Edited by Chatgpt
BT Song 866
As my irritation with God continued in the evening, in the night also I resumed my argument with him finally challenging him that being Independent he could do anything that he likes. But if I were there then I would have asked him few questions which would force him to rethink his decision to create us. So I wrote this song again to vent out my anger. However as my anger subsided, I realized the pathetic situation of God, because even as a God he cannot live a kind of life that he could live. So I am better than him and thinking about it I wrote the final stanza feeling sorry for him.
BT Song 866: Meanless God
Unnecessary he created this earth
And kept men on it only to suffer
Somehow he managed to escape
He watched us when we stumble in life
Not sending us on our request
He decided on his own
Not anyone is there to question him
He ruled all alone
If I were there
Definitely, I would have asked him a few questions
If he managed to answer even one
Then I would allow him to rule over us
He does not have our sufferings
He never lived our kind of life
As he is alone, there is no frustration for him
As he rules alone, there is none to oppose him
But poor one, he does not know one thing
Though he created the entire cosmos, that one he does not understand
Even though he created us
He never knew our complete nature
As he forgot to create us
As he created the rest of the creatures
He felt sorry for creating us
As we began to ask these kinds of questions
There is no means for him to escape
As he created us in his image
There is no point remaining God
As we ask these kinds of questions
Mathigiri, 23-4-18, 10.30 p.m.
BT Song 867
In my response in one dialogue at the end I wrote: Bhakti helps me to live with simple bhakti and not with clear rationalistic understanding about every area of life. The problem with the reason is that unless it is convinced it won’t make the commitment. But the danger is that when any commitment is made after initial understanding then it will began to ask further question. So till the end it has to live with a life of uncertainty. Whereas bhakti makes the commitment first and when certain things are not clear, it will Trust and wait for proper time for God to reveal than doubting everything based on reason. Sometimes, till the end no answer will be given for some questions, but at least bhakti will help to live each day enjoying the heavenly life on earth by practicing the presence of God.
After writing this, as I was reflecting about it in the afternoon after reading today’s Muktivedic portion, as inspiration came I wrote this song.
…Pascal; (Pensees, 4. 273) reasoned: “If we submit everything to reason, our religion will have no mystery and supernatural element. If we offend the principles of reason, our religion will be absurd and ridiculous.”…— Bruce K. Waltke and James M. Houston, with Erika Moore, The Psalms As Christian Worship: A Historical Commentary, Grand Rapids, Michigan, William B. Eerdmans Publishing Company, 2010, p. 82 [no reference is given and I cannot trace Pascal in Index. No bibliography in this book at the end—db]
BT Song 867: Three Strand Thread
It is impossible
To know in full
It is beyond both
Mukti and bhakti
It is impossible
To do bhakti
On this earth
After having a clear understanding
There is a limit
Even for the buddhi
It is good
For us to understand it
It is impossible
Even for intellect
To live only after clear understanding
We can understand
Mukti in its fullness
With the help of bhakti
Which begins as a relationship
Through mukti
We can understand
The greatness of bhakti
More and more
When bhakti
Joins with buddhi
We can grow strongly
In relationship
When we depend upon
Only on our intellect
Finally, it will
Defeat the relationship
When we live
Growing in bhakti
Realizing mukti
With the help of buddhi
Like a three-strand thread
All three joining together
Will make life on this earth
A sweet one
Mathigiri, 25-4-18, 2.10 p.m.
BT 868
See Viraha bhakti
BT Song 868: He Will Give Opportunity
I waited for him
With tearful eyes
I looked for him
Without blinking my eyes
Till I fell in love
I never knew him
I never realized that
He is a thief
I never knew
About separation
I remembered his promise
Of non-separation
Therefore, when he came
And knocked on the door
I ran with much enthusiasm
And opened the door
He showed his darshan
Only for a fraction of a second
Before I could catch him with my eyes
He disappeared
Before I could tell
About my love, he went away
He made me drown
In the pond of my eyes
What is the use of
Doing bhakti to him?
I saw his disappearance
After coming near to me
I don’t know
Why he went away
Before I could give
Myself completely to him?
Did he think that
I am not qualified for him?
Did he forget
The refuge he gave?
The one who bestows grace
Receiving anyone
Why did he renounce
Only me?
But I won’t forget
The promise he gave
I live
Only believing it
The one who promised to come
Will definitely come
He will bestow the opportunity
For me to bow at his feet
Mathigiri, 26-4-18, 2.45 p.m.
BT Song 869
Though I remain firm in major issues I get frustrated in small issues that too related with everyday life. Some kind of discipline is part of my genes which I learnt from my father. So if few minutes delay in my routine life that too caused by unnecessary interference much irritates me. I know this is the problem with most of the single people as they never learnt the art of adjusting with others. As I again get disturbed in my routine life, I get irritated. So after my regular Muktivedic reading, when I thought about it, I wrote this song addressing my own mind.
BT Song 869: No More
Remain calm, my heart
By worshiping at his feet
He knows about you
As he thinks of you each day
When you get tossed
Due to frustration
Put the anchor
Of his feet
You get tossed
In many ways
You lose peace
By drowning in sorrow
Thinking about your condition
You melt within yourself
By losing your sense
You lose even your thoughts
Calm will come
After a storm
He will give peace
As he knows you
When you live
Trusting him
There is no need
For any more confusion
Whatever might come
Accept it, my heart
He will bestow grace
Taking pity on you
Mathigiri, 27-4-18, 2.20 p.m.
BT Song 870
Old age has its own blessings and problems. The blessing is that we can live a relatively peaceful life (provided if you have everything that is required for that). But there will always be some anxiety about the future as the body is not cooperating much. The major anxiety is about unnecessary imagination with lots of ‘what if’ questions. They may not even come, but along with the routine peaceful life, this anxiety will flow as an undercurrent. As some ‘what if’ questions again came to my mind tonight, I reflected on them, took them to the Lord, and prayed for him to lead me in such a helpless situation, where like a sick person, I cannot decide about my treatment.
BT Song 870: You Should Lead
This is the time, don’t you know?
Won’t you remember this lonely one?
Is it good further delaying?
Do I need to tell it to you?
It is the nature of humans
To come only when we call them
But if you do the same
What can I tell?
Won’t the mother know
Before the baby cries?
Won’t she take it to her chest
Even before it begins to cry?
A sick person
Does not know his needs
He does not understand
The nature of his disease
Don’t you know
This is my condition?
Won’t you understand
My need?
Therefore,
I do not know anything
Which one is correct
I don’t understand
You alone should act
The one who knows well
Accordingly
You should lead me
Mathigiri, 28-4-18, 11.30 p.m.
Sure, here are the edited versions of the poems with spelling and grammar corrections:
BT Song 866 வழியற்ற இறைவன்
வீணாகத்தானே உலகினைப் படைத்தான்
வேதனைப் படத்தான் மனிதனை வைத்தான்
தான்மட்டும் ஏனோ தப்பித்துக் கொண்டான்
தடுமாறி நாம்வாழ வேடிக்கைப் பார்த்தான்
நாம் கேட்டு இங்கு நம்மை அனுப்பாமல்
தான் மட்டும் தனியாக தீர்மானம் செய்தான்
ஏன்னிதைச் செய்தாய் என்று கேட்க
எவரும் இல்லாமல் தனியாட்சி செய்தான்
நான் மட்டும் அங்கே இருந்திட நேர்ந்தால்
நிச்சயம் அவனை சில கேள்வி கேட்பேன்
ஒன்றுக்கேனும் விடையவன் சொன்னால்
அதன்பின் அவனாள இடம் தருவேன்
நாம்படும் வேதனை அவனுக்கு இல்லை
நம்போன்ற வாழ்க்கை அவன் வாழவில்லை
தனித்தே இருப்பதால் சஞ்சலம் இல்லை
தனியாட்சி செய்வதால் எதிர்ப்பவரில்லை
ஆனாலும் பாவம் அவன் ஒன்று அறியான்
அண்டம் படைத்தும் அதைமட்டும் புரியான்
என்னதான் நம்மை அவன் படைத்தாலும்
எப்போதும் நம்குணம் முழுதாக அறியான்
எல்லா உயிரையும் படைத்தது போல
நம்மையும் படைக்க மறந்தினாலே
இது போன்ற கேள்விகள் நாமும் கேட்க
ஏன்படைத்தோமென நொந்து கொண்டான்
தன்சாயலில் நம்மையும் படைக்க
தப்பிக்க அவனுக்கு வழியேதும் இல்லை
இப்படி நாமும் கேள்விகள் கேட்க
இறைவனாய் இருந்தும் பயனேதும் இல்லை
மத்திகிரி, 23-4-18, இரவு, 10.30
BT Song 867 முப்புரி நூல்
முழுதும் அறிவது
இயலாத காரியம்
முக்திக்கும் பக்திக்கும்
அரிதான காரியம்
புரிந்தபின் பக்தி
செய்வது என்பது
புவியின் வாழ்வில்
முடியாத காரியம்
அறிவின் அறிவுக்கும்
அளவு உண்டு
அதை நாம் புரிவது
மிக மிக நன்று
அறிவால் அறிந்தபின்
வாழ்வேன் என்பது
அறிவுக்கும் கூட
இயலாத ஒன்று
பக்தியில் தொடங்கும்
உறவினைக் கொண்டு
முக்தியை முழுமையாய்
உணர முடியும்
முக்தியின் மூலம்
பக்தியின் மேன்மையை
மேலும் மேலும்
உணர இயலும்
அறிவுடன் பக்தி
இணைந்திடும் போது
உறுதியாய் உறவில்
வளர முடியும்
அறிவை மட்டும்
சார்ந்திடும் போது
அறிவே உறவை
வீழ்த்திடக் கூடும்
பக்தியில் வளர்ந்து
முக்தியை உணர்ந்து
அறிவின் துணையொடு
வாழ்ந்திடும் போது
முப்புரி நூலாய்
மூன்றும் இணைந்து
இப்புவி வாழ்வை
இனிமை ஆக்கும்
மத்திகிரி, 25-4-18, மதியம் 2.10
BT Song 868 வாய்ப்பினை அருள்வான்
கண்கள் குளமாகி
காதுக் கிடந்தேன்
கண்கள் இமைக்காது
பார்த்துக் கிடந்தேன்
காதலில் விழும்வரை
அறியா திருந்தேன்
கள்வன் அவனென
புரியாதிருந்தேன்
பிரிவென ஒன்றை
அறியாதிருந்தேன்
பிரியேன் எனஅவன்
சொன்னதை நினைந்தேன்
ஆதலால் அவன்வந்து
வாசலைத் தட்ட
ஆவலாய் ஓடிநான்
தாளினைத் திறந்தேன்
கணநேரம் மட்டும்
காட்சியும் தந்தான்
கண்ணுக்குள் வைக்கும்முன்
தோன்றி மறைந்தான்
காதலைக் கூறும் முன்
கடந்து சென்றான்
கண்களின் குலத்தில்
மூழ்கிட வைத்தான்
பக்திதான் செய்து
பயனென்னக் கண்டேன்
பக்கத்தில் வந்தவன்
மறைந்திடக் கண்டேன்
முழுமையாய் என்னை
தந்திடும் முன்னே
ஏனவன் சென்றான்
என்பதை அறியேன்
தகுதி எனக்கில்லை
என நினைந்தானோ
தஞ்சம் தந்ததை
தான் மறந்தானோ
எவரையும் ஏற்று
அருளினை அளிப்பவன்
என்னை மட்டும்
ஏன் துறந்தானோ
ஆயினும் அவந்தந்த
வாக்கினை மறவேன்
அதையே நம்பி
உயிர்வாழ்ந்திருப்பேன்
வருவேன் என்றவன்
நிச்சயம் வருவான்
தாளினைப் பணியும்
வாய்ப்பினை அருள்வான்
மத்திகிரி, 26-4-18, மதியம் 2.45
BT Song 869 இனியேது
அமைந்திடு மனமே
அவனடிப் பணிந்து
அறிவான் அவனே
உனை தினம் நினைந்து
சஞ்சலம் கொண்டு
தவித்திடும் போது
தாளிணைக் கொண்டு
நங்கூரம் பாய்ச்சு
அலசடிப் படுகிறாய்
பலவிதம் சுழன்று
அமைதியை இழக்கிறாய்
கவலையில் உழன்று
உன்நிலை எண்ணி
உருகிறாய் நெஞ்சில்
உணர்வும் இழந்து
மருகிறாய் கருத்துள்
புயலுக்குப் பின்னே
வந்திடும் அமைதி
புரிந்தவன் தருவான்
உனக்கும் நிம்மதி
அவனை நம்பி
வாழ்கின்ற போது
வேண்டா குழப்பம்
உனக்கினி ஏது
எதுவந்த போதும்
ஏற்றிடு மனமே
இறங்கியே தருவான்
அருளினை தினமே
மத்திகிரி, 27-4-18, மதியம் 2.20
BT Song 870 நீ நடத்த வேண்டும்
தருணம் நீ அறியாயோ
தமியனை நினையாயோ
தாமதம் நியாயமா
தமியனும் சொல்லவா
அழைத்தால் வருவது
மனிதரின் இயல்பு
அதை நீ செய்தால்
நானென்ன சொல்வது
குழவியும் அழும்முன்
தாயும் அறியாளோ
சிணுங்கும்முன் எடுத்து
மார்பினில் அணையாளோ
நோயில் விழுந்தோர்
தேவை அறியார்
நோயின் இயல்பை
அவரும் புரியார்
இதுவே என்நினிலை
என்பதை அறியாயோ
எது என் தேவை
நீயும் புரியாயோ
எனவே எதையும்
நானும் அறியேன்
எதுசரி என்பதை
நானும் புரியேன்
அறிந்த நீதான்
செயல்பட வேண்டும்
அதன்படி என்னை
நடத்த வேண்டும்
மத்திகிரி, 28-4-18, இரவு 11.30
Leave a Reply