BT Song 986
As I watched one young Jain girl taking sannyasa, and the way her parents and other family members cried on that occasion, it deeply moved my heart. In her interview, that girl said that once she was ready to take the deeksha, she eagerly looked forward to that day. Added to this, when I was compiling my quotations, the following quote from Sudhakar also touched me deeply: “…The creative tension between identification and involvement on the one hand and separation and withdrawal on the other hand has always existed in Christianity. Christians are bidden to be in the world but also to be different from the world…” — Wilhelmina Sudhakar, Chosen to Serve: The Life and Writings of Paul Sudhakar, 2007, p. 14.
To me, the temptation to share more about my thoughts and life in the Lord with others through my poems and articles is also a kind of desire and attachment. On one hand, I want to share; on the other hand, I want to remain a more private person and a recluse, in letter and spirit. As I sat for my meditation and reflection, the words of that Jain girl came to my mind again, and I wrote this song as my prayer of the day. Of course, after closing my prayer, I asked myself, ‘What do you actually mean by renunciation?’ As it was already midnight (12:15 am), I said, ‘First renounce this so-called thought and reflection and go to bed. That is true renunciation for you.’ Then silently, I went to bed but was unable to sleep for a long time as I continued to think about it.
Song 986: Embracing Renunciation
Not for the world’s gaze I strive,
But in union with thee, I thrive.
In your presence, I abide,
With your peace as my guide.
Earthly fame, wealth’s allure,
Transient, fleeting, not secure.
The pleasures here, brief in span,
Nothing eternal in the mortal plan.
Though endowed with wisdom’s light,
Yet, self-renunciation takes flight.
In the guise of a seeker, I roam,
Yet, true renunciation’s not yet home.
Intellect grasps, yet heart’s shy,
Without whole surrender, I lie.
Oh Lord, grant me mastery true,
To relinquish self, and embrace you.
Yearning for your grace divine,
At your feet, my soul incline.
Oh, noble one, show me the way,
To bear your yoke, come what may.
Mathigiri, 9-10-2018, 11.30 p.m.
BT Song 986: Should Renounce
Not to live for the world to see
But living with you
Keeping me in you
And living with you
Carrying the peace
Which you give
I should sing each day
Thinking of your grace
Fame along with wealth
Is not permanent
The pleasures of this earthly life
Are not eternal
I haven’t seen
So far
In this fleeting life
Anything permanent
Though you gave
Knowledge to understand this
I don’t have the courage
To renounce myself
Though I live with the
Attire of a sannyasi
I haven’t realized
Renunciation in its fullness
Though I understood it intellectually
Unless I accept it with my whole heart
Oh my Lord, I don’t have
Victory over myself
When I come to your feet
With much pain thinking about it
It is not good on your part
Not to receive me
Oh noble one,
I should follow you
By taking up my cross
By renouncing myself
You should give that
Noble status of
Carrying your yoke
Which is very light
Mathigiri, 9-10-2018, 11.30 p.m.
BT Song 987
See: Cerebral versus emotional bhakti
Song 987: Unveiling the Mask
Like a cloud, fleeting and gone,
Like fog, vanishing at dawn.
Simplicity in devotion’s plea,
Yet, futile it seems to be.
Within, unchanged I remain,
No thoughts for thee to reign.
Living as I choose, with disguise,
How long can I keep up these lies?
Understanding dawns, yet no aid,
In my anguish, your touch delayed.
Tears shed, longing for your grace,
Endless waits in this endless race.
What’s the reason for your delay?
In my agony, let me not stray.
Yearning for that initial love,
Your grace, like manna from above.
Until you grant this love divine,
At your feet, I’ll forever pine.
Washing your feet with my tears,
In devotion, I conquer fears.
Mathigiri, 10-10-2018, 11.30 p.m. Hosea 6:4
BT Song 987: How Can You Understand?
Like a cloud
It is gone
Like the fog
It disappeared
How much simpler
Bhakti has become
There is no use in
Living as a bhakta
There is no true
Change within me
I don’t have the thought
To live for you
I live
As I like
But I put on a mask
For the world
How long can I
Act this drama?
How long can I live
Deceiving myself?
Even after understanding this
You don’t have concern for me
You didn’t save me
By redeeming me
I shed tears
Thinking about my condition
I longed thinking
When you will touch me
What is the reason
For further delay?
Is it right on your part
To leave me alone to suffer?
I need that
First love for you
For that, I need
Your grace
Until you bestow that to me
I won’t leave your feet
Even if you delay further
I won’t go anywhere
By washing your feet
With my tears
I will remain
Falling at your feet
Even after knowing
My nature
By delaying further
What are you going to gain?
Whether you spank me or hug me
It is going to be your hands
In one way it is
A gain for me
In both
Your hands will fall on me
But how are you going to understand
This calculation of mine?
Mathigiri, 10-10-2018, 11.30 p.m. Hosea 6:4
BT Song 988
As I began my regular night walk in the hall, I was reflecting on the response I was typing for a book. Though I managed to understand the main subject of the book and recorded my response, I am still not sure I understood all the complications, not only of bhakti but also of life on this earth. Then I said to myself in Tamil that I am living without knowing one thing properly (maybe cross-stitch could be an exception). Then I said to the Lord, ‘Anyhow, whatever my lack of understanding might be, I should only seek your grace.’ Though I didn’t want the so-called inspiration to disturb my night walk, as it continued to nag me, I finally succumbed to its pressure and wrote this song. After writing one paragraph, I would continue my walk and think further, then stop and write the next stanza. Like this, before completing my night walk, I wrote this song as part of my meditation.
Song 988: Dwell Within Me
In ignorance, I trod this earth,
Seeking only your divine worth.
Though mysteries cloud my sight,
Your grace alone brings true light.
Unable to comprehend, yet clear,
You are divine, ever near.
In devotion, I find my place,
To worship you, my saving grace.
Beyond intellect, I strive to know,
Through everyday devotion, I grow.
Living each day in communion true,
With you, dwelling within me anew.
Mathigiri, 12-10-2018, 10.10 p.m.
BT Song 988: You Should Dwell Within Me
Though I live not knowing anything on this earth
I should seek only your grace
Somehow completing the race on this earth
I should reach your feet for sure
Though thousands of things remain unclear
I should understand you who understand me
Whatever might be the burden of this world
Your grace which you bestow is enough for me
Though I don’t have the capacity to understand clearly
I should clearly understand that you are God
By receiving the blessedness of living as your bhakta
I should have the boon only to worship you
Though I analyze with my brain
I should go beyond my intellect
I should experience that status
Only through bhakti in everyday life
I should attain that blissful status of
Living each day having fellowship with you
For this, you should dwell within me
By having fellowship with me
Mathigiri, 12-10-2018, 10.10 p.m.
BT Song 989
As I continued to type my reflection on Warren and Hooker, sometimes I wanted to give up even this kind of writing. In one way, I became tired of even such reading, reflecting, and recording my response. They all go in an eternal cycle without achieving any purpose in life, particularly for my bhakti. So as I was thinking about it during my meditation time, I said to the Lord, ‘Finally, I have to come only to your feet.’ Then I wrote this song as my prayer of the day.
Song 989: A Departure
To you, I finally turn my face,
My journey ends in your embrace.
All knowledge, thought, and strife,
Mere dust in the tapestry of life.
Reasoning and debates in vain,
In death, they hold no gain.
With the life left, I seek your grace,
In your refuge, my soul finds place.
Heart yearns, mind confounds,
In this dance, the soul astounds.
My fate, in your hands, I plea,
Grant me what my soul needs to be free.
A final plea to thee, my Lord,
No longer as before, I must afford.
Mathigiri, 13-10-2018, 11.30 p.m.
BT Song 989: Not Possible as Before
Finally, I should come to you
And keep myself within you
However I have lived so far
Hereafter I should reach your feet
What all I read, thought, and wrote
Won’t be useful even like the dust of the feet
However I reason and argue
They won’t help me when I die
For the rest of the life which is left to me
I should seek your feet by taking refuge there
Thinking that today I am going to die
I should only cling to your feet
On one side, my heart is seeking you
On the other side, my intellect inspires my thinking
Caught between them both
The atman alone swings in between them
Even after knowing this, my condition
What do you have as your will for me?
Whatever it might be
What is my requirement, you should do accordingly
Therefore, to tell my heart
This slave came one more time to you
I cannot live like before
You should keep it in your mind
Mathigiri, 13-10-2018, 11.30 p.m.
BT Song 990
After writing my response to Hooker’s statement that ‘the gift of grace’ is unintelligible to Hindus, before going to bed, I again reflected on this subject. Grace is important in the bhakti tradition in Hinduism, and all that I know about it came to my mind. I recalled several such poems in the Bhakti tradition, particularly in Tiruvasagam by Manikkavasagar. It is rightly said that: if one’s heart is not melting to the verse of Tiruvasagam, it won’t melt to any other verse (in any scripture). The way Manikkavasagar portrays the grace of God will melt one’s heart if they can read and enjoy it in the original Tamil. No translation can convey the deep meaning in it.
However, I found in the Lord a new kind of meaning and interpretation of the same grace. As I wrote in another song, He gave ‘grace’ even to the grace by demonstrating it on the cross. So as I began to reflect upon it, I wrote this song as my prayer for the day.
…In the village, all giving for weddings, etc., is done on a karma-like basis. If I give you ten rupees and three yards of cloth when someone in your family gets married, you will note it in a book, and when someone in my family gets married, you will give me ten rupees and three yards of cloth. In such a society, the idea of grace in a gift is unintelligible; perhaps it can only become intelligible over a long period of years. Words are part of the problem, but I would want to press the issue a lot further than words. (Hooker to Warren, 17 January 1970). — Graham Kings, Christianity Connected: Hindus, Muslims and the World in the Letters of Max Warren and Roger Hooker, New Delhi, (2002), Indian Edition, ISPCK, 2017, p. 260.
BT Song 990: Understood
I understood
The unique grace
I came to praise you
Thinking only that
In this life on earth
In which I lived without understanding
I realized the
New change that you gave
Though the word
Grace is a simple one
I understood the depth
Which is in it
Though many gave
Different kinds of explanation to it
I understood your explanation
Which you demonstrated by coming to this world
Though the noble ones
Found the meaning that
It is the
Undeserving kindness of God
Though I didn’t
Understand it clearly
I understood it
After you redeemed me by seeking me
But as I often
Miss it
I made it a very simple one
Which is indeed a very rare one
Though this
Became my habit
When I thought about
Your compassion for me
Then I
Understood it clearly
When I think about it
This song of praise was born
Therefore, O my Lord
I understood your grace
Which you gave me
To sing your praises every day
Mathigiri, 16-10-18, 11.45 p.m.
BT Song 986: துறக்கணும்
ஊர்காண வாழாமல்
உன்னோடு வாழ்ந்து
உன்னுளே என்னைவைத்து
உன்னோடு இருந்து
நீ தரும் அமைதியை
நெஞ்சிலே சுமந்து
நாள்தோறும் பாடணும்
உன்னருள் நினைந்து
பொருளோடு பேர்புகழ்
நிலையானதல்ல
புவிவாழ்வின் சுகமேதும்
நிரந்தரம் அல்ல
நிலையில்லா வாழ்வில்
நிலையான ஒன்றை
நானுமே இதுவரை
கண்டதும் இல்லை
இதனையறிகின்ற
அறிவை நீ தந்தும்
எதனையும் துறந்திடும்
துணிவுமே இல்லை
துறவியின் வேடம்
பூண்டு வாழ்ந்தும்
துறவின் முழுமையை
உணரவே இல்லை
அறிவாலே புரிந்தாலும்
மனதாற ஏற்காமல்
ஐயனே என்மீது
வெற்றியும் எனக்கில்லை
இதையெண்ணி நொந்து
உன்னடி வரும்போது
ஏற்காமல் மறுப்பது
உனக்குமே அழகில்லை
என்னையும் ஒறுத்து
சிலுவையை எடுத்து
ஏந்தலே உன்பின்
வந்திட வேண்டும்
எளிதான உன் நுகம்
சுமக்கின்ற பேற்றை
இரங்கி நீயும்
எனக்குத் தரணும்
மத்திகிரி, 9-10-2018, இரவு, 11.30
BT Song 987: உனக்கெங்கு புரியும்
மேகத்தைப் போல
நீங்கி போச்சு
வெண்பனி போல
மறைந்து போச்சு
பக்தியும் எத்தனை
எளிதாகிப் போச்சு
பக்தனாய் வாழ்ந்தும்
பயனற்றுப் போச்சு
உள்ளான மாற்றம்
உண்மையில் இல்லை
உனக்கென வாழும்
எண்ணம் இல்லை
என் மனம் போல
நானும் வாழ்கிறேன்
ஊருக்கு வேடம்
போட்டு காட்டுறேன்
எதுவரை இந்த
நாடகம் ஆடுவேன்
என்னையே ஏய்த்து
எதுவரை வாழ்வேன்
உணர்ந்த உனக்கும்
அக்கரையில்லை
உய்வித்து என்னை
மீட்கவும் இல்லை
என் நிலை எண்ணிக்
கண்ணீர் சிந்தினேன்
எப்போது தொடுவாய்
என்று ஏங்கினேன்
தாமதம் செய்திடக்
காரணம் ஏதோ
தனித்தே விடுவது
நியாயம் தானோ
ஆதியில் கொண்ட
அன்புமே வேண்டும்
அதற்கு உனது
கிருபையும் வேண்டும்
தரும்வரை உன் இரு
தாளினை நீங்கேன்
தாமதித்தாலும் நான்
வேறெங்கும் போகேன்
வழிந்திடும் நீரால்
பாதமும் கழுவி
விழுந்தே கிடப்பேன்
ஏந்திடும் வரையில்
என் குணம் நீயும்
அறிந்த பின்னாலும்
தாமதம் செய்தால்
என்ன இலாபம்
அடிப்பதும் அணைப்பதும்
உன் கரம் தானே
அதுவே எனக்கு
இலாபம் தானே
இரண்டிலும் என்மீது
உன் கரம் படியும்
இந்தக் கணக்கு
உனக்கெங்கு புரியும்
மத்திகிரி, 10-10-2018, இரவு, 11.30, ஓசியா 6:4
BT Song 988: நீ குடிகொள்ள வேண்டும்
ஒன்றும் புரியாது உலகத்தில் வாழ்ந்தாலும்
உனதருள் தன்னை நாட வேண்டும்
ஒருவாறு உலகத்தின் ஓட்டத்தை முடித்து
உறுதியாய் உன்னடி சேர வேண்டும்
புரியாத காரியம் ஆயிரம் இருந்தாலும்
புரிகின்ற உன்னைப் புரிந்திட வேண்டும்
புவிவாழ்வின் பாரங்கள் எதுவான போதும்
புரிகின்ற உன்னருள் அதொன்று போதும்
தெளிவாக உணர்கின்ற திறனற்ற போதும்
தெய்வம் நீயென உணர வேண்டும்
தொண்டனாய் வாழ்கிற பேரினைப் பெற்று
தொழுதுன்னைப் பணிகிற வரமொன்றே வேண்டும்
அறிவாலே ஆராய்ந்து பார்க்கின்ற போதும்
அறிவுக்கு அப்பாலே சென்றிட வேண்டும்
அந்த நிலையினைப் பக்தியின் மூலமே
அனுதின வாழ்வில் துய்த்திட வேண்டும்
இதுபோல நாள்தோறும் உன்னோடு உறவாடும்
இன்ப நிலையே எய்திட வேண்டும்
இதற்கு நீயும் என்னோடு உறவாடி
என்னுள்ளே நீங்காது குடிகொள்ள வேண்டும்
மத்திகிரி, 12-10-2018, இரவு, 10.10
BT Song 989: முன்போல் இனிமுடியாது
இறுதியில் உன்னிடம் வந்திட வேண்டும்
என்னை உன்னுள் வைத்திட வேண்டும்
இதுவரை எப்படி வாழ்ந்த போதும்
இனிமேல் உன்னடி அடைந்திட வேண்டும்
வாசித்து, யோசித்து எழுதிய யாவும்
கால்த் தூசிக்கேனும் உதவி செய்யாது
வாதங்கள் தர்க்கங்கள் எத்தனை செய்தும்
கட்டையில் வைக்கையில் கைகொடுக்காது
மிஞ்சிய எஞ்சிய காலத்தை இனிமேல்
தஞ்சம் தஞ்சமென உன்னிடம் அண்டி
இன்றே உயிர் போவதாய் எண்ணி
உன்னடி ஒன்றையே பற்றிட வேண்டும்
ஒருபுறம் மனமோ உன்னையே தேடுது
மறுபுறம் அறிவோ சிந்தையைத் தூண்டுது
இரண்டுக்கும் நடுவே இழுபறியாக
உயிர்தான் கிடந்து ஊசல் ஆடுது
என்னிந்த நிலையை அறிந்த பின்னும்
என்ன நீ கொண்டாய் எனக்கெனச் சித்தம்
எதுவான போதும் எனக்கெது தேவை
என்பதை அறிந்து நீ செய்ய வேண்டும்
ஆகவே எனது மனநிலை சொல்ல
அடிமை வந்தேன் உன்னிடம் மீண்டும்
முன்போல் வாழ இனிமுடியாது
அதை நீ கருத்தில் கொண்டிட வேண்டும்
மத்திகிரி, 13-10-2018, இரவு, 11.30
BT Song 990: புரிந்தது
அரிதான கிருபையை
அறிந்து கொண்டேன்
அதைமட்டும் எண்ணி
துதிபாட வந்தேன்
புரியாது வாழ்ந்த
புவிவாழ்வு தன்னில்
புதிதான மாற்றம்
தந்ததை உணர்ந்தேன்
அருளென்ற சொல்லும்
எளிதான போதும்
அதன்பின் உள்ள
ஆழத்தை அறிந்தேன்
பலவாறு விளக்கங்கள்
பலர் தந்த போதும்
புவிவந்து நீ தந்த
விளக்கத்தைப் புரிந்தேன்
தகுதியைப் பாராமல்
தருவது என்று
தகைசான்ற சான்றோர்கள்
பொருள்கண்ட போதும்
தெளிவாக நானும்
புரியாத போது
தேடிநீ வந்து
மீட்டபின் உணர்ந்தேன்
ஆயினும் அடிக்கடி
அதனையும் இழக்கையில்
அரிதான அருளையே
எளிதாக்கி விட்டேன்
இதுவே எனது
இயல்பான பின்னும்
என்மீது நீ கொண்ட
இரக்கதை எண்ணினேன்
அதன்பின் எனக்குச்
சரியாகப் புரிந்தது
அதை எண்ணும் போது
துதிபாடல் பிறந்தது
ஆகவே அனுதினம்
ஐயனே உன்னையும்
பாடிடும் அருளை நீ
தந்ததும் புரிந்தது
மத்திகிரி, 16-10-18, இரவு, 11.45
Leave a Reply