Secular Song 221 தூங்க போகலாம்
நல்லதோ கெட்டதோ
நாட்களும் ஓடுது
நட்டமோ லாபமோ
வாழ்க்கையும் போகுது
இடையில் என்னவோ
நாடகம் நடக்குது
இறுதியாக வேடமும்
கலைந்துதான் போகுது
எழுதியது யாரென்று
இறுதியாக தெரியல
எது நமது வேடமென
யாருக்குமே தெரியல
எப்ப வந்து நடிக்க வேண்டும்
என்பதையும் சொல்லல
எதற்காக நடிக்க வேண்டும்
யாருக்குமே புரியல
கதை மட்டும் ஒன்றுபோல
கடைசி மட்டும் இருக்குது
காலகாலமாய் அது
தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
இடையிடையே வேடம் மட்டும்
மாறிக்கொண்டு போகுது
இறுதி மட்டும் இருந்து பார்க்க
எவறுமில்லை புரியுது
இந்த நாளின் வேடத்தை
நானும் போட்டு முடிச்சிட்டேன்
எனக்குத் தெரிஞ்ச மட்டும்
நடிச்சு நான் காட்டிட்டேன்
நாளை பொழுது விடிஞ்சாக்க
அடுத்த காட்சி பார்க்கலாம்
அதுக்குக் கூட தெம்பு வேணும்
இப்ப தூங்க போகலாம்
20-8-16, இரவு, 11.50
Song 221 Time to go to bed
Good or bad
The days are running
Loss or profit
The life is moving
In between
Some drama is staged
At the end
That character also disappears
Who wrote that drama?
We don’t know till the end
What is our role?
Nobody knows that
When we need to act
That too is not informed
Why should we act?
That is not clear to anyone
The story remains
The same till the end
It continues
From time in memorial
In the middle
Only the role is changed
But there is none
To watch till the end
I have done
This day’s role
I acted
As much I know
We can watch
Tomorrow’s part
For that I need some strength
Therefore, it is time to go to bed
Mathirigi, 20-8-16, 11.50 pm.
After my regular reading, I sat for meditation. That time I recalled the entire day’s activities. There is no change in my routine life. Both for me and my mother, each day goes as if it is programmed already (eternally). Then I thought about life in general. It goes as if it is scripted by someone. But we don’t know who the author is. The same story repeats eternally and we do our part not knowing our role properly or when we need to act. Suddenly the scene changes and we are called to act. But it is the same drama, the same role and same conclusion. Fortunately, none of us remain permanently to see the end.
When I tried to close the poem, I realized that once I have done my part today, I need to go to bed and regain my strength to perform on the stage and with that note I closed the poem.
20-8-16, இரவு, 11.50
Secular Song 222 எல்லை அறியணும்
குற்றம் குறைகளை சொல்லும் போது
குணத்தையும் நலத்தையும் கணக்கிட வேண்டும்
கோபம் கொண்டு ஒருத்திடும் போது
கருணையும் கொஞ்சம் காட்ட வேண்டும்
குறைகளை மட்டுமே காண முற்பட்டால்
அது ஒரு குறையாக நமக்கு ஆகும்
கூடவே அதனுடன் குற்றம் சுமத்த
கோபமே நமக்குள் இன்னும் பெருகிடும்
இடித்து உரைக்க முற்படும் முன்னே
நமது எல்லையை அறிந்திட வேண்டும்
எத்தனை அக்கறை கொண்டு அதனையும்
செய்கிறோம் என்பதை எண்ணிட வேண்டும்
எதிர்மறையாக எப்போதும் எண்ணுவோர்
எல்லா வற்றிலும் குறை மட்டுமே காண்பார்
ஏதோ ஒரு குறை சொல்லிட வேண்டி
மிகை படுத்தி கூறி முடிப்பார்
ஆலோசனை கூற முற்படும் போது
அத்துடன் பொறுப்பை ஏற்கவும் வேண்டும்
பொறுப்பை ஏற்க தயக்கம் இருந்தால்
குற்றம் காண்பதை நிறுத்த வேண்டும்
ஈடுபாடின்றி சொல்வ தென்பது
எளிது என்பதை எல்லோரும் அறிவார்
ஈடுபட முடியா நிலை உடையோர்
தம் எல்லை உணர்ந்து பொறுமை காப்பார்.
மத்திகிரி, 21-8-16, மதியம் 3.00 & இரவு 11.30
Song 222 Should know one’s limitation
When we point out others mistakes
We should also consider the good things in them
When we rebuke other’s short temper
We should also add bit compassion with it
Only if we began to see the mistakes in others
Then it will become a shortcoming to us
Once we began to accuse others
Anger alone will increase within us
Before we rebuke others
We should know our own limitation
We must also consider that
With how much concern that we do it
Those who thinks negatively
Only will find fault in others
In order to say something
They will exaggerate and accuse
Before you give counsel
You should also take responsibility for that
If you hesitate to take responsibility
You should stop fault finding
It is very easy to say something
Without any real commitment
Those who cannot make any commitment
Will remain patience knowing their own limitation
Mathigiri, 21-8-2016, 3.00 pm and 11.30 pm
Critiquing is completely different from criticism. Critiquing others, particularly others writing on some points on which we don’t agree is completely different than criticising it just for the sake of criticism. I consider it even as fault finding. Mere fault finding will blind our eyes to see other good things which are communicated in that writing. But the spirit of fault finding will finally become a problem to us and will stop us from counting all the good things in others life and writing. I also see that while critiquing accepting personal responsibility also tries to prescribe alternative views, fault finding only will accuse without giving proper solution or accepting personal responsibility. If we don’t have time or interest to prescribe a solution to any of our critiquing, it is better for us to avoid even doing that than merely criticising others just for the sake of fault finding.
As I write I know that what I write as a comment is also a kind of fault finding than true critique on such fault finding. Keeping myself in both camp—a critique and fault finder, I share this.
Secular Song 223 சாட்டை எடுக்கணும்
விட்டுக் கொடுத்துப் போவதன்றி
வேறு வழியில்லை வாழ்வதற்கு
சட்டெனக் கோபப் பட்டு விட்டால்
சொல்லிப் பயனில்லை மாற்றதற்கு
“ஒன்றில் இரண்டு பார்த்திடுவேன்
ஒழித்த பின்தான் ஓய்ந்திடுவேன்”
என்று திரியும் மூடருக்கு
எவ்விதம் புத்தியும் சொல்வது
தானும் அமைதியாய் இல்லாமல்
பிறரை வாழவும் விடாமல்
மூர்க்கத் தனம்கொண்ட மூடரிடம்
பேசிப் பயனில்லை எவ்விதம்
சொல்லில் திருந்தா மூடருக்கு
சாட்டை எடுக்கணும் சரியாக்க
கோல் எடுத்தால் தான் குரங்காடும்
என்பதை நாமும் புரிஞ்சுக்கணும்
“அடி உதவுவது போல்
அண்ணன் தம்பி உதவமாட்டான்”
அனுபவத்தில் சொல்லி வைத்தார்
ஆன்றோர் அவரை சரியாக்க
அடித்து வளர்க்காத பிள்ளையும்
ஒடித்து வளர்க்காத முருங்கையும்
ஒன்றுக்கும் உதவாது போய்விடும்
உணர்ந்து அதன்படி செய்யணும்
கோலெடுத்து நாம் அடிக்க வேண்டாம்
கொடுமைகள் ஏதும் செய்ய வேண்டாம்
கொஞ்ச காலம் ஒதுக்கி வைத்தால்
புரிந்து கொள்ள வழி பிறக்கும்
இறுதி வரையில் மாறாமல்
முரண்டு பிடிக்கும் மூடரையே
விட்டு ஒதுங்கி வாழ்வதன்றி
வேறு வழியில்லை தப்பிக்க
22-8-16, மத்திகிரி, இரவு 11.10
Song 223 We should take the whip
There is no other way to live
Except by behaving by giving and take
There is no means to change
If one reacts in anger
‘I will take revenge
I won’t rest till that time’
When a fool says like this
There is use in giving advice to him
There is no point of talking with a fool
Who neither live
Nor allows
Others to live
We need to take the whip
When the fools is not listening any advice
We should realize that
A monkey will dance only when stick is taken (by the trainee)
‘like punishment even
Brother won’t be useful’
Told the noble person
Because of the experience
We should realize that
Undisciplined child
Untrimmed tree
Won’t be useful to anyone
We need not punish them by taking a stick
We need not torture them
Just if we boycott them for sometime
A way will come for them to understand
There is no alternative for us
To leave the fool
Who does not
Repent till the end
22-8-16, Mathigiri, 11.10 p.m.
I know one boy whose sister married against the desire of her mother. But she married a boy from their own community. But as the mother cannot forgive her, always creates problems for her son-in-law by scolding him in abusive language. So yesterday when she again scolded him and spit on his face, he hit her back as he is very short tempered. When the woman insisted her son to give a complaint to the police, hide the fact that she is the one who first provoke, he with much hesitation agreed for this. When this matter came to me, I told him that don’t believe her mother’s word as the gospel truth and if complaints then the police will make a clear inquiry and as we all know her nature and temperament, soon will find that she alone provoked her son-in-law first. So in front of her son I called his brother-in-law and enquired. He narrated what happened. However, my son-in-law said that being a mentally sick person, he should learn to ignore her and even go further to forgive her. ‘Hitting her back, you didn’t show your courage. Fighting back with those who are not your equal—weak both in body and mind demonstrates your weakness rather than strength. Above all, if you behave like her, then it will only aggravate the pain to your wife, brother-in-law who are innocent’. Agreeing with my counsel, he called his brother-in-law and asked him to forgive him. Accepting my advice the boy also decided not to go to the police. But later I told him that though the present crisis is temporarily averted, yet it won’t bring permanent solution to his mother’s mental problem. So, it is time for him to take some strong steps to tell her clearly that her attitude and approach towards her daughter and son-in-law should change or she must be ready to face the consequences. I even advised him not to use physical force to punish her, but give her a long robe and keep some distance from your mother for some time, at the same time take care of her needs. All their relatives also become tired of leaving her daughter in peace to live with her husband and mind her own life. But she is not ready to listen to anyone and nurture her vengeance. This is the context of this song.
Secular Song 224 குழப்பம்
வார்த்தையில் ஆயிரம் விளையாட்டு ஆடுறார்
வாய்க்கு வந்தபடி ஏதேதோ பேசுறார்
இடையிடையே அவர் அறிவை எடுத்து காட்டுறார்
இறுதியாக நமக்கு என்னதான் சொல்கிறார்?
அலசி, ஆராய்ந்து ஆழமாய் யோசித்து
அவற்றை முறையாக தொகுத்து பார்த்திட்டு
முறையான சொல் கொண்டு எழுதியும் காண்பித்து
முயற்சியும் செய்கிறார் நாமதை அறிய
அவர் கூறும் கருத்தை ஒதுக்கவும் முடியாமல்
அவற்றை முழுமையாய் புரியவும் இயலாமல்
இடையினில் என்போன்றோர் எத்தனை குழம்பறோம்
இதற்கு விடை கூடத் தேடியே திரியிறோம்.
படிப்பதை சிலகாலம் நிறுத்தியே பார்த்தாலும்
பயனேதும் கிடைக்குமோ என்று பார்த்தாலும்
யோசிப்பை நிறுத்த வழியேதும் இல்லாமல்
வாசிப்பை நிறுத்தி பயனில்லை அறிந்தோம்
படிக்கும் தன்மையே இல்லாதோர் கூட
பார்த்தும் கேட்டும் குழம்பித்தான் போகிறார்
குருடராய் செவிடராய் மாறியே போனாலும்
குழப்பம் என்னவோ கொண்டு வாழ்கிறார்
இறுதியாய் இதற்கு விடையும் தான் என்ன
எம்போன்ற எளியோர்க்கு வழியுமே என்ன
கேள்வி கேட்பதை நிறுத்தினால் போதும்
குழப்பம் முதலில் தன்போல் நீங்கும்
எத்தனை கேள்விக்கு விடையிங்கு இருக்கு
எத்தனையோ கேள்விகள் விடையாய் இருக்கு
அவற்றை நாமும் அறியணும் முன்னே
அடுத்த கேள்விக்கு போகலாம் பின்னே
24-8-16, மத்திகிரி, இரவு, 11.45
Song 224 Confusion
They play with thousands of words
Say many things as they like
In-between they parade their knowledge
Finally, what do they try to communicate to us?
Analysing properly and thinking deeply
Then organizing their thought in a systematic way
Using proper terms they write
In order to help us to understand them
Unable to ignore their views completely
At the same time unable to understand it properly
How many like me confused
We search answer for that
Looking for some result we thought
That it is good to stop reading for some time!
As we cannot stop thinking completely
Realized that there is no point of stop reading
Even those who do not have the habit of reading much
Also confused by listening and hearing a lot
Though we become blind and duff (after reading and listening all)
We continue to live with lots of confusion
Finally, what is the solution for this?
What is the means to escape for some people like me
Once we stop asking so many questions
The confusion itself will go automatically
Where is the answer for all the questions (in life?)
So many questions become the very answer
First, we should know them properly
Then we can go for the next question (like this)
24-8-16, Mathirigi, 11.45 pm.
Some writers are very good at presenting their view by using clever words that will force us to agree with them, though we cannot accept their view. This is not limited only to writing. Even in several panel discussions the way they present their views will make us reconsider our view, though we find it difficult to accept them. But when we take our own time to reflect, then we are more confused—neither able to ignore them, nor able to agree with them. For me the real answer to several questions is the very question itself. Once we begin to understand this—particularly the question itself first, then we can go for the answer and next question. For example, what is the solution to the Kashmir issue? As an outsider to Kashmir, at the same time as an Indian, I never understood the very question of Kashmir issue. Then along comes to accept other’s solution to this unresolvable problem created by politicians.
Secular Song 225 பக்குவம்
பலகற்றுப பார்த்தாலும்
பயனேதும் காணாரே
பக்குவம் என்பது
மனதில் இல்லாரே
பேச்சாலே எவரையும்
வென்றிட இயலாது
பேசுவதில் பக்குவமும்
இல்லாத போது
அதிகம் பேசுவதால்
ஆதாயம் கிடையாது
அடக்கியே வாசிப்பதால்
நட்டமும் வாராது
எண்ணத்தில் தெளிவுடன்
எதையும் பேசணும்
அத்துடன் பணிவுமே
அவசியம் கொள்ளணும்
வெல்ல எண்ணினால்
விட்டுக் கொடுக்கணும்
மெல்ல மனதையும்
மாற்றிட பார்க்கணும்
பக்குவம் இல்லாமல்
இவையெல்லாம் இயலாது
படிப்பால் மட்டுமே
இக்குணம் வாராது
அனுபவம் தருவதை
அலட்சியம் செய்தால்
பக்குவம் என்பது
நிச்சயம் வாராது
30-8-16, மத்திகிரி, மதியம் 2.55
Song 225 Maturity
There is no use
Even by learning many things
Where there is no
Maturity in the heart
We cannot win anyone
Through our words
Once there is no
Maturity in our talk
There is no use
In using too much talk
No loss will incur
If we keep quite
Whatever we talk
We should have clarity in it
Along with it
There should be humbleness
If we want to win
We should give up
And try to change others
Through slow persuasion
But they won’t come
Once there is lack of maturity
That won’t come
By mere reading many things
If we despise
What experience teaches?
Then we will never
Get maturity at anytime
30-8-16, Mathigiri, 2.55 pm.
Maturity never comes because of too much reading or advancing in age alone. Several times better keep quite than talk too much to change the perception of others on several issues. If we want to change the perception of others on certain issues, we should talk less and try to change it slowly than to do it drastically. Of course, this maturity also will come only through experience.###
Leave a Reply