BT Song 1706
After composing a song in Kanta bhava within the viraha bhakti tradition, I found myself drawn to another tender aspect of devotion—vatsalya bhava. As this feeling arose spontaneously, I was inspired to write this song. I cannot explain why or how this inspiration came. Perhaps such things defy rational explanation and can only be understood through lived experience. So rather than analyse it intellectually, it’s better to quietly meditate on such thoughts.
BT Song 1706 – You Became My Mother Too
1.
You came so near,
And sat beside,
Spoke clear to me—
Yet I babble.
2.
Like a child
That cannot know,
I babbled on—
So dull and slow.
3.
Yet in this too,
There’s joy I find—
And you, O Lord,
Know well my mind.
4.
To seek that joy
You came my way—
And that I know,
Without delay.
5.
You spoke so sweet,
In playful tone,
And I replied—
In sounds my own.
6.
You heard my prattle,
Pure and small,
And placed me in
Your lap withal.
7.
You gave me words
And made me speak—
A mother true
To one so weak.
8.
You knew my babble
Was song indeed—
So back you came
To hear and heed.
9.
You came again
To hear me say—
So here I am
To talk and play.
10.
Though I make
No sense at all,
You understand
My childish call.
11.
When I just babble,
And nothing know,
You become the mother
Whose love will flow.
12.
So come again,
Sit close to me,
Take me in
So tenderly.
13.
In that joy,
Let me forget—
And say much more
Without regret.
Gurukulam, 14-6-2025, 6:00 PM
BT Song 1707
I remain extremely busy—truly overwhelmed. Even 48 hours in a day wouldn’t suffice to finish all the work I have pending. Yet, I’m aware that I’m often swinging at the air, without clear direction—both in reading and writing. On top of that, I’ve started revising my autobiography and going through old diaries. I’ve already written a short biography of my parents.
My obsession with reading—not just reading, but also taking notes, categorising them by topic, and sometimes even turning them into articles—has drained much of my energy. My passion for cross-stitching and other creative pursuits adds further demands on my time and strength. And to make it worse, my back pain and heel pain have taken away even the minimal comfort I once had.
At times like these, the only solution that seems plausible is to leave this earth early. But thankfully, God is unaffected by all this—He has no deadlines or worries. Once He created and set everything in motion, He chose perfect rest. So I cannot even approach Him with this burden, because I now understand the depth and value of that rest. Not wanting to disturb Him, I’ve recorded my request as a poem—as I always do. What else can I do?
BT Song 1707 – No Burden Anymore
1.
To speak my heart
I hesitate still,
To speak with right
Fills me with chill.
2.
If kept within,
It weighs me down,
What should I do?
I only frown.
3.
If told to You,
A way will show—
That’s why I came;
Do You not know?
4.
But still I find
No time appears,
And that, to me,
Is the weight of fears.
5.
Yet You, my Lord,
Have no such task,
So no demand
Of You I ask.
6.
You rest in peace,
With no such care—
No burden like
The one I bear.
7.
Six days You worked,
One day You ceased—
That rest for me
Has not released.
8.
I’ve toiled all day,
Like spinning thread—
No time to pause,
No rest to spread.
9.
If only You
Grant final rest,
Then I too may
In silence nest.
10.
I came to speak
That very word—
But saw You rest,
And thus deferred.
11.
Just look at me,
In silence stand—
When Your rest ends,
Come take my hand.
Ashram, June 14, 2025, 11:00 AM
BT Song 1708
As I was reading a book on habit and reflecting on how deeply our psyche shapes our actions, I also happened to watch some videos on Western philosophy. These stirred in me a sense of being trapped between a rock and a hard place.
Especially when neuroscientists present conflicting views—some saying everything is the brain’s function, while others propose that something beyond the brain prompts it to act (since the brain cannot think on its own)—I was compelled to seek an answer from the Lord. But, as always, He offered no response. Perhaps such questions do not concern Him, since He is not bound by the chaos and confusion we humans create. That silence became this song.
BT Song 1708 – Was I Born for This?
1.
Whatever I say,
You refuse to hear—
Yet you accept
Another’s cheer?
2.
Though I explained
So clear and plain,
Why must I stand
In strife and strain?
3.
Not once have I
Ignored your word,
Nor have I
Refused what I heard.
4.
But when I act,
And step ahead,
The heart asks questions—
No answer is said.
5.
If it could just
Come straight to You,
Then I’d have peace
And trouble few.
6.
You speak in one ear,
It echoes the other,
I’m caught between—
The crushed, the smothered.
7.
Why must You
Not speak it direct?
Why use me
To just deflect?
8.
If both of You
Could speak out plain,
Am I the block
In this silent chain?
9.
Or does Your power
Over me end,
Unable to pass
To the other end?
10.
Am I the prey
In Your silent fight—
The victim stuck
In power’s spite?
11.
To Your own questions
I must reply,
And what You say
I must apply.
12.
Yet when I ask
A thing or two,
Not one word
Comes back from You.
13.
Do what You will—
What can I do?
Was I born
Just to be struck by You?
Gurukulam, 18-6-2025, Night 11:45 PM
BT Song 1709
During my evening walk, I began speaking with the Lord, as I often do. I told Him I had a question—but this time, I needed a clear answer, not the usual evasive reply shaped by His mysterious will, which I often find hard to accept.
As the inspiration continued, I pulled out my mobile and began recording my thoughts, all while walking, meditating, and conversing inwardly. But these question-and-answer songs rarely give the answer I truly seek. So once again, I vented my frustration the only way I know—by asking questions, knowing full well that no satisfying answer would come.
BT Song 1709 – No Room
1
I have a question
Just for You—
The one who holds
Its answer too.
2
But even before
I voiced my plea,
You gave a reply—
Why hastily?
3
Yet what You said
Did not align—
It wasn’t the answer
I hoped was mine.
4
You won’t provide
Another one;
So now my question
Is left undone.
5
So now I change
My question’s frame—
To fit Your answer,
With none to blame.
6
Yet even then
A new doubt came;
To ask that too—
I fear the same.
7
For till this hour
To all I asked,
No fitting answer
Was ever tasked.
8
No more questions,
No more replies—
Let all unfold,
As fate applies.
9
But still my heart
Keeps questioning on;
That’s the thorn
That makes me groan.
10
Like a fire-tossed ant,
I writhe in pain,
While both just clap—
And watch, in vain.
11
Now once again
Is born a thought:
Where is the way
To flee, if caught?
12
To whom I ask—
It’s all the same,
For this one sorrow
Has no name.
13
Still one day
An end will come.
Till then, endure—
There’s no other home.
Gurukulam, 20-6-2025, 5:15 p.m.
BT Song 1710
When I opened my laptop to type out the song I had recorded on my mobile during my evening walk, suddenly the first line of a new song echoed in my mind. Words began to flow immediately, and I typed the entire song right there on my laptop.
Those reading this might wonder how I dare to call God a dictator or question Him so boldly. But in the Hindu bhakti tradition, this is precisely the freedom the devotee is granted—to question, to argue, even to accuse God. Unless one has cultivated a deeply personal and intimate relationship with Bhagavan, one may not be able to grasp this form of devotion. It is not irreverence, but intimacy.
Let me know if you’d like these compiled together or formatted for publication or sharing.
BT Song 1710 – The Rule of the Rod
1.
If You declare,
“This is the reply,”
And force it on me—
Can I deny?
2.
To resist or refuse,
I have no way—
And You know this
Without delay.
3.
All rule and power
Is in Your hand—
Who can oppose
Or make a stand?
4.
So all You do
Must then be right—
No one to question,
No alternate light.
5.
This, indeed,
Is tyranny’s name—
No path exists
To end the same.
6.
So let it go on—
What else can I do?
Till I reach You,
Let this pass through.
7.
But once I come,
You’ll understand—
What silent rule
Leaves in its strand.
8.
There, like You,
I too shall be—
Wearing the shade
You gave to me.
9.
Then every difference
Will fade away,
And I shall stand
With You, one day.
10.
But not like You
Will I cause pain—
In loyal service
I will remain.
11.
With love alone
I’ll conquer You—
And You will know
What I went through.
12.
There shall be
No debate or cry—
No room for questions,
No answer to try.
13.
Eternal life,
The answer whole—
No more questions
Shall stir the soul.
14.
So if the chance
To question is gone,
You’ll never find it
Further on.
Gurukulam, 20-6-2025, Evening 6:15 PM
BT Song 1706 – தாயும் ஆனாய்
1.
அருகில் வந்து
அமர்ந்து கொண்டு
எடுத்துச் சொல்லி
புரிய வைத்தும்
2.
புரிதல் இல்லா
மதலைப் போல
பிதற்றுகின்றேன்
பேதை நானும்
3.
இதிலும் கூட
சுகமிருக்க
அதுவும் உனக்கு
தெரிந்திருக்க
4.
அந்தச் சுகத்தை
நாடி நீயே
வந்தாய், அதுவும்
தெரியும் எனக்கு
5.
கொஞ்ஞிக் கொஞ்சி
நீயும் பேச
அதற்கு நானும்
பதிலும் கூற
6.
மதலை மழலை
கேட்ட வென்று
மடியில் அதனை
அமர்த்திக் கொண்டு
7.
பேச்சுக் கொடுத்து
பேச வைக்கும்
தாயும் ஆனாய்
நீயும் எனக்கு
8.
அந்தப் பிதற்றல்
இந்தப் பாடல்
என்று நீயும்
அறிந்ததாலே
9.
இந்தப் பிதற்றல்
மீண்டும் கேட்க
வந்ததாலே
பிதற்றுகின்றேன்
10.
புரிதல் ஏதும்
இல்லா போதும்
மதலை மழலை
புரியும் தாயைப் போல்
11.
புரிதல் இன்றி
பிதற்றும் போதும்
புரிந்த தாயாய்
எனக்கும் ஆனாய்
12.
ஆகவே நீ
அருகில் வந்து
மீண்டும் மடியில்
வைத்துக் கொள்ளு
13.
அந்தச் சுகத்தில்
என்னை மறந்து
இன்னும் சொல்வேன்
பலவும் உனக்கு
குருகுலம், 14-6-2025, மாலை 6.00
BT Song 1707 – பாரமே இல்லை
1.
உள்ளதைச் சொல்ல
தயக்கமாய் இருக்கு
உரிமையாய்ச் சொல்ல
பயமாய் இருக்கு
2.
என்னுள்ளே வைத்தால்
பாரமாய் இருக்கு
என்ன தான் செய்ய
புரியலை எனக்கு
3.
உன்னிடம் சொன்னால்
வழியேதும் பிறக்கும்
என்றுதான் வந்தேன்
புரியுதா உனக்கு
4.
ஆயினும் அதற்கு
நேரம்தான் இல்லை
அதுதான் பெரிய
கவலையாய் இருக்கு
5.
ஆனால் உனக்கோ
வேலையே இல்லை
அதனால் எவ்வித
பொறுப்பும் இல்லை
6.
ஓய்வாக இருக்கலாம்
பாரமே இல்லை
என்போல சுமக்கத்
தேவையும் இல்லை
7.
ஆறுநாள் உழைத்து
ஒருநாள் ஓய்ந்தாய்
அந்த வாய்ப்பு
எனக்குமே இல்லை
8.
ஓட்டாய் தேய
உழைத்தேன் நாளும்
ஓய்வு கிடைக்க
வாய்புமே இல்லை
9.
நிரந்தர ஓய்வு
தந்தால் மட்டும்
அந்த ஓய்வு
கிடைக்கும் எனக்கும்
10.
அதையே சொல்ல
வந்த போதும்
ஓய்வு எடுக்கும்
உன் நிலைக் கண்டு
11.
தயங்கி நிற்கும்
என்னிலைப் பாரு
ஓய்வு முடிந்து
வந்து கேளு
ஆஷ்ரமம், 14-6-2025, காலை 11.00
BT Song 1708 – இதற்காகப் பிறந்தேன்
1.
நான் சொல்லும் எதையும்
ஏற்காத மனது
பிறர் சொல்லும் ஒன்றை
ஏற்குமா கூறு
2.
இத்தனைத் தெளிவாக
சொன்ன பின்னாலும்
வீணாக மல்லுக்கு
நிற்பதேன் கூறு
3.
நீ சொன்ன எதையும்
கேட்காமல் இல்லை
அதன்படி செய்ய
நானும் மறுக்கலை
4.
ஆனால் செயல்பட
முனையும் போது
மனதின் கேள்விக்கு
பதில்தான் இல்லை
5.
நேராக உன்னிடம்
அது வந்து கேட்டால்
அதன்பின் எனக்குத்
தொல்லை இல்லை
6.
ஒரு காதில் நீ சொல்ல
மறுகாதில் அது ஓத
இடையில் மாட்டிய
எனக்குத்தான் தொல்லை
7.
நீயும் நேராக
அதனிடம் கூறாமல்
என் மூலம் அதனிடம்
சொல்வதேன் சொல்லு
8.
நீங்கள் இருவரும்
நேராகப் பேச
நான்தான் தடையா?
அதையேனும் சொல்லு
9.
அல்லது என் மீது
உனக்குள்ள அதிகாரம்
அதனிடம் செலாதா
என்பதைக் கூறு
10.
உங்களின் அதிகாரப்
போட்டிக்குப் பலியாக
கிடைத்தது நான்தானா?
அதுயேனும் சொல்லு
11.
நீ கேட்கும் கேள்விக்கு
பதிலும் சொல்லணும்
அதன்பின் சொன்னதை
நானும் செய்யணும்
12.
ஆனால் என்
ஒரு கேள்விக்கேனும்
பதில்கூட வாராது—
இது உன் நியாயம்?
13.
என்னவோ செய்யுங்கள்
நான் என்ன செய்ய?
இடிவாங்கப் பிறந்தேன்—
வேறென்ன செய்ய?
குருகுலம், 18-6-2025, இரவு 11.45
BT Song 1709 – இடமில்லை
1
உன்னிடம் எனக்கொரு
கேள்வியும் இருக்கு
அதற்கான பதிலும்
உன்னிடம் இருக்கு
2
ஆனால் கேள்வியை
கேட்கும் முன்னே
உனது பதிலை
நீயேன் தந்தாய்?
3
ஆனால் உனது
பதில் சரியில்லை
அது என் கேள்விக்கு
பதிலே இல்லை
4
ஆனால் வேறு
பதில் தரமாட்டாய்
ஆகவே கேள்விக்கு
இடமே இல்லை
5
ஆகவே பதிலுக்கு
ஏற்ற கேள்வியாய்
இப்போ மாற்றுறேன்
வழி வேறில்லை
6
ஆனால் அதற்கும்
கேள்வி பிறந்தது
அதையும் கேட்க
பயமாய் இருக்கு
7
ஏனென்றால் இதுவரை
எந்த கேள்விக்கும்
ஏற்ற பதிலே
வராத போது
8
கேள்வியும் வேண்டாம்
பதிலும் வேண்டாம்
நடப்பது நடக்கட்டும்
என நான் இருந்தால்
9
அதற்கு என் மனம்
ஆயிரம் கேட்குது
அதுதான் எனக்கு
நோவாய்ப் போனது
10
இருதலைக் கொள்ளி
எறும்பாயத் தவிக்க
இருவரும் கைக்கொட்டி
வேடிக்கைப் பார்க்க
11
இனிப் நான் தப்பிக்க
வழியெங்கு இருக்கு?
என்கிற கேள்வி
புதிதாய்ப் பிறக்க
12
எவரிடம் கேட்டும்
பயனே இல்லை
ஏனென்றால் இதற்கு
விடையே இல்லை
13
ஆயினும் நிரந்தர
விடையும் கிடைக்கும்
அதுவரை பொறுக்கணும்
வழி வேறில்லை
குருகுலம், 20-6-2025, மாலை 5.15
BT Song 1710 – கொடுங்கோல் ஆட்சி
1.
உனது கேள்விக்கு
என்பதில் இதுதான்
என்று சொல்லி
வலியத் திணித்தால்
2.
எதிர்க்க மறுக்க
வழி எனக்கில்லை
இது தெரியாமல்
நீயும் இல்லை
3.
ஆளுகை, அதிகாரம்
அனைத்தும் உன் கையில்
அதனை எதிர்க்க
எவரும் இல்லை
4.
ஆகவே நீ செய்யும்
எதுவும் சரிதான்
அதற்கு மாற்று
எங்கும் இல்லை
5.
கொடுங்கோல் ஆட்சி
என்பது இதுதான்
இதனை நீக்க
வழியும் இல்லை
6.
ஆகவே நடக்கட்டும்—
வேறென்ன செய்ய?
உன்னிடம் வரும்வரை
இதுவும் நடக்கட்டும்
7.
அதன்பின் உனக்கு
உண்மை புரியும்—
அடக்கி ஆண்டதின்
விளைவு தெரியும்
8.
உன்போல் அங்கே
நானும் ஆவேன்
உனது சாயல்
தரித்துக் கொள்வேன்
9.
அணைத்து பேதம்
மறைந்து போக
சரிசமாய் நான்
உன்னுடன் இருப்பேன்
10.
ஆனால் உன்போல்
கொடுமை செய்யேன்
என்றும் உனக்கு
பணிவிடை செய்வேன்
11.
அன்பால் உன்னை
நானும் வெல்வேன்
அதன்பின் புரிவாய்
எனக்குச் செய்ததை
12.
ஆனால் இதுபோல்
வாதம் வராது
கேள்வி–பதிலுக்கு
இடம் இருக்காது
13.
நித்திய வாழ்வு
நிரந்தர பதிலாய்
என்றும் இருக்க
கேள்வி எழாது
14.
ஆகவே கேள்வி
கேட்கும் வாய்ப்பை
இழந்தால் கிடைக்க
வாய்ப்பிருக்காது
குருகுலம், 20-6-2025, மாலை 6.15
Leave a Reply