Secular Song 656
After listening to the talk on philosophy in its entirety, I wrote an article titled “My Philosophy.” However, inspired by the talk, I also composed this song.
[https://youtu.be/XdlfDlcaAAw?si=vyMjjIAAukVo0Tok]
Compassion is my philosophy; silence is my tool or sadhana; and bhakti, understood as relationship, is the foundation of this philosophy. I was surprised to note that not a single woman philosopher was mentioned in the talk. While I am not familiar with the situation in the West, India has had, and continues to have, many women philosophers. Without them, philosophy would be incomplete, as they practice philosophy in their lives, whereas men often just discuss it. For more on my perspective, see: “My Philosophy.”
Voice of the Mind 656: There is No End
Is it the soul or the body?
Is it the mind or intelligence?
What exactly governs us?
How can we understand this?
How can we know this
When the world merges with it?
Am I the king?
Am I the minister?
Am I the citizen?
Am I the enemy?
Should I live thinking I am
All of these roles
Or should I consider myself
As separate from all?
I read and saw
I thought and pondered
After asking and listening
I asked more questions
Did I find an answer?
Or just more questions, I don’t know
There seems to be no difference
Between the two
The answer to a question
And the question to an answer
Change and change
When they come
Is it better to ask a question
And get an answer
Or to ask a question
That suits the answer?
Nothing is needed
Avoid everything
Is keeping silence
The only good thing?
As long as the mind and speech
Exist,
Knowledge acts
As its aid
Until the final silence
Arrives,
There is no end
To this
Kudil, 30-8-2024, 8:00 AM
Secular Song 657
In a Tamil group I joined, weekly competitions are held where participants write poems based on a given picture. This week, the picture featured a village woman carrying a harvested paddy bundle on her head, laughing with all her teeth showing. Many participants described her physical beauty, which is perfectly fine. However, I saw a different message in the picture. I sent my poem along with a note explaining that it wasn’t intended for competition but to convey this alternative perspective.
Personally, I don’t appreciate reducing women’s bodies to mere objects of display, however aesthetic it might seem. This isn’t the first time I’ve expressed this stance. In a previous competition (see Secular Song 650), a participant described the beauty of a sitting woman’s hips as she leaned forward. Disagreeing with this portrayal, I wrote an alternative song for the same picture, focusing on a different narrative.
Voice of the Heart 657: No Burden
Even when your pearl-like teeth smile,
And your face blossoms like a jasmine flower,
You carry the weight of a heavy burden
As you walk, dear mother—your load.
No matter how enormous the weight,
You carry your family’s burdens,
And alongside them, you shoulder more,
Serving the entire world selflessly.
Did you come into this world to carry loads?
Or did you find joy in bearing them?
No matter how much is placed on you,
You call it motherhood with pride.
In patience, you surpass the earth,
You are the very definition of patience.
You showed us that patience’s ultimate form
Is femininity itself.
Oh mother, through your selfless dedication,
We live every single day.
Finding joy in it, each day you smile
And carry your burdens with grace.
– Sisu, Kudil, 31-8-2024, Afternoon 2.00
Secular Songs 658 and 659
In the same Tamil group, someone composed a song urging people to stand against all forms of encroachment on the Tamil language. While I am not a Tamil fanatic, I deeply love the language and agree that we must strive to preserve its nobility and avoid degrading it by excessively mixing it with other languages.
Of course, in communication, language is secondary, but in literature, preserving the original language as much as possible is essential. While it is unrealistic to expect Tamil—or any Indian language—to remain completely untouched by Sanskrit or other languages, some still manage to write in nearly pure Tamil. Inspired by this call, I composed these songs in support of preserving Tamil’s linguistic and literary heritage.
Secular Song 658 rise up
When old age sets in,
We think we can’t do anything
And withdraw ourselves
From the world.
But if some people rise up
And come forward,
That’s enough for me.
Congratulations to you!
Rise with strength,
Walk with confidence.
This old man’s
Blessings are with you.
– Sisu,
Kudil, 31-8-2024, Afternoon 3.40
Secular Song 659. For comments see Song 658
Secular Song 659: Take Up the Stick
Preparing a feast,
Serving it on a leaf,
And calling,
“Come, my child.”
But some reply,
“The leftovers others ate
Are enough for me;
I don’t need your feast.”
Hearing this,
And seeing their state,
The mother wept
In deep sorrow.
Seeing her sorrowful tears,
If some rose in anger
And took up the stick
In their hands.
For those whose minds
Lie dormant and asleep,
This might wake them up
And make them rise again.
Thinking of all
That they’ve lost,
Perhaps they will
Reform and return.
If we leave it alone
And stay silent,
Our own minds
Will torment us.
Thus, this righteous anger,
Rooted in compassion,
Should lead us to act
With determined mercy.
Hand them a whip
Alongside the stick,
And tell them,
“Even this, wield with purpose.”
– Kudil,
31-8-2024, Evening 4.00
Secular Song 660
The younger generation today surprises us with their enthusiasm for Tamil. Many of them not only speak pure Tamil but also write spontaneous poems on any theme, picture, or scene. Their ability to avoid mixing other languages while speaking colloquially is impressive. Moreover, they have become Tamil scholars and eloquent orators, citing authentic information from Tamil literature and scriptures.
In the past, the older generations were concerned that Tamil would gradually fade, as speaking English was often considered a status symbol and a marker of proper education. Even Bharati, the renowned Tamil poet, once wrote that “Tamil will slowly die.” However, if he were alive today, he would undoubtedly change his view and celebrate the achievements of this generation.
I’ve observed this remarkable revival firsthand in Tamil groups where both youth and seniors write exceptional poetry. It reassures me that Tamil, one of the world’s oldest living languages, will not only endure but thrive, despite historical and modern challenges. Inspired by a poem from a fellow member in one of these groups, I wrote Secular Song 660. While I acknowledged their contribution in the original version posted in the group, I’ve chosen to omit their name here to honor all who contribute to Tamil’s legacy.
660: Tamil Lives
Has Kamban returned once again?
Has that Valluvar come back to us?
Did everyone come back
To dwell in your colorful Tamil?
Is it a feast for the ears, a cure for the mind,
Or like one who humbly serves
The devotees of devotees,
A redeemer who came to embrace us?
Oh Tamil, you have become everything,
Even this much has made the mother glad.
As long as poets like these exist,
Can Tamil ever face destruction?
– Kudil,
9-1-2024, Morning 9.35
Secular Song 656
தத்துவம் குறித்த உரையை முழுமையாக கேட்ட பிறகு, “என் தத்துவம்” என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதியேன். ஆனால், அந்த உரையால் ஊக்கமடைந்து, இந்த பாடலையும் எழுதினேன்.
கருணை என் தத்துவம்; மௌனம் என் கருவி அல்லது சாதன; மற்றும் பக்தி, உறவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும், இந்த தத்துவத்தின் அடித்தளம் ஆகும். இந்த உரையில் ஒரு மாதிரியான பெண் தத்துவஞர் கூட குறிப்பிடப்படவில்லை என்று நான் ஆச்சரியமடைந்தேன். மேற்கத்திய நிலைமை பற்றிய தகவல் எனக்கு இல்லை, ஆனால் இந்தியாவில் பல பெண்கள் தத்துவஞர்கள் இருந்துள்ளார்கள் மற்றும் தற்போது இருந்துவருகிறார்கள். அவர்களை இல்லாமல், தத்துவம் முழுமையாக இருக்கும் என்பதில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் வாழ்வில் தத்துவத்தை நடைமுறைப் படுத்துகிறார்கள், ஆனால் ஆண்கள் பெரும்பாலும் அதைப் பேசுகின்றனர். எனது பார்வையைப் பற்றிய மேலும் தகவலுக்கு, இதைப் பாருங்கள்: “என் தத்துவம்.”
மனதின் குரல் 656: முடிவே இல்லை
உயிரா உடலா
மனமா அறிவா
எதுதான் நம்மை
ஆளுகை செய்யுது
எப்படி இதனை
நாமும் அறிவது
இவற்றுடன் உலகும்
சேரும் போது
நானே ராஜா
நானே மந்திரி
நானே குடிமகன்
நானே எதிரி
என்று என்னை
எண்ணி வாழ்வா
அல்லது நானே
தனித்தனி என்பதா
வாசித்துப் பார்த்தேன்
யோசித்துப் பார்த்தேன்
கேட்டு பார்த்தபின்
கேள்விகள் கேட்டேன்
கிடைத்தது விடையா
கேள்வியா தெரியல
இரண்டுக்கும் இடையே
பேதமே இல்லை
கேள்விக்கு பதிலும்
பதிலுக்கு கேள்வியும்
மாறி மாறி
வந்திடும் போது
கேள்வி கேட்டு
பதிலை பெறுவதா
பதிலுக்குத் தகுந்த
கேள்வி கேட்பதா
எதுவும் வேண்டாம்
எல்லாம் தவிர்த்து
மவுனம் காப்பது
ஒன்றே நல்லதா
மனமும் மொழியும்
இருக்கும் வரையில்
அறிவு அதற்கு
துணை செய்கையில்
இறுதி மவுனம்
வருகின்ற வரையில்
இதற்கு முடிவு
என்றும் இல்லை
– குடில், 30-8-2024, காலை 8.00
Secular Song 657 பாரம் இல்லை
முத்துப் பற்கள் சிரித்தாலும்
முல்லைப் பூவென மலர்ந்தாலும்
கட்டுச் சுமையை சுமந்தபடி
செல்லும் தாயே, உன் பாரம்.
எத்தனை பெரிதாய் இருந்தாலும்
குடும்பச் சுமையை சுமப்பதுடன்
கூடவே இதையும் சுமக்கின்றாய்
ஊருக்கே படியும் அளக்கின்றாய்.
சுமக்க வென்றே வந்தாயோ
சுமப்பதில் மகிழ்வு கண்டாயோ
எத்தனை பாரம் வந்தாலும்
இதுதான் தாய்மை என்றாயாயோ.
பொறுமையில் பூமியை விஞ்சினாயே
பொறுமைக்கு இலக்கணம் ஆனாயே
பொறுமைக்கு எல்லை பெண்மை என்று
எமக்குப் புரிய வைத்தாயே.
அன்னையே, உனது அர்ப்பணிப்பில்
அனுதினம் நாங்கள் வாழ்கின்றோம்.
அதிலே மகிழ்ந்து தினந்தோறும்
சிரித்தே சுமையை சுமக்கின்றாய்.
– சிசு,
குடில், 31-8-2024, மதியம் 2.00
Secular Song 658 எழுந்து நில்
வயதான பின்னே
நம்மாலே இயலாது
என்று எண்ணி
ஒதுங்கி நிற்க.
இதுபோல் சிலர்
எழுந்து வந்தால்
அதுபோதும் எனக்கு,
வாழ்த்துக்கள் உமக்கு.
தோள்தட்டி எழுந்து
தெம்புடன் செல்லு.
இந்த முதியவனின்
ஆசிகள் உண்டு உனக்கு.
– சிசு, குடில், 31-8-2024, மதியம் 3.40
659: பிரம்பை எடுக்கணும்
விருந்து சமைத்து
இலையில் இட்டு
“வா மகனே”
என்று அழைக்க.
‘அடுத்தவர் தின்ற
எச்சில் போதும்,
உனது விருந்து
வேண்டாம் எனக்கு,’
என்று சொலும்
சிலரது நிலையை
எண்ணி அன்னை
விட்டாள் கண்ணீர்.
அந்தத் துயரக்
கண்ணீர் கண்டு
வெகுண்டு எழுந்து
பிரம்பை எடுத்தால்.
உறங்கிக் கிடக்கும்
சிலரது மனநிலை
மீண்டும் சற்று
விழித்து எழுந்து
இழந்தது எதனை
என்பதை எண்ணி
மீண்டும் திருந்தி
வந்திடக் கூடும்.
அதனை விடுத்து
சும்மா இருந்தால்
நமது மனமே
நம்மை வதைக்கும்.
ஆகவே இந்த
அறச் சீற்றம்
“மறக்கருணை”
என்பதை எண்ணி
பிரம்புடன் சாட்டை
கையில் தந்து
அதையும் சுழற்று
என்று கூறு.
– குடில், 31-8-2024, மாலை 4.00
Secular Song 660: தமிழ் வாழும்
கம்பனே மீண்டும் வந்தானோ
அந்த வள்ளுவன் திரும்பி வந்தானோ
உனது வண்ணத் தமிழில் மீண்டும்
வந்து யாவரும் குடி புகுந்தாரோ.
செவிக்கு விருந்தா, சிந்தைக்கு மருந்தா,
அல்லது என்போல் அகவை முதிர்ந்த
அடியார்க்கு அடியார்க்கு அடியானை
ஆட்கொள்ள வந்த அவிழ்தா.
எல்லாமாய் ஆனாய் தமிழா நீயும்,
இதுபோதும் அன்னையும் மகிழ்ந்தாள்.
இது போன்ற பாவலர் உள்ளவரை
தமிழுக்கு அழிவும் உண்டா?
– குடில், 9-1-2024, காலை 9.35
Secular Song 656: कोई अंत नहीं
क्या यह आत्मा है या शरीर?
क्या यह मन है या बुद्धि?
क्या वास्तव में हमें नियंत्रित करता है?
हम इसे कैसे समझ सकते हैं?
हम इसे कैसे जान सकते हैं
जब दुनिया इसके साथ मिल जाती है?
क्या मैं राजा हूँ?
क्या मैं मंत्री हूँ?
क्या मैं नागरिक हूँ?
क्या मैं शत्रु हूँ?
क्या मुझे सोचना चाहिए कि मैं
इन सभी भूमिकाओं में हूँ
या मुझे खुद को
इन सभी से अलग मानना चाहिए?
मैंने पढ़ा और देखा
मैंने सोचा और विचार किया
सुनने और पूछने के बाद
मैंने और सवाल पूछे
क्या मुझे उत्तर मिला?
या सिर्फ और सवाल, मुझे नहीं पता
दोनों के बीच कोई अंतर नहीं लगता
जब वे आते हैं
सवाल का उत्तर
और उत्तर का सवाल
बदलते रहते हैं
जब वे आते हैं
क्या एक सवाल पूछना
और उत्तर पाना बेहतर है
या ऐसा सवाल पूछना
जो उत्तर के लिए उपयुक्त हो?
कुछ भी जरूरी नहीं है
सभी को छोड़ दो
क्या मौन रखना
ही एकमात्र अच्छा है?
जब तक मन और भाषण
अस्तित्व में हैं,
ज्ञान कार्य करता है
इसके सहायक के रूप में
अंतिम मौन आने तक
इसका कोई अंत नहीं है
कुडिल, 30-8-2024, सुबह 8:00
पूर्ण रूप से दर्शन पर आधारित वार्ता सुनने के बाद, मैंने “मेरी दर्शनशास्त्र” शीर्षक वाला एक लेख लिखा। लेकिन, उस वार्ता से प्रेरित होकर मैंने यह गीत भी लिखा।
करुणा मेरी दर्शनशास्त्र है; मौन मेरा उपकरण या साधना है; और भक्ति, जो संबंध के रूप में समझी जाती है, इस दर्शनशास्त्र का आधार है। मुझे आश्चर्य हुआ कि इस वार्ता में एक भी महिला दार्शनिक का उल्लेख नहीं किया गया। पश्चिम के बारे में मैं नहीं जानता, लेकिन भारत में कई महिला दार्शनिक रही हैं और आज भी हैं। उनके बिना, दर्शनशास्त्र अधूरा रहेगा, क्योंकि वे अपने जीवन में दर्शनशास्त्र का अभ्यास करती हैं, जबकि पुरुष अक्सर इसे केवल चर्चा करते हैं। मेरे दृष्टिकोण पर अधिक जानकारी के लिए, देखें: “मेरी दर्शनशास्त्र।”
Leave a Reply