BT Song 1726
After a light but healthy breakfast—soaked beaten rice (chuda) in a little warm milk with salt and pepper-jeera powder, vegetable juice with ragi modda, and, I must confess, a small secret indulgence in jackfruit ice cream (which I had prepared for a guest, but tasted just to ensure it turned out well)—I sat quietly by the bay window, immersed in the silence and tranquility around me.
On the fence, a peacock sat calmly, adding to the serene beauty of the moment. As I reflected on the life I am now living—in perfect solitude, surrounded by nature, while not denying the legitimate needs of the body—I began to question myself: How can I call myself a sannyasi, one who is supposed to renounce everything, including even the most basic comforts?
There are indeed many sannyasis who live such a life. But in my case, I have not done so. I have not fully renounced anything, nor have I attained even basic knowledge. And I certainly do not know any God who has truly renounced everything, as Valluvar says in the Kural:
பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்
பற்றுக பற்றுவிடற்கு – Kural 350
Cling to the One who clings to nothing;
And so clinging, cease to cling.
In other words, to let go of all our attachments (desires and affections), we must cling to the One who is free of all attachments.
But I wonder—does such a God truly exist?
In Hinduism, not only does the devotee long for the company of her chosen deity, but the deity too is said to long for the devotee’s love. According to the Muktiveda, God came and gave Himself to redeem us because He “so loved the world.” In contrast, the Śramana traditions (like Buddhism and Jainism) do not believe in a personal God at all—so such a concept of divine renunciation doesn’t arise there. As for what the Holy Qur’an says on this matter, I do not know.
With all these thoughts stirring within me, I wrote this song.
BT Song 1726 Haven’t renounced
I didn’t renounce completely,
I never knew in full.
I never received the maturity
To live a life of true renunciation.
To renounce, there’s none but me,
Yet I know not the way to part;
To cast off even this self of mine—
That path eludes my heart.
To know that path divine,
Which way am I to go?
And whom shall I ask to show me
What I long to truly know?
“Detach from all,” says the detached—
Though bonds may seem refined;
But Him, the source of detachment,
I’ve yet to truly find.
If only one ripeness has come
And grown within today,
I seek no other kind of growth,
But walk this silent way.
That ripeness too arose
By Your hidden Vedic grace;
So I live by that alone,
Clinging firm to Your feet’s embrace.
Once all is renounced,
What’s left to seek or learn?
So even ripeness now
Has no chance to return.
So, without full renunciation,
And without full knowing too,
I live this life of grasping—
Yet grasping still at You.
Gurukulam, August 3, 8:15 am
BT Song 1727
After my regular readings, I spent some time sitting quietly, reflecting on the Lord. Though I often forget Him, He neither forgets me nor gives up on me. While I cannot give up on Him, unlike Him, I cannot always remember Him—yet some form of inner communication continues in my subconscious.
When I take a few seconds or minutes to bring that subconscious awareness to the conscious level, I feel His presence. As I continue to meditate and enjoy the bliss of being in the Lord’s presence, I wrote this song to express that feeling of being close to Him.
BT Song 1727 I will ever praise You, unforgotten.
Whatever I may forget,
Whatever I may forsake,
Do not let me forget or forsake You,
Keep me safe in Your grace.
In my heart You dwell,
Hidden, yet ever present.
Even if I seem to forget,
I shall praise You without end.
I have lost many things,
I have let some go;
Yet without losing, without forsaking,
I shall remember You always.
Let my mind, in its natural flow,
Do what it must;
Let my body follow suit,
Acting in harmony with it.
With awareness I remember You,
Even when my mind wanders;
Seeking You,
Even when You seem afar.
Beyond the senses,
Merged into life itself,
Only You,
I shall never forget.
To forget or forsake
Has never been our way;
I understand now—
There is no path to abandon You.
You, who cannot be forsaken,
And cannot be forgotten,
Your presence alone
Is blessing enough.
And so, like You,
I too shall hold You
Forever in my heart,
Unforgotten, unceasing.
Gurukulam, August 13, Night, 11:15
BT Song 1728
I woke up early, had a cup of tea, and went for a walk. As I walked, I began thinking about all the people who have come into my life since birth. None of them have stayed forever—except, of course, for family, whom we do not choose. Many who were once very close to me are now gone, and new people have taken their place, but they too will not remain forever.
This reflection naturally turned my thoughts to God, and I asked Him about it, as I often do. I realized that He alone entered my life long ago, and if He chooses to keep that special place with me permanently, it is His responsibility, not mine. My role is not even to ask Him to do so, but simply to remind Him of it.
This song arose from those thoughts, as an expression of that awareness and devotion.
BT Song 1728 — Which Way?
When my memory dwells in Your mind
And Yours remains forever in mine,
Even as I sometimes forget You,
Tell me why this forgetfulness is mine.
Is it because in Your life without me
There is no one else, not even a trace?
Or because You placed in this world
A life that forgets You in my space?
When the world’s hardships press and oppress
And pain surrounds me, relentless,
What path remains to live a life
That remembers only You, the endless?
Grant me a life that remembers only You,
And then I too, without thinking of else,
Shall have no room for anything but You,
No wandering thought, no worldly spell.
You dwell in my heart, I dwell in Yours,
Yet You removed Yourself, placed the world instead;
Tell me the reason for that choice,
Why Your presence in the world was shed.
First correct that error, restore the truth,
Remove the world and set Yourself in place;
Grant a life where one remembers another,
And then, O Lord, I will ask Your grace.
Gurukulam, August 14, 2025, Morning 6:15
BT Song 1729
Though I am a little over-rational, always seeking to analyze everything with my so-called intellect—what in Tamil we call Arivu, and which may be close to Buddhi—still I do not know who truly drives it. Our Indian scriptures and traditions offer their explanations, as do others, yet I remain uncertain which is the final truth.
But one thing I know for sure: for a bhakta who has surrendered her whole being to the Lord, it is He who acts through her. Let Him then either blame or praise Himself for all my thoughts, though I must take responsibility for the words—for the script and the language are my own creation.
Voice of the Soul – 1729 The Knowing Knowledge
1
I knew, yet knew not
How I did what I wrought;
Never will I claim—
I acted blind, without aim.
2
To know, yet not rightly,
How then could I truly
Say what I have done,
Or how it was begun?
3
Is there a knowledge apart,
Existing as its own heart?
Can it move alone,
Without hand or bone?
4
If it could stand alone,
Thinking, acting on its own,
Could it ever be
As a self, like me?
5
Then what lies behind,
What moves mind to mind?
Who commands the play,
Guides the steps each day?
6
Mind, life, and sense,
And worldly elements—
None can ever act
Alone, intact.
7
My whole being—
What is its meaning?
Even I, till now,
Know not how.
8
But one within me
Moves endlessly;
Other than You,
I know none true.
9
That One alone I see,
You granted sight to me;
The knowledge to discern,
From You did I earn.
10
Thus with clarity I say,
All I do, night and day,
Flows from You alone,
Not mine, but Yours is done.
11
By knowledge, You act,
Beyond this, no fact;
Higher truth I know none—
You are the only One.
12
When that light I found,
Truth shone around:
All is You entire,
The One I desire.
13
Myself wholly I gave,
To You, O Master brave;
This alone I claim—
To offer in Your name.
Ashram, August 17, 2025, 11.25 pm.
BT Song 1730
Recently I saw a promotion for a digital rosary. It is meant to help count the number of times one repeats the name of the chosen deity. Of course, rosaries have long been used for this purpose in everyday sādhana. I have often heard people say, “I turn the mala five or eight times.”
But this new digital version goes further. It not only guides you but also begins to control your mind more than the simple rosary ever could. You just set the number of counts for each rosary and how many rounds you plan to do, and the device will signal when your “digital sadhana” is complete.
The danger in such digital sadhana is this: when something becomes a habit, the brain stops fully participating in the act. It no longer thinks deeply but shifts its focus elsewhere. Charles Duhigg, in his book The Power of Habit, explains:
“When a habit emerges, the brain stops fully participating in decision making. It stops working so hard, or diverts focus to other tasks. So unless you deliberately fight a habit—unless you find new routines—the pattern will unfold automatically.” (p. 20)
He also points out that about 40 percent of the actions we perform each day are not decisions at all, but habits (p. xvi).
That is why, whether one uses a traditional rosary or a digital one, unless there is a conscious decision to “think the unthinkable,” prayer may remain only a habit—never true worship.
BT Song 1730 — Countless Beyond Counting
I counted and counted, repeating Your name,
Through rosary beads I rolled the same.
Uncountable One, beyond all thought—
How can I number You, who are not?
They gave You a name, a form to bind,
A hidden meaning their minds defined.
If through such means I must count You too,
What else indeed can I ever do?
Nameless, formless, beyond all things—
How dare one speak of the King of kings?
The little wit of mortal man
Turns to comedy when it speaks of Him.
Ashamed to speak, yet silent I fail,
Even in saying, my words grow pale.
If this be folly in human eyes,
Then folly’s name is a noble prize.
For such a way is best indeed:
To live in truth is the righteous creed.
Not to prattle of what I know not,
But to rest in silence is richest lot.
And when true knowing dawns at last,
All thoughts of counting fade and pass.
I feel You dwelling deep within,
And life with You alone begins.
That life You grant me day by day,
Unseen, You teach the hidden way.
You lead me forth to walk Your will,
This grace, O Lord, You grant me still.
Hyderabad, September 30, 2025, 6:00 pm
BT Song 1726
முற்றும் துறக்கவில்லை
முழுதும் அறியவில்லை
பற்றுத்து வாழ்கின்ற
பக்குவமும் வரவில்லை
என்னிடத்தில் துறப்பதற்கு
என்னையன்றி வேறு இல்லை;
என்னையும் துறப்பதற்கு
வழிவகை தெரியவில்லை.
அந்த வழி அறிவதற்கு
எந்த வழி நான் செல்ல?
என்னபதைச் சொல்வதற்கு
ஏற்றவர் யாருமில்லை.
பற்றுக பற்றற்றான்
பற்றிணை என்றாலும்;
பற்றறுத்த இறைவனை
இதுவரை பார்க்கவில்லை.
இந்த ஒரு பக்குவமே
இப்போது வந்தாலும்,
வேறு ஒரு பக்குவத்தை
நாடியும் செல்லவில்லை.
அந்த ஒரு பக்குவமும்
உந்தன் மறை சொன்னதனால்,
அதன்படி வாழ்கின்றேன்
உன்னடி துறக்காமல்.
முழுவதும் துறத்தபின்
அறிவதற்கு ஏதுமில்லை;
ஆகவே பக்குவமும்
வந்திட வாய்ப்புமில்லை.
ஆகவே துறக்காமல்,
அனைத்தும் அறியாமல்,
பற்றுடனே வாழ்கின்றேன்
பற்றுடன் உன்னைப் பற்றி.
குருகுலம், ஆகஸ்ட் 3, காலை 8.15
BT Song 1727 மறவாமல் துதிப்பேன்
எதை மறந்தாலும்
எதைத் துறந்தாலும்
மறக்காமல், துறக்காமல்
என்னை நீ காக்க
மறக்காது மனதுள்ளே
மறைந்துள்ள உன்னை
மறந்தாலும் நானும்
மறவாமல் துதிப்பேன்
பலதை இழந்தேன்
சிலதைத் துறந்தேன்
இழக்காது, துறக்காது
உன்னை நினைப்பேன்
சிந்தை தன் போக்கில்
செய்வதைச் செய்ய
உடலும் அதற்கேற்ப
நடந்து கொள்ள
உணர்வுடன் உன்னை
உளமாற நினைது
உன்னை நாடி
வாராத போதும்
உணர்வைக் கடந்து
உயிரில் கலந்த
உன்னை மட்டும்
என்றும் மறவேன்
மறக்கத் துறக்க
நிலையில் என்றும்
நமது உறவு
இருந்தது இல்லை
ஆகவே உன்னை
மறக்கத் துறக்க
வழியும் இல்லை
என்பதைப் புரிந்தேன்
துறக்காத உன்னை
மறக்காத நிலையை
மட்டும் வரமாய்
தந்தால் போதும்
அதன்பின் உன்போல்
நானும் உன்னை
மறக்காமல் என்றும்
மனதில் வைப்பேன்
குருகுலம், ஆகஸ்ட் 13, இரவு, 11.15
Here’s a polished version of BT Song 1728 with corrected Tamil grammar and spelling, followed by a poetic English translation that preserves the devotional, reflective tone:
Corrected Tamil Text
BT Song 1728 — வழி ஏது
எனது நினைவு உனது மனதில்
நிரந்தரமாக இருக்கும் போது
உன்னை மட்டும் அடிக்கடி நானும்
மறப்பதேனோ அதையும் கூறு
என்னை அன்றி உனது வாழ்வில்
எவரும் இல்லை என்பதினாலோ
உன்னை மறந்து வாழும் வாழ்வை
உலகில் வைத்தாய் என்பதினாலோ
உலகின் அவலம் பலவும் என்னை
நெருக்கி நின்று நொறுக்கும் போது
உன்னை மட்டும் நினைந்து வாழும்
வாழ்வு வாழ வழியும் ஏது
உன்னை மட்டும் நினைத்து வாழும்
வாழ்வு ஒன்று தந்து பாரு
அதன்பின் நானும் உன்னை அன்றி
வேறு நினைக்க வழியும் ஏது
எனது மனதில் நீயும் இருக்க
உனது நினைவில் நானும் இருக்க
உன்னை நீக்கி உலகை அங்கு
வைத்ததற்கு காரணம் கூறு
அந்த தவறை முதலில் திருத்தி
உலகை நீக்கி உன்னை வைத்து
ஒருவரை ஒருவர் நினைந்து வாழும்
வாழ்வைத்தந்து அதன்பின் கேளு
குருகுலம், ஆகஸ்ட் 14, 2025, காலை 6:15
ஆன்மாவின் குரல் 1729அறியும் அறிவு
அறிந்தா செய்தேன்
என்பதை அறியேன்
அறியாமல் செய்தேன்
என்றும் சொல்லேன் 1
அறிகின்ற தன்மையை
சரியாக அறியாமல்
எப்படி எதனை
செய்தேன் என்பேன் 2
அறிவு என்ற
ஒன்று இருக்கா
அதுவும் தனியே
இயங்க முடியுமா 3
ஆகவே அதுவும்
தனிதித்து யோசித்து
தன்போல் எதையும்
செய்ய இயலுமா 4
ஆகவே அதன்பின்
உள்ளது யாது
அதனை இயங்கச்
செய்வது யாரு 5
மனமோ உயிரோ
புலனோ பொரியோ
அவையும் தனிது
இயங்கலாகாது 6
என்முழுத் தன்மை
என்ன வென்று
இதுவரை நானும்
பகுத்து அறியேன் 7
என்னில் இருந்து
என்னை இயக்கும்
உன்னை அன்றி
வேறொன்று அறியேன் 8
அந்த ஒன்றை
மட்டும் அறியும்
அறிவை எனக்கு
நீயே தந்தாய் 9
ஆகவே தெளிவாய்
நானும் அறிந்து
எல்லாம் செய்வது
நீதான் என்பேன் 10
ஆகவே அறிவால்
அறிந்தே செய்தாய்
அதற்கு மேலே
வேறோன்று அறியேன் 11
அந்த அறிவை
அறிந்த பின்னாலே
அனைத்தும் நீயே
என்பதை அறிந்து 12
என்னை முழுதாய்
உனக்குத் தந்தேன்
இதுஒன்றே நான்
செய்ய அறிவேன் 13
குருகுலம், ஆகஸ்ட், 17, 2025, 11.25 pm.
BT Song 1730 எண்ணாமல் எண்ணினேன்
எண்ணி எண்ணி சொன்ன போதும்
எத்தனை மாலைகள் உருட்டிய போதும்
எண்ணவும் இயலாது எண்ணத்தில் இல்லாது
இருக்கும் உன்னை எப்படி எண்ண?
உனக்கொரு நாமம் ஒன்றையும் தந்து
அதற்கொரு மறைதனை தனியே வகுத்து
இதன் மூலமே உன்னையும் எண்ணனும்
என்று சொன்னால் என்னதான் செய்ய?
பெயரற்று உருவற்று பொருளற்று இருக்கும்
பராபரன்* உன்னை சொல்லிடத் துணிவது
மனிதனின் சிறிய அறிவு செய்யும்
மாபெரும் வேடிக்கை ஆன செயலது
[பரன் + அபரன் Transendental immanance]
சொல்லவும் கூட நாணமாகுது
சொல்லாமல் இருக்க என்னாலே முடியாது
ஆயினும் இதையும் சொல்லப் போனால்
அறிவிலி என்ற பெயர்தான் வருது
அதுவும் ஒருவிதம் எனக்கு நல்லது
அப்படி வாழ்வது உத்தம வழியது
அறியாத ஒன்றை அறிந்ததாய் எண்ணி
உளறாமல் இருப்பதே சாலச் சிறந்தது
அந்த அறிவு வந்த பின்னாலே
எண்ணிடும் எண்ணம் தன்னையும் விட்டு
என்னுள்ளே இருக்கும் உன்னை உணர்ந்து
வாழ்வது ஒன்றே எனக்கு நல்லது
அந்த வாழ்வு அனுதினம் தந்தாய்
அறியாமல் அறியும் வழிதன்னை சொன்னாய்
அவ்வழி நடந்து அனுதினம் பணியும்
இந்த பேறு எனக்குமே தந்தாய்
Hyderabad, September 30, 2025, 6.00 pm.
Leave a Reply