BT Song 1711
Due to rain I cannot go for evening walk. Due to backpain I cannot walk in the veranda also. So I sat in the stone bench immersing in the silence around me. But a war was going within me when I was thinking about the way we are killing each other both in War and Peace. Then I said to me, ‘What else even God could do’? The result is this poem which continue to flow in my mind which I immediately wrote.
Avatara1 is descent “Coming down’. But this coming down is not for us to worship God by constructing structures for him but allow Him or Her to uplift us to the IMAGE in which we were created as all theistic religions claim. Of course there is no unanimity among them about what this IMAGE is and HOW it is restored various. But not allowing Him or Her to do the job for which we created even this concept of ‘Avtara’ we threw Him or Her away merely to worship an empty structure of course keeping various symbols in them. So now there is only thing that He or She could do—never create again human begins once we destroy ourself completely. This is what He or She has to do or could do.
…Avataara is derived from ava-tr, meaning to come down, descend. The avataara then is a descent–not some spatial coming-down, for the deity is omnipresent–from the transcendent to the empirical level…
The being which descends is the avataarin (masculine) or avataarinii (feminine); avataara means both the form of the descent and the individual that the avataarin/-inii has descended as. The personality of the avataara then may not be identical to the personality of the one who descends…. Julius Lipner, HINDUS Their Religious Beliefs and Practices, Routledge, London 1994. p. 312
BT Song 1711 – To Set Things Right
1
What more can the Lord above now do,
To set us right, to make us true?
He left His world, came down to earth,
And took our form, shared human birth.
2
He lived with us, like one of ours,
And gave us truth with gentle powers.
But all His words we cast aside,
And all His acts we soon denied.
3
Again we made Him God on high,
And bowed to Him with lowered eye.
We shut Him in a temple’s wall,
And called that worship, once for all.
4
We told Him, “Don’t step out again,”
And kept Him bound in shrine and chain.
He said, “No rites or temple grand—
I only wish to live at hand.”
5
“Just let Me live among you once,
That chance alone would be enough.
I will remain forever God—
But don’t you dare make Me one again!”
6
“What right have you to shape My way?
What need is there for Me to stay?
There’s nothing left for Me to do—
No role remains, not even for you.”
7
So saying, He withdrew from sight,
And said, “Don’t seek Me—day or night.”
You chased away the One who came—
And still you live, just all the same.
8
What now is left? Where will you go
To find the One you scorned below?
The door is gone, the voice is still—
Even the hope has lost its will.
9
Still, as before, we clash and fight,
And tear ourselves without the light.
He’ll build anew a peaceful land,
And dwell there far from human hand.
10
He’ll never form mankind again—
Not even once, by slip or pain.
This one last act remains to do:
Undo the wrong He once lived through.
Gurukulam, July 4, 2025, 11.45 pm.
BT Song 1712 – Commentary
When we believe that God ordains everything in our lives, we often find ourselves singing His praises. During my evening walk, however, I had to stop and sit on a stone bench, surrounded by nature and stillness, because of my back pain. Yet, instead of murmuring, I began to praise God—realizing how much more He has given me than I deserve at this age and stage of my life. Inspired by that moment of quiet gratitude, I composed this song in my mind and typed it out upon returning to my room.
BT Song 1712 – I Offer My Praise
1
Without a need
To ask or plead,
Without a word
To claim or lead.
2
A life of song
That sings your name—
This life I live,
Always the same.
3
I’ve seen the days
Of grumbling low,
And clashed with time
That dared to show.
4
But now that rage
Has ebbed and gone—
The time to praise
At last has dawned.
5
No fault remains
To name or blame,
But never came
A time to acclaim.
6
To say again
What once I said,
Is grumbling still—
No use ahead.
7
Now praise has come,
So sweet and deep,
I do not wish
That joy to keep.
8
Though I may sing
Your name in praise,
Or mock with verse
In harsher ways—
9
Still you remain
The same, unchanged;
No words I find
To bless, arranged.
10
And so I praise—
There’s naught to hear,
No more to ask,
No wish draws near.
Gurukulam, 23-5-2025, evening 5.15 pm
BT Song 1713 – Commentary
Does God know everything about our lives? Of course. But does He understand the limitations of old age? Perhaps not. There are certain things only we can experience firsthand. Just as we are expected to listen to Him, there comes a time when He must listen to us too—and act in ways suited to our age and situation. If He expects the same response from us regardless of our stage in life, it may already be too late. Then, if He still wishes to do something new through us, either He must let go of it—or He must do it Himself. This reflection, born out of a deep inner argument, gave shape to this poem.
BT Song 1713 Better you accomplish
1
There’s nothing more
For me to say—
And now I have
No time today.
2
Even if I speak
What can I say?
And what remains
To do or weigh?
3
When I had asked,
You turned aside.
Now you demand
That I decide.
4
With time and care
One sows a seed—
In season’s grace,
The fruit will heed.
5
You chose not to act—
Was that my sin?
What now remains
If I begin?
6
What once took place
Is past and gone.
Now hear the words
I lean upon.
7
There’s something still
Unknown to you—
Accept that truth
And see it through.
8
When strength was yours
To act and steer,
You could have shaped
And drawn me near.
9
Would this question
Have ever come,
Had you replied
The first time—some?
10
The time to ask
Has come and gone—
You’ve danced and run,
Then rested on.
11
So now, I pray,
Just understand,
And guide me fair
With steady hand.
12
Then why begin
Another track
Instead of turning
And stepping back?
13
Find someone else
To take the lead—
Or take the reins
And act with speed.
Gurukulam, 2-7-2025, morning 8.45
BT Song 1714 – Commentary (Edited)
While doing my regular reading from the Muktiveda, I began reflecting on the tension between God’s call for us to ask, and the silence we often receive in return. Why does God sometimes not answer as we expect—even when we ask in faith? As this question stirred within me, a moment of inspiration arose, and this song was born.
BT Song 1714 – You Fulfilled It All
1
Whatever I asked,
You said “No” outright—
Yet what I longed for
You withheld from sight.
2
“Why this conflict?”
I tried to ask again—
“You wouldn’t know,”
You said, with no explain.
3
So in confusion
I silently sat,
And calmly thought—
What truth lay flat?
4
Then came the sense
Of what You said—
The question itself
At last lay dead.
5
What child runs
To ask her mother
For every need—
Is there no other?
6
The knowing mother
Sees and hears,
And acts herself
Before the tears.
7
But as the child
In time will grow,
A thousand wants
Begin to flow.
8
And thinking now
“This need is mine,”
The child begins
To draw the line.
9
So too, like that
Unquestioning soul,
As long as I
In You am whole—
10
There comes no urge
To ask or plead,
When truth like this
My soul can read.
11
The wish to ask
Began to fade,
And with it, Your
Response was laid.
12
Thus I became
That silent child,
And You a mother
True and mild.
13
You knew my needs
Before I spoke,
And every want
You fully broke.
Gurukulam, 2-7-2025, Night, 11:15
BT Song 1715
A Poem in Silence
After listening to the Red Book of Carl Jung and sharing my reflections—which were later shaped and edited—I sat quietly, calmly, immersed in the silence around me.
In that stillness, inspiration came. This is how I often express my inner journey and search for truth—through poetry. While my reflections take shape in English prose, my soul often speaks in Tamil verse. This poem is not only a response to Jung—it is a mirror of my own journey, walking silently beside his.
BT Song 1715 Within and Without – A Journey
I ran and searched the world outside,
Then turned within and softly tried.
In both I found some glimpses true—
Yet why the clash? I had no clue.
The farther out I flew and flew,
The more within, I shrank from view.
But when I searched the self inside,
How vast my mind began to glide.
Though outer space stretched far and wide,
It placed restrictions on my stride.
But in the world without a wall,
I soared within, beyond it all.
So I paused the outward race,
Turned inside, and found my place.
As I flew through realms unseen,
All conflict vanished, wiped clean.
At last, I met the “I” in me.
And then, the One who dwelled within—
I merged with Him, no more akin.
All my running came to rest,
The truth I sought rose in my chest.
Ashram, July 4, 2025 – Night, 11:45
BT Song 1711 – திருத்திக் கொள்வான்
என்ன செய்வான் இறைவன் கூட
நம்மைத் திருத்த இதற்கு மேலே?
சொந்த உலகம் துறந்து வந்து
மனித உருவம் எடுத்துக் கொண்டு 1
நம்மைப் போல வாழ்ந்திருந்து
நமக்குப் பலவும் சொல்லித் தந்தான்
சொன்ன அனைத்தும் ஏற்க மறுத்தோம்
செய்த செயலை மறந்துபோனோம் 2
அவனை மீண்டும் தெய்வம் ஆக்கி
வழக்கம் போல தொழுது கொண்டோம்
தெய்வம் ஆக்கி அவனைப் பிரித்து
கோயில் கட்டி அதற்குள் வைத்து 3
எல்லை தாண்டி வந்திடாதே
என்று சொல்லி சிறையில் வைத்தோம்
இந்தத் தொழுகை எனக்கு வேண்டாம்
எனக்குக் கோயில் கட்ட வேண்டாம் 4
உங்கள் இடையே மீண்டும் வாழ
வாய்ப்புத் தந்தால் அதுவே போதும்
என்றும் தெய்வமாக இருக்கும்
என்னை மீண்டும் தெய்வமாக 5
என்ன உரிமை உனக்கு உண்டு?
அதற்குத் தேவை வந்ததற்கு
இதற்கு மேலே செய்ய எனக்கு
ஏதும் இல்லை; மீண்டும் எனக்கு 6
என்று சொல்லி மறைந்துபோனான்
மீண்டும் தேட வேண்டாம் என்றான்
வந்த அவனைத் துரத்தி விட்டு
வாழ்கின்றோம் வழக்கம் போல 7
என்ன செய்ய இதற்கு மேலே?
எங்கு சென்று அவனைத் தேட?
மீண்டும் வருவாய் என்று சொல்லும்
வாயப்பைக் கூட இழந்தபின்னே 8
வழக்கம் போல மோதிக் கொண்டு
நம்மை நாமே அழித்த பின்பு
புதிய உலகை மீண்டும் படைத்து
அங்கே அவனும் வாழ்ந்திருப்பான் 9
ஆனால் மீண்டும் மனித இனத்தை
மறந்தும் கூட படைக்க மாட்டான்
இந்த ஒன்றே அவனும் செய்வான் —
செய்த தவறைத் திருத்திக் கொள்ள 10
குருகுலம், 22-06-2025, மாலை 5.30
BT Song 1712 – வாழ்த்துகின்றேன்
1
ஏதும் கேட்கத்
தேவை இன்றி
எடுத்து சொல்லத்
தேவை இன்றி
2
வாழ்த்திப் பாடும்
வாழ்வு ஒன்றை
வாழுகின்றேன்
நாளும் என்றும்
3
முணுமுணுத்த
காலம் உண்டு
மோதிப் பார்த்த
நேரம் உண்டு
4
அதன்பின் கோபம்
தணிந்து போக
வாழ்த்தும் காலம்
வந்ததின்று
5
என்னைச் சொல்லி
குற்றம் இல்லை
வாழ்த்த நேரம்
வாய்க்கவில்லை
6
அதையே மீண்டும்
சொல்லி இங்கு
முணுமுணுத்துப்
பயனும் இல்லை
7
வாழ்த்தும் காலம்
வந்த பின்னே
அதனை இழக்க
விருப்பம் இல்லை
8
வாழ்த்தி உன்னை
பாடினாலும்
வசைபாடி
திட்டினாலும்
9
உனது நிலையில்
மாற்றம் இல்லை
அதனை வாழ்த்த
வார்த்தை இல்லை
10
ஆகவே நான்
வாழ்த்துகின்றேன்
கேட்க மேலும்
ஏதும் இல்லை
Gurukulam, 23-5-2025, evening 5.15 pm
BT Song 1713 நீயே நடத்திக் கொள்
1
இனியும் சொல்ல
ஏதும் இல்லை
இப்போ எனக்கு
நேரம் இல்லை
2
இப்போ சொன்னால்
என்ன சொல்ல
இதற்கு மேலே
என்ன செய்ய
3
கேட்கும் போது
சொல்ல மறுத்தாய்
இப்போ சொல்லிச்
செய்யச் சொன்னாய்
4
காலத்தோடு
விதைக்கும் போது
ஏற்ற சமயம்
அறுக்க முடியும்
5
செய்ய மறுத்தாய்
அது என் பாவம்
இப்போ சொல்லி
என்ன ஆகும்
6
நடந்த ஒன்று
நடந்து போச்சு
இப்போ எனது
பேச்சைக் கேள்
7
உனக்கும் தெரியா
ஒன்று உலகில்
உண்டு என்று
புரிந்து கொள்
8
செய்யத் தெம்பு
இருந்த போது
சொல்லி என்னைத்
திருத்தி இருந்தால்
9
இந்தக் கேள்வி
இங்கு வருமா?
அதற்கு பதிலை
முதலில் கூறு
10
கேட்கும் காலம்
முடிஞ்சுப் போச்சு
ஆடி ஓடி
அமர்ந்தும் ஆச்சு
11
இப்போ இதை நீ
புரிந்து கொள்
அதற்கு ஏற்ப
என்னை நடத்து
12
அதனை விட்டு
புதிய ஒன்றை
எதற்கு மீண்டும்
ஆரம்பித்தாய்?
13
அதற்கு வேறு
ஆளைப் பாரு
அல்லது நீயே
நடத்திக் கொள்
குருகுலம், 2-7-2025, காலை 8.45
BT Song 1714 – நிறைவேற்றி வைத்தாய்
1
எதை நான் கேட்டு
இல்லை என்றாய்
ஆயினும் கேட்டதை
தந்திட மறுத்தாய்
2
ஏனிந்த முரண்பாடு
என்றுமே கேட்க,
எனக்கென்னத் தெரியும்
என்று சொல்கிறாய்
3
ஆகவே குழப்பம்
தெளியாது போக,
அமைதியாய் அமர்ந்து
சிந்தித்த போது
4
நீ சொன்ன சொல்லின்
கருதுப் புரிந்தது,
அதன்பின் அதுபற்றி
கேள்வி மறைந்தது
5
எந்தக் குழந்தை
தாயிடம் சென்று,
“எனக்கு வேண்டும்”
என்றே கேட்கும்?
6
சேயின் தேவை
புரிந்த தாயே
தானாக வந்து
செய்யும் போது
7
அதன்பின் வளர்ந்த
குழந்தை மனதில்
ஆயிரம் தேவைகள்
வந்து சேர
8
தனது தேவை
இதுவென எண்ணி
தானாகச் சென்று
கேட்கத் தொடங்கும்
9
ஆகவே அந்த
பிள்ளையைப் போல
தாயைச் சார்ந்து
வாழ்கின்ற வரைக்கும்
10
கேட்கத் தேவை
எனக்கு வராது
என்கிற உண்மை
புரிந்த பின்னாலே
11
கேட்கும் எண்ணம்
என்னில் மறைய,
கேள்விக்கு நீதந்த
பதிலும் புரிந்தது
12
ஆகவே கேட்காத
சேயாக ஆனேன்,
அறிந்த தாயாக
நீயுமே வந்தாய்
13
அதன்பின் எனது
தேவைகள் அறிந்து,
அனைத்தும் குறைவின்றி
நிறைவேற்றி வைத்தாய்
குருகுலம், 2-7-2025, இரவு, 11.15
BT Song 1715 உள்ளும் புறமும் – ஒரு பயணம்
வெளியிலே ஓடி தேடியே திரந்தேன்
உள்ளாக சென்று தடவியும் பார்த்தேன்
இரண்டிலும் நான் கண்ட விடைகளைக் கண்டு
ஏன் இந்த முறன்பாடு என்று திகைத்தேன்
வெளியிலே பறந்து செல்லச் செல்ல
உள்ளாக நானும் சுருங்க தொடங்க
உள்ளாக சென்று தேடிய போது
எத்தனை பெரிதாக எண்ணத்தில் விரிந்தேன்
வெளியான உலகம் பறந்து விரிந்தும்
பலவித எல்லைகள் எனக்கு வகுக்க
எல்லைகள் இன்றி உள்ளான உலகில்
எத்தனை விரிந்து நானும் பறந்தேன்
ஆகவே புறம்பான ஓட்டத்தை நிறுத்தி
உல்லாகச் சென்று பறந்து திரிந்து
வாழ்ந்திடும்போதுமுறன்பாடு அணைத்தும்
முற்றாக நீங்க என்னை நான் அறிந்தேன்
அதன் பின் அங்கே என்னுளே இருந்த
உன்னுடன் இணைந்து ஒன்றாக கலந்தேன்
அதன் பின் ஓட்டம் அனைத்தும் நின்றது
உள்ளம் தேடிய உண்மை புரிந்தது
ஆஸ்ரமம், ஜீலை, 4, 2025, இரவு 11.45
Leave a Reply