BT Song 1746
Both this and the next song were written one after the other, as I was reflecting on the role of Scripture in faith.
Every piece of literature—whether Scripture or otherwise—is limited, in the sense that the words used to record a thought or reflection can never convey it in its entirety. The mind moves in ways, and at a speed, that cannot be fully captured—not even by AI equipped with the fastest recording tools.
In this sense, all writing is only a partial expression of thought. Therefore, when we read or comment on another’s writing, even if we understand the text, we must remember that our critique is confined to the written words—not to the author’s original thought, inner experience, or deeper conviction.
This becomes even more crucial in the case of Scripture, especially when it is granted final authority over one’s faith. Those who claim that their particular Scripture is the very Word of God—revealed, yet recorded through human mental faculties—must recognize the context in which such authority is assigned. That authority exists primarily to safeguard the settled doctrines of that faith, not to confine God within the written word or within any single interpretation of it.
BT Song 1746 – The Speed of Thought
You hold the freedom
To think as you please;
But why, it seems,
That freedom deserts me when I write.
You possess
A strength uniquely your own;
Yet somehow that same power
Fails the written word alone.
Must one explain the reason,
Say it aloud and clear?
Can the swiftness of thought
Ever fully reach the pen?
To shape every thought
Into spoken form—
Is there anyone here
With such perfect skill?
And so, with only
A handful of words,
Whatever is written
Can never be whole.
In the reader’s mind
Those words keep unfolding;
For thought itself
Knows no boundary, no end.
Therefore, whatever
Anyone may write,
Those words alone
Are never just their thought.
Yet the thoughts that rise
Within the heart—
There are no words enough
To tell them all.
Knowing this truth,
One should first read,
Then discern the meaning
That seeks to be said.
To ignore this,
And judge by the letters alone,
Taking the text as the final measure—
That indeed is a fault.
Gurukulam
14-12-2025, 4:30 a.m.
BT Song 1747
See the comments for 1747
BT Song 1747 – You Came as Writing
You who exist
As the thought behind all thought—
To turn You into letters
Was my own foolishness.
And yet, bearing
With that foolishness of mine,
You truly did come to me
Shaped as written word.
From ancient beginnings
Down to this very day,
Many have lived
Trying to change this custom.
Though many strove
And lived their lives for it,
There is no one
Who truly knew Them.
Yet when some
Set Their thought and action
Into written form,
Preserving them as text,
Many indeed
Read and understood,
And found their lives
Enriched and transformed.
Refusing to remain
As thought alone,
Why did You choose
To come as writing?
Having known You
Through those very words,
When I too
Attempted the same,
Keeping my own need
Within my heart,
You came as writing,
Compressing Yourself.
You whose divinity
Spreads and expands,
Crossing all limits
And every boundary,
You made Yourself simple,
Easy for me to reach,
Offering Yourself
As sacred scripture.
And that sacred text,
I made it my own thought,
And in that understanding
I bowed down and worshipped You.
Gurukulam
14-12-2025, 5:00 a.m.
BT Song 1748
Old age is both a blessing and a burden. As long as we remain in good health, we are able to manage it well. But when illness comes—not only serious ailments, but even minor ones—it often discourages us. For those who live alone, this can become an even greater burden.
I am no exception to this. Yet, knowing the life I have chosen, I continue to surrender myself completely to the Lord, trusting that He will take care of me until the very end.
BT Song 1748
Somehow, I—
am living on;
even when this life
remains unclear. 1
Using me,
You perform Your play;
even when Your will
I cannot know. 2
Do whatever
You choose to do;
I have no path
to act at all. 3
No matter how
I lament within,
there is none here
to hear my cry. 4
“This alone is truth”—
accepting thus,
when I learn
to live with it— 5
Then no fear
remains in me,
while Your grace
abides with me. 6
Many may live
around me still—
what of kin,
what of bonds? 7
Only when
old age arrives,
this quiet truth
is understood. 8
As far as I can,
let me not become
a burden
to another life. 9
This life You gave—
at Your feet I bow,
and thus I live,
in surrender deep. 10
Gurukulam, 17-12-2025, 4:30 AM
BT Song 1749
The past few days have been quite challenging, as one health issue after another began to emerge—pilonidal sinus, vertigo, acidity, breathing difficulties, along with blood pressure, diabetes, and the presence of a pacemaker.
Since I do not wish to trouble others, I felt the need to make my own decisions regarding further check-ups. Yet, I was also aware of my own limitations, as well as the limitations of others, and this made the decision more difficult.
As I was reflecting on all this, the struggle turned into prayer—and out of that prayer, this song was born.
BT Song 1749
Knowing my state,
understanding my heart,
to help and guide me—
You, my God, are here. 1
Why should unrest
enter my mind?
To whom should I go
to lodge my plea? 2
You who know—
are with me still;
You who clearly
grasp my heart— 3
A certain firmness
rises within;
it makes me live
as one who conquers the world. 4
Restlessness is
the mind’s nature;
when distress comes,
it confuses us. 5
Yet when I
remember You,
a quiet peace
settles on its own. 6
You who were with me
all this while,
will remain still
till the very end. 7
If this assurance
fills my heart,
restlessness fades
and courage is born. 8
That courage—
I need each day;
for that, I need
Your companionship. 9
As always,
without fail,
You must live
with me, ever near. 10
Gurukulam, December 18, 2026, 11:30 PM
BT Song 1750
Third Anniversary of My Mother
When the last week of December arrives, the final days of my mother’s life in the ashram return vividly—the gentle fading of her breath, and the precious time my sister and I were given to be with her. These memories come back with tears.
This year, when I came to Chennai with my sister, we remembered our mother with love, offering her favourite dishes—sweet pongal, curd rice, and urad vada.
BT Song 1750 — Ever Continuing
Who could ever
stand equal to you?
Whom could I name
as your replacement?
Even the peerless Lord,
Without equal or rival,
Hid Himself within you—
to behold Himself.
Though the body is gone,
the bond still lives;
the mind that remembers you
continues to ache.
Thinking again and again,
shedding silent tears,
life—somehow—
moves on in its own way.
To come quickly
and join you,
again and again
I prayed to God.
Yet even He
chose to delay;
the reason for it
He refused to say.
Without you, life
has turned hollow;
the weight upon my heart
has only grown.
There is no one
with whom I can lay it down,
for no one else
is like you.
Perhaps thinking
“I have become a burden,”
you too went away,
leaving me behind.
But now—
look at my state;
tell me a way
to set this burden down.
That right, I know,
is not yours anymore;
this truth
I understand well.
And yet, the weight
of your remembrance
will remain with me
all my life.
Until the day
I come to you,
this longing within my heart
will go on—
without end.
Chennai, December 26
5:00 a.m.
BT Song 1746 – எண்ணத்தின் வேகம்
எண்ண உனக்கு
உள்ள உரிமை
எழுத எனக்கு
ஏனோ இல்லை
உனக்கு உள்ளது
தனியொரு வலிமை
எழுத்துக்கு மட்டும்
ஏனோ இல்லை
இதற்கு காரணம்
சொல்ல வேண்டுமா
எண்ணத்தின் வேகம்
எழுத்துக்கு வருமா
சிந்திக்கும் அனைத்தையும்
சொல்லில் வடிக்க
திறமை எவர்க்கும்
இங்கு உள்ளதா
ஆகவே சிலசில
வார்த்தைகள் கொண்டு
எழுதிடும் எதுவும்
முழுமையாய் இல்லை
அவற்றைப் படிப்பவர்
மனதிலே விரியும்
எண்ணத்திற்கு எந்த
எல்லையும் இல்லை
எனவே எவர்
எதை எழுதினும்
அவை மட்டும் அவரின்
கருத்தாக இல்லை
ஆயினும் மனதில்
எழுந்திடும் எண்ணம்
அனைத்தையும் சொல்ல
வார்த்தையும் இல்லை
இந்த உண்மை
புரிந்து கொண்டு
சொல்லணும் கருத்தை
படித்தபின் நன்று
அதனை விடுத்து
எழுத்தை மட்டும்
அளவுகோலாய்
கொள்வது தவறு
குருகுலம், 14-12-2025, காலை 4.30
BT Song 1747 – எழுத்தாகி வந்தாய்
எண்ணத்தின் எண்ணமாய்
இருக்கும் உன்னை
எழுத்தாக்க முயன்றது
எனது பேதமை
ஆயினும் எனது
பேதமை பொறுத்து
எழுத்தாகி வந்தாய்
என்பதும் உண்மை
தொன்மையில் தொடங்கி
இன்றைய வரையில்
தொடரும் இந்த
வழக்கத்தை மாற்ற
முயன்று பலர்
வாழ்ந்த போதும்
அவரை அறிந்தவர்
எவரும் இல்லை
ஆயினும் அவரின்
சிந்தனை-செயலை
எழுத்தாக்கி சிலர்
வைத்த பின்னே
அவற்றை படித்து
புரிந்து கொண்டு
பயனடைந்தோர் பல
உள்ளதும் உண்மை
எண்ணமாய் மட்டும்
இருக்க மறுத்து
எழுத்தாகி வந்தது
எதற்கு என்று
அவற்றின் மூலம்
அறிந்த நானும்
அதையே செய்ய
முயன்ற போது
எனது தேவை
மனதில் கொண்டு
எழுத்தாய் வந்தாய்
குறுக்கி உன்னை
விரிந்து பரந்து
எல்லைகள் கடந்து
இருக்கும் உனது
தெய்வத் தன்மை
என்னை அடைய
எளிமை ஆக்கி
உன்னைத் தந்தாய்
வேதம் ஆக்கி
அந்த வேத
எழுத்தை எனது
எண்ணம் ஆக்கித்
தொழுதேன் உன்னை
குருகுலம், 14-12-2025, காலை 5.00
BT Song 1748
என்னவோ நான்
வாழ்கின்றேனே
இந்த வாழ்வு
புரியாபோதும் 1
என்னை வைத்து
வித்தை காட்டும்
உந்தன் சித்தம்
அறியாதபோதும் 2
என்னவோ நீ
செய்து கொள்ளு
ஏதும் செய்ய
வழியும் இல்லை 3
என்னதான் நான்
புலம்பினாலும்
கேட்க இங்கு
யாரும் இல்லை 4
இதுதான் இப்போ
உண்மை என்று
ஏற்றுக் கொண்டு
வாழும் போது 5
எந்த பயமும்
எனக்கு இல்லை
உனது அருளும்
இருக்கும் போது 6
சூழ பலரும்
வாழ்ந்தும் என்ன
சுற்றம் உற்றம்
இருந்தும் என்ன 7
முதுமை என்று
வந்த பின்னே
இந்த உண்மை
புரிந்து கொண்டு 8
முடிந்த வரையில்
பிறர்க்கு பாரம்
தந்திடாமல்
வாழ வேண்டி 9
இந்த வாழ்வு
தந்த உனது
பாதம் பணிந்து
வாழ்கின்றேனே 10
குருகுலம், 17-12-2025 காலை 4.30
BT Song 1749
என்னிலை அறிந்து
என் மனம் புரிந்து
எனக்கு உதவ
தெய்வம் நீயிருக்க 1
எதற்காக சஞ்சலம்
மனதில் வேண்டும்
எவரிடம் சென்று
முறையீடு செய்யணும் 2
அறிந்த நீயும்
என்னுடன் இருக்க
எனது மனதை
தெளிவாய் புரிய 3
ஒருவித உறுதி
மனதில் வந்திடும்
உலகை வென்று
வாழ வைக்கும் 4
சஞ்சலம் கொள்ளும்
மனதின் இயல்பு
சங்கடம் வந்தால்
குழப்பும் என்னை 5
ஆயினும் உன்னை
நினைத்திடும் போது
அமைதி வந்திடும்
தான்போல் மனதில் 6
இதுவரை இருந்த நீ
இன்னும் இருப்பாய்
இறுதி வரையில்
என்னைக் காப்பாய் 7
என்கிற உறுதி
மனதில் வந்தால்
சஞ்சலம் நீங்கி
துணிவு வந்திடும் 8
அந்த துணிவு
அனுதினம் வேண்டும்
அதற்கு உனது
துணையும் வேண்டும் 9
எப்போதும் போல
தப்பாது நீயும்
என்னுடன் சேர்ந்து
வாழ வேண்டும் 10
குருகுலம், டிசம்பர் 18, 2026, இரவு 11.30
BT Song 1750 – என்றும் தொடரும்
உனக்கு நிகராய்
எவரை வைக்க
உனக்கு மாற்றாய்
எவரைச் சொல்ல
தன்னிகரில்லா
இறைவன் கூட
உன்னில் மறைந்தான்
தன்னைக் காண
உடல் போனாலும்
உறவு தொடருது
உன்னை நினைத்து
மனதும் தவிக்குது
எண்ணி எண்ணி
கண்ணீர் சிந்தி
ஏனோ வாழ்வு
தன்போல் போகுது
விரைவில் வந்து
உன்னிடம் சேர
பலமுறை நானும்
இறைவனை வேண்ட
ஏனோ அவனும்
தாமதம் செய்தான்
அதற்கு காரணம்
சொல்ல மறுத்தான்
நீயின்றி வாழ்வு
வெறுமை ஆச்சு
மனதின் பாரம்
பெருகிப் போச்சு
இறக்கி வைக்க
எவரும் இல்லை
ஏனென்றால் அவரும்
உன்போல் இல்லை
பாரம் ஆனேன்
என்று எண்ணி
நீயும் போனாய்
என்னை விட்டு
ஆனால் இப்போ
என்னிலை பாரு
பாரம் நீக்க
வழியொன்று கூறு
அதனைச் சொல்லும்
உரிமை ஏனோ
உனக்கு இல்லை
அறிவேன் நானும்
ஆயினும் உனது
நினைவின் பாரம்
வாழ்க்கை முழுதும்
இருந்தே தீரும்
உன்னிடம் வந்து
சேரும் வரையில்
எனது மனதில்
என்றும் தொடரும்
சென்னை,
டிசம்பர் 26,
காலை 5.00 மணி
मेरी माँ की तीसरी पुण्यतिथि
जब भी दिसंबर का अंतिम सप्ताह आता है, आश्रम में माँ के जीवन के अंतिम दिन,
उनकी साँसों का धीरे–धीरे थमना, मेरी बहन और मुझे मिला वह अंतिम साथ—
सब कुछ आँखों के सामने सजीव हो उठता है और आँसू अपने आप बहने लगते हैं।
इस वर्ष जब मैं अपनी बहन के साथ चेन्नई आया, तो माँ की प्रिय
मीठी पोंगल, दही–चावल और उरद वड़ा अर्पित करते हुए
हमने प्रेम से उन्हें स्मरण किया।
BT Song 1750 — जो सदा चलता रहेगा
तेरे समान
किसे रखूँ मैं?
तेरे स्थान पर
किसे कहूँ मैं?
जिसका कोई समकक्ष नहीं,
वह परमेश्वर भी
तुझमें स्वयं को छिपा गया—
अपने ही दर्शन के लिए।
देह चली गई
पर रिश्ता जीवित है
तुझे याद करता
मन आज भी तड़पता है
बार–बार सोचकर
आँसू बहाकर
न जाने क्यों जीवन
यूँ ही बहता जाता है
शीघ्र आकर
तुझसे मिलने को
कितनी बार मैंने
ईश्वर से प्रार्थना की
पर न जाने क्यों
उसने विलंब किया
उस विलंब का कारण
कभी नहीं बताया
तेरे बिना जीवन
सूना हो गया
मन का बोझ
और बढ़ता गया
उसे उतारने को
कोई नहीं है
क्योंकि कोई भी
तेरे जैसा नहीं है
खुद को बोझ समझकर
शायद तू भी
मुझे छोड़कर
चली गई माँ
पर अब मेरी
स्थिति तो देख
इस बोझ को उतारने का
कोई मार्ग बता
वह अधिकार
तुझे नहीं है
यह मैं भी
अच्छी तरह जानता हूँ
फिर भी तेरी
स्मृतियों का भार
पूरे जीवन
मेरे साथ रहेगा
जब तक तुझसे
मिल न जाऊँ
मेरे मन में
यह सदा चलता रहेगा
चेन्नई, 26 दिसंबर,
प्रातः 5.00 बजे
Leave a Reply