161. வந்தேன் நானே
சிந்தை மகிழ நானும் வந்தேனே
சேவிக்க உந்தன் அடிபணிந்தேனே
எந்தையே இறைவா என்னுடன் நீயே
இணைபிரியாது நடந்திடுவாயே
உன்னைப்போல் உண்டோ உலகில் எவரும்
உறவென்று சொல்லி வலம் வருவோரும்
அன்னையும் தந்தையும் ஆனாய் எனக்கே
தமையனாய் தோழனாய் இருப்பாய் எனக்கே
சொல்லாலே மொழியாலே கூறிடுவேனோ
சிந்தையில் நான் கொண்ட எண்ணங்களையே
உணர்விலும் உள்ளிலும் ஒன்றாகினாயே
உன்னைப் போல் உறவு உண்டோ சொல்வாயே
வேறென்ன வேண்டும் வாழ்வில் எனக்கு
உன் உறவே போதும் இங்கு எனக்கு
உரிமையால் உன்னடி வந்திடுவேனே
உன்னையே தினமும் பணிந்திடுவேனே.
18-06-2013, குருகுலம்
161. I came
I came with joy in my heart
And bowed at your feet to worship you
Oh my God my Father you too
Walk with me today closely
Is there anyone like you in this world?
Who call themselves as our relatives on this earth?
You became mother and father to me
You will remain as my (elder) brother and friend to me
Can I communicate through words and thoughts?
All that I have in my mind?
You became one within me in my sense
Are there any relationships like yours? Tell it!
What else do I require in this life?
Your relationship is enough for me
I came unto your feet because of my right
I will worship you every day.
18-06-2013, Gurukulam .
After writing the previous song (160) I sang it as my prayer. But I was not content with it. Then stopping my prayer I took the paper and immediately wrote this song as I cannot come out from that inspiration of celebrating my relationship with Him.
162. ஆளவா
என்னை ஆள நீ வந்திட வேண்டும்
என்னை அதற்கு நான் தந்திட வேண்டும்
உன்னுள் என்னை பொதித்திட வேண்டும்
அதற்கு உந்தன் அருளும் வேண்டும்
என்னில் நானே பெலன் இல்லாதவன்
என் மீது நானே வெற்றி காணாதவன்
உன்னடி வந்திடத் துணிவு இல்லாதவன்
உனதருள் இல்லையேல் வாழ்வு காணாதவன்
எத்தனை முறையோ முயன்று பார்த்தவன்
எண்ணில்லாத தீர்மானம் செய்து தோற்றவன்
அறியாமல் செய்தேன் என்றும் கூறேன்
அதை நீ அறிவாய் என்பதை அறிவேன்
தஞ்சம் என்று மீண்டுமே வந்தேன்
கொஞ்சம் கருணை வேண்டியே நின்றேன்
தாமதம் செய்வதேன் நீயும் இன்னும்
தயக்கம் கொள்வது எவ்விதம் நியாயம்
உரிமை இல்லையோ எனக்கு உன்னிடம்
உறவு இல்லையோ உனக்கு என்னிடம்
பிறர் அறியும் முன் வந்திடு நீயும்
பிறகு தொடுப்போம் வழக்கு மீண்டும்
தோற்பது இல்லை இந்த வழக்கில்
வெல்வது நிச்சயம் இறுதித் தீர்ப்பில்
இடையில் நடக்கும் இந்த நாடகம்
என்றும் முடியாது வாழும் வரைக்கும்
கதையும் உனது காட்சியும் உனது
அதன்படி நடிக்கும் கடமை எனது
சொல்லை மீறாத தொண்டன் நானே
ஆள்வது என்பது உந்தன் கடனே
20-06-2013 காலை. 9.00. குருகுலம்
162. Come to overlord me
You should come to lord over me
I should give myself for that to you
I should immerse myself in you
For that I need your grace
I don’t have any personal strength
I never found victory over me
I never took courage to come unto your feet
If your grace is not there I cannot have life
I attempted several ways in many times
I got defeated after taking countless decisions
I won’t tell that I have done it unknowingly
And I know that you know about it
By seeking ‘refuge’ I again came unto you
I begged to show little bit of compassion
Why do you delay this much?
How your hesitation can be justified
Don’t I have any right with you?
Don’t you have the relationship with me?
Before others know you come unto me
Then let us contest the case
I never will be defeated in this case
Definitely I will get victory in the final judgment
Meanwhile this drama that happens in between
Never will come to an end till I live
Story is yours and the scene is also yours
To act accordingly is my dharma
I am your slave who never breach your word
And lord overing me is your dharma (too)
20-06-2013 9.00. am. Gurukulam
This is one of my favourite songs. I not only remind the Lord about my ‘right’ but also His relationship with me. Now as He redeemed me and I became His child, the responsibility is more with Him than for me. It is His relationship with me and not my relationship with Him. Of course in every relationship there will be friction and contentions. There will be arguments over issues. But the relationship is never abandoned. This is my experience often with my mother. She will argue with me on every issue (and that too each day—a woman’s prerogative on which man cannot do much.) They inherited it as their birthright. But it will be a win-win situation for both of us when we do the art of ‘give and take’. In my life too, I realize that the script of my life is written by Him and He alone decided the scenes. My only dharma is to act as per His instruction. That is why I said however He would like to tussle with me, the ultimate victory be a joint one—both for Him and me. Isn’t such bhakti joyful one?
11-8-14
163. வாழ்வளித்தாய்
எனக்கும் நீயே வாழ்வளித்தாய்
என்னை நீயே உய்வித்தாய்
உனக்குள் வாழும் நிலையளித்தாய்
உலகோர் காண உய்வித்தாய்
என்னை நானும் நன்கறிவேன்
எந்தன் மனதின் நிலையறிவேன்
உனக்காக வாழ முடிவெடுத்தேன்
உலகோர் அறிய வாழ்ந்திடுவேன்
நமது இந்த உறவினை
யாரும் அறியா உணர்வையே
நாளும் தொடர்வோம் இருவரும்
யாரும் புரியா வகையினிலே
பக்தி என்பது இதன் பெயராம்
பரவசம் என்பது இதன் நிலையாம்
முக்தி என்பது இதன் முடிவாம்
முழுமை என்பதே இதன் உயர்வாம்
வார்த்தையால் சொல்ல முடிந்திடுமோ
வாழ்ந்தே காட்டினால் புரிந்திடுமோ
மனம் மொழி கடந்த உன்னதமே’
பக்தியில் மட்டும் விளங்கிடுமே
முழுமுதற் பொருளே போற்றுகிறேன்
முக்திக்கு ஈசனை வாழ்த்துகிறேன்
முதலும் முடிவும் ஆனவனே
முழுதும் உனதாய் ஆனேனே!
24-06-2013. காலை. 9.00. குருகுலம்
163. Gave life
You gave life to me
You alone emancipated me
You gave me the stand to live in you
You redeemed me for the world to see!
I too know well about me
I know the condition of my heart
I have decided to live for you
I will live for you for the world to know
This relationship that we have
That sentiment that we have, no one knows
Let us continue every day
So that no one will know about it
That is called bhakti
Bliss is its nature
Mukti is its end
Fullness is its glory
Is it possible to tell it through words?
Can others understand through our lives?
It is a glory transcending heart and words
But can be understood only through bhakti
The Primordial Only Being I hail you
I praise the Lord of Mukti
The one who become the first and the end
I belong to you completely
24-06-2013. 9.00. am. Gurukulam
There is a contradiction in this song. I say that God redeemed me for the world to see and also I promise to live for the world to know. But at the same time this life of bhakti cannot be communicated through words or even through our lives. It is like a couple living together. Others know about their relationship and life, yet they cannot communicate it by words or even through their lives. It is both open and hidden. The same is with bhakti. Though bhakti is a common concept yet each bhakta’s life with the Lord is her personal one which others cannot understand.
11-8-14
164. போதுமோ
உன்னைத் துதிக்க காலம் போதுமோ
உன் புகழ் கூறிட நேரம் போதுமோ
உன் மேன்மை அறிய அறிவு போதுமோ
உன் அன்பை உணர உள்ளம் போதுமோ
உன்கொடை எண்ண எண்ணும் போதுமோ
உன்னருள் அறிந்திட எண்ணம் போதுமோ
உன்னிரக்கம் கூற வார்த்தை போதுமோ
உன்னாட்சி அளந்திட உலகம் போதுமோ
அறிந்திட முடியாத அருளின் மேன்மையை
அறிவிக்க முடியாத இரக்கத்தின் தன்மையை
உணர்ந்திட முடியாத அன்பின் உயர்வை
உரைத்திட துணிந்தேன் என்ன மாயை
ஆயினும் தூரமே விலகி இராமல்
மனம் மொழி எல்லையைக் கடந்து நில்லாமல்
என்னுள் நீயே குடியும் கொண்டாய்
இதனை உணர பக்தியும் தந்தாய்
இந்த உண்மையின் ரகசியம் அறிந்தேன்
உலகோர் அறிய ஏட்டில் எழுதினேன்
என்னுள் அதனைப் பூட்டி வைக்காமல்’
எழுதி வைத்தேன் இந்த வார்த்தையில்
தாகம் தீர்க்கும் தண்ணீர் போல
பசியைத் தீர்க்கும் உணவைப் போல
நோய் நீக்கும் மருந்து போல
தேடி நீ வந்தாய் இரக்கத்தினாலே
எனக்கு மட்டுமே நீ சொந்தமல்ல
என் தனிச் சொத்தாக ஆனவனல்ல
உலகோர் அனைவருக்கும் உரிமை ஆனாய்
முக்தேசனாக அவதாரம் செய்தாய்.
26-06-2013. காலை. 8.30. குருகுலம்
164. Is it enough
Is time enough to praise you?
To tell you your glory time is enough?
Is intellect is enough to know your greatness
Is the heart enough to know your love?
Is number is enough to count your blessings
Is my thought is enough to know your grace
Are words enough to tell your mercy?
Is the creation enough to measure your rule?
What kind of foolishness/maya this that I took courage to
Tell about this grace which cannot be understood
The compassion which cannot be (merely) proclaimed
The greatness of this love which cannot be realized?
Yet not standing far away from me
Not transcending my heart and words
You are dwelling in my heart
And you gave bhakti for me to experience this
I learnt the secret about this
I recorded for the world to know this
Not keeping it locked within me
I have written this in these words
Like the water that quenches the thirst
like the food that removes the hunger
like the medicine that cures the sickness
you came seeking after me because of your compassion
But you are not my own only
You never became my private property
You belong to the whole world
You took avatara as Muktesan.
26-06-2013. 8.30 am. Gurukulam
Though I have written these songs and even posted in my blog I never took any interest to share much with others. Of course few in our mandali know some of my songs, but do not know the background and context of them. First reason is that I never like to push my views on others quickly—however I have a dominating nature (those who are close to me know this well). These songs I wrote for my private sadhana and to express my experience in words. But I know that mere words cannot communicate my thoughts. For example in several songs I repeated my wretched and sinful life. It does not mean that I continue to live that kind of life. They express the lack of perfection for which I am longing. At the same time I never destroyed my songs after I have written but carefully recorded them even giving the date and time of them. The reason is that once my life belongs to the Lord, anything that I write relating to my experience is not my private property but belongs to His wider mandali—whether others recognize it or not. If bhakti is personal but not private the same is with all the gifts of God to me.
11-8-14
165. வந்தேன் திருவடி தேடி
வந்தேன் நான் உன் திருவடி தேடி
வள்ளலே உந்தன் இரக்கத்தை நாடி
செல்வேன் எங்கே உன் பேரருள் நீங்கி
சொல்வாய் நீயே பக்தனுக் கோர்வழி
நானா சொன்னேன் என்னை மீட்க
நானா கேட்டேன் எனக்காய் மரிக்க
அனைத்தும் ஏனோ நீயே செய்தாய்
ஆதலால் எனக்குப் பதிலும் சொல்வாய்
தாயே தள்ளினால் சேயெங்கு போகும்
தந்தையும் மறுத்தால் கதிவென்னவாகும்
சுற்றமும் வெறுத்தால் அழிந்தே போகும்
எனக் கனைத்துமான உன்பதில் என்ன?
படரக் கொடிக்குக் கொம்பும் வேண்டும்
பறவைக்குத் தங்கக் கூடும் வேண்டும்
பார்க்கக் கண்ணுக்குக் காட்சியும் வேண்டும்
பக்தன் எனக்கு உன் மீட்சியும் வேண்டும்
மரக்கலப் பறவை வேறு புகலிடம்
பறந்து எங்கும் திரிந்து தேடினும்
மீண்டும் அங்கே தங்கத் திரும்பும்
நானும் அதுபோல் வந்தேன் மீண்டும்
திருவடியன்றிப் புகலிடம் உண்டோ?
தெய்வமே உன்னைப் போல் காப்பவர் உண்டோ?
முக்தி அடையக் கதி வேறு உண்டோ?
முக்தேசன் அன்றி தெய்வம் உண்டோ?
நீ என் தாயே நான் உன் சேயே
நீ என் தந்தையே நான் உன் மைந்தனே
நீ என் சுற்றமே நான் உன் சொந்தமே
நீ என் குருவே நான் உன் சீடனே!
எனவே நம்மிடை பிரிவும் இல்லை
என்னைப் போல் அடிமை உனக்கும் இல்லை
உன்னைப் போல் ஆண்டை எனக்கும் இல்லை
அதனால் வந்தேன் திருவடி மீண்டும்
இந்த உறவை யாரே அறிவார்
எப்படிக் கூறினும் யாரே புரிவார்
சொல்லால் கூற முயல்வதும் வீணே
உள்ளம் தன்னில் இதை உணர்ந்தேனே.
27-06-2013 காலை, 7.00 காலை. குருகுலம்
165. I came seeking your feet.
I came seeking your feet
Oh charitable one seeking your mercy I came.
Where else can go leaving your grace
Tell me a way for this bhakta too
Did I ever ask you to redeem me?
Did I even ask to die for me?
You alone have done them for some reason
Therefore give me the answer to this question also?
Where will the baby go if the mother rejects?
If the father denies what will happen to it?
If relatives hate, it will get perished
But what is your answer to me?
Creeper needs a support to grow
Bird needs a nest to stay
Eyes needs some scenery to see
The bhakta of your also needs redemption
The bird in the ship however search for another place
Wandering everywhere by flying
It has to come back to the ship
Like that I too come to you again
Is there any other refuge other than the divine feet?
Oh God, is there anyone who will protect me like you?
Is there any other means to attain mukti?
Is there any other God like Muktesan?
You are my mother and I am your child
You are my father and I am your son
You are my relative and I belong to you
You are my guru and I am your shishya
Therefore there is not separation between us
There is no other slave like me for you
There is no other Master like you for me
Therefore I come again at your divine feet
Who can know this relationship?
However I tell how others can understand this
It is a wasteful effort to tell it through words
I realized this in my heart.
27-06-2013 7.00 am Gurukulam
Any bird that stayed on the ship when it sailed from the harbour cannot find any other resting place when the ship reaches the middle of the ocean. In the modern time such phenomenon many not be common or could never be happened. But several centuries before Kulasekara Azhavar in one of his poems says:
Like a bird which cannot find the shore will return back to the ship, I too become like that.1
Though I am responsible for so many things that I do in my life, yet as I become His bhakta, the Lord owes an answer to several questions in my life. Whether I receive them or not I can express this right to Him. My questions, ‘did I ask you to redeem me or die for me’ is more venting out my anger than questioning what He has done for me. Bhakti gives that kind of right to challenge the Lord in every way. Because though there are many other bhaktas to Him yet I am unique to Him and in the same way He is my unique Master. So in that unique relationship there is place for such nagging. This we call in Tamil ‘sinungudal’ (சிணுங்குதல் whining)
692
எங்கும் போய்க் கரைகாணாது எறி கடல்வாய் மீண்டேயும்
வங்கத்தின் கூம்பேறும் மாப்பறவை போன்றேனே.–வரி. 3-4 ப. 997
மரத்தின் மீது சோர்கிற பெரியதொரு பறவையை ஒத்திர நின்றேன்.—
பொருள்: …அலை எறிகிற கடலினிடையிலே நான்கு திசைகளிலும் சென்று பார்த்து எங்கும் கரையைக் காணாமல் திரும்பி வந்து தான் முன்பு பொருந்திய மரக்கலத்தினுடைய பாய் மரத்தின் மீது சேர்கிற பெரியதொரு பறவையை ஒத்திரா நின்றேன்.-ப. 997 குலசேகராழ்வார்., நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம். உரையாசிரியர்: இரா. வ. கமலக்கண்ணன். சென்னை, வர்த்தமானன் பதிப்பகம். வருடம் குறிப்பிடப்படவில்ல. எட்டு கொகுதிகள், இரண்டாம் கொகுதி, ப. 997
Leave a Reply