஆயினும் அன்றாடம்
வாழ்கிறேன் நானும்
எதற்காக என்று
புரியவும் இல்லை 2
தனித்து என்னை
படைக்கவும் இல்லை
தனித்து நானும்
வாழவும் இல்லை 3
ஆயினும் பிறர்போல்
வாழ்வும் இல்லை
அதற்கான முயற்சி
எடுக்கவும் இல்லை 4
அனைவர்க்கும் பொதுவாய்
எவை எவை உள்ளதோ
அதையே எனக்கும்
தந்தாய் நீயும் 5
ஆயினும் ஒன்றை
தனித்தே தேடுறேன்
அது மட்டும் இன்னும்
பிடிபடவில்லை 6
இருக்கா இல்லையா
தெரியவும் இல்லை
இருந்தால் அது என்ன
புரியவும் இல்லை 7
அதுபற்றி நீ ஏதும்
சொல்லவும் இல்லை
ஆகவே என்செய
புரியவும் இல்லை 8
புரிந்தும் புரியாமல்
இருக்கும் போது
புரிவதா விடுவதா
என்பதும் தெரியலை 9
புரிந்தது கூட
தெளிவாக இல்லை
புரியாத ஒன்று
குழப்பமாய் இல்லை 10
இதுவே இன்று
உண்மையில் என் நிலை
ஆயினும் இதுவும்
கடினமாய் இல்லை 11
தொடக்கம் முதலே
இதுபோல் வாழ்வதால்
தொடர்ந்து வாழ்வது
பழகியே போக 12
எவருக்கும் இல்லாமல்
வாழ்கின்ற வாழ்வு
ஏனோ அதிக
பாரமாய் இல்லை 13
Gurukulam, 10-1-24, 11.55 pm
BT Song 1559 தப்பு செய்தான்
ஓடு ஆடி
வாழ்ந்து பார்க்கிறேன்
வாழ்வு ஏனோ
நகரவே இல்லை 1
ஓய்வாக அமர்ந்து
வாழப் பார்க்கிறேன்
வாழ்வு ஏனோ
நிற்கவே இல்லை 2
கெஞ்சினால் மிஞ்சுது
மிஞ்சினால் கெஞ்சுது
என்பதே இப்போ
உண்மையில் என் நிலை 3
சரி விடு போகட்டும்
நாமென்ன செய்வது
என்று எண்ணி
விடவும் முடியல 4
இதனைத் தந்த
இறைவனைக் கேட்டு
எவ்விதப் பயனும்
இனிமேல் இல்லை 5
அவனும் பாவம்
ஓடி ஆடுறான்
ஓய்வாக அமர
நேரமே இன்றி 6
இயற்கையை மட்டும்
அவனும் படைத்து
மனிதரை மட்டும்
படைக்காது இருந்தால் 7
எவருக்கும் இந்நிலை
வந்திருக்காது
இத்தனைக் கேள்விக்கு
இடம் இருக்காது 8
ஏதோ தவறி
தப்புமே செய்தான்
ஏன்அதை அவன்
இன்னும் தொடருறான் 9
முடித்து வைக்க
தெரியாத போது
வீணாக ஏன்
தொடங்கி வைத்தான் 10
அதுபற்றி அவனிடம்
சென்று கேட்டால்
பதில் தர நேரம்
இல்லை என்கிறான் 11
அவனே இப்படி
ஓடும் போது
நாம் மட்டும் எப்படி
அமைதியாய் வாழ்வது 12
ஆனால் நமக்கு
முடிவு உள்ளது
அவன் நிலை பாவம்
நாமென்ன சொல்வது 13
படைத்தவன் பாரம்
சுமந்திடும் போது
நாமும் அதுபோல்
வாழ்ந்துதான் ஆகணும் 14
Gurukulam, 11-1-24, 8.30 am
BT Song 1560 அவசர பிரிவு
எனக்காக நானே
நடிக்காமல் இருந்து
எனக்கேனும் நானும்
உண்மையாய் இருந்து 1
வாழ்ந்திடும் போது
வந்திடும் நிம்மதி
அதனைச் சொல்ல
வார்த்தை ஏது 2
தன்நெஞ்சே தன்னை
சுடுகின்ற போது
எவ்வித மருந்தாலும்
பயனேதும் இல்லை 3
ஆரா ரணமாய்
அதுவும் இருக்கும்
அடிக்கடி கிளறி
வலியைப் பெருக்கும் 4
புறம்பே தருகிற
மருந்துகள் எல்லாம்
நிரந்திர சுகத்தை
கொடுக்க மறுத்து 5
நிரந்திர சுகத்தை
நாட்டச் செய்யுது
பெறுகிற வரையில்
புலம்பித் தவிக்கும் 6
உலகம் தருகிற
அனைத்து மருந்தும்
நோயின் தன்மையை
அறியா சிகிச்சையாய் 7
அறிகுறி தன்னை
நீக்க முயன்று
அதிலும் தோல்வி
நிச்சயம் காணும் 8
நோயின் தன்மை
அறிந்த நீயே
தேடி வந்து
சிகிச்சை அளித்தால் 9
நிரந்தர சுகத்துக்கு
வழியும் உண்டு
நெஞ்சின் வலிக்கும்
ஆறுதல் உண்டு 10
நானே உன்னை
நாடி வந்து
சிகிச்சை பெற்றிடும்
நிலையில் இல்லை 11
வலிய வந்து
உதவி செய்யாமல்
உய்யும் வழியும்
வேறெனக் கில்லை 12
இதுவும் நடிப்பு
என்று எண்ணி
விலகிப் போனால்
வழியும் இல்லை 13
ஆரா ரணத்தின்
வலியால் துடிக்கும்
அடியான் வேதனை
நடிப்பென எண்ணி 14
நீ ஒரு நாடகம்
நடிக்கவும் வேண்டாம்
நிலைமை அவசரம்
மறந்திட வேண்டாம் 15
குருகுலம், 11-1-24, இரவு, 11.55
Leave a Reply