(Further reflections on Professional Parenting)
This is a further reflection on the theme of Professional Parenting. One of the concerns raised in that context is that many teachers who genuinely deserve respect are now deprived of it—not because of any personal failure, but because the rights that once protected their dignity have been legally and culturally taken away.
After writing and posting those initial thoughts, I continued to reflect on the deeper implications of respect—especially in relationships where it is deserved but not given. This broader context is important to keep in mind when applying the principle of showing respect.
There’s a well-known saying: “Respect should be earned, not demanded.” There’s great truth in this. But it’s also important to consider the other side of the coin—what happens when someone who has earned respect doesn’t receive it?
This is not an easy situation to address with a one-size-fits-all answer. But ideally, the person who has earned respect should continue to act with integrity, regardless of whether others acknowledge him or not. At the same time, when the opportunity arises, it’s not wrong for him to gently help others understand that they cannot take him for granted.
In my personal view, if someone has truly earned respect but others fail to show it, the fault does not lie in the person who earned it—it lies in the immaturity of the one who received help but refuses to acknowledge or reciprocate appropriately. A mature person, however, learns how to handle such situations with wisdom. How he chooses to respond may depend on the nature of the relationship with the one who withholds respect. Within a family, one may not have the option of walking away. But outside of family, one can choose how to respond—whether by withdrawing, creating boundaries, or using the opportunity to help the other person grow in maturity and gratitude.
If nothing works, it’s often better to keep a healthy distance from those who do not show the respect that one deserves—or that they owe by the nature of the relationship. This does not mean breaking the relationship, but sometimes withdrawing communication temporarily can help both sides reassess where things stand.
Regarding this, there is a famous Tamil poem attributed to Avvaiyar that gives wise counsel on when to maintain distance:
மதியாதார் முற்றம் மதித்தொரு கால்சென்று
மிதியாமை கோடி பெறும்;
உண்ணீர் உண்ணீர் என்று உபசரியார் தம்மனையில்
உண்ணாமை கோடி பெறும்;
கோடி கொடுத்தும் குடிப்பிறந்தார் தம்மோடு
கூடுதல் கோடி பெறும்;
கோடானு கோடி கொடுப்பினும் தன்னுடைநாக்
கோடாமை கோடி பெறும்.– (ஒளவையார் தனிப் பாடல்:42)
“To refrain from stepping even once into the courtyard of the disrespectful
Is worth more than a crore (ten million) blessings.
To refrain from eating at the house of those who repeatedly say, ‘Come, eat!’
Is worth more than a crore blessings.
To avoid associating with those who boast of noble birth, even if they offer crores
Is worth more than a crore blessings.
Even if one gives crores upon crores,
To not let go of one’s self-respect is worth more than a crore blessings.” [See Appendix One]
Society today is changing rapidly. The idea of individualism is gradually infiltrating Indian society. What was once considered a virtue—such as showing respect to elders, teachers, and parents—is now not only fading away, but often questioned or challenged. Some of those questions are legitimate, while others are raised simply to attack or discard tradition.
Take for example a simple scenario: in the past, when a senior person boarded a bus, younger people would almost instinctively get up and offer their seat. While this practice hasn’t entirely disappeared, these days it’s common to see elders or others having to ask, or even plead, for someone to make space. This will show the maturity of that person who show that. The same kind of attitude can be observed in various other areas of life.
Of course, some traditional practices needed to change. For instance, in the past, a daughter-in-law wouldn’t sit in front of her in-laws—especially her father-in-law—while speaking to them. In North India, she might even have to veil her face before senior male family members. While this custom still survives in rural areas, in most parts of South India, such formalities are no longer observed.
However, when we fail to show due respect to those who deserve it, it reflects more on our immaturity than on any flaw in them—whatever reasons we might give to justify it. Particularly within families and communities, there are people who deserve respect by virtue of age or role alone—parents, elders, teachers—even if we feel they haven’t personally earned it. This will show the maturity of that person who show that. The modern work culture, which encourages treating one’s boss or seniors as equals, is gradually eroding this subtle human value.
That said, drawing clear lines and creating universal rules for every context is nearly impossible. But when someone feels that others—whether inside the family or outside—are taking advantage of the relationship and withholding deserved respect, it is better to keep some distance than to demand or expect it, either directly or indirectly.
Still, when the chance arises, trying to help them grow in maturity is not wrong. In fact, it might even be part of the senior person’s responsibility to guide others into becoming more discerning and respectful.
Another Tamil poem by Avvaiyar, though originally written in the context of avoiding evil company, can also be stretched to fit this situation of dealing with those who lack maturity or gratitude:
கொம்புளதற்கு ஐந்து; குதிரைக்குப் பத்து முழம் வெம்புகரிக்கு ஆயிரந்தான் வேண்டுமே – வம்புசெறி தீங்கினர்தம் கண்ணில் தெரியாத தூரத்து நீங்குவதே நல்ல நெறி. – நீதிவெண்பா #அதேதான்
One should remain six-feet away from others (in malls), ten-feet away from a horse, a thousand-feet away from an elephant (the press), and a long-distance from a wicked person.—accessed from on April 20, 2025 https://x.com/Atmaprajnananda/status/1239930394545229825
—Accessed on April 20, 2025 from X.com/@Atmaprajnananda
Because familiarity breeds contempt.
However, a mature person—regardless of age—will not hesitate to draw the line when someone repeatedly crosses it. Two illustrations can help convey this point.
The first is from my personal life. There was someone who, taking advantage of my dependency on him, began to disregard my age and boundaries. At some point, I had to draw the line firmly. Only then did he realize that there are certain Lakshman Rekhas one must never cross—not for the sake of others, but for one’s own.
The second illustration involves Avvaiyar, whose song I quoted earlier. She shared a friendly poetic rivalry with Kambar, a renowned poet and her contemporary. While both sought to outdo each other in poetic skill, Avvaiyar always carried herself with grace, even when asserting her boundaries.
Kambar, with all his talent, is said to have sometimes expected respect instead of earning it. Once, when a Chola king requested that he write something pleasing to him, Kambar, instead of obliging, rebuked the king and left the court. In contrast, Avvaiyar maintained good relationships with many kings—not just due to her age and poetic prowess, but because of her dignified and gracious nature.
In another episode, Kambar wrote the first two lines of a poem on the wall of a poor woman’s house. He declared he would only write the remaining lines if she paid his fee. Unable to afford it, the poem remained incomplete. Later, when Avvaiyar passed by the same house and the woman generously offered her porridge just when she had asked for water, Avvaiyar completed the poem—without expecting anything in return.
This act earned her even more admiration. While Kambar wrote for grand rewards, Avvaiyar was remembered for her humility—writing even for porridge. Unable to tolerate her growing fame and egalitarian attitude, Kambar composed a riddle song targeting her indirectly. He used the term “dee,” a Tamil suffix akin to “tum” in Hindi—typically used condescendingly when addressing women. In Tamil culture, even brothers refrain from using such terms with their grown sisters, instead choosing respectful forms like “amma.”
In retaliation, Avvaiyar composed a poetic comeback using the male equivalent “daa” in her verse, not only decoding Kambar’s riddle but subtly mocking him with a poetic slap.
The original riddle by Kambar was:
“ஒருகால் இரு பந்தலாடி; அது என்ன?”
(“What is that which stands on one leg but supports two canopies?”)
Avvaiyar’s response was biting, graceful, and wrapped in rich cultural layers:
“எட்டேகால் லட்சணமே, எமனேறும் பரியே
மட்டில் பெரியம்மை வாகனமே முட்டமேற்க்
கூரையில்லா வீடே, குலராமன் தூதுவனே
ஆரையடா சொன்னாயது.”
In this verse, she decoded the riddle (referring to the araikeerai plant) while rebuking Kambar for his disrespectful tone. The phrase “ஆரையடா சொன்னாயது” (“To whom did you say that, daa?”) is a masterstroke, returning his insult in kind, while preserving poetic dignity.
So much can be learned from our ancient literature and traditions. They constantly teach us profound life lessons—on respect, grace, assertion, and wisdom. It would be an intriguing project for a Tamil scholar to compile all the poetic exchanges between Kambar and Avvaiyar. Despite the brilliance of both, Avvaiyar consistently stood taller—delivering sharp insights and moral clarity in just a few lines, in contrast to Kambar’s volumes.
Those who understand Tamil can enjoy the full episode here [see Appendix two]:
க. மோகனதாசன் — Thattungal Blog
Ashram, 20-4-2025
Appendix one
ஒரு முறை சோழ மன்னன் தன் அவையில் புலவர்களை அழைத்து, “நாளை காலை விடியும் போதே
நான்கு கோடி பாடல்களைப் பாட வேண்டும்” என்று கூறினார். ஒரே நாளில் நான்கு கோடி பாடல்களை
எப்படி பாடுவது என்று செய்வதறியாமல் புலம்பிக் கொண்டிருந்தனர் புலவர்கள்.
அப்போது அவ்வழியாக வந்த அவ்வையார், என்ன விஷயம் என்பதை கேட்டறிந்தார். “இவ்வளவுதானா விஷயம்?” என்று மேற்கண்ட பாடலைப் பாடி, புலவர்களிடம் கொடுத்தார்.
அவர்களும் அடுத்த நாள் காலை, அந்தப் பாடலைப் பாடி, மேலும் இது அவ்வையார் எழுதிய பாடல் என்பதையும் கூறினர். இப்பாடலில் ‘கோடி’ என்பது ஒரு கோடி பொன் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
அவ்வையார் இப்பாடலில், ஒவ்வொன்றும் ஒரு கோடி பொன்னுக்கு இணையானவை என்று
நான்கு செயல்களை குறிப்பிட்டுள்ளார். மகிழ்ச்சியடைந்த மன்னன், அவ்வையாரை அழைத்து,
பரிசுகளை வழங்கினார்.
Appendix two
ஔவையார் ஒரு நாள் சோழ நாட்டிலிருந்த “அம்பர்” என்ற ஊரின் ஒருதெரு வழியே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். களைப்பு மிகுதியால் அந்தத்தெருவிலிருந்த ஒரு வீட்டின் திண்ணையில் சற்றே அமர்ந்தார்.
ஔவையார் அமர்ந்த திண்ணை வீட்டில் “சிலம்பி” என்ற தாசி குலப் பெண் இருந்தாள். தன் வீட்டின் திண்ணையில் ஒரு மூதாட்டி அமர்ந்திருப்பதைக்கண்ட சிலம்பி தான் குடிப்பதற்காக வைத்திருந்த கூழைக் கொணர்ந்து ஔவையாருக்குக் கொடுத்தாள்.
கூழை அருந்திய ஔவையார் அந்த வீட்டின் சுவற்றிலே கரிக்கட்டியினால் எழுதியிருந்த இரண்டு வரிகளைக் கவனித்தார்:
“தண்ணீருங் காவிரியே தார் வேந்தன் சோழனே
மண்ணாவதுஞ் சோழ மண்டலமே”
தனக்குப் பசியாரக் கூழ் கொடுத்த சிலம்பியை நோக்கி, “இது என்ன?” என்று ஔவையார் கேட்டார் .
“குலோத்துங்க சோழ மன்னனின் அவைக்களப் புலவரான கம்பர் வாயால் பாடல் பெற்றவர்கள் மிகவும் சீரோடும் சிறப்போடும் வாழ்வதாகக் கேள்விப்பட்டு நான் சேர்த்து வைத்திருந்த 500 பொற்காசுகளைக் கொடுத்து என் மீது ஒரு பாடல் பாட வேண்டுமென்று அவரைக் கேட்டுக் கொண்டேன். அதற்குக் கம்பர், ‘ஒரு பாடலுக்கு ஆயிரம் பொன் தர வேண்டுமென்றும் 500 பொன்னுக்கு அரைப் பாடல் தான் கிடைக்கும்’ என்றும் கூறிக் கரிக்கட்டியால் இவ்விரண்டு வரிகளைச் சுவற்றில் எழுதிவிட்டுப்போய்விட்டார். கையிலிருந்த 500 பொன்னும் பறிபோனதால் நான்அன்றிலிருந்து வறுமையில் வாடுகிறேன்” என்று கூறினாள் சிலம்பி.
அதைக் கேட்ட ஔவையார் உடனே ஒரு கரித்துண்டினை எடுத்துஅவ்விரண்டு வரிகளின் கீழே கீழ்க்கண்ட வரிகளைச் சேர்த்துக்கவிதையைப் பூர்த்தி செய்தார்:
“பெண்ணாவாள் அம்பர்ச் சிலம்பி அரவிந்தத் தாளணியும்
செம்பொற் சிலம்பே சிலம்பு”
என்பதாகும் அவ்வரிகள்.
இதையும் சேர்த்து முழுப்பாடலாக,
“தண்ணீருங் காவிரியே தார்வேந்தன் சோழனே
மண்ணாவ துஞ்சோழ மண்டலமே – பெண்ணாவாள்
அம்பர்ச் சிலம்பி அரவிந்தத் தாளணியும்
செம்பொற் சிலம்பே சிலம்பு “
என ஔவையார் வாயால் பாடல் பெற்றதும் சிலம்பியின் புகழ் நாடெங்கும் பரவியது. அவள் கால்களில் செம்பொன்னிலான சிலம்பணியுமளவிற்குப் பெரிய செல்வச் சீமாட்டியாக ஆனாள்.
தான் 500 பொன் பெற்று ஏழையாக்கிய சிலம்பியை ஔவையார் கூழுக்குப் பாடிச் செல்வச் செழிப்பு மிக்கவளாக்கி விட்டதைக் கேள்வியுற்ற கம்பர் ஔவையார் மீது துவேஷம் கொண்டார். ஒரு நாள் ஔவையார் அரசவைக்கு வருகை தந்தார். அப்பொழுது கம்பர் அவரை நோக்கி ஆரைக்கீரைக்கும் ஔவைக்கும் சிலேடையாக அதாவது இரு பொருள் படும்படியாக ஔவையையும் ஆரக்கீரையையும் ஒப்பிட்டு,
“ஒரு காலடீ, நாலிலைப் பந்தலடீ”
என்று கூறினார். இதற்கு உத்தரமாக ஔவையார்,
“எட்டேகால் லட்சணமே, எமனேறும் பரியே
மட்டில் பெரியம்மை வாகனமே முட்டமேற்க்
கூரையில்லா வீடே, குலராமன் தூதுவனே
ஆரையடா சொன்னாயது.”
தமிழில் “அ” அன்பது எண் 8 ஐக் குறிக்கும் “வ” 1/4 ஐக் குறிக்கும். 8, 1/4 இரண்டையும் சேர்த்தால் “அவ” என வரும்.
எட்டேகால் லட்சணமே என்றால் “அவ லட்சணமே” எனப் பொருள் படும். எமனேறும் பரி எருமை. எமனேறும் பரியே என்றால் “எருமையே” எனப்பொருள் படும். மட்டில் பெரியம்மை வாகனமே என்றால் “மூதேவியின் வாகனமே” என்று பொருள். கூரையில்லா வீடு குட்டிச் சுவர். கூரையில்லாவீடே என்றால் “குட்டிச் சுவரே” என்று பொருள்.
“குலராமன் தூதுவனே” என்றால், ராமாயணத்தை எழுதியவனே என்றும், ராமனுக்குத் தூது சென்ற ஹனுமானான “குரங்கே” என்றும் பொருள் படும். “ஆரையடா சொன்னாயது” என்றால் நீ சொன்னதன் பொருள் ஆரக்கீரையென்றும் யாரைப் பார்த்து இப்படிச் சொன்னாய் என்றும் இருபொருள்படும். இத்துடன் “அடா” என்ற அடைமொழி சேர்த்துத் தன்னை “அடி” என்றதற்குப் பதிலடி கொடுத்தார்.
க. மோகனதாசன் — https://www.thattungal.com/2018/11/blog-post_537.html
Leave a Reply