Secular Songs 451 to 500

451 Nobody knows

Written with talent

And when explained properly

Several things which remain unclear

Will become very clear

Though we understood clearly

When few questions arise

When there was no answer

Only confusion will remain

Though some managed

To explain

Because of their

Personal talent

They will explain

Always keeping

Their own ideology

This also we should know

Which one is

Correct in the end?

When this question

Comes before us

Nobody knows

The answer for this

Alone would be

Correct for ever

Therefore when we

Read anything

We should give up

Analyzing deeply about it

What they try to

Say in general

This alone

We should try to understand

Mathigiri, 8-6-2018, 11.20 p.m.

Some of my readings on few topics like caste or dharma and other readings like commentaries forced me to come to this conclusion that a normal reader should give up probing deeply to analyze which view is correct as she might find different views are presented by various scholars on the same subject.  If we take independently them individually all looks correct. But when we began to compare one with the other, then we can find lots of contradiction.  Of course there is a place for such a deep level of understanding, but we should leave that task to scholars who have specialized in those particular subjects.  A simple reader (like me) should be content to know what is the general information that can get about the subject.  Otherwise she will end up finding only inconsistencies and contradictions in many subjects (particular related to theology, sociology and anthropology, to name only few).

For example about dharmasastras.  Many of the traditions and customs are very fluid at local level which is not recorded in textual traditions. Particularly those written in Sanskrit only represents about the so called upper castes leaving several other people outside it.  Even several scholars who have written books on Dharmasastras have only followed the Sanskrit text. Though their writings are helpful for us to understand about these written texts (that too in Sanskrit), they never represent the ground reality on sociology about which Raheja rightly observes:

 …This ahistorical reading of the  place of textual traditions in contemporary social life is problematic, given recent studies of nineteenth-century colonial attempts to actively construct a unitary Hindu “law” concerning marriage and inheritance; textual traditions were often invoked in order to homogenize and rigidify fluid and variable local customs….—“Crying When She’s Born, and Crying When She Goes Away”: Marriage and the Idiom of the Gift in Pahansu Song Performance,  Gloria Goodwin Raheja, pp. 19-59, in  Lindsey Harlan and Paul B. Courtright eds. From the Margins of Hindu Marriage: Essays on Gender, Religion, and Culture, New York, Oxford University Press, 1995, p. 22

451 எவரும் அறியார்

திறனாக எழுதி

தெளிவாக விளக்க

தெளிவற்ற யாவும்

தெளிவாகப் புரியும்

தெளிவாக விளங்கினும்

சிலகேள்வி எழும்ப

பதிலற்ற போது

குழப்பமே மிஞ்சும்

தனிப்பட்ட திறனால்

தெளிவாகக் கூறி

திறனாக சிலர்

விளக்கிய போதும்

தான்சார்ந்த கொள்கை

தனைமுன் வைத்து

அவருமே கூறுவார்

அதையுமே அறியணும்

இறுதியில் எதுதான்

சரியான ஒன்று

என்கின்ற கேள்வி

எழுந்துமே நிற்க

இதற்கான விடையை

எவருமே அறியார்

என்பது மட்டும்

சரியாக இருக்கும்

ஆகவே நாமும்

எதைப் படித்தாலும்

ஆழமாய் ஆய்வதை

விட்டிட வேண்டும்

பொதுவாக எதைச்

சொல்கிறார் என்றுமே

புரிந்து கொள்ளவே

முயன்றிட வேண்டும்

மத்திகிரி, 8-6-2018, இரவு, 11.20

452Don’t become a tortoise

Why should we do what others are doing?

Then we will get trapped in troubled

Don’t we have our own mind?

Listen what I say to you

If a cat marks on the body like a tiger

Will it ever become a tiger?

If a tortoise spreads its tiny wings

Will it ever become a peacock?

Our life also become like the donkey

Which went to pilgrimage like a Brahmin? @

As I experienced this I say with much compassion

Better you survive listening to me

We have our own talents

It is better for us to understand it

When we use them

Surely we will win by our talents

When we learn what others have achieved

We might get inspiration

But when we attempt to imitate it

We will only face defeat

We should know about others’ talents

And should be motivated by them

Then using our own talents

We also should achieve like them

@ A Tamil proverb.

Mathigiri, 9-6-2018, 2.50

Getting inspiration from other’s talents and challenged by their achievement alone help us to achieve like them.  Mere imitation of what they have done won’t be useful in our life.

452 வான்கோழி ஆகாதே

அடுத்தவர் செய்வதை நாமேன் செய்யணும்

அதன்பின் வீணாய் அவதியும் படணும்

நமக்கென மூளை நமக்குமே இல்லையா

நானுமே சொல்வதை நீயுமே கேளையா

புலியைப் பார்த்து சூடுமே போட்டால்

பூனையும் புலியாய் மாறவும் கூடுமா?

சின்னஞ் சிறியதன் சிறகை விரித்தால்

வான்கோழி மயிலாய் மாறவும் கூடுமா

பார்ப்பானைப் பார்த்து பரதேசம் போன

கழுதையைப் போல ஆனது நம்நிலையும்

பட்டதால் நானுமே பரிவுடன் சொல்கிறேன்

புத்தியாய்க் கேட்டுநீ பிழைத்திட வேணும்

நமக்கெனத் திறமைகள் நக்குமே உண்டு

நாமதை உணர்வது மிகமிக நன்று

அதனை நாமும் கையாளும் போது

அவசியம் வெல்லுவோம் திறமையைக் கொண்டு

அடுத்தவர் செய்ததை அறிவதினாலே

ஆர்வமும் நமக்கு வந்திடக் கூடும்

ஆனால் அதையே செய்திட முயன்றால்

தோல்வி மட்டுமே மிஞ்சிடக் கூடும்

அடுத்தவர் திறமையை அறிந்திட வேண்டும்

அதனால் உந்துதல் அடைந்திட வேண்டும்

அதன்பின் நமது திறமையைக் கொண்டு

அவர்போல் வென்று சாதிக்க வேண்டும்

மத்திகிரி, 9-6-2018, மதியம் 2.50௦

453Losses

We become like the water which was irrigated to weed

We become tired by serving the vain people

As we sowed out of season

We harvested husk and tried to cook it

But there is some benefit in this

It is better for all to understand this

When we don’t listen to others when they advised us

We will learn only through our experience

What is the use of weeping?

Over the spoiled milk

Once we change it as pannier (Indian cheese)

It will become a good food

Don’t blame thinking about the loss

Don’t get irritated on others for this

They too have lost so much because of us

It is better for us to understand this

There is no life without loss for anyone

Those who discouraged by loss never won

When we make the loss as the effort

Surely we too will reap double fold

Mathigiri, 20-6-2018, 2.00 p.m.

There is point in weeping over the spoiled milk.  Loss is inevitable in life. But those who make the loss as the investment then they can gain double fold.

453  இழப்பு

விழலுக்கு இறைத்த நீராகிப் போனோம்

வீணருக் குழைத்து ஒய்ந்துமே சோர்ந்தோம்

பருவம் தப்பி விதைத்த தினாலே

பதரை அறுத்து உலையிலே போட்டோம்

ஆயினும் இதிலோர் நன்மையும் உண்டு

அதையும் உணர்வது அனைவர்க்கும் நன்று

அடுத்தவர் சொன்னதை உணராதபோது

அனுபவம் மூலமே பாடமும் கற்றோம்

முறிந்த பாலை முன்பாக வைத்து

முக்காடு போட்டு அழுதென்ன செய்ய

திரிந்த பாலை பன்னீராய் மாற்ற

தகுந்த உணவாய் அதுவும் மாறும்

இழந்ததை எண்ணி இனிப் புலம்பாதே

இதற்காகப் பிறர்மேல் எரிச்சல் படாதே

நம்மூலம் அவரும் இழந்தது உண்டு

நாமதை உணர்வது நமக்குமே நன்று

இழப்பின்றி வாழ்வு எவருக்கும் இல்லை

இழப்பினால் துவண்டவர் வென்றதும் இல்லை

இழப்பையே மீண்டும் உழைப்பாய் மாற்ற

இரட்டிப்பாய் நன்மை கிடைப்பதும் உண்மை

மத்திகிரி, 20-6-2018,  மதியம், 2.00

454Pleasant sorrows

Sorrow is also

Pleasant one

When we understand

It properly

If we need

Happiness

Without sorrow

What else is there to give?

Where one can

Find a good teacher

Other than sorrow

To teach us properly

It alone has

The strength

To imprint deeply

In our mind

It will change

Even a fool as a wise man

It will help us to

Understand life completely

It will point out

Which one is true and which one is false

And standing as our shadow

It will teach us

The loneliness

That it provides is important one

There alone we will

Understand the truth properly

Unlike the pleasure

Which disappears suddenly?

Remaining for long time

It will do many good things

There alone

Patience will begin

It will also add

Strength in our heart

Accompanying like a

True friend

It will help us to understand

Those who are around us

Once we enjoyed

All these benefits in sorrow

There is no more

Burden in it

Mathigiri, 22-6-2018, 11.40 p.m.

There is a Hindi proverb: kabi gam; kabi kushi = there is sorrow sometime; some time happiness.  But we understand life properly through sorrow than when we learn through happiness.  Once we understand so many benefits which sorrow brings in our life, then we won’t consider it as a burden when it comes.

454 சுகமான சோகம்

சோகமும் கூட

சுகமான ஒன்று

சோகத்தை சரியாய்

உணர்ந்திடும் போது

சுகமென்ற ஒன்று

இருந்திட வேண்டின்

சோகமின்றி வேறு

மாற்றெது உண்டு

சோகத்தைப் போல

சொல்லியேத் தந்திட

சிறந்த ஆசான்

வேறெவர் உண்டு

ஆழமாய் மனதில்

பதியவைக்க

அதற்கு மட்டுமே

வலிமையையும் உண்டு

மூடனைக் கூட

ஞானியாய் மாற்றும்

முழுமையாய் வாழ்வை

புரியவைக்கும்

நிழலெது நிஜமெது

என்பதைக் காட்டும்

நிழலாய் நின்று

சொல்லி கொடுக்கும்

அதுதரும் தனிமை

அவசியம் ஒன்று

அங்குதான் அறிவோம்

உண்மையை நன்று

சட்டென மறையும்

சுகம்போலவன்றி

நீடித்து நின்று

நன்மைகள் செய்யும்

அங்குதான் பொறுமை

ஆரம்பம் ஆகும்

அத்துடன் மனதில்

வலிமையைச் சேர்க்கும்

உற்ற நண்பனாய்

கூடவே வந்து

சுற்றி உள்ளோரை

புரியவும் வைக்கும்

சோகத்தில் உள்ள

இத்தனை சுகத்தை

சுகித்தபின் சோகம்

பாரமே இல்லை

மத்திகிரி, 22-6-2018,  இரவு, 11.40

455Should stand bye

I am are forced to stand bit away

It makes me to stand alone

Though I was very busy and active

When I see the current situation—I am forced….

Many came with much enthusiasm

They involved with much uproar

As the days went and as their interest is gone

They walked away—I am forced….

The early enthusiasm

Will go away as the day moves

Those who made uproar

Will disappear as the time goes

All the new things which are started

Will become a bore in the long time

Nothing new in this

We alone should understand this—I am forced….

Though many who experienced told about it to us

It was not reaching only to our mind

How many times we too share

Others too won’t understand it—I am forced….

When the heat is too much when we touch

We should keep away from it

Those who were injured when say

We too should learn a bit—I am forced….

Mathigiri, 15-7-2018, 11.00 p.m.

There is an old joke: when a person opens the car to his wife, there are two reasons for it: either the car is new or the wife is new.  When both become old he will park the car and walk away—sometime not evening closing his side door properly.  All the initial enthusiasm in every new project will die in the long run.  One married person told to another married person when they were talking about life: ‘to keep the romance alive we need to work hard and imagine so many new methods.’  As I was sitting in the same car with them I responded by joking, ‘thank god you said about ‘new method’ not ‘new life partner’.  Then they both laughed.    When I was thinking about such early enthusiasm which dies down slowly in life I wrote this song.

455 தள்ளி நிற்கணும்

தள்ளித்தான் நின்றிடச் சொல்லுது

என்னை தனியே நின்றிடச் செய்யுது

துள்ளித் திரிந்து துடிப்புடன் இருந்தும்

சுற்றிலும் உள்ளசூழ்நிலைக் கண்டு—தள்ளித்தான்….

ஆரவாரமய்ப் பலரும் வந்தார்

ஆர்வமாய் பலவும் செய்தார்

நாளாக நாளாக நாட்டமும் குறைய

நடையைக்கட்டி அவர் சென்றார்—தள்ளித்தான்….

ஆரம்ப காலத்தின் ஆரவாரமெல்லாம்

அடங்கியே போயிடும் நாட்களும் ஓட

ஆரவாரம் செய்தவர் எல்லாம்

காணாமல் போவார் காலமும் ஓட—தள்ளித்தான்….

புதிதாய் செய்யும் செயல்கள் எல்லாம்

புளித்துப் போகும் போகப்போக

புதுமை இதில் ஏதும் இல்லை

புரியவேண்டும் நாமும் கூட—தள்ளித்தான்….

பட்டவர் பலரும் சொல்லிய போதும்

நம்புத்திக்கு மட்டும் எட்டலை அதுவும்

பட்டபின் எத்தனை நாமுமே சொன்னாலும்

புரியாது போகும் பிறர்க்கு அதுவும்—தள்ளித்தான்….

பட்டது ரொம்ப சுட்ட பின்னாலே

சட்டென சற்று தள்ளியே நிற்கணும்

சூடுபட்டவன் சொன்னதைக் கேட்டு

நமக்கு சற்றேனும் புத்தியும் வரணும்—தள்ளித்தான்….

மத்திகிரி, 15-7-2018, இரவு 11.00

456I am babbling

I am writing

Something for me

I will babble something

For others to listen

Whether they read or refuse

I am not worried much about it

Whatever others might think

I won’t change my decision

The inner inspiration

Forces me

The words also

Give shape to the thought

Words come and stand

Automatically before the mind

The hand also

Writes it automatically

There is no point

In blaming me

Because I never

Understood me properly

Though I analyze

With the help of buddhi

I never understood

The nature of my inner mind

Imagining that

I understood which is not clear

Thinking many times

To share about it

Finally converting them

In words

I will babble like this

In the form of poems

15-7-2018, 11.30

Several times I feel that writing poem is not a conscious effort. When the inspiration compels from within and the words continue to flow, however I resist I cannot stop writing poem.  I wish I could overcome it one day with the help of my buddhi.  I am not sure whether the following words by N. T. Wright is relevant to my situation, still his words one way helps me to understand this kind of situation in my life:

….The problem of evil which it [postmodernity] highlights so remorselessly goes deeper than simply suggesting that all human claims are flawed; it deconstructs humans themselves.   There is no longer an “I”: just a swirling mass of emotions, of signifiers, of impulses, meaning that “I” am in a constant state of flux. The moral imperative left over from low-grade existentialism (that one should be true to one’s deepest self) collides with the postmodern claim that one’s deepest self is a fluid, unstable thing; Jazz bassist Charles Mingus says of himself in his autobiography, “I am three….There’s all kinds of emotion to play in music, but the one I’m trying to play is very difficult.  It’s the truth of what I am. It’s not difficult to play the mechanics of it, but it’s difficult because I’m changing all the time.”—N. T, Wright, Evil and the Justice of God, Illinois, USA, 2006, –p. 31 {No reference is given for Mingus’ autobiography —db}

456 உளறுவேன்

என்னவோ எழுதறேன்

எனக்காக வேண்டி

எதையேனும் உளறுவேன்

பிறர்கேட்க வேண்டி

படித்தாலும் மறுத்தாலும்

எனக்கில்லை கவலை

பிரறென்ன நினைத்தாலும்

மாற்றேன் என்நிலையை

உள்ளான உணர்வு

உந்தியே தள்ளுது

வார்த்தையும் உணர்வுக்கு

வடிவமும் கொடுக்குது

தன்போல வார்த்தைகள்

சிந்தையில் தோன்றுது

தானாக முன்வது

கையுமே எழுதுது

என்மீது குறைசொல்லி

பயனேதும் இல்லை

ஏனென்றால் என்னைநான்

உணரவே இல்லை

அறிவின் துணைகொண்டு

ஆழமாய் ஆராய்ந்தும்

ஆழ்மனதின் எண்ணத்தை

அறியவும் இல்லை

அறியாத ஒன்றையும்

அறிந்ததாய் எண்ணி

அதைக்கூற பலவித

யோசனைகள் பண்ணி

இறுதியில் அதையுமே

எழுத்தாகி  வைத்து

இதுபோல் உளறுவேன்

கவியாக்கி வைத்து

15-7-2018, 11.30, இரவுமத்திகிரி,

457Both are essential

Joy and sorrow

Will remain mingled in life

Progress and fall

Will remain together in life

Praising and despising

Will never get separated

Clarity and confusion

Always stand together

Life is a mix of

Two opposites

Living without them

Is artificial indeed

When cold and heat

Join together

How can we compare

The pleasure that it gives

The rest that we get

After lot of toil

Where is the true

Pleasure like it

Where one can find

The real contentment

Like the remuneration

That we receive for our hard labour

Like the salt

Which add taste to food?

Life too needs

Two opposites

When we have

A heart to accept them both

Both will become joy full

To give happiness to life

Mathigiri, 19-7-2018, 10.30 p.m.

In order to make the positive things more valuable and enjoyable there should be negative things opposite to every positive value in life.  Without the one life will become monotonous.  Once we have a heart to accept them both with tranquillity then life will become joyful.

457 இரண்டும் தேவை

இன்பமும் துன்பமும்

இணைந்ததுதான் இருக்கும்

ஏற்றமும் தாழ்வும்

சேர்ந்துதான் இருக்கும்

போற்றலும் தூற்றலும்

பிரியாது இருக்கும்

புரிதலும் குழப்பமும்

ஒன்றாக இருக்கும்

எதிரெதிர் காரியம்

இணைந்ததே வாழ்க்கை

இவையின்றி வாழ்வது

உண்மையில் செயற்கை

குளிரும் நெருப்பும்

கூடிடும் போது

கிடைக்கும் இன்பம்

அதற்கிணை ஏது

சோர்வுக்குப் பின்னே

கிடைத்திடும் ஒய்வு

அதுபோல் உண்மை

சுகமொன்று ஏது

உழைப்பில் கிடைக்கும்

ஊதியம் போன்று

உண்மையில் நிறைவு

வேறெங்கு ஏது

உணவுக்கு சுவைதரும்

உப்பையும் போல

எதிரெதிர் காரியம்

வாழ்க்கையில் தேவை

இரண்டையும் ஏற்கும்

மனமுமே இருக்க

இரண்டுமே சுவைக்கும்

மகிழ்வாக இருக்க

மத்திகிரி, 19-7-2018, இரவு, 10.30

458Let us lament

How long it will go

We don’t know

Why should we live?

We don’t know

Till the call comes

We need to live

There is no alternative to it

This is our condition

When there is no

Purpose in life (to life further)

Enthusiasm also

Will be gone

Though we long

To go away early

When it is delayed

Depression will come

Each day looks

Like an Yuga

Each hour

Becomes a burden

But there is

No alternative to this

Therefore our condition

Becomes very pathetic

At least we

Have the right to say this

Only this kind of lamentation

Is with us

Let us lament

By saying this

Then let us

Go to bed

Mathigiri, 25-7-2018, 10.30 p.m.

When we live with old people to take care of them, they will often lament about so many things in life.  There is no point of get irritated by it.  Unless they lament the burden in their heart won’t go.  So instead of rebuking not to lament but ask to see only the positive things in even such old age won’t help them to get rid of their burden.  At least they have the strength to lament and we should allow them to do it and when they sit lament with us, we need to listen than to confront them.

458 புலம்பித் தீர்ப்போம்

எதுவரை இதுபோகும்

என்பதும் தெரியாது

எதற்காக வாழணும்

என்பதும் புரியாது

அழைப்பு வரும்வரை

இருந்துதான் ஆகணும்

அதற்கு மாற்றில்லை

என்பதே நம்நிலை

நோக்கம் ஏதுமே

இல்லாத வாழ்விலே

ஊக்கம் என்பதும்

இல்லாது போய்விடும்

சீக்கிரம் போகணும்

என்றுமே விரும்பிணும்

தாமதம் ஆகிட

சோர்வுமே வந்திடும்

ஒருநாள் போவது

யுகமாக மாறுது

ஒவ்வொரு வேளையும்

பாரமாய்ப் போகுது

ஆயினும் வழியில்லை

என்பதும் புரியுது

ஆகவே நம்நிலை

பாவமாய் ஆனது

இதையேனும் சொல்லிட

உரிமையும் உள்ளது

இதுபோன்ற புலம்பலே

நம்மிடம் உள்ளது

அதையேனும் சொல்லி

புலம்பியே தீர்ப்போம்

அதன்பின் மீண்டும்

படுக்கவும் போவோம்

மத்திகிரி,  25-7-2018, இரவு 10.30

459Won’t get the crown

How many answers

To the question which never was asked

How many explanations

To those who are not listening

Thousands of commentaries

For the unarticulated opinion

How many doctrines

For the philosophy which is not there

Mounting on a

Imagined chariot

Joining imagination

As the horses

Running the race

In a track which is not existing

You arranged a competition

For the absentee audience

Thousands of invitations were sent

For that unperformed competition

And you arranged a feast

For those who never turned for it

Finally when you

Reach the goal

You won’t get the crown

Which is not even there?

Mathigiri, 30-7-2018, 2.50 p.m.

One should have a vision. Then dreaming about that vision is also good. But try to live based on mere imagination won’t help anyone to achieve the goal.  I am the one who often do lots of imagination based on mere assumption on certain events or news.  I know that most of the imaginations that I build around them will fall flat.  But I cannot avoid this imagination in life and I won’t get the crown in that race which I try to run on a track which is not even there before an absentee audience.  As I was thinking about it I wrote this song teasing me.

459 கிடைக்காது மகுடம்

கேட்காத கேள்விக்கு

எத்தனை பதில்கள்

கேளாத பேருக்கு

எத்தனை விளக்கம்

கூறாத கருத்துக்கு

ஆயிரம் உரைகள்

இல்லாத கொள்கைக்கு

எத்தனை சித்தாந்தம்

வீணான கற்பனை

தேரினில் ஏறி

விரைவான எண்ணத்தை

குதிரையாய்ப் பூட்டி

இல்லாத வீதியில்

விரைவாக ஓட்டி

காணாத பேருக்கு

நடத்தினாய்ப் போட்டி

நடக்காத போட்டிக்கு

ஆயிரம் அழைப்பு

வாராத நபருக்கு

வைத்தாயே விருந்து

இறுதியில் இலக்கை

அடைகின்ற போது

கிடைக்காது உனக்கு

இல்லாத மகுடம்

மத்திகிரி, 30-7-2018, மதியம்

460Interference

When we run

In our track

Where is the place

For others to step in

When we play

The game

Where is chance

To change the rules

Each one should

Run in her own track

This becomes

The common rule for all

But we forget

One thing in this

That is called life

Let us remember this

Life is

Not like a game

To live

Following rules and regulations

There is no use

Living as human beings

Try to live

Without out interference

It is quite natural

When we cross each other

That we will

Stumble upon each other

When one falls

Other should uphold

Like this

We all should run in life

All ran in the past

Like this and

Handed over

The batter to us

Receiving it

With much responsibility

Let us also run

And handover it to others

Refusing to do this

And if we stand still

The game will come to an end

As others will run to complete the race

And when we will

Stand alone with the batter

The world will

Laugh at us

Mathigiri, 31-7-2018, 2.50 p.m.

My mother called when I was seriously reading my book—which is so important part of my everyday life.  So stopping reading and murmuring within me I went.  Just she called only to cut a small piece of cloth which could wait for another 30 minutes. If it was any emergency I would have accept it.  But such secondary work can wait till I am free.  I don’t like others to disturb when I read book.  But I cannot argue with my mother considering her age.  Apart from this she is my mother and more than that a woman!  (Women have every right to demand and men ought to oblige is another principle.  Of course my brother blames me that by obliging too much I have spoiled our mother.  But he does not understand one thing. While a wife has only a veto power, a mother has both veto power and victim card to play. Of course a husband too has a victim card but it is subjected to the veto power of his wife.).@ But the same mother won’t call me when I do my cross stitch work while watching T.V. news as it will disturb my concentration (in doing count cross stitch).  Because she too is doing cross stitch work. So she knows about it.

So after finishing my reading, when I was reflecting about it, I first said, ‘each one should follow the rules and regulation for smooth life’.  But after that I said to ‘but everyday life is not like a game where one can follow rules and regulation of a game’.  In any formal gathering like office meeting, board meeting or any other gatherings, we should follow minimum rules and regulation so that it can go smoothly.  But when we rub shoulders with people in our home we cannot live like conducting a formal meeting.  Here each other will cross the track and we all need to adjust with such distractions (I won’t call it disturbance).  This is the way our elders lived their life and handed the batter on our hand.  So we too need to run the race like them.  Instead of implementing the modern principle of ‘giving my space’ and ‘having private space’ in personal life not to be disturbed by each other, we should allow others to demand their legitimate right over us in everyday life in a home.  As I was reflecting about it I wrote this song. 

@ When I write this as a joke, the feminist again will say that this kind of cracking jokes against women is male chauvinism.  When I recently forwarded one such joke my niece commented back that that was definitely written by a man. In response I said ‘what else they can do, poor men, only he can express their plight like this.  The best part of that Hindi joke is this: women are like bendi (ladies finger) which won’t adjust with any other vegetable to cook, whereas men are like tomato which will easily mingle with every vegetable.

460 குறுக்கீடு

கோடு போட்டு

ஓடும் போது

குறுக்கிட பிறருக்கு

இடமதில் ஏது

வட்டம் போட்டு

ஆடிடும் போது

சட்டத்தை மாற்ற

வழியும் ஏது

அவரவர் பாதையில்

அவரவர் ஓடணும்

என்பதே பொதுவான

நியதியாய் உள்ளது

ஆயினும் இதிலே

ஒன்றை மறந்தோம்

அதுதான் வாழ்க்கை

என்பதை உணர்வோம்

கோடு போட்டு

ஓடிட இங்கு

வாழ்க்கை ஒன்றும்

பந்தயம் இல்லை

குறிக்கிட பிறரின்றி

வாழ்வது என்றால்

மனிதனாய் வாழ்ந்து

பயனுமே இல்லை

குறுக்கும் நெடுக்கும்

ஓடிடும் போது

இடறிக் கொள்வது

இயல்பில் உண்டு

ஒருவர் வீழ

ஒருவர் தாங்க

இருவரும் சேர்ந்து

ஓடுதல் நன்று

இதுபோல் பலரும்

இதுவரை ஓடி

கோலைக் கொடுத்தார்

நமது கையில்

அதனை வாங்கி

பொறுப்பாய் ஓடி

கோலைக் கொடுப்போம்

அடுத்தவர் கையில்

அதனை விடுத்து

ஓட  மறுத்தால்

அடுத்தவர் ஓட

ஆட்டம் முடியும்

நாம்மட்டும் தனியே

கோலுடன் நிற்க

நம்மைப் பார்த்து

உலகம் சிரிக்கும்

மத்திகிரி, 31-7-2018, மதியம், 2.50

461Talk with measure

We will become a laughing stock

When get trapped with too many words

And get entangled in many things

If we pour down so many words

Can we call back our words?

Which we uttered in anger

And try to excuse by saying

That we have done because of anger

Anger will blind our eyes

It will darken our intellect

It will make us get entangled in trouble

Very quickly

Even though the tongue

Is very small and

Is made without any bone

It will bring havoc in life

Not that we don’t know this

Even before we talk

But there is not use

Realizing this after we have talked

The life will go smoothly

When we talk with measure

And try to reduce them as much s possible

Making others to long to hear it from us

Mathigiri, 3-8-2018, 10.30 pm.

Poor tongue which is blamed for all our angry words.  At the end it is the power of anger which controls our entire personality when we burst out shouting when provoked.  We all know about it. When we are provoked anger overcoming us never allows us to think the consequence of our own choice.  One remedy for this is to reduce the very talk.  A talkative person is the one who is often get trapped in the net of anger as one talk leading first to debate and finally ending up with argument and fight.  Anger provoked by vain talk makes us to burst.  No doubt in it that silence is gold even platinum and we all need to develop the art of silence to control our anger.  The vow (vrta) of silence which our Indian tradition and several other spiritual traditions (by several mystic in other parts of the world) @ promoted this as the best antidote for vain talk.

Notes

@.

…Iamblichus (Vita . Pythagorae  72.94 {Life of Pythagoras}.7 = DK {Hermann Diels, Die Fragmente der Vorsokratiker.  Rev. by W. Kranz} claims that new members were required to keep a five-year silence, and Hippolytus asserts that they “remained in silence sometimes three years, sometimes five years.”{Trans. Milton C. Nahm, Selections from Early Greek Philosophy (New York: Appletion-Century Crofts, 1964), p. 53}  Such a long silence suggests a goal beyond the guarding of information.  Palladas (AP {Apud (found in or quoted by) X.46) says that Pythagoras taught his followers to practice (p.178) silence because he had discovered “that this potent drug brings tranquility.”  The Palatine poet Socrates says that Pythagoras’s students were “concentrating deeply upon silence and the eternal discourse of their souls.”— Thomas McEvilley, Shape of Ancient Thought: Comparative Studies in Greek and Indian Philosophies, Delhi, Motilal Banarsidass Publishers, (2002), First Indian Edition, 2008. pp. 178-79

            Another practice which is found in India in a different scale than in the ancient Near East is religious silence. While the new temple was being built in Gudea’s city of Lagash, prohibition against noise were in effect throughout the city.  In ancient Athens, one did not speak on top of the Acropolis. … Among the Indian orders such a vow is usually undertaken for a year, sometimes for a lifetime.  This practice may have existed as early as the tenth book of the RgVeda (X.136), where the Muni is referred to as “ecstatic with silence.”—ibid. p. 270

            In BU, III.6, where there is a dialogue on Brahman, the position is finally reached where the questioner is told that Brahman is ‘a divinity about which further questions cannot be asked’, and at this the questioner ‘holds her peace’ (upararaama).  This is, of course, in perfect agreement with the employment of the viaremotionis in the same texts, where it is said that the Brahman is ‘No, No’ (neti, neti), and also with the traditional text quoted by Sankara on VedantaSutras, III.2.17, where Baahva, questioned regarding the nature of Brahman, remains silent (tuusniim), only exclaiming when the question is repeated for the third time, ‘I teach you indeed, but you do not understand: this Brahman is silence’.  Precisely the same significance attaches to the Buddha’s refusal to analyze the state of nirvana. [Cf. avadyam, ‘the unspeakable’, from which the proceeding principles are liberated by the manifested light, RV, passim.] In BG, X.38, Krsna speaks of himself as ‘the silence of the hidden ones (mauna … guhyaanaam), and the gnosis of the Gnostics’ (jnaanamjnaanavataam); where mauna corresponds to the familiar muni, ‘silent sage’.  This is not, of course, to say that He does not also ‘speak’, but that his speaking is simply the manifestation, and not an affection, of the Silence; as BU, III.5 also reminds us, the supreme state is one that transcends the distinction of utterance from silence—‘Without respect to utterance or silence (amaunamcamaunamnirvidya), then is he indeed a Brahman’.  When it is asked further, ‘By what means does one thus become a Brahman?’ the questioner is told, ‘By that means by which one does become a Brahman’, which is as much as to say, by a way that can be found but cannot be charted.  The secret of initiation remains inviolable by its very nature; it cannot be betrayed because it cannot be expressed—it is inexplicable (aniruktam), but the inexplicable is everything, at the same time all that can and all that cannot be expressed.—The Vedic Doctrine of ‘Silence’, in, Ananda K. Coomaraswamy, Perception of The Vedas, edited by Vidya Nivas Misra, Indira Gandhi National Centre for the arts, New Delhi, Manohar, 2000. p. 228.

461 அளந்து பேசு

வார்த்தையைக் கொட்டிக் கொண்டு

வம்பிலே மாட்டிக் கொண்டு

திண்டாடி தெருவில் நின்றால்

வேடிக்கை பொருளாய்ப் போவோம்

கோபத்தால் சொன்னேன் என்று

கோபத்தில் சொன்ன பின்னே

கோபமும் குறைந்த போதும்

சொன்ன சொல் மாறிப்போமா?

ஆத்திரம் கண்ணை மறைக்கும்

அறிவையும் மழுங்கச் செய்யும்

அவசரப் பட்டு வீணாய்

வம்பிலே மாட்டி வைக்கும்

சின்னதாய் உள்ள போதும்

செய்திடும் பெரிய வேலை

நரம்புமே அற்ற போதும்

நா செய்யும் நாசவலை

பேசிடும் முன்னே நமக்கு

தெரியாமல் இதுவும் இல்லை

பேசிய பின்னால் அதையே

உணர்ந்துமே பயனும் இல்லை

பேச்சினைக் குறைத்துக் கொள்ள

பிறர்கேட்க ஏக்கங் கொள்ள

அளந்து நாம் பேசினாலே

அமைதியாய் வாழ்வும் போகும்

மத்திகிரி, 3-8-2018, இரவு  10.30

462No other alternative

I am deceived by me

By repeating what I have already shared

But I will become depressed

If I don’t share it again!

Though there is

Nothing new to share

Yet I again I try

To share what I know

When I was thinking

What to share

Then my mind instructed

To share this alone

When I questioned

About it

It again

Mocked at me

“Your thoughts

Are not yet in your control

You don’t have anything

To share (to others)

You don’t have

The right to share to others

Still you didn’t stop

Your babblings”

Once my mind

Rebuked me like this

I keep quiet

What else can I do?

Mathigiri, 3-8-2018, 11.30 p.m.

Again a regular struggle within me between my mind and buddhi.  I often claim that everything is the work of the brain and there is no separate entity called mind. But when I sit quietly I realize that there is something beyond my brain which even direct or controls it.  Is it my mind or my buddhi (intellect) or my atman?  I know that no concept on human psyche is going to give a final and convincing answer to this.  For me it is left to each individual to analyze this complex nature of our personality and come out with her own solution than accept other’s view on it.  This song again reflects one such struggle within me in which both my mind and brain engage in a tug up war in which my atman get trapped.  When I cannot resolve this problem the advice of my mind is to keep quite than become a teacher to others.

462 வேறு வழியில்லை

சொன்னதைச் சொல்லியே

ஏமாந்து போனேன்

சொல்லாமல் விட்டாலும்

சோர்ந்துமே போவேன்

புதிதாகச் சொல்லிட

இல்லாத போதும்

அறிந்ததைச் சொல்லிட

வந்தேனே நானும்

சொல்வது எதையென்று

யோசித்த போதிலே

இதையே சொல்லென

என்மனம் சொன்னது

எதையென்று நானும்

அதைகேட்ட போது

எனைப்பார்த்து மீண்டும்

ஏளனம் செய்தது

“உன்எண்ணம் இன்னும்

உன்வசப் படவில்லை

ஊருக்கு சொல்லிட

உன்னிடம் சரக்கில்லை

எதையுமே சொல்லிட

அதிகாரம் உனக்கில்லை

ஆயினும் உளறலை

நீயுமே நிறுத்தலை”

இப்படி என்மனம்

சொன்னதின் பின்னாலே

வாய்மூடிக் கொள்கிறேன்

வேறு வழியில்லை

மத்திகிரி, 3-8-2018, இரவு, 11.30

463Imposing one’s view

There is no need

For us to dance

According to the

Opinions of others

It is not possible

For us to live

Just for the sake of

Others to see

We born in this world

Only to live with others

And we live with others

Only by toiling along with them

We grew in life

As others taught us

And we born

Only to share with others

But we too have

Our own opinion

And we should know

To respect it

We should give

Space for other’s opinion

Similarly one’s own opinion

Should be respected

If opinion remains

Just a one way traffic

Where is the scope

For truth in it?

When we

Understand this

There is hope for

Exchange of opinions

Avoiding imposing views

And sharing opinions

Living together

Is good for all

Mathigiri, 7-8-2018 10.30, p.m.

When other’s views are imposed not giving space for the opponent’s views then truth pays a heavy price for such one way traffic in life.  Politicians know this art well. But this is not limited to politics alone. Even in everyday life, when one tries to justify her own views, at least in her mind there is no space or respect for opponents view, though she might pretend to listen it.  But for a smooth life not only opponent’s view should be listened but respected though we may not agree with it.

463 கருத்துத் திணிப்பு

அடுத்தவர் கருத்துக்கு

ஆடணும் என்று

அவசியம் இங்கு

ஏதுமே இல்லை

அடுத்தவர் பார்க்க

வாழணும் என்றால்

நிச்சயம் அதுவும்

சாத்தியம் இல்லை

பிறருடன் வாழத்தான்

உலகினில் பிறந்தோம்

பிறருடன் உழைத்து

உலகில் வாழ்ந்தோம்

பிறர்சொல்லிக் கொடுக்க

வாழ்வினில் வளர்ந்தோம்

பிறருடன் பகிர

நாமுமே பிறந்தோம்

ஆயினும் நமக்கென

எண்ணமும் உண்டு

அதையும் மதிக்க

தெரியணும் நன்று

பிறரது கருத்துக்கு

இடமும் அளிக்கணும்

நமது கருத்துக்கும்

மதிப்பும் கிடைக்கணும்

ஒரு தலையாக

இருக்கும் போது

உண்மைக்கு அங்கே

வழியும் ஏது

இதனை நாமும்

அறியும் போது

கருத்து பகிர்வுக்கு

இடமும் உண்டு

திணிப்பை தவிர்த்து

கருத்தைப் பகிர்ந்து

ஒன்றாய் இணைந்து

வாழ்வதே நன்று

7-8-2018 10.30

464Pressures

Many pressures

Are in the world

They will often trouble

Both body and mind.

If we continue to remember them

We get depressed

If we try to forget them

They will conspire against us

When we are seeking

For the need of the body

The heart will give

Its own trouble

When we are ready

To face both of them

The soul will

Take its whip

When all kinds of pressures

Are pressing us

There is only one way

To escape from them

Finding which one

Gives more pressure

We should try to give

Pressure to it

When there is pressure

From outside us

There is a way

To escape from it

But when the pressure

Is within us

How to give

Trouble to it?

But still there is

One alternative to this

When we manage to make them to compete

One with the other

As they will fight

With each other

Our pressure might

Comedown a bit

But if they all

Join together

Then our condition

Will become worst

Mathigiri, 8-8-2018, 2.30 pm.

One of the old age scenarios is the pressure that comes both from within and outside.  Several times some objective incidents not having any personal effect on us might help temporarily to forget the pressures from within.  But when both of them join together, our situation becomes very pathetic.  As old age people have more time to think and contemplate on them, they suffer more than others who are busy with other activities which help them to diverse some pressure from within.

464 நெருக்கடி

உலகத்தில் உண்டு

பலவித நெருக்கடி

உடலையும் மனதையும்

வருத்திடும் அடிக்கடி

அதையே எண்ணினால்

வந்திடும் அசதி

மறந்திட முயன்றால்

செய்திடும் பெரும்சதி

உடலின் தேவைக்கு

தேடிடும் போது

மனதும் தந்திடும்

தனிவித நெருக்கடி

இரண்டையும் எதிர்கொள்ள

முயன்றிடும் போது

உயிரும் போடும்

நமக்கு சவுக்கடி

நெருக்கடி இத்தனை

நெருக்கிடும் போது

தப்பிக்க வழியென

ஒன்றுதான் உள்ளது

நெருக்கடி தருவது

எதுவெனக் கண்டு

அதற்கே தரணும்

நெருக்கடி நன்று

புறம்பே நெருக்கடி

வந்திடும் போது

தப்பிக்க அங்கே

வழியும் உண்டு

அகத்தே அதுவே

வந்திடும் போது

எப்படி தருவது

அதற்கே நெருக்கடி

இதற்கு மாற்று

உள்ளாது ஒன்று

அகம்புறம் இரண்டையும்

ஒன்றாய் இணைக்க

ஒன்றுக்கு ஒன்று

போட்டியாய் மாற

மறையும் நமக்கு

சற்றே நெருக்கடி

ஆயினும் இரண்டும்

ஒன்றாய் சேர்ந்தால்

‘ஐயோ’ ஆகும்

நம் கதி

மத்திகிரி, 8-8-2018, மதியம்,   2.30

465Which get lost?

How can I tell?

What I have lost

How to tell

Which get lost on their own?

I have lost my heart

As I toiled for my body

And for the need of my heart

I lost my mind (thoughts)

I lost me

Even in my own thoughts

Finally along with them all

I have lost my own life

Living only for me

I lost relatives

Living for relatives

I lost others

Living for others

I lost the world

Living for the world

I lost everything

Finally when I thought

Gone is gone

Let me begin to live again

I couldn’t find any one of them

As I too joined

With those were searching

All which they have lost

I couldn’t find any of them

Then alone

One thing become clear to me

Finally I realized

Which one we all lost?

As all of us

Were searching material things

I realized that it was people

And not material which we have lost

If we search thinking

What we lost is the same as what get lost on their own

None will get them both

As long as we do not understand this

Instead of searching

Which we lost

But only search which get lost on their own

Till the end we won’t get both of them!

Mathigiri, 8-8-2018, 10.30 p.m.

Relationship needs commitment and friendship needs nurturing.  In both we lost (தொலைத்த) some and many get lost (தொலைந்த) on their own.  But not knowing the real reason we often search some other things than the lost (தொலைத்த) and get lost (தொலைந்த) relationship.  As long as we never began to search what we actually lost, we won’t get both lost and get lost relationships.

I tried to translate தொலைத்த as the one we lost on our own and தொலைந்த as those which get lost on their own.  I am not sure whether I managed to translate them properly. Unless this difference between which we lost and those which get lost on their own, one cannot understand this poem and the thought.

The main point is this: unless we try to seek the relationship which we lost due to our own temperament, those which went on their own won’t come back.  This is truer with relatives than with friends.

Lost year this time we were exited as one of our close relatives planed to come and visit us (particularly my mother) nearly after 40 years.  They came and met.  Once they went back, in order to revive that lost relationship I tried my best to keep in touch with them by sending several Whatsap messages and photos. But there was no response from them in any form. After six month there was only one phone call that too from the senior most person. The young generation didn’t show any interest to keep in touch with us back. I won’t blame them as they never knew or met us before.  The same happened with one of my shishyas’ son. As my mother wanted see his photos, in spite of my several messages he never responded by sending his present picture. 

As I was thinking about it, I realized that we lost some relationship due to our temperament and some get lost on their own.  Unless we try to trace back which we lost we won’t restore back both kinds of relationships. This is the background of this poem.

465 தொலைந்தது எது

தொலைத்து கொஞ்சமோ

எப்பட்டிச் சொல்ல

தொலைந்தவை கொஞ்சமோ

எவையென்று சொல்ல

உடலுக்கே உழைத்ததால்

உள்ளத்தை தொலைத்தேன்

உள்ளத்தின் தேவைகாய்

எண்ணத்தை தொலைத்தேன்

எண்ணத்தின் எண்ணத்தில்

என்னையே தொலைத்தேன்

இறுதியில் இவற்றோடு

வாழ்வையும் தொலைத்தேன்

எனக்காக  வாழ்ந்து

உறவினைத் தொலைத்தேன்

உறவுக்காய் வாழ்ந்து

ஊறினைத் தொலைத்தேன்

ஊருக்காய் வாழ்ந்து

உலகினைத் தொலைத்தேன்

உலகுக்கே வாழ்ந்து

அனைத்தையும் தொலைத்தேன்

போனது போகட்டும்

இனிவாழ்வோம் என்று

புறப்பட்ட போது

ஒன்றையும் காணேன்

என்போல் தொலைத்தவர்

அனைவரும் தேட

அவரோடு சேர்ந்ததால்

இதுவரைக் காணேன்

அதன்பின்தான் ஒன்று

தெளிவாகப் புரிந்தது

அனைவரும் தொலைத்தது

எதுவெனத் தெரிந்தது

தொலைத்த அனைவரும்

பொருளினைத் தேட

தொலைத்தது பொருளல்ல

நபரெனப் புரிந்தது

தொலைத்ததை தொலைந்ததாய்

எண்ணியே தேடினால்

கிடைக்காது எவருக்கும்

இது புரியாதவரை

தொலைத்ததைத் தேடாமல்

தொலைந்ததைத் தேடினால்

இரண்டும் கிடைக்காது

எவருக்கும் இறுதிவரை

மத்திகிரி,  8-8-2018, இரவு,  10.30

தொலைத்த உறவை தேடாதவரை தொலைந்த உறவு கிடைக்காது

465a திருக்குவளை தீய சக்தி

ஊரை அடித்து

உலையில் போட்டான்

உலகம் அறியா

திருடனாய் இருந்தான்

தமிழை மட்டும்

வளர்ப்பதாய்ச் சொல்லி

தன்னை மட்டும்

வளர்த்துக் கொண்டான்

நாத்திகத்தை

நாவால் பேசி

தோளில் மஞ்சள்

துண்டைப் போட்டான்

மனைவி துணைவி

மக்கள் பிள்ளை

வளர மட்டும்

பாடுமே பட்டான்

ஆட்சியைப் பிடிக்க

மக்களை ஏய்த்தான்

தன்னைக் காக்க

கொள்கையை விட்டான்

அடைந்தால் திராவிடம்

என்றே கூறி

அதனைப் பிறகு

புதைத்துப் போட்டான்

ஈவு இரக்கம்

ஏதும் இன்றி

ஈழப் போரை

வேடிக்கைப் பார்த்தான்

இலங்கைத் தமிழர்

இரத்தம் குடித்து

தீராப் பழியை

ஏற்றுக் கொண்டான்

இவனது பாவம்

அனைத்தையும் சொல்ல

எங்கு தேடினும்

வார்த்தை இல்லை

ஊரை ஏய்க்க

ஓய்வின்றி உழைதவன்

இறுதியில் இன்று

ஒய்ந்துமே போனான்

எஞ்சிய இவனது

தீய சக்திகள்

கொஞ்சம் நம்மிடம்

இன்றும் உள்ளது

அவைகள் செழித்து

நம்மை அழிக்க

இடம் தராமல்

இருப்பதே நல்லது

மத்திகிரி,  10-8-2018,  மதியம் 2.00

When I received the following Whatsapp message then I wrote this poem.  Karunanidi is one of the worst and corrupt politician of 20^th century.  He epitomized selfishness completely.  Some good things that he has done drown in the all evil that he has done.   I am not going to translate this song in English as Non-Tamilians won’t understand what I say about Karunanidi. 

அஞ்சாத சிங்கமென்றும், அன்றெடுத்த தங்கமென்றும்

பிஞ்சான நெஞ்சினர்முன், பேதையர்முன் ஏழையர்முன்

நெஞ்சாரப் பொய்யுரைத்து, தன்சாதி தன்குடும்பம்

தான்வாழ தனியிடத்து பஞ்சாங்கம் பார்த்திருக்கும்

பண்புடையான் நீ கவிஞ்சனெனில்

நானோ கவிஞ்சனில்லை, என்பாட்டும் கவிதையல்ல

பகுத்தறிவை ஊர்க்குரைத்து, பணத்தறிவை தனக்குவைத்து

தொகுத்துரைத பொய்களுக்கும் சோடனைகள் செய்துவைத்து

நகத்துநுனி உண்மையின்றி, நாள்முழுதும் வேடமிட்டு

மடத்தில் உள்ள சாமிபோல மாமாய கதையுரைத்து

வகுத்துணரும் வழியறியா மானிடத்து தலைவரென்று

பிழைத்திருக்கும் ஆண்மையில்லா

பேதையனே நீ கவிஞ்சனெனில்

நானோ கவிஞ்சனில்லை, என்பாட்டும் கவிதையல்ல

32 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கருணாநிதி பற்றி கண்ணதாசன் எழுதிய கவிதை வரிகள்….

466We should awake

They uttered cleverly

For us to hear

They acted well

For us to watch

They removed the mask

Once the drama ended

They walked away

After good collection

Those who saw the drama

Only managed to like their fingers

While those who stolen the jaggery

Laughed at us meaningfully

This is our present condition

And we are get cheated

Still we are unable to know that

As we lost our mind

This is the time to awaken

And to understand them

We should unmask them

By remaining vigilant

But if we walk away saying

It is not my busyness

What will happen to our future?

We should think this too!

Mathigiri, 11-8-2018, 11.45. p.m.

This is the political situation overall in India and particularly in Tamilnadu.  We cannot blame the politicians only.  In a democratic country we people are equally responsible for it. At the same time democracy in the name of democracy allows the corrupt politicians to have the final word as they manage to criminalize the politics.  Now as the one of the worst corrupt periods of Tamilnadu politics came to an end, now is the time for us to awaken to this reality and do our part to expose them.  Social media, in spite of its negative effects, could play a vital role in doing it.

466 முழிச்சிக்கணும்

நல்லாத்தான் சொன்னாங்க

நாலுபேரு கேட்கத்தான்

நம்பும்படி நடிச்சாங்க

நாமும்கூட பார்க்கத்தான்

வந்தவேளை முடிஞ்சபின்னே

வேடத்தையே களைச்சாங்க

கிடைச்சவரை சுருட்டிக்கிட்டு

நடையைகட்டி போனாங்க

வேடிக்கை பார்த்தவங்க

விரலைசப்பி நின்னாங்க

வெல்லத்தை எடுத்தவங்க

விவரமாக சிரிச்சாங்க

நாட்டுநடப்பு இதுவாச்சு

நாமஏமாந்து போயாச்சு

ஆனாலும் புரிஞ்சிக்கிற

அறிவற்று இருந்தாச்சு

இனியாவது விழிச்சிக்கணும்

இவங்களையும் புரிஞ்சிக்கணும்

முழிப்புடனே இருந்துகிட்டு

முகத்திரையை கிழிச்சிடணும்

எனக்குஎன்ன வந்ததுண்ணு

உதறிவிட்டு போனாக்கா

எதிர்காலம் என்னாகும்

என்பதையும் நினைச்சிக்கணும்

மத்திகிரி, 11-8-2018, இரவு,  11.45

467What kind of Good are you?

Help us by giving rain

And remove the trouble of people

In one area flood is destroying

In another draught is threatening

God should be neutral for everyone

And should provide according to our need

When we say ‘no’ you give

And when we ask you refuse

None has seen a God like this

Who shows partiality?

There is no use remaining as God

If you began to punish people with a vengeance

I actually don’t like to write

Rebuking like this

Each time seeking rain

And complaining about it to you

Anyhow, I have done my part

And I have rebuked you enough

Now realizing your responsibility

Give rain immediately

Mathigiri, 12-8-2018, 2.55 pm.

Again a dry spell here.  Farmers are looking unto the sky for rain to sow their annual main crops which provides not only food to them, but also to the animal. So as usual Vijay kumar told me ‘Thatha again no rain’.  In response I said, ‘don’t worry.  God too would oblige only when we rebuke him.  Again I will write a song doing this’.

This becomes almost an annual ritual here.  Before sowing there won’t be rain. Then I have to write a song about it rebuking God.  Already I shared about it in another song (I think in Bhakti Theology)

Though I addressed to God, this song belongs to Secular genre as it is a teasing song.

467 என்ன தெய்வம் நீ

மழையைத் தந்து உதவிடுவாயே

மக்கள் குறையை போக்கிடுவாயே

ஒருபுறம் வெள்ளம் அழிக்கிறது

மறுபுறம் வறட்சி மிரட்டிடுது

தெய்வம் பொதுவாய் இருந்திடணும்

தேவைக்கு ஏற்ப கொடுத்திடணும்

வேண்டாம் என்றால் தருகின்றாய்

வேண்டும் என்றால் மறுக்கின்றாய்

வஞ்சனையாக நடக்கின்ற

தெய்வத்தை எவரும் பார்த்ததில்லை

வெஞ்சினம் கொண்டு தண்டித்தால்

தெய்வமாய் இருந்து பயனில்லை

ஒவ்வொரு முறையும் மழை வேண்டி

உன்னிடம் வந்து முறையிட்டு

இதுபோல் எழுதி குறைகூற

எனக்கு உண்மையில் விருப்பம்மில்லை

எனது பொறுப்பை முடித்துவிட்டேன்

உன்னை குறைசொல்லி முடித்துவிட்டேன்

உனது பொறுப்பை உணர்ந்துகொண்டு

உடனே மழையை கொடுத்துவிட்டு

மத்திகிரி, 12-8-2018, மதியம், 2.55

468. Atalji

A firm star

In the sky of politics

He is a

Born leader

King among

Poets

Hero of

Kargil war

A great man

In his firmness

He stands tall

In people’s heart

A strong one

As per his name

Never longed

For name and fame

Words are not enough

To talk about him

However we try

There is no comparison (for him)

Though the mortal

Body has gone

His fame will

Remain always

The greatness of

Atalji as a leader

Will remain

Always here

Mathigiri, 16-08-2018, 11.00 p.m.

Vajpayee passed away. He is the one of the tallest leader of India.  Next to Gandhiji he is the one leader who inspired me.  He as a poet, journalist, statesman, politician above all the best Prime Minister of India left a great legacy behind him. His oratory skill is remarkable one.  When one listen his poems recited by him, then she becomes one with him in understanding its depth.  His sense of humor is worth imitating.   Amidst all kinds of pressure he managed his public life with this sense of humor.  More than anything his patriotism tamed the extreme nationalism and teaches how to balance between patriotism and nationalism.  He will be remembered for long time in Indian politics as rarely any contemporary politicians could come near to him in his majestic personality.  India lost its greatest and tallest leader after Mahatma Gandhiji.

468. அடல்ஜி

அரசியல் வானின்

அசையாத சூரியன்

ஆண்டிடும் தன்மையில்

ஆதிக்க நாயகன்

கவிதை புனைவதில்

கவிகுல வேந்தன்

கார்கில் போரின்

வெற்றி நாயகன்

மன உறுதியில்

மாபெரும் மனிதன்

மக்களின் மனதிலே

மேம்பட்ட ஒருவன்

பெயருக்கு ஏற்ப

உறுதியாய் நின்றவன்

பெயருக்கும் புகழுக்கும்

ஆசைப் படாதவன்

எத்தனை சொன்னாலும்

எழுத்துக்கள் போதாது

எவ்விதம் பார்த்தாலும்

ஈடிணை கிடையாது

பூதஉடல் இங்கு

மறைந்தே போனாலும்

புகழுடல் என்றும்

மறையாது நிற்கும்

அடல்ஜி என்ற

அரும்பெரும் தலைவனின்

அரும்பெரும் புகழ்

அவனியில் நிலைக்கும்

மத்திகிரி, 16-08-2018, இரவு, 11.00

469Going round and round

What is the use of thinking too much?

What is the profit in doing deep research?

They become tired by going round and round

They are repeating the same thing again and again

They began by saying that they are going to say something new

They also promised to undo the riddle

Once they have disclosed the riddle

They become a riddle unto themselves

Doing research by digging for facts

Giving minutes details

Adding their own views in between

They tried to say something new

Few like me reading them

Thinking for what purpose they have written

Rethinking about it again

Closed it not understanding anything

Those who do not have time for this are fortunate

Living their everyday life normally

Not wasting their golden time

They undo the riddle by living the life with understanding

Mathigiri, 29-8-18, 2.40 pm.

I like history. So when I read any book related with the history of any movement, I am really interested to read to know about it. But in few cases, they simply present the same old facts with new format but not with any new message.  So after few pages or chapters when I find that book boring, unable to give up the reading at the same time without any desire to read it further, I struggle a lot.  As I am reading one such book, then I thought ‘blessed are the people who has no time to read books much’.  They live their life not wasting their precious time by living naturally.  In the name of revealing some unknown riddle with the history in the past, some authors create new riddles unable to reveal it.  But for common people life never presents no such riddle as they live in the present all the time, not thinking about the past much.  History is both a blessing and a problem—depending upon how we approach it.

469 அரைத்தை அரைத்து

அதிகம் சிந்தித்து ஆவது என்ன

ஆழமாய் ஆராய்ந்து பலனுமே என்ன

அரைத்ததை அரைத்து அலுத்துமே போகிறார்

இதுவரை சொன்னதை சொல்லியே வந்தார்

புதிதாய் சொல்வதாய் சொல்லியே தொடங்கினார்

புதிரை அவிழ்ப்பதாய் வாக்குமே தந்தார்

புதிரை அவிழ்த்து முடித்தபின்னாலே

புரியாத புதிராய் அவருமே ஆனார்

தோண்டித் துருவி ஆய்வுகள் செய்து

துல்லியமாக விபரங்கள் தந்து

இடையில் தம்கருத்தை இதமாக தேர்த்து

எதையோ புதிதாக சொல்லிட முனைந்தார்

என்போன்ற சிலபேர் அவற்றையும் படித்து

எதற்காக எழுதினர் என்றுமே சிந்தித்து

சற்றே அதனை மீண்டுமே யோசித்து

முற்றும் புரியாமல் மூடியே வைத்தோம்

இதற்கெல்லாம் நேரம் இல்லாத நல்லவர்

இயல்பான வாழ்வை அனுதினம் வாழ்ந்து

பொன்னான நேரத்தை வீணிலே போக்காது

புரிந்தே  வாழ்ந்து புதிரையும் அவிழ்த்தார்

மத்திகிரி, 29-8-18, மதியம், 2.40 pm.

470Poems

Both the first and

Last words properly come

Adding apt words

In between them

Communicating

The thought through words

I wrote something

As poem

Compiling the

Feelings of the heart

Creating proper

Illustration for that

Refining it

Through imagination

I wrote something

As poem

In order to

Communicate a thought

Selecting

A proper one

Adding proper

Words for that

I presented

A poem here

As the words

Which come first

Inspires to write

More and more

Next words

Will stand in line

Inducing me

To write more and more

When I was

About to close the poem

As the words stand

With much hesitation

Again the first and

The lost words coming properly

Will help me

To close the poem

As my heart

Refuses to go

Further

Beyond that

As the words also

Stop flowing

I will complete

The poem finally

Mathigiri, 30-8-2018, 11.30 p.m.

This song shows how and why I write poems.  Unless inspiration comes in which the words also fall in line to be used coming automatically one cannot write poems artificially.  At the same time, when the flow of words stops, however one tries she cannot write more.

470 கவிதை

எதுகை மோனை

நன்றாய் அமைத்து

இடையில் ஏற்ற

வார்த்தைகள் சேர்த்து

எழுத்தில் மனதின்

கருத்தை வடித்து

எழுதினேன் எதையோ

கவிதை என்று

உள்ளத்தில் தோன்றும்

உணர்வைத் தொகுத்து

உவமைகள் அதற்கு

சரியாய் அமைத்து

கற்பனை மூலம்

மெருகும் சேர்த்து

கவிதை என்று

எழுதி வைத்தேன்

கருத்து ஒன்றை

சொல்ல வேண்டி

பொருத்தமான

ஒன்றை எடுத்து

தகுதியான

சொற்கள் சேர்த்து

தந்து விட்டேன்

கவிதை என்று

முதலில் தோன்றும்

வார்த்தை ஒன்று

மேலும் மேலும்

எழுதத் தூண்ட

வரிசை கட்டி

அடுத்த சொற்கள்

வந்து சேரும்

எழுத வென்று

இறுதியாக அதை

முடிக்கும் போது

வந்த சொற்கள்

தயங்கி நிற்க

எதுகை மோனை

மீண்டும் வந்து

எழுதி முடிக்க

கையும் கொடுக்கும்

அதற்கு மேலே

தொடர்ந்து செல்ல

மனதும் கூட

மறுப்பு சொல்ல

எழுத்துக்களும்

ஓய்ந்து போக

முடித்து வைப்பேன்

கவிதை தன்னை

மத்திகிரி, 30-8-2018, இரவு, 11.30

471The life which is for action

As the life

Came for sale

It become a

Commodity for action

Keeping a

Minimum price

They action

The life for sale

After buying

That product

When they opened it

They were shocked

What they

Put in action

Is not a commodity

But only us

When we

Opened the commodity

Then we

Understood the truth

Even this life

Which we lost

Because of the

The lust for advertisement

Not disclosing

The truth to others

Putting a mask

Even unwillingly

They even

Induce others

Encourage

To buy it

Like them

For us also

Get defeated

They are calling us

Get trapped

In that net

We too

Lost us now

Mathigiri, 5-9-2018, 2.00 p.m.

The way life also commercialised by so many things now (thanks to internet and modern gadgets) at the end through this commercialization finally we lost the very life which we want to enjoy through commercializing it.  Today I heard the news that in France or Italy they have decided to close big malls and shopping complex in Sunday as opening them deprives people to have normal family life as they had in the past.  Now this became a global menace.

471 விலை போன வாழ்க்கை

விலைக்கு வந்த

சரக்காய் மாற

ஏலம் போச்சு

வாழ்க்கைக் கூட

குறைந்த விலை

ஒன்றை வைத்து

கூவி விற்றார்

வாழ்க்கை தன்னை

ஏலம் எடுத்த

சரக்கை வாங்கி

பிரித்துப் பார்க்க

அதிர்ந்து போனார்

கூவிக் கூவி

விற்ற தெல்லாம்

சரக்கை யல்ல

நம்மை என்று

சரக்கைப் பிரித்துப்

பார்த்த பின்பு

விளங்கிக் கொண்டோம்

உண்மை அதனை

விளம்பரத்தின்

மோகத்தாலே

இழந்து போன

வாழ்வைக் கூட

உண்மை என்று

காட்டிக் கொள்ள

விருப்பமின்றி

வேடமிட்டு

அதையும் கூட

வாங்கச் சொல்லி

அடுத்தவரை

தூண்டுகின்றார்

தன்னைப் போல

பிறரும் தோற்க

வருந்தி வருந்தி

நம்மை அழைக்க

அந்த வலையில்

மாட்டிக் கொண்டு

இழந்து விட்டோம்

நம்மை இன்று

மத்திகிரி, 5-9-2018, 2.00 மதியம்,

472 Deliverance

Deliverance; deliverance; deliverance

As the unnecessary burden has gone—there is deliverance

As the unnecessary responsibility has gone—there is deliverance

As the unwanted works came to an end—there is deliverance

It get accumulated slowly in the course of the time

Though I never asked for, the burden came on me

As others gave their shoulders

In the beginning that burden was not much heavy

As the circumstance and time also helped

Because of the initial enthusiasm its burden was not much heavy

In the course of time as other’s attitude changed

So many new responsibilities also came on me

What I that that it would be simple and light

Finally crushed me and thrashed me

When I was bewildering how to escape from it

An easy opportunity came on its own to me

As personal responsibilities came one by one on them

The burden on others also came on its own

Because of that as my burden came a bit down

Automatically my burden also reduced a lot

As I don’t have any more strength to carry

Before others put the burden again on me

Saying that it is not possible for me

I too keep away by giving a big ‘NAMASTE’

Mathigiri, 9-9-2018, 2.40 p.m.

When we see that the next generation takes our responsibility realizing that we cannot carry it anymore, some kind of release comes in our mind.  Though we cannot run away from responsibility, yet we need not carry it with the same burden and pressure as we have done initially is the advantage of the old age. As I feel released from such burden, I wrote this song.

472  விடுதலை

விடுதலை விடுதலை விடுதலை

வீணான பாரம் போனதாலே விடுதலை

வேண்டாத சுமைகள் நீங்கியதால் விடுதலை

விருப்பமில்லா செயல்கள்யாவும் முடிந்ததால் விடுதலை

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்போல் வந்து சேர்ந்தது

கேட்காத போதும் என் மேலே வீழ்ந்தது

கூடவே வந்தவர்கள் தோள்கொடுத்து நின்றதால்

கொஞ்சமாக அதன்பாரம் ஆரம்பத்தில் இருந்தது

காலம்நேரம் சூழல்யாவும் கைகொடுத்து நின்றதால்

ஆரம்பித்த ஆர்வத்தாலே அதன்பாரம் மறைந்தது

போகப்போக மற்றவர்கள் போக்கும்கூட மாறிட

புதியபுதிய காரியங்கள் அதிகம்வந்து சேர்ந்தது

எளியதாக இருக்குமென்று என்னிநானும் சுமந்தது

இறுதியாக என்னையே அழுத்தி மிதித்துப் போட்டது

எப்படித்தான் மீள்வதென்று எண்ணிநான் தவிக்கையில்

எளியதாக சந்தர்ப்பம் என்னைத்தேடி வந்தது

அடுத்தடுத்து காரியங்கள் அடுக்கடுக்காய் வந்ததால்

அடுத்தவர்கள் தலையிலேயும் பாரம் அதிகம் சேர்ந்தது

அதனாலே என்மீது சுமைசற்று குறையவே

தன்போல என்சுமை தானகாக் குறைந்தது

இதற்குமேலே சுமப்பதற்கு தெம்புயில்லை என்பதால்

இறங்கிப்போன சுமையை மீண்டும் தூக்கிவைக்கும் முன்னேமே

என்னாலே ஆகாது என்றுநானும் கூறியே

ஒதுங்கிக் கொண்டேன் நானும் கும்பிடு போட்டுமே

மத்திகிரி, 9-9-2018, மதியம், 2.40

473According to the Time

How it is good

Not to write

Because words

Have power

Once we

Communicated our thought

We cannot easily

Change it

We need to

Search thousands of reasons for that

We need to

Present proper argument for that

As the views are changed

As the time gets changed

We too need to

Change accordingly

But not changing

Our thought first

We cannot easily

Change our view also

Because of that

When any argument comes within us

We were

Unable to face it

Therefore before writing anything

Thinking deeply about it

Also noting the

Changing time

If we are

Ready to change our view

Then alone

We can write

If we remain

Adamant not changing

As the time moves

We will stand back

Mathigiri, 20-09-2018, 2.35 p.m.

As I am observing the present political situation in India in general and particularly in Tamilnadu, I am not sure where we are heading for?  Most of the political leaders in India, particularly in Tamilnadu are hopeless and hardly deserve to be called even as leaders.  But holding some conviction towards some ideology and remain firm in it becomes a challenge as such hopeless leaders force us to even shift our goal post often.  Because more than one particular view, democracy is at stake if we remain adamant to hold any one (political) view.  We too need to go along with the time.  Otherwise we will get struck not only in our view but also in our time whereas time will move ahead making us to remain back in the past.  As I was thinking about it I wrote this song.

473 காலத்திற்கேற்ப

எழுதாமல் இருப்பது

எத்தனை நல்லது

ஏனென்றால் எழுத்துக்கு

வல்லமை உள்ளது

எழுத்திலே கருத்தை

சொன்னதின் பின்னாலே

எளிதாக அதனையே

மாற்றிட முடியாது

ஆயிரம் காரணம்

அதற்குமே தேடணும்

அதற்கேற்ப வாதத்தை

சரியாக வைக்கணும்

காலங்கள் மாறிட

கருத்துகள் மாறிட

காலத்திற்கேற்ப

நம்மையும் மாற்றணும்

ஆயினும் தான்கொண்ட

எண்ணத்தில் மாறாமல்

எளிதாக கருத்தினை

மாற்றிட இயலாது

அதனாலே தன்னுள்ளே

வாதமும் வரும்போது

அதனை எதிர்கொள்ள

தன்னாலே ஆகாது

ஆகவே எழுதும்முன்

ஆழமாய் யோசித்து

அத்துடன் மாறிடும்

காலத்தை கவனித்து

காலத்திற் கேற்ப

கருத்தையும் மாற்றிட

ஆயத்தம் என்றால்

அதன்பின் எழுதணும்

அப்படி அல்லாமல்

பிடிவாதம் கொண்டால்

காலமோ முன்னேற

பின்தங்கி நிற்கணும்

மத்திகிரி, 20-09-2018, மதியம்,  2.35

474What to do?

How many matters are there?

For us to write

As so many thoughts

Are coming within me

When I observe

What is happening around me?

It is forcing me

To write about it

But ‘what is the use’

This question also

Stands before me

Before I writing

Though I think that

It is better to live

By closing our

Eyes along with ears

The mind inside

Provoking thoughts

Refuse to take rest

Till I write about it

Because of this

When I write and

Share my thoughts

With others

As more arguments

Develop because of that

I don’t have the patience

To continue them

Because of this, the way

I struggle within me

What to say

About it

How to go

To a stage

Where I can live

Beyond thinking

I request to those

Who knows about it?

Only appealing for this

I close here

Mathigiri, 20-09-2018, 11.30

After writing about Modi (It is good for Modi—if he is defeated.) as I posted in the whatsapp immediately I received one phone call from one person whom I know but not in touch. I don’t know he is pro-Modi or anti-Modi. But as I was busy with other works, I ignored that call.  The another reason for it is that I neither have time or interest to further engage with unnecessary argument with anyone on such points—particularly related with politics.  Because in politics in India and also anywhere in the world, it seems that it is difficult for one to remain stick to one particular ideology. For example, as I never like dynastic politics (both in Tamilandu and all India level) I voted for BJP and AIADMK. But considering the present scenario, I am not sure I will do the same again.  I am personally not against or in favor of any individual in politics.  But even remain firm in particular ideology becomes difficult in a pluralistic society where one is forced to change her conviction and commitment to a particular ideology.  Because, however good and noble that ideology could be (according to the understanding of that particular person), when it becomes a political power which could twist and turn that ideology for vested interest, then one has to rethink about her commitment to that ideology.  For example I am a strong Nationalist. But my nationalism is inclusivistic and not against any community.  However when the Right Wing Nationalists uses the brutal political power which they gain through the vote power, then the ideology becomes the first victim. 

So when I again received another message by some pro-Modi person or group first I laughed at it as I never come across such foolish and childish support to Modi. I am not sure whether Modi himself will approve it. @ So when I was thinking about it before retiring to bed get irritated by such foolish and childish promotion of a person, I thought of writing another rebuttal to it.  I am not a great fan of Modi at the same time I am not a Left wing or pseudo secularist to oppose his vision for India just for the sake of opposing him. Still I would prefer him to be the next P.M. of India, as we cannot judge his performance giving only one term in his office which required clearing up all the mess created by the previous Congress government.  So I think that it is right time even to RESCUE Modi from BJP or some fanatics in it.  Then I began to draft my thoughts in my mind and a compulsion came within me to write it immediately in the computer. But I resisted it as it is bed time and already I become very tired.  But as I couldn’t sleep as my mind won’t allow me to rest until I write down my thoughts, I feel sorry for me.  Then I thought how good it is to live closing my ears, eyes and mouth and minding my own business.  I really long for a life where I can live going beyond thinking and reasoning within me.  Then I wrote this song and went to bed.

Of course next day morning the first thing that I have done was recording my thoughts in another article: BJP become Congress or Modi needs to be rescued. See below.

@ When I forwarded that message to my niece she sends this response which reflects the mind of any soberly thinking Indian:

 Hahaha if all happened only after BJP came to power…then oh so blind public has to face the consequences of not remembering the past! All mentioned above has been going on years, we just tend to forget for convenience and like to blame somebody and play the game of being a victim.

474 என்ன செய்ய

எத்தனை உள்ளன

எழுதிதான் வைக்க

ஏராள எண்ணங்கள்

என்னுள்ளே பெருகவே

சுற்றிலும் நடப்பதை

உறுமே பார்க்கையில்

அவைகளைப் பற்றியே

எழுதிடத் தோணுதே

ஆயினும் பயனென்ன

என்கின்ற கேள்வியும்

அதன்பின் என்முன்னே

தோன்றியே நிற்குதே

கண்ணுடன் காதையும்

வாயையையும் மூடியே

வாழ்வதே நல்லது

என்றுமே எண்ணினும்

உள்ளாக சிந்தையோ

எண்ணத்தைத் தூண்டிட

எழுதிடும் வரையிலும்

ஓய்ந்திட மறுக்குதே

இதனாலே நிம்மதி

இழந்ததால் நானுமே

எண்ணத்தை எழுதியே

பிறருடன் பகிர்ந்திட

அதன்பின் வந்திடும்

வாதத்தை எண்ணிட

அவற்றுக்குப் பதில்சொல்ல

பொறுமையோ இல்லையே

அதனாலே என்னோடு

நான்படும் பெரும்பாடு

அதைப்பற்றி எவ்விதம்

நானுமே சொல்லிட

சிந்தனை என்பதே

இல்லாமல் வாழ்ந்திடும்

மேலான நிலைக்கு

எவ்விதம் சென்றிட

அறிந்தவர் கூறியே

உதவிட வேண்டுறேன்

அதைமட்டும் கூறியே

இத்தோடு முடிக்கிறேன்

மத்திகிரி, 20-09-2018, இரவு11.30

475 For whom?

To the question:

For whom we are playing to watch

We should clearly understand that

Not for others to watch

If we began to play

For the world to watch us

Then we will end up

Playing not for anyone to watch

As the gamblers

Decided interfering in it

Finally the gambling

Itself become a game

Though we play

Only to win the game

We should see that

The quality of the game is not reduced

Whoever might?

Win or lose

We should play

For the sake of the game alone

For what purpose

I am using this illustration

If this question is asked

I have an answer for that

Thinking that we are

Doing everything only for others

And not doing

Anything for us

Finally our life

Will become not useful to anyone

We should see only this truth

In this illustration

Mathigiri, 23-09-2018, 2.50 p.m.

Men are social animal. Without a society we don’t have our identity or existence.  However, unless each one of us first lives our life for oneself, we cannot live for others even.  As I often say, we never live for others but live with others.  That life that we live with others alone gives our identity as father, mother, brother, sister, friend etc.  At the same time in that life which we live with others should have a personal focus so that we can live a better life with others?

It is mere joke to say that don’t worry about the result and enjoy the game.  But a true sports person will never play only to enjoy the game. Unless she keeps her victory as her goal she never can even enjoy the game.  Of course those who are in the gallery might enjoy the competition. But only the person who wins the game can alone really celebrate not only her victory but even enjoy the game.  The same is true with life.  Unless we learn to do a thing first for our personal satisfaction, we can never live with others properly. So don’t play for the gallery alone.  If you do, then instead of your game you will become an object of display.

உன் விளையாட்டு வேடிக்கை ஆகாமல் நீயே வேடிக்கைப் பொருளாக மாறிடுவாய்

475 யாருக்காக

யார்பார்க்க விளையாட

என்கின்ற கேள்விக்கு

பிறர்பார்க்க அல்லவென

தெளிவாகப் புரியணும்

ஊர்பார்க்க விளையாட

நாமுமே முற்பட்டால்

எவருமே பார்க்க

முடியாது போய்விடும்

இடையிலே தரகர்கள்

புகுந்துமே தீர்மானிக்க

இறுதியில் விளையாட்டே

சூதாட்டம் ஆயிடும்

வெற்றி பெறவேண்டி

விளையாடிய போதிலும்

விளையாட்டின் தரம்மட்டும்

குறையாமல் பார்க்கணும்

தோற்பதும் வெல்வதும்

எவரான போதிலும்

விளையாட்டை விளையாட்டின்

மேன்மைக்காய் ஆடணும்

எதற்காக இந்த

உவமையைச் சொல்லணும்

என்கின்ற கேள்விக்கு

பதிலுண்டு என்னிடம்

தனக்காக ஒன்றினைச்

செயாமல் இருந்து

பிறர்க்காக எதையுமே

செய்யவும் எண்ணினால்

எவருக்கும் இல்லாமல்

நம்வாழ்வும் ஆயிடும்

இதைத்தான் இந்த

உவமையில் காணணும்

மத்திகிரி,  23-09-2018, மதியம் 2.50

476 The lesson in life

There is no life

Without troubles

We cannot live

Without facing any trials

But if we are

Defeated by them

There is no hope

To press forward in life

Whether the troubles

Come on their own

Or we go and voluntarily

Get them

Finally we need

To face them

Somehow we need

To overcome them

Not get depressed

By seeing the troubles

But learning the lesson

Which they give

Gaining the

Experience which comes out of it

By overcoming the troubles

We need to live

There is no comparison

For them as we learn through them

We cannot even learn

Them through texts

There is no one

To teach it to us

Others are not

Going to learn it for us

Therefore knowing

The importance of them

Learning the lesson

Through them in life

Through them

Overcoming the life

We should also help

Others to learn it properly

Mathigiri, 29-09-2018, 9.00 a.m.

The way we can learn good lessons about life is only through troubles and trials in life.  They are the best teachers and no one can teach about it to us or others cannot learn it for us.  What we learn through them in life we can help others also to learn its value in their life too.

476 வாழ்க்கைப் பாடம்

தொல்லைகள் இல்லாமல்

வாழ்க்கையும் இல்லை

துன்பங்கள் வராமல்

வாழ்வுமே இல்லை

ஆயினும் இவற்றாலே

சோர்ந்துமே போனால்

அதன்பின் முன்னேற

வழியேதும் இல்லை

தன்போல் தொல்லைகள்

தேடி வந்தாலும்

நாம்போய் அவற்றை

வாங்கிக் கொண்டாலும்

இறுதியில் அவற்றை

எதிர்கொள்ள வேண்டும்

எவ்வித மேனும்

மேற்கொள்ள வேண்டும்

துன்பங்கள் கண்டு

துவண்டுமே போகாது

துன்பம் தருகின்ற

பாடத்தைப் பயின்று

அதனால் வருகின்ற

அனுபவம் கொண்டு

அவற்றை வென்று

வாழ்ந்திட வேண்டும்

அவைதரும் கல்விக்கு

ஈடிணை இல்லை

ஏட்டினில் அவற்றை

கற்பதும் இல்லை

சொல்லியேத் தந்திட

யாருமே இல்லை

நமக்காக மற்றவர்

கற்பதும் இல்லை

அதனாலே அவற்றின்

அருமையை அறிந்து

அவைதரும் பாடத்தை

வாழ்க்கையில் பயின்று

அதன்மூலம் நாமும்

வாழ்வினை வென்று

பிறரும் பயின்றிட

உதவணும் நன்று

மத்திகிரி, 29-09-2018, காலை 9.00

477 For all to live

No easy answer

For everything in life

No one knows

The complete

Answer for all

Each one will give

Based on her own experience

Why should all

Accept it for everyone?

But when each one

Began to argue

That her own answer

Is best one

Finally living

All collectively

Becomes an

Impossible task for us

It is better for us

As human beings

By asking questions

And giving answer

Finally arriving

To a common answer

By removing contradiction

By reaching concession

Even the animals

Which live based on the law of nature?

Living based

On that nature law

So far managed

To live properly

And managed

To preserve their own group

But we alone

Because of

Our arrogant nature

By saying that

‘My way is high way’

And each began to

Live separately

A collective life

Becomes impossible for us

The answer

Which is not easy to get?

Will be arrived

When we search for it as a group

And if we all

Accept it for all

Then there will come

Opportunity to live collectively

Mathigiri, 29-09-2018, 2.45 p.m.

As social animals we human beings can never say that ‘my way is the only high way’.  Of course when time comes we need to take some decisions on our own. But as we live with others, we need to consider their need and life also while we take any decision on our own.  Collective decision is good even for an individual about deciding her life.

477அனைவரும் வாழ

எதற்குமே கிடைக்காது

எளிதான விடையும்

எவருமே அறியாரே

முழுதான பதிலும்

அவரவர் தருவார்

அனுபவம் மூலம்

அனைவரும் அதையேன்

ஏற்றிட வேண்டும்

ஆயினும் அனைவரும்

தன்பதில் ஒன்றே

சரியென எண்ணி

வாதிக்கும் போது

இறுதியில் ஒன்றாய்

வாழ்வது என்பதும்

இயலாது போகும்

மனிதனாய்ப் பிறந்து

கேள்விகள் கேட்டு

பதில்களைத் தந்து

இறுதியில் பொதுவான

நியதிகள் வகுத்து

முரண்கள் வந்தால்

சமயத்தில் களைந்து

வாழ்வது ஒன்றே

மனிதர்க்கு உகந்தது

இயற்கையாய் வாழும்

விலங்கினம் கூட

இதுபோல் நியதிக்குள்

இசைபட வாழ்ந்து

இதுவரை தம்தம்

இனத்தினைக் காத்து

இதையே நமக்கும்

சொல்லியே தந்தது

ஆயினும் நாம்மட்டும்

அகந்தையினாலே

என்வழி தனிவழி

என்றுமே கூறி

தனெக்கெனத்  தனித்தனி

பதில்தரும் போது

ஒன்றாய் வாழ்ந்திட

வழிபிறக்காது

எளிதில் கிடைக்கா

எவ்வித விடையும்

குழுவாய்த் தேட

ஒருவிதம் கிடைக்கும்

அதையே பொதுவான

நியதியாய் ஏற்றால்

அனைவரும் வாழ

வழிவகை பிறக்கும்

மத்திரி, 29-09-2018, மதியம்2.45

478Too much reading

Better try to live the properly

By stopping reading and thinking

By reading too much you lost your life

By thinking too much you renounced your mind

Do you remember all that you have read so far?

Is there any use in all the points that you took?

Is your life goes as you have read

Did you get new wisdom by such activities?

Better stop reading for few days

Then realize the clarity that will come because of it

See the way the wise people lived without education

And understand the condition of the educated fools

If you began to read all that you get on your hand

Only confusion will remain at the end

Reading for time pass is one thing

But if you read all the time only trouble will come

You should understand that

Affection and love won’t come through reading

Do you need to quash your brain?

To know the qualification to live

Enough by losing too much by reading

Think then you will understand your situation

Not losing the remaining life

You should stop too much reading

Mathigiri, 2-10-2018, 11.35 p.m.

Today I realized that too much of reading really took a toll on me.  If I merely read that won’t affect me. But while reading, I will begin to reflect on certain points with which I agree or disagree. Sometimes immediately I will record them in the margin of the book or in a separate paper.  That day, I will continue to reflect on that point and will sometime end up some kind of brain storms.  Apart from reading, I will take notes from the book and will arrange the point topic wise. All these activities consume not only much time, but also both my physical and mental energy.  Several times I feel exhausted. Apart from this as I read most of the books in English, the language also became a big impediment—not only to understand the book but also record my response.  So this night I thought that I should take a break from my reading to relax both in body and mind to recover from over-exhaustion

478 அதிகப் படிப்பு

வாசிப்பை யோசிப்பை நிறுத்திவிட்டு

வாழாதான் மீண்டுமே பழகிக்கொள்ளு

வாசித்து வாசித்து வாழ்வினை இழந்தாய்

யோசித்து யோசித்து மனதினைத் துறந்தாய்

இதுவரை படித்தவை நினைவினில் இருக்கா

எடுத்த குறிப்பால் பயனேதும் இருக்கா

படித்ததின் படியே உன் வாழ்வுமே இருக்கா

அதனால் புதிய ஞானம் பிறந்திருக்கா

சிலநாள் படிப்பதை நிறுத்தியே பாரு

அதன்பின் வந்திடும் தெளிவினை உணரு

படிக்காத மேதைகள் வாழ்ந்ததைப் பாரு

படித்த மூடரின் நிலையையும் உணரு

கிடைத்தவை  எல்லாம் படிப்பதினாலே

குழப்பமே மிஞ்சும் அதைநீ உணரு

பொழுது போகப் படிப்பது வேறு

பொழுதெல்லாம் படித்தால் வந்திடும் கேடு

பாசமும் நேசமும் படிப்பதின் மூலம்

வராது என்பதை உணர்ந்திட வேண்டும்

மனிதனாய் வாழும் தகுதியை அறிய

மூளையைக் கசக்கிப் புரியவா வேண்டும்

வாசித்து வாசித்து இழந்தது போதும்

யோசி அதன்பின் உண்மை புரிந்திடும்

எஞ்சிய வாழ்வை இழந்துவிடாமல்

மிஞ்சிய படிப்பை நிறுத்திட வேண்டும்

மத்திகிரி, 2-10-2018, இரவு,  11.35

479No more a burden

With unnecessary burden

In a life without clarity

When one walks without knowing the direction

It is quite common to get lost

If one thinks that somehow she is born

And lamenting: what kind of life is this

If one spends days and time like this

She cannot see anything good in life

Thinking that escape is the only means

Thinking that: Enough I have suffered

If she tries to run away from life

She will never get what she desires

Somehow I get trapped

I am going round and round in it

And if one laments like this each day

There is no use in it

But if she realizes that

This is the reality in life

And there is no means to escape from it

She won’t hesitate to face the challenge

Nothing is a burden for such people

They never face any confusion

As they go knowing their direction

There is no chance for them to get lost

Mathigiri, 3-10-2018, 11.10 p.m.

My second cousins’ wife called and talked with me this afternoon.  There is nothing special with her. But she is a typical Indian mother and a woman who faces the challenges of life more courageously.  Particularly, though rich and have their own business, the way the entire family underwent with so many challenges is too much for an ordinary family to face.  Apart from health issues (my cousin almost had a second life after a major liver operation in which his own daughter donated part of her liver to her father to save him), so many other problems related to life came one after the another.  When they were recovering from one challenge, anther will come ready to stand in their door step.  Though the entire family stood united and co-operated, it was she who almost single hand managed so many issues (she has to look after three generation—her mother-in-law to grand children) is remarkable.  In her talk she said, ‘this is the reality of life.  We came only to face it’ is the strength of Indian woman.  Though they were down some times yet they never accept defeat. In this area, most of the time men won’t withstand all such pressures at the same time.  Of course they will handle and manage all the outside challenges but when it comes to handle both the home and outside it is not their art of living. It is women who alone manage it not only in India, but almost in the entire world. There may be some exceptions, but in general the mental courage and inner strength which women have is remarkable and without them human life on earth will be miserable.

That is why The Mahabharata (12.144.66) echoes the same thought: “The home is not the house, they say, but the housewife”—na grham grham ity  aahu grhinii grham ucyate.— Patrick Olivelle, The Asrama system  The History and Hermeneutics of a Religious Institution  New York, Oxford, Oxford University Press, 1993, Fn. 32, p.41

As I often say women are the shock observers of the family, while family is the sock observer of the society.  Every wounded individual can find solace only in home and no other place.  We need to salute such woman and this poem is dedicated to them.  No doubt a woman is an all rounder whereas man can play one kind of match.  He can be even the captain of the team, but woman is the all rounder in a home.

479 ஏதுமே பாரமில்லை

தேவை இல்லா பாரமுடன்

தெளிவு இல்லா வாழ்க்கையிலே

திசையும் தெரியாது போகையிலே

தொலைந்து போவது சகஜம்தான்

ஏதோ பிறந்தோம் என்றெண்ணி

என்னடா வாழ்வு எனப்புலம்பி

நாளையும் போதையும் நகர்த்துவதால்

நல்லது எதையும் பார்ப்பதில்லை

விட்டால் போதும் என்றெண்ணி

பட்டது போதும் எனப்புலம்பி

விட்டு விட்டு ஓடுவதால்

விரும்பியே வாழ்வும் கிடைப்பதில்லை

ஏதோ வந்து மாட்டிக்கொண்டேன்

என்னவோ கிடந்து உழலுகின்றேன்

என்றே அனுதினம் புலம்புவதால்

எவ்விதப் பயனும் கிடைப்பதில்லை

இதுதான் வாழ்வின் உண்மைநிலை

இதனை மீறிட வழியில்லை

என்பதை நன்கு உணர்ந்து கொண்டால்

எதிர்கொள்ளத் தயக்கம் வருவதில்லை

இவருக்கு ஏதுமே பாரமில்லை

எவ்விதக் குழப்பமும் வருவதில்லை

திசையை அறிந்தே போவதாலே

தொலைந்திடஅவருக்கு வாய்ப்பில்லை

மத்திகிரி, 3-10-2018, இரவு, 11.10

480 Don’t be haste

You need much patience

If you understand this, it is good for you

There is no gain in

Doing things in a hurry

You become old

If you realize this that is good for you

Your body became week

The time has come to realize this

You don’t have your own family and children

There is no noise in the house

There is no need for this much hast

To cook food for two stomachs

What is the need for this much hurry in everything

Why you do unnecessary works

Once you have done things in haste

Then why you get frustrated?

There is no variety of cooking

The mouth is also not demanding tasty food

But there is no limit for this much activity

For to fill two stomachs

Remaining calm, do things peacefully

Reducing excess of works

Not becoming unnecessary burden to others

Till you depart better keep some patience

Mathigiri, 15-10-2018, 11.30 p.m.

My mother often rebukes as I start my cooking at 6.00 am.  She always says ‘we are only two and the same food we are eating each day. But the way you began the cooking early in the morning might make others to think that you are cooking varieties of food for us.’  There is some truth in it.  Of course I start my cooking early in the morning, as I plan my days according to my schedule.  It is true that we eat the same food almost everyday without any change whole month and even in the year.  But when I go to the kitchen I will give only 30 to 45 minutes for cooking. Even if goes beyond few minutes after that then I will become upset as I cannot catch my other works.  The way I run and keep busy in everyday life really became a burden to me and I find it difficult to escape from it.  I plan each hour of a day and it should go accordingly and no one should trouble that routine and discipline. It is interesting, that while my mother rebukes me, I also noticed that she too has the same planning for her daily life and she never like it get disturbed.  So inorder to rebuke me to go bit slow I wrote this song—of course very QUICKLY.

480 பறக்காதே

பொறுமை சற்று அதிகம் தேவை

இதைப் புரிந்ததால் உனக்கு நன்மை

பறக்கப் பறக்க ஓடி ஆடி

பதட்டம் அடைந்தால் இலாபம் இல்லை

உனக்கு வயசும் அதிகம் ஆச்சு, அதை

உணர்ந்தால் உனக்கு நன்மையாச்சு

உன் தேகம் தளர்ந்தும் போச்சு

அதை உணரும் நேரம் வந்தாச்சு

குழந்தை குட்டி குடும்பம் இல்லை

கூட்டம் இரைச்சல் வீட்டில் இல்லை

ஏதோ இரண்டு வயத்துக்குப் பொங்க

இத்தனை ஆர்பாட்டம் தேவையும் இல்லை

தொட்டதெற்கெல்லாம் அவசரம் எதற்கு

தேவை இலாத வேலைகள் எதற்கு

அரக்கப் பறக்க செய்த பின்னாலே

அலுத்து சலித்து கொள்வது எதற்கு

வகை வகையான சமையலும் இல்லை

வாயும் ருசியாய் கேட்டவும் இல்லை

வெந்ததைத் தின்று வாயைக் கழுவ

போடும் ஆட்டத்திற்கு அளவே இல்லை

அமைதியாய் இருந்து பொறுமையாய் செய்து

ஆட்டம் ஓட்டம் சற்றே குறைத்து

பிறருக்கு வீணாய் பாரம் இல்லாமல்

போகிறவரைக்கும் பொறுமையைக் காறு

மத்திகிரி, 15-10-2018, இரவு, 11.30

481Proper views

How easily

We can give our view

Not seeing the

Truth on both sides

When we see

From one side

We cannot see

The whole truth

We cannot escape

By saying that

Correct or wrong

Is only in our view

The justice of

Our view is also

Depends upon

Which side we want to see

Even that also

Won’t become final one

There is one

Reason for that

The truth also hangs

How we view

Both the shortcoming

And good side

As so much

Angles are there to see the point

How to share

Our view finally

Thiruvalluvar has

Given the final verdict for that

Doing accordingly

Is good for all

When we remain

Neutral not

Taking one side

Like the needle in a balance

The truth in our

Point of view will be clear

And there will be

Justice in the way we share our view also

Mathigiri, 18-10-2018, 11.45

Not being one-sided like an even balance

Is an ornament to the wise.—Thirukkural, 118, tr. M. Rajaram, New Delhi, Rupa & Co, 2009, p.25

As the Sabaraimala controversy going on these days, when I listen or read about it, I wonder where lies the truth?  Each side argues as if they alone hold the truth to their side.  Similarly when I read about the Orientalism, I find it difficult to understand who is correct in evolving it.  So as I was thought about it, I wrote this song. See my article ‘Sabarimala in the blog.’

481 நியாயமான பார்வை

எத்தனை எளிதாக

கருத்தினைச் சொல்லலாம்

இருபுறம் உள்ள

உண்மையைப் பாராமல்

ஒரு முகமாக

பார்த்திடும் போது

முழுவதுமாக

உண்மையும் புரியாது

குறையும் நிறையும்

பார்வையில் உள்ளது

என்றுமே கூறி

தப்பிக்க முடியாது

எதைப் பார்க்கநாமும்

விரும்புறோம் என்பதில்

மட்டுமே உள்ளது

பார்வையின் தீர்ப்பும்

ஆயினும் அதுவே

இறுதியும் ஆகாது

அதற்கும் கூட

காரணம் உள்ளது

குறைநிறை இரண்டையும்

எவ்விதம் பார்க்கிறோம்

என்பதில் உள்ளது

உண்மையின் நிலையும்

இத்தனைக் கோணங்கள்

உள்ள நிலையில்

எவ்விதக் கருத்தை

நாமுமே சொல்வது?

அதற்கான தீர்வை

வள்ளுவன் தந்துள்ளார்@

அதன்படி சொல்வதே

யாருக்கும்நல்லது

தூக்குக் கோலின்

முள்ளினைப் போல

ஒருபுறம் சாயாமல்

இருந்திடும் போது

சொல்லிடும் கருத்தின்

உண்மையும் விளங்கும்

சொல்லிடும் முறையிலும்

நியாயம் இருந்திடும்

மத்திகிரி, 18-10-2018, இரவு, 11.45

@சமன்செய்து சீர்தூக்கும் கோல்போல் அமைந்துஒருபால்

கோடாமை சான்றோர்க்கு அணி—குரள் 118

482 Learning

No one sets limitation

To learning

If one wants to learn

There is no hurdle to it

We can count

What we learn by fingers

What yet to be learned

Is like ocean

Even if we

Took pearl from that ocean

That too is

Very little

Though the boundary

Of learning continue to expand

Only humility

Will make it nobler

The greatness of learning

Will be demonstrated by following it

If those who get defeated in it

Will surely fall

Once others also

Receive its benefit

The learning also

Will become complete

Once the greatness of

Learning become visible

The interest to learn

Also will come to others

Once we share

The wealth of learning

It will also

Increase more and more

Then it will become clear

That there is no other

Wealth like

Learning

Mathigiri, 21-10-2018, 11.45 p.m.

When I read about the way some people read books in their life over whelmed me.  For example Gandhiji, amidst his busy life, spent much time in reading book.  But the beauty in learning is that it needs to be shared and one should try to live up to the level of her learning.  As I was thinking about this, I wrote this song.

482 கல்வி

அறிவுக்கு எல்லை

வகுத்தவர் இல்லை

அறிந்திட விழைந்தால்

தடைகளும் இல்லை

கற்றதை எண்ணிட

கைவிரல் போதும்

கற்க உள்ளது

கடலள வாகும்

அந்தக் கடலில்

முத்தெடுத்தாலும்

அதுவும் கொஞ்சம்

என்பது புரியும்

அறிவின் எல்லை

விரிந்திட்ட போதும்

அடக்கம் ஒன்றே

அதை சிறப்பாக்கும்

கற்றதின் மேன்மை

நிற்பதில் தெரியும்

அதனில் தோற்க

வீழ்வது நிச்சயம்

கற்றதின் பயனை

மற்றவர் அடைய

கற்றதின் பயனும்

முழுமை அடையும்

கல்வியின் இந்த

உயர்வும் புரிய

மற்றவர் கற்றிட

ஆர்வம் பிறக்கும்

கற்றதைப் பகிர

கல்வியின் செல்வம்

மேலும் மேலும்

பல்கிப் பெருகும்

கல்வியைப் போல

குறைவற்ற செல்வம்

வேறேதும் இல்லை

என்பதும் விளங்கும்

மத்திகிரி, 21-10-2018, இரவு, 11.45

483 Which one is true and which one is false?

I don’t know

Whether to accept or not

No one’s view

Remains final one

On the one side

The views are presented clearly

But the other side also

Refute it clearly

The writers present their view

Because of their talent

They put forth proper

Arguments for that

They present proper

Evidences for that

They also give

Time for this to verify them

But before they write

As they have their own view

They refuse to accept

The counter points

They manage to

To present the evidences

By giving their interpretation

Before us

Unable to get the means

To analyze them

At the same time

Unable to refute their views

When people like me

Are get stumbled

Not knowing which one is truth

And which one is false

We don’t know

Whether to accept then or not

We don’t know to whom

We shall go and ask

Ok let them say whatever they want

What we have to anything with it

Thinking only like this

We need to read them further

13-11-2018, Mathigiri, 10.30p.m.

The influence of the written words is deep indeed.  Because when we talk, discuss or hear, soon we will forget it. But when we read, the impact is very deep.  In discussion we get the opportunity to question the opponent and register our counter view.  But when we read anything in writing, the author alone has the opportunity to interact with us.  Though we might rise question and counter argue in our reflection, rarely we get the opportunity to record them.  Atleast I face this problem whenever I read any book.  After reading one such book, unable to reject his thoughts, at the same time unable to accept it as it is, I wrote this song that finally I need to continue to read whatever might be the author’s view on a particular subject.  Sometimes I wish I could stop even this reading, as it demands not only my time, but forces me to reflect and record my reflections.  Longing a life of recluse I should soon say good-bye even to this reading much.

483 எதுஉண்மை எதுபொய்

ஏற்கவா மறுக்கவா

தெரியவும் இல்லை

எவர்கூறும் கருத்தும்

இறுதியாய் இல்லை

ஒருபக்கக் கருத்து

தெளிவாகச் சொல்லுது

மறுபக்கக் கருத்து

மறுத்துமே காட்டுது

எழுதுவோர் திறமையால்

எழுதியே காட்டுறார்

அதற்கான வாதங்கள்

சரியாக வைக்கிறார்

சான்றுகள் அதற்காக

சரியாக அளிக்கின்றார்

சரிபார்க்க சந்தர்ப்பம்

நமக்குமே தருகிறார்

ஆயினும் எழுதும்முன்

தான்கொண்ட கருத்தினால்

அதற்கு மாற்றான

கருத்தை மறுக்கிறார்

தனக்குச் சம்மதம்

இல்லாத சான்றினை

தன்திறமையால் மாற்றி

நம்முன் வைக்கிறார்

அவற்றையும் ஆய்ந்திடும்

வழியுமே இல்லாது

அவர்கூறும் கருத்தை

மறுக்கவும் இயலாது

எதுஉண்மை எதுபொய்

என்பதும் புரியாது

என்போன்றோர் இங்கு

தடுமாறும் போது

ஏற்பதா மறுப்பதா

என்பதும் புரியலை

எவரிடம் கேட்பது

என்பதும் தெரியாது

ஏதோ சொல்லட்டும்

எனக்கென்ன வந்தது

என்றுமே எண்ணி

மேற்கொண்டு படிக்கணும்

13-11-2018, மத்திகிரி, இரவு, 10.30

484Reason cannot be given

Desire is there

To remain calm

The longing is there

To remain hidden

There is a reason

For me to seek them

But I find it difficult

To utter it

The pressure of the world

Is pressing on one side

The longing of the heart

Begs on the other side

What to do

In between them

When I will get

The deliverance which I want

When I think what went in the past

Only pain remains

When I think about the future

There is some trouble in my heart

In between

How today will go

Will it go?

As I expect?

Some kind of pressure

Is coming often

Doing some thing

I try to escape from it

When I manage to find

The means finding some answer

New kinds of

Pressures come before me

Thinking about the deliverance

Which I never going to get

Longing for the peace

Which won’t come any time?

Try to escape

In the way which is not there

Finally I realized

By playing the game in life

Then I received

That peace

I found the place

To hide in it

Then I went in that place

To hide

But how to say

The reason for that

Mathigiri, 22-11-2018, 11.15

After my regular reading, as usual I began to reflect on some points which I read and began to debate with the author.  Two days before I even recorded my reflection as an article.   But the challenge presented by the scholars is too much for a lay person like me who can only read and learn, but cannot rebuttal.  Then as I said previously, I should even stop even this reading—at least for some time.  At the same time I know I cannot do that immediately, as it will take time for me to give up this habit which I developed since my school days.  Then closing the book, as I was reflecting my plight, I said that my real desire is to get that inner peace and a place to hide—even from me. As I continue to meditate I wrote this song expressing that desire.  The riddle is though I found the place to hide and peace which I want; I cannot give the reason for it.  Not only life is a riddle but even poems are!

484 கரணம் கூற முடியாது

ஆசையாய் இருக்கு

அமைதியாய் இருக்க

ஆர்வமாய் இருக்கு

மறைந்துமே கிடக்க

காரணம் இருக்கு

நானிதை நாட

கடினமாய் இருக்கு

அதையுமே கூற

உலகத்தின் அவசரம்

ஒருபுறம் நெருக்குது

மனதின் ஏக்கமோ

மறுபுறம் கேட்குது

இரண்டுக்கும் இடையிலே

என்னதான் செய்வது

எதிர்பார்க்கும் விடுதலை

எப்போ கிடைப்பது

சென்றதை நினைக்கையில்

வேதனை மிஞ்சுது

வருவதை நினைக்கையில்

மனதுமோ கலங்குது

இரண்டுக்கும் இடையினில்

இந்நாள் வாழ்வுமோ

எதிர்பார்த்த படியா

எனக்குமே நடக்குது?

ஒருவித நெருக்கடி

அடிக்கடி வருகுது

எதையேனும் செய்து

தப்பிக்க நினைக்குகுது

விடைதேடி அலைந்து

வழிகாணும் போது

புதிய நெருக்கடி

முன்வந்து நிற்குது

ஒருநாளும் கிடைக்காத

விடுதலை எண்ணி

ஒருபோதும் கிடைக்காத

அமைதிக்காய் ஏங்கி

இல்லாத வழியில்

தப்பிக்க ஓடி

இறுதியில் உணர்ந்தேன்

வாழ்வினில் ஆடி

அதன்பின் கிடைத்தது

அந்த அமைதி

அதனுளே கிடைத்தது

இடமும் மறைந்திட

அதற்குள்ளே நானும்

சென்றேன் ஒளிந்திட

அதற்கான காரணம்

எப்படிக் கூறிட

மத்திகிரி, 22-11-2018, இரவு, 11.15

485 Seva to Mother

Let us remain thankful for

The opportunity

That a mother

Gave us to serve her

There is none

Like a mother

Who always takes?

Care of the child

Giving up her pleasures

Renouncing her welfare

A mother only thinks

About her child

Making her love as a nectar

She feeds her child with her milk

She carries it each day

Both on her lap and heart

When the child grows

She keeps an eye on it

Even when the child has grown up

She still lives only for it

She will keep patience

Even when a child

Forgets its duty towards its mother

Not talking against it

Till the end

She will toil for the child

Remaining not a burden

As much as possible

Even the omnipresent

God also

Will dwell among us

In the form of a mother

Realizing that

There is none like her

He too will become

Like a mother

There is no

Means on this earth

For us to pay back

Our debt to her

Even by

Serving her

We cannot find a way

To pay back that debt

Understanding this

Realizing her love

Till the end

We should serve her

Mathigiri, 2-12-2018, 10.30 pm.

My mother often laments that she remains a burden to all, particularly to me. She says that if she will be gone, then I will be free to do what I like.  This is quite common for every old people, particularly for a mother.  But she does not understand that she provides an opportunity for her children to serve her. It is not a duty, not even a responsibility but sheer opportunity one rarely one gets.  Several want to serve, but unable to do for various reason.  But as I enjoy this opportunity, I never consider her a burden but a blessing even at this age and stage of my life.

485 தாய் சேவை

தாய்க்கு சேவை

செய்திடும் வாய்ப்பை

தந்ததை எண்ணி

நன்றியும் சொல்வோம்

சேயின் நலனை

பேணியே காக்கும்

தாய்போல் ஒருவர்

இல்லையென் றறிவோம்

தன்சுகம் மறந்து

தன்நலன் துறந்து

பிள்ளையை மட்டும்

எண்ணுவாள் அன்னை

அன்பையே அமுதாக்கி

பாலூட்டி வளர்ப்பாள்

மடியிலும் மனத்திலும்

நாள்தோறும் சுமப்பாள்

வளர்ந்திடும் பிள்ளையை

கண்வைத்து காப்பாள்

வளர்ந்த பினாலும்

அதற்கென வாழ்வாள்

தன்கடன் மறக்கும்

பிள்ளையைக் கூட

ஒன்றும் சொல்லாது

அதனையும் பொறுப்பாள்

இயன்ற வரையினில்

பாரம் இல்லாமல்

இறுதி வரையிலும்

பிள்ளைக்காய் உழைப்பாள்

எங்கும் நிறைந்த

இறைவனும் கூட

அனையின் வடிவில்

நம்மிடை வாழ்வான்

அவளுக்கு ஈடிணை

உறவொன்று இல்லை

என்பதை உணர்ந்து

அன்னைபோல் ஆவான்

அவளுக்கு நாம்பட்ட

கடனையும் தீர்க்க

வழியென ஒன்று

உலகினில் இல்லை

அவளுக்கு சேவை

செய்வதினாலும்

அதையும் தீர்க்கும்

வழியும் இல்லை

அதனை அறிந்து

அவள்ளன்பை உணர்ந்து

இறுதி வரையில்

செய்யணும் சேவை

மத்திகிரி, 2-12-2018, இரவு,10.30

Post

I swore on all husbands that this is not my song.  Last night in my dream one husband came and lament about his situation.  And I give only verbal expression to it through this song.  But this is not my song!!!

486 You should join me to weep

The mother

Who is full of love?

When becomes

Mother-in-law; daughter-in-law and wife

As become

A devil

Unable to tolerate it

I ask you this!

Forgetting her pleasure

Renouncing her welfare

When she can only think

About her child alone

When comes to me

She becomes a ‘Durga’

And if I ask why?

She becomes more upset

The one who

Brings up her child by feeding milk

When cooks for me

Why she forgets me? (Completely)

‘Eat whatever I give

And go silently’ she tells me

Before I could open my mouth

She manages it to close it (by her words)

The mother who

Brings up the child carefully

Often forgets that

I too am the father (to that child)

When she tolerates the child

Which forgets its debt to her?

She asks accounts

For my debt to her (as a husband)

The one who lives

Not a burden to the child

Somehow thinks me

As a burden (to her)

Even the gods

Which lives in the form of a mother?

Also tremble

When think about their wives

There is no means

To pay the debt to a mother

But there is none

Even to remember my debt to them

The feminists also

Never think about me

There is none here

To talk about for men

You have escaped

Not marrying

Can only write

About mothers

Just become a husband

Even for a day

Then you will understand

The condition of the husbands

Knowing this

Realizing my situation

You should come

To weep with me

Mathigiri, 4-12-2018,11.00 a.m.

This evening one interesting thing I came to know.  Last night my nephew came after 2.00 am (mind night) and went to his parents’ house and demanded food from his mother. She got up and prepared hot food and served him. Interestingly he lives with his wife in the next street and in fact when he comes from the railway station he has first cross his house to reach his parent’s home.  When my mother listened this from my sister and later complained about it to me, I told my mother, ‘no mother will say “no” when her child demands food at anytime.  But a husband knows that he cannot do the same with his wife.’

I also witnessed another interesting event.  One time when I was with a family who hosted several people for lunch at the end of the lunch the husband asked his wife that can she prepare some block coffee as some guests wanted?  Immediately she said, ‘No. I become tired’.  Then the husband silently went to the kitchen and heated the water and prepared some block coffee by mixing some instant coffee powder.  I was there with my close friend and we each saw each other with much surprise. Because whole morning two cooks were cooking the food.  The wife was only taking rest in her room and came when the lunch was served. Of course she served the guests very nicely by serving the food.  Whereas if you ask your mother, who might have even prepared the meal, won’t say no even if she become became tired for a coffee that too without milk and sugar or regular tea with ginger, milk etc.

This I say not to degrade all the women.  But the same women when become a mother behave in one way but when she is a wife behave in different way.  Of course we cannot generalize all the wives, but as I have observed several such incidents and as that husband came and lamented in my dream I wrote this song to console him.

சத்தியமாக இது நான் எழுதிய பாடல் அல்ல. நேற்று இரவு என் கனவில் வந்த ஒரு கணவன் என்னிடம் புலம்பியதையே நான் இங்கு எழுத்திலே வடித்துள்ளேன்

486 அழநீ வரணும்

இத்தனை அன்பான

தாயான பெண்ணே

மாமியார், மருமகள்

மனைவி என்றானபின்னே

பேயாக மாறுறாள்

என்பதைத் தானே

பொறுக்காமல் நானே

கேட்கிறேன் அண்ணே

தன்சுகம் மறந்து

தன்நலன் துறந்து

பிள்ளையை மட்டுமே

எண்ணிடும் அவளுமே

என்னிடம் வந்தபின்

காளியாய் மாறுறாள்

ஏனென்று கேட்டாள்

மீண்டுமே முறைக்கிறாள்

பிள்ளையைப் பாலுட்டி

வளர்த்திடும் அவளுமே

சோறாக்கும் போது

என்னையேன் மறக்கிறாள்

போட்டதை தின்னுட்டு

போய்விடு என்கிறாள்

பேசிடும் முன்னமே

வாயையும் அடைக்கிறாள்

கண்வைத்து பிள்ளையை

வளர்த்திடும் தாயுமே

நானும்தான் தந்தை

என்பதை மறக்கிறாள்

தன்கடன் மறந்த

பிள்ளையை பொறுப்பவள்

நான்பட்ட கடனுக்கு

கணக்குமே கேட்கிறாள்

பாரமில்லாமல்

பிள்ளைக்காய் வாழ்பவள்

என்னையே பாரமாய்

ஏனோ நினைக்கிறாள்

அன்னை வடிவினில்

வாழ்ந்திடும் தெய்வமும்

அவன்னவன் மனைவியை

எண்ணியே நடுங்குறான்

தாயின் கடனை

தீர்க்க வழியில்லை

நான்பட்ட கடனை

நினைக்க ஆளில்லை

பெண்ணியம் பேசுவோர்

என்னையும் நினைக்கலை

ஆண்ணியம் பேசிட

யாருமே இங்கில்லை

திருமணம் செய்யாமல்

தப்பித்த நீயுமோ

தாயைப் பற்றி

மட்டுமே எழுதுவாய்

ஒருநாள் கணவன்

ஆகிபார் தெரியும்

அதன்பின் ஆண்களின்

நிலைமையும் புரியும்

இதனை அறிந்து

எந்நிலை உணர்ந்து

என்னுடன் சேர்ந்து

அழநீ வரணும்

மத்திகிரி, 4-12-2018, காலை 11.00

487Non-existing defeat

There is no defeat

Even in our life

I never accept

Anything as a defeat

When we refuse to

Accept the success

Automatically

Defeat will came and stand before

When we become

Afraid of it

It will make us to belief

That it is real

Taking courage

When we oppose it

It will run back

By keeping its tail in between the legs

Chasing it when

We change it

It will show the way for success

Guiding us from the front

Through the lesson

Which we learnt from defeat

When we again strive

Success will come automatically

Mathigiri, 6-12-2018, 10. 15 p.m.

Every defeat is only a guru to teach the secret for success.  Once we realize this, then there is no concept of defeat in life.

487 இல்லாத தோல்வி

தோல்வி என்று ஒன்று

வாழ்வில் என்றும் இல்லை

தோல்வி என்ற ஒன்றை

நானும் ஏற்க வில்லை

வெற்றி என்ற ஒன்றை

ஏற்க மறுக்கும் போதே

தோல்வி என்ற ஒன்று

வந்து நிற்கும் முன்னே

அதனைக் கண்டு நாமும்

மிரண்டு போகும் போது

உண்மை அது என்று

நம்ப வைக்கும்நம்மை

துணிவு கொண்டு அதனை

எதிர்த்து நிற்கும் போது

வாலை சுருட்டிக் கொண்டு

ஓடிப் போகும் பின்னே

அதனை விரட்டிச் சென்று

அதனை மாற்றும் போது

வெற்றிக் காண வழியை

காட்டிச் செல்லும் முன்னே

அதனைக் கொண்டு கற்ற

பாடம் தன்னைக் கொண்டு

மீண்டும் நாமும் முயல

வெற்றி வரும் தானே

மத்திகிரி, 6-12-2018, இரவு, 10. 15

488Should keep away

You should

Learn to live peacefully

You should stop

Hurrying like this

Once you came

To the edge of the life

You should stop

Carrying burden

Once you know

That you cannot do it

Not think that

Let us try it

Realizing the

Condition of the old age

You should learn

To keep patience

Giving room

For the young generation to take responsibility

You should

Give space them by standing away

You should give up

The thought that

None is there

To do well like me

Not pocking your

Nose often

In order to show

That you know more

You should understand

The irritation

Which others

Get because of that

So far we have done

What we managed to do

Now let us give space

For others to accomplish

Only one

Come and seeks

Then let us give

Advice to them

Thinking about the peace

Which comes because of this?

Let us say thanks

By folding both our hands

Mathigiri, 8-12-2018, 1.50 p.m.

One of the old age scenarios is the thought that others cannot do the work properly as they used to do.  Even if they give the responsibility to them (with some hesitation) when they are doing the work, often they will come and interfere by seeing whether the things are going as per the ideal?  Before completing a part of the work, they will shout at them not to do like this etc.  The next generation may have their better ideas and means to do the same work in a different way. But not knowing about it, thinking that only the old ideas and means alone will work well, we old age people won’t wait till the work is done.  Of course this we faced when we were young from our seniors and the present youths will do the same to their next generation.  Once we give the responsibility, let us close our eyes and ears allowing the next generation to do the work. There is no other option other than this if we want to have peace both for us and others.

488 ஒதுங்கணும்

அமைதியாய் வாழ

பழகிட வேண்டும்

அவசரப் படுவதை

நிறுத்திட வேண்டும்

வாழ்வின் ஓரம்

வந்ததின் பின்னே

பாரம் சுமப்பதை

நிறுத்திட வேண்டும்

முடியா தென்பது

தெரிந்த பின்னாலே

முயற்சி செய்வேன்

என எண்ணாமல்

முதுமையின் தன்மை

அதனையும் எண்ணி

பொறுமை காக்க

பழகிட வேண்டும்

இளைய தலைமுறை

எடுத்துமே செய்ய

இடமும் தந்து

ஒதுங்கிட வேண்டும்

நம்மை விட்டால்

நன்றாய் செய்ய

யாரும் இல்லை

என்பதை விடணும்

எதற்கெடுத்தாலும்

தலையை நுழைத்து

எனக்கும் தெரியும்

என்பதைக் காட்ட

பிறருக்கு அதனால்

வருகின்ற எரிச்சல்

புரிந்துமே கொள்ள

முயன்றிட வேண்டும்

ஏதோ இதுவரை

இயன்றதைச் செய்தாம்

இனிபிறர் செய்ய

வழியை விடுவோம்

தேடியே வந்து

கேட்டால் மட்டும்

இயன்ற மட்டும்

வழியும் சொல்வோம்

இதனால் வருகிற

அமைதியை எண்ணி

இருகரம் கூ ப்பி

நன்றியும் சொல்வோம்

8-12-2018 1.50

489 pity Indeed

What a man

Can do in this?

If he is beaten

On both sides

Mother says that

His wife is not correct

His wife says that

He was not properly brought up

Mother sayt that

his wife is not correct

His wife says

He was not properly broughtup

Wife says that

He cannot take self decision

Mother says that

He only listens others (which means wife)

He become like a

Dolak (pakavaj)

Beaten on both sides

Will become mad

However he tries

To escape

Till the end

He has to play this kabadi match

When his mother

Attacks him by

Saying that

He listens to only his wife

Wife retaliate by

Saying that

His mother tries to

Control him as done to his father

On the one side

The mother who was also a wife

On the other side

The wife who became a mother

Seeing this

His father is laughing

And telling to his son

Do you understand now?

Caught between

Mother and wife

The poor boy

Is shedding tears

Whatever might one say?

Man also indeed pitiable

But there is no woman

Who is ready to accept this?

Though I have

Escaped from this ordeal

I don’t have

Solution for this tussle

Mathigiri, 16-12-18, 11.30 p.m.

Recently I witness what it means by caught between rock and hard place.  Wife standing on the upper staircase mother standing in the down steps shouting at each other, the poor son cum husband sat paralyzed keeping his hands on his head.  Like our TV debate both the ladies were not listening to each other but shouting towards the poor man.  It is interesting to know the context. When the marriage was arranged, the girl demanded a car from his father. But the boy’s mother objected it by saying that first finish the marriage, later when money is available the car can come. But pestered by the girl, her father booked the car but unable to pay the balance.  So after the marriage, when the boy received notice from the show room to pay the balance and take the car, his wife suggested to pledge her jewels to take the car. But his mother objected to it by saying that others will only blame her, asked her son to pledge her jewels and get the money.  Finally he listened to his mother’s advice and brought the car. Then it becomes the bone of contention.  When they took the car often, mother become irritated by saying, why waste much petrol when you have two two-wheeler (he has already has one motorcycle and scooter).  But the wife said once the car came she cannot go on the two wheeler.

When it becomes a serious issue and there came lot of tension, finally when it become an issue between husband and wife, the wife told me, ‘he is a good boy but he cannot take personal decision’.  But I cannot understand one thing: listening to his wife’s decision alone means taking personal decision? After several rounds of fight and argument finally in the climax when both the mother and wife shouting at the boy keeping him in between them, I watched it silently unable to do anything but writing this poem.

Are any feminist listening!

489 ஆணும்தான் பாவாம்

என்னதான் செய்வான்

ஆண் மகனும்

இப்படி இடித்தால்

இருபுறமும்

வந்தவள் சரியிலை

என்கிறாள் பெற்றவள்

வளர்ப்பே சரியிலை

என்கிறாள் வந்தவள்

சுயபுத்தி இல்லை

என்கிறாள் வந்தவள்

சொல்புத்தி இல்லை

என்கிறாள் பெற்றவள்

இருபுறம் அடிவாங்கும்

மத்தளம் ஆனான்

இருபுறம் இழுபட

பைத்தியம் ஆவான்

தப்பிக்க எத்தனை

எத்தனம் செய்யினும்

இறுதி வரையில்

சடுகுடு ஆடணும்

தலையணை மந்திரம்

கேட்கிறான் என்று

தாயும் ஒருபுறம்

தாக்கிடும் போது

தப்பனைப் போலவே

மகனை அடக்குறாள்

என்றே தாரம்

மறுபுறம் சொல்ல

தாரமாய் இருந்த

தாயோ ஒருபுறம்

தாயாய் ஆன

தாரம் மறுபுறம்

இதனைப் பார்த்து

சிரிக்கிறான் தகப்பனும்

இப்போ புரியுதா

என்கிறான் மகனிடம்

பெற்றவள் வந்தவள்

இடையில் மாட்டும்

ஆணும் விடுகிறான்

கண்ணீர் மறுபுறம்

ஆயிரம் சொல்லினும்

ஆணும்தான் பாவம்

அதனை ஏற்கும்

பெண்தான் காணோம்

இதிலிருந்து நான்

தப்பித்த போதிலும்

இதற்குத் தீர்ப்பு

இல்லை என்னிடம்

மத்திகிரி, 16-12-18, இரவு,  11.30

490I too like to sleep

I too have a desire

To sleep a bit extra (in a cold morning)

But due to my responsibilities

There is no place for it in my life

Whenever I go to sleep last night

I need to get up early in the morning

Before the milk man goes

I have to get the milk from him

Once the sleep is gone

After have a cup of tea

In order to see rest of the work

I have to go to the kitchen

Raising the (grand) children from bed

Dressing them up in a hurry

And pushing some food in their mouth

I have to send them to the school

To my husband who gets up leisurely

When he come and asks

I have to give coffee to him

And send him for bathing (even arranging hot water for him)

I have to cook breakfast

And also lunch and dinner

After taking bath I have to

Wash cloths and dry them

After giving food in time to those

Who are living with us (my mother-in-law)

If there is any leftover food

I have to swallow them

After clearing the kitchen

And washing the dishes

When I sit bit leisurely

The next work will come in time

Not minding the disturbance

When the phone rings in between

I have to attend the calls

And should go to do other works

When the neighbors

Come to talk with me

Definitely I should

Gossip with them

I should silently see

All the atrocities of my daughter-in-law

(History repeats here)

I should also listen to all the

Murmurs of my mother-in- with much pain in my ear

Once the (grand) children

Return back from school

I have to sit and

Do the home works along with them

Somehow as the

Day has gone

I need to watch in the evening

Without fail all the TV serials

Whenever they come and stand

Not minding the time

To those who return from

Their jobs (this is daughter-in-law)

Heating the cooked food

I should fill their stomach

Added to this

I also need to prepare some special snakes to them

When I try to take bit rest

After I became tired

As my mother-in-law calls

Immediately I should rush to attend her

As the day is gone like this

How can I go and sleep for sometime

If I tell this to others

They will say that I am going over board

They will say that: ‘You are fortunate as

You can stay in the home without need to do any work

Only you need to cook and

Enjoy good food (for yourself) and sleep

If they work like me

Even staying one day in the home

Then they will

Realize about my condition

Working like this all through life

Without receiving any remuneration for that

Only receiving rebukes and scolding

Alone became by salary

Finally in the end

Until Yama come and takes me back

There is no chance for me

To sleep bit extra in life

Mathigiri, 5-1-2019,9.00 a.m.

Cold has increased since last few days.  Though this morning as usual I got up, then I saw the time. It was only 5.55. Then I thought let me lay down for another five minutes. But as the milk will come, unable to sleep I got up and began to do the regular kitchen works. That time I said to me, ‘I too long to sleep some more time’.  Then stepping the shoe of a woman who toils day and night, I wrote this song. When I wrote this I recalled another such song from theWest. East or West, women have the same work everywhere.

                        She cooked the breakfast first of all,

                                    Washed the cups and plates,

                        Dressed the children and made sure

                                    Stockings all were mates.

                        Combed their heads and made their beds.

                                    Sent them out to play

                        Gathered up their motley toys,

                                    Put some books away,

                        Dusted chairs and mopped the stairs,

                                    Ironed an hour or two

                        Baked a jar of cookies and

                                    A pie, then made a stew

                        The telephone rang constantly,

                                    The doorbell did the same,

                        A youngster fell and stubbed his toe,

                                    And then the laundry came

                        She picked up blocks and mended socks,

                                    Then she polished up the stove

                        (Gypsy folks were fortunate

                                    with carefree ways to rove!)

                        And when her husband came at six

                                    He said: ‘I envy you!

                        It must be nice to sit at home

                                    Without a thing to do!

                        (Mothers) work on our behalf is never done.—Prev, un-known author about mothers in Good News Broadcaster, in 1985.

490 தூங்கத்தான் ஆசை

எனக்கும் கூட ஆசைதான்

இழுதிப் போர்த்தித் தூங்கத்தான்

எனக்கு உள்ள கடமையிலே

அதற்கு இடமும் இல்லைதான்

இரவு எப்போ தூங்கினாலும்

எழுந்தாகணும் காலையிலே

பால்காறான் போகும்முன்னே

பாலை வாங்கிக் காச்சிடணும்

தூக்கம் களைந்து போனபின்னே

தேநீர் போட்டு குடித்துவிட்டு

அடுத்த வேலைப் பார்ப்பதற்கு

அடுகளைக்குப் போயிடணும்

பிள்ளைகளை எழுப்பி விட்டு

உணவை வாயில் திணித்துவிட்டு

அவசரமா உடுத்தி விட்டு

பள்ளிக்கூடம் அனுப்பிடணும்

மெதுவாக எழுந்து வந்து

காப்பி கேட்கும் கணவனுக்கு

சூடாக போட்டுத் தந்து

குளிக்க அனுப்பி வைத்திடணும்

காலை மாலை இரவுக்கு

சமயல் செய்து வைத்திடணும்

குளிச்சு முடிச்சு துணிகளையும்

தோச்சு காயப் போட்டிடணும்

கூடமாட இருப்போர்க்கு (மாமியார்)

நேரம்பார்த்து உணவளித்து

மிச்சம் மீதம் இருந்தாக்க

நானும் அள்ளிப் போட்டுக்கணும்

மிச்சம் மீதம் ஒழிச்சுவச்சு

பாத்திரங்களைத் தேச்சுவச்சு

அப்பாடா என உட்கார்ந்தா

அடுத்த வேளை வந்துவிடும்

இடையிடையே மணி அடிக்க

தொல்லையும் பார்க்காமல்

தொ(ல்)லை பேசியில் பேசிவிட்டு

வேலைகளைப் பார்த்திடணும்

அக்கம் பக்க வீட்டினரும்

எட்டிப் பார்த்து பேசவர

அவருடனே ஊர்வம்பை

அவசியமா பேசிடணும்

மருமகளின்  அழிம்புகளை

மவுனமாக பாத்துக்கணும்

(சரித்திரம் திரும்புகிறது)

மாயியாரின் முணுமுணுப்பை

காது கிழிய கேட்டுக் காணும்

பள்ளிப் போன பிள்ளைகள்

வீடு வந்து சேர்ந்தவுடன்

வீட்டுப் பாடம் அவர்களுடன்

சேர்ந்து நானும் படித்திடணும்

எப்படியோ பகல் போது

ஒருவாறு போன பின்னே

இரவு நேர தொ(ல்)லைக்காட்சி

நெடுந் தொடர்களை பார்த்திடணும்

நேரம் காலம் பாக்காம

எப்ப வந்து நின்றாலும்

வேலை வெட்டி பார்த்துவந்த

வீட்டில் உள்ள பேர்களுக்கு (மருமகள்)

சமைத்த உணமை சூடாக்கி

வயிறாறப் போட்ட பின்னும்

நொறுக்குத் தீணி செய்துதந்து

வயிற்றை நிறப்பி வைத்திடணும்

அலுத்து சலித்து ஓய்வெடுக்க

சிறிது நேரம் படுத்தாலும்

மாமியாரும் குரல் கொடுக்க

எழுந்து ஓடி பார்த்துக்கணும்

இப்படியே நாள் போக

எங்கிருந்து தூங்கப்போக

அதை நானும் சொன்னாக்க

அலுத்துக்கிறா என்பாங்க

உனக்கு என்ன வீட்டுக்குள்ளே

வேலை வெட்டி இல்லாம

பொங்கித் திண்ணு தூங்கிடுவ

என்று மட்டும் சொல்வாங்க

ஒருநாள் வீட்டுக்குள்ளே

வேலை செய்து பார்த்தாக்க

அப்புறமா தெரிந்து விடும்

என் நிலமை புரிந்து விடும்

சம்பளமே இல்லாமல்

காலம் பூரா வேலை செஞ்சு

ஏச்சுப் பேச்சு வாங்க்குவதே

சம்பளமா எனக்காச்சு

இறுதியாக எமன் வந்து

என்னை கூட்டிப் போகாம

இழுத்திப் போர்த்து தூங்குவது

எனக்கு இங்கு கிடையாது

மத்திகிரி, 5-1-2019, காலை, 9.00

491Secret of life

After observing

The life of so many people

After living

In so many ways

Finally I

Clearly understood that

This is the

Truth in life

Though my heart

Knows well that

Nothing remains

Permanent in life

Still I cannot

Understand the secret

The way we run

Behind them

This is what

Our ancestors also told us

They have recorded them

Both in writings and songs

But some how

They fail to

Proclaim this

Secret to us

Did they refuse?

To proclaim it to us

Thinking that

As we cannot understand it

Or they keep silent

Thinking that

There is no

Use in saying it

As their seniors

Also have done

The same

To them

Not knowing

That secret

Did they ask?

Us to search for it

Unable to proclaim

That secret

Which is?

Not even there

Did they showed

The way for

Each one to learn

By their own experience

Whichever answer?

One might receive

Whoever might?

Come and say that

When we continue to live

Not ready to receive it

That secret which

Even I don’t know

As there is

No means to share further about it

I too live

As usual before

Mathigiri, 5-1-2019,10.30 p.m.

The secret in life is that though we know that nothing remains permanently, still the way we run after so many things still remains a mystery in life.  Though we all know the secret behind it, still we cannot share it with others as each one has to learn it by their own experience.

491 வாழ்வின் இரகசியம்

பலரது வாழ்வைப்

பார்த்த பின்னே

பலவிதம் வாழ்ந்து

பார்த்த பின்னே

இறுதியாய் இதுதான்

உண்மை என்று

மீண்டும் நன்றாய்ப்

புரிந்து கொண்டேன்

நிரந்தரம் ஏதும்

இல்லை என்று

நிச்சயம் மனத்துக்குத்

தெரிந்திருந்தும்

தேடி அவைபின்

ஓடுவத்தின்

இரகசியம் மட்டும்

புரியவில்லை

இதையே முன்னோர்கள்

சொல்லிவைத்தார்

ஏட்டிலும் பாட்டிலும்

எழுதி வைத்தார்

ஆயினும் அந்த

இரகசியத்தை

அறிவிக்க ஏனோ

மறந்துவிட்டார்

சொன்னால் புரியாது

என்று எண்ணி

சொல்ல அவரும்

மறுத்தாரா

சொல்லிப் பயனும்

இல்லை என

சும்மா இருந்திட

நினைத்தாரா

அவரது முன்னோர்கள்

அதுபோல் ஏனோ

அவருக்கும்

அதையே  செய்ததினால்

அந்த இரகசியம்

தெரியாமல்

நம்மை தேடச்

சொன்னாரா

இல்லா அந்த

இரகசியத்தை

எவரும் அறிவிக்க

இயலாமல்

அவரவர் வாழ்ந்து

புரிந்து கொள்ள

வழியைக் காட்டிச்

சென்றாரா

எவ்வித பதிலும்

கிடைத்தாலும்

எவர்தான் வந்து

சொன்னாலும்

ஏற்க மறுத்து

வாழும் போது

எனக்கும் தெரியா

இரகசியத்தை

சொல்லிட வழி

இல்லாமல்

வழக்கம் போல

வாழ்கின்றேன்

மத்திகிரி,5-1-2019, இரவு, 10.30

492Better to lose

When we don’t

Have anything

To claim as

Our own

There is no

Need for us to lose

When we didn’t

Receive anything in the first place

When we think

All that we lost

Are merely

Given by others to us

When we realize this

Even if we lost anything

We won’t be

Worried about it

This body of ours

Is given by our parents

All our thinking

Are given by our relatives

The world has given

This our life

Our breath is

A gift from god

What we can

Claim as our own in this

As nothing

Belong to us

It is impossible

For anyone

Remaining till in the end

Not losing something in life

If we began to

Count all our loses

There is not

Enough number for that

Even if we

Began to think about our loses

In the end

We won’t get peace of mind

When we

Get the thought that

It is good one way

For us to lose something

Then slowly

We will began to realize

That there is some

Benefit even in lost

As we get deliverance

From the burden

Of all that

We have accumulated so far

Let us receive it

Only by losing it

Which we should

Never get lost in life

Mathigiri, 8-1-2019,10.10 p.m.

When I was doing my night walk, I began to think what are the things that went away from my life?  As I began to think about it, another thought came that one way it is good that I lost so many things, which otherwise would have remained a burden in my life.  Then as the inspiration came I wrote this song thinking about the blessing of losing in life.

492 இழப்பது நல்லது

இழப்பதெற்கென்று

ஏதுமே இல்லை

நமெக்கென்று ஒன்று

இல்லாத போது

இழந்திடத் தேவை

என்றுமே இல்லை

முன்னமே ஒன்றை

பெறாத போது

இழப்பதாக நாம்

எண்ணுவா தெல்லாம்

எவரோ நமக்குத்

தந்தது என்று

விளங்கிடும் போது

இழந்தாலும் கூட

அதனால் நமக்கு

கவலை வராது

பெற்றோர் தந்தது

நம்மிந்த தேகம்

உற்றார் தந்தது

நமதென்ற எண்ணம்

உலகம் தந்தது

நம்மிந்த வாழ்க்கை

உயிரைத் தந்தது

இறைவனின் ஈகை

இதிலே நமது

எதுவெனச் சொல்வது

ஏதுமே நமதாக

இல்லாத போது

இழக்காமல் ஒன்றை

இறுதி வரையில்

நிறுத்தி வைக்க

எவருக்கும் இயலாது

இழந்ததை எல்லாம்

எண்ணத் தொடங்க

அதற்கான இலக்கம்

நம்மிடம் கிடையாது

இழந்த வற்றை

எண்ணினாலும்

இறுதி வரையில்

நிம்மதி கிடைக்காது

இழந்ததும் ஒருவிதம்

நல்லது என்ற

எண்ணம் நமக்கு

வந்திடும் போது

இழப்பத்தில் உள்ள

நன்மைகள் கூட

மெதுவாக நமக்குப்

புரியும் அப்போது

சேர்ப்பதில் உள்ள

சுமைகளும் நீங்க

உள்ளான விடுதலை

கிடைப்பதினாலே

இழந்தே பெறுவோம்

அந்த ஒன்றை

என்றுமே இழகக்கக்

கூடாத ஒன்றை

மத்திகிரி,8-1-2019, இரவு  10.10

493What to say?

What to say

To whom say

How to say

And which one to say

When we began

To say something

Not for our sake

But only for other’s sake alone

Not realizing that

To whom we are saying

When we began to say

Something to someone

The only thought

Comes and stand before us

How to

Say it?

Not knowing

Which one to say first

We will be

Bewildered

As there are

So many questions in sharing

When we take

Time to think about sharing

To the question

Why should we share?

Is to know that

To unload our burden

When we seek

The right kind of person

To whom when share

Our burden will be gone

Thinking properly

When we share

How to share

To that person

Whatever we share

Realizing our need

They too will help us

To unload our burden

Mathigiri, 8-1-2019,10.45 p.m.

As usual when my mother complained about the coffee (that I have gave her bit extra), I began to laugh.  Because she has to give some comment on everything that I do.  Then when I sat down with my coffee I said in Tamil that ‘what to say about such comments.’  She has the advantage to comment on everything as I am listening to them without any reacting (there is no point in confronting any women when they comment on anything that men do).  Actually I said it in Tamil to me. Then keeping it as the title of this song, I wrote this song about sharing our thoughts and burden with others. I wish all know only Tamil. Because, it is very difficult to translate this song in any other language, particularly in English.

493 என்னத்த சொல்ல

எதற்காகச் சொல்ல

எவரிடம் சொல்ல

எப்படிச் சொல்ல

எதுவென்று சொல்ல

நமக்காக அல்ல

பிறர்காக என்று

நாமொன்றை சொல்லத்

தொடங்கிடும் போது

எவரிடம் சொல்கிறோம்

என்பது புரியாது

யாரோ ஒருவரிடம்

சொல்லிடும் போது

எப்படிச் சொல்வது

என்கின்ற எண்ணம்

முன்னாக வந்து

நின்றிடும் போது

எதனைச் சொல்வது

என்பதை அறியாது

திகைத்து நாமும்

நிற்போம் அப்போது

இத்தனைக் கேள்விகள்

சொல்வதில் இருக்க

சற்று நிதானித்து

எண்ணிடும் போது

எதற்காகச் சொல்ல

என்கின்ற கேள்விக்கு

பாரத்தை இறக்கிட

என்பது அறிந்து

எவரிடம் சொன்னால்

இறங்கிடும் என்று

சரியாத் தேடி

சொல்லிடும் போது

எப்படிச் சொல்வது

என்பதை சிந்தித்து

ஏற்ற வகையில்

சொல்லிடும் போது

எதைச் சொன்னாலும்

அவருமே புரிந்து

இறக்கியே வைப்பார்

நம்நிலை உணர்ந்து

மத்திகிரி,8-1-2019, இரவு, 10.45

494 Whose is responsible

Can the sorrow be?

In my heart

Oh heart

Can you carry it unnecessarily?

Thinking which

You become get troubled

And who want you to

Come and remove it?

We should first

Understand that

We can change

The sorrow as joy

When too much joy

Become bit excess

Sorrow is only

The alternative to it

When we realized this

Through our experience

We can also understand

That pain also become joy

When we think that

This is real sorrow

Better you think

A bit about it

Once we remove

The negative thoughts

You will understand

The reality about it

Joy or sorrow is

Not in our acts

Our body is not

The stage for that

Once we change

The thought in our heart

Its nature never

Remains permanent

Once we

Understand this truth

What is the use of?

Carrying the sorrow, you tell that

Even after telling

This much clearly

If you carry it unnecessarily

Who is responsible for that?

Mathigiri, 17-1-2019, 11.30 p.m.

Both pleasure and pain are our own creation.  Neither the work nor the body is the reason for them.  Mind is the reason for them.  Once we understand this, we won’t be troubled by the pain and pleasure which remains antidote for each other.

494 யார் பொறுப்பு

மனதிற்குள் சோகம்

இருந்திடலாமோ

மனமே வீணாய்

சுமந்திடலாமோ

எதையெண்ணி வீணாய்

துன்பமும் கொண்டாய்

எவர்வந்து நீக்கிட

எண்ணமும் கொண்டாய்

சோகத்தை சுகமாய்

மாற்றிட முடியும்

என்பதை முதலில்

உணர்ந்திட வேண்டும்

அதிக சுகமும்

திகட்டிடும் போது

அதற்கு மாற்று

சோகம் என்று

அனுபவம் மூலம்

உணர்ந்திடும் போது

சோகத்தின் சுகமும்

புரிந்திடும் நன்று

சோகம் இதுவென

எண்ணிடும் போது

சற்றே அதைநீ

ஆராய்ந்து பாரு

எதிர்மறை எண்ணத்தின்

தன்மையை நீக்க

உண்மை நிலையும்

புரியும் உனக்கும்

சோகமும் சுகமும்

செயல்களில் இல்லை

அவற்றின் அறங்கம்

தேகமும் இல்லை

மனதில் தோன்றும்

எண்ணத்தை மாற்ற

அவற்றின் தன்மை

நிலைப்பதும் இல்லை

இந்த உண்மை

புரிந்த பின்பு

சோகத்தை சுமந்து

பயனென்னக் கூறு

இத்தனை தெளிவாய்

சொல்லிய பின்னும்

வீணாய் சுமாந்தால்

பொறுப்பதற் காறு

மத்திகிரி, 17-1-2019, இரவு, 11.30

495We should manage on our own

Whatever it might be

I should manage it on my own

This is also

Good for me

Why should I

Trouble others

And why others

Should suffer because of me

The world is

Going in a rush

And each one’s life

Becomes a burden for them

Even if they want to

Help others

Where is the

Time for that

When the burden

Of the family is on one side

Others also

Give lots of pressure to them

Not having time

For them to live for them

And not having any

Means to live for others

As their condition is

Like the sugarcane in between the crushing wheel

How can we seek?

Their help

Taking the

Sugarcane juice

And boiling it

To prepare the jaggery

Giving sweetness

To many tongues

Is the condition of many people?

Like that of sugarcane

As much as possible

Not becoming a burden to others

In order to

Spend the rest of my life

Whatever it might be

We should manage on our own

And we should carry our burden

As much as possible

Mathigiri, 20-1-2019, 11.30, p.m.

Single people are far better than the family people.  When I observe the plight of the family people, I would prefer not to give trouble to them by seeking unnecessary help which I can manage on my own.  The patience of the family people is beyond the comprehension of any single people as they never experience of the stress which a family person carries. 

Jajali was an ascetic. When a pair of birds built a nest in his matted hair, and the mother bird even laid an egg, he remained standing in meditation, stirring only after the egg hatched and the fledgling took off, and only went to bathe in the ocean thereafter, proclaiming himself (p.363) the greatest ascetic. Thereupon he was directed by a voice to one more virtuous than himself, who turned out to be an ordinary businessman engaged ostensibly in worldly pursuits called Tuladhara, who led the life of a householder (see George M. Williams Handbook of Hindu Mythology [New York: Oxford University Press, 2003] p. 160).— Arvind Sharma, The Ruler’s Gaze: A study of British Rule over India from a Saidian Perspective, Noida, HarperCollins Publishers, 2017 notes 66, pp. 363-64

495 நம்மோடு போகணும்

எதுவானாலும்

என்னோடு போனது

இதுவும் கூட

எனக்குமே நல்லது

எதற்காகப் பிறருக்கு

வருத்தமும் தரணும்

எனக்காக வேண்டி

பிறர்துயர் படணும்

அவசர கதியிலே

உலகமும் போகுது

அவரவர் வாழ்வே

பாரமும் ஆகுது

பிறருக்கு உதவ

எண்ணியும் கூட

அதற்கான நேரம்

எங்கே இருக்குது

குடும்ப பாரம்

ஒருபுறம் சுமக்க

கூடவே பலரும்

நெருக்கடி அளிக்க

தனக்கென வாழ

நேரமும் இன்றி

பிறருக்காய் வாழ

வழியுமே இன்றி

அறைபடும் கரும்பாய்

அவர்நிலை மாற

இதிலே எங்கே

உதவியை நாட

அரைத்த கரும்பின்

சாரை எடுத்து

சக்கையை எரித்து

வெல்லமும் எடுத்து

பிறரது நாவுக்கு

இனிப்பை கொடுக்கும்

கரும்பின் நிலையில்

பலரும் இருக்க

முடிந்த வரையில்

பாரம் தராமல்

மிஞ்சிய வாழ்வை

வாழ்ந்து முடிக்க

எதுவானாலும்

நம்மோடு போகணும்

இயன்றவரையில்

பாரத்தை சுமக்கணும்

20-1-2019, 11.30

496Mind without mercy

Of mind if you

Have a heart

If would

Listen to its words

You would

Understand my situation

Then you will have

Mercy upon me

Even in my sleep

Coming in dream

Disturbing my sleep

You will irritate me

I need not tell

About my condition

When I

Remain awake

I begged you

Often

I rebuked you

Several times

As you refuse

To move a bit

How I am going

To tam you

As I am defeated

In my attempts to tam you

Then I try

To enchant you

Finally seeking

Your mercy

I asked you

Show me away

But if you

Remain adamant

Not even listening this also

Then what can I do

Even the god

Who created you?

Also is not

Ready to help me in this

So what is the

Use of lamenting any more

Even he does not

Have a merciful heart

Therefore I go

In your way

But surely

One day I will overcome you

Till then

You enact your drama

And I too will

Act with you on the stage

Mathigiri, 21-1-2019,11.10 p.m.

Another plea with my mind as it does not have its own to mind to mind about my plight.  As we cannot escape from our own shadow, there is no hope for one to escape from the torture of one’s own mind.  Till the end we need to learn to live with it.

496 ஈரமற்ற நெஞ்சு

நெஞ்சே உனக்கொரு

நெஞ்சமும் இருந்தால்

நீயதன் சொல்லை

அனுதினம் கேட்டால்

என்னிலை எதுவென

உனக்குமே புரியும்

அதன்பின் என்மீது

இரக்கமும்  பிறக்கும்

தூங்கும் நேரமும்

கனவாக வந்து

தூக்கத்தை கலைத்து

எரிச்சலைக் கொடுப்பாய்

விழிக்கும் போதோ

சொல்லவும் வேண்டாம்

என்னிலை உனக்கு

சொல்லிட வேண்டாம்

கெஞ்சி உன்னிடம்

கேட்டுமே பார்த்தேன்

கோபம் கொண்டு

திட்டியும் தீர்த்தேன்

எதற்கும் அசைய

மறுக்கும் உன்னை

என்ன செய்து

அடக்கப் பார்ப்பேன்

அடக்க முயன்று

தோற்ற பின்னாலே

வசியப் படுத்த

முயற்சியும் செய்தேன்

இறுதியில் உனது

இரக்கத்தை நாடி

எனக்கு வழிசொல்

என்றுமே கேட்டேன்

அதையும் காதில்

வாங்க மறுத்து

அழிம்பு செய்தால்

என்ன செய்வேன்

உன்னை படைத்த

இறைவன் கூட

உதவிட இங்கு

வந்திட வில்லை

எனவே இனிமேல்

புலம்பி என்ன

அவனது நெஞ்சிலும்

ஈரமே இல்லை

ஆகவே உன்வழி

நானுமே போகிறேன்

ஆனால் நிச்சயம்

ஒருநாள் வெல்லுவேன்

அதுவரை நீயும்

நடத்திடு நாடகம்

நானும் ஆடுறேன்

உன்னுடன் மேடையில்

மத்திகிரி,21-1-2019, இரவு, 11.10 p.m.

497 Too much knowledge/brain

Too much of

Knowledge also become dangerous

It asks so many

Unnecessary questions

Though it founds

Its own answers

Then they also

Not become clear to it

While the

Simple answer is in front

Forming questions

For the non-existing answers

Giving thousands

Of explanation for that

Doing many kinds of

Research along with it

Compiling the

Non-existing answers properly

Debating keeping

Them in front

Finally saying that

They too are

Not proper

Answers

Accepting that

Simple answer

They keep away

The non-existing answers

Not allowing us

To touch our nose straight

They ask us to touch it

By turning our hand around our head

In order to

Show that they are too much educated

They also ask us

To follow them

But better than that is

To accept that simple answer

By leading a

A simple life

Mathigiri, 28-1-2019,10.50 p.m.

Gandhian idealism

Mahatma Gandhiji is my ‘mansik guru’.  I admire him with much reverence.  According to me no other Indian can stand near to him.  Compared to his life, rest of the life in India (may be everywhere in the globe) is nothing but a dwarf before him.  Of course he too has his own limitations and shortcomings.  But as Bakshi rightly said, ‘Formal history, … had done Gandhi an (p.14) injustice. It lauded him for choosing to live in poverty. This entirely missed the essence of Gandhi’s striving. For one, Gandhi’s lifestyle decisions were small manifestations of a deep inner journey. They were not strategic moves aimed at any external audience. He liked the mud house because, for him, it was synonymous with indigenous creativity, not poverty and squalor. The Kuti’s {hut’s} comfort and ambience are living proof to this.’(Italics original)—Rajni Bakshi, Bapu Kuti: Journeys in Rediscovery of Gandhi, New Delhi, Penguin Books, 1998, pp. 14-15.

At the back side cover of this book it is written:

Bapu Kuti, at Sewagram Ashram, Wardha, is the mud hut which was Mahatma Gandhi’s last home. Half a century after Bapu was killed, the Kuti is alive with gatherings of people who share his dreams. They do not call themselves ‘Gandhians’. Yet, as they search for solutions to the many problems of modern India, these activists find themselves coming to the same conclusions as had Gandhi.

            In this collection, Rajni Bakshhi explores the world and lives of twelve such people who have turned their backs on lucrative professions to embark on a search for practical and humane ways of political and social transformation, rooted in the faith that a new India with prosperity for all can be built on the strengths of cooperation and community.  In Rajasthan, for instance, through a rare community effort, villagers make a creative livelihood instead of migrating to urban slums; in Andhra, impoverished weavers gain new life by reviving their dying craft; in Bhagalpur, Bihar, a movement is launched to ‘liberate’ mother Ganga.

            These images of passionate creativity present an India seldom seen in the mainstream media. They challenge the pervasive cynicism of our time to show that idealism did not die with Gandhi. Affirming humanity’s ceaseless striving to evolve to higher levels of being, they anticipate an age when conciliation must replace confrontation for building a more just future. (Italics original)

So when I started to read this book, I received the following interesting message sent by one of my friends:

I thought you’d be interested in this article.

Gandhi’s image and influence are much stronger abroad than in India.  Socially, you never see a photo of Gandhi in dalit areas, only Ambedkar.  Economically, India has followed Nehru’s vision, not Gandhi’s.  Politically, he is put on a pedestal, used, and then ignored.  With a unified India, the subcontinent would have avoided debilitating wars, much suffering, and become a world power.

God bless.

Dr. HH

From The New York Times:

In India, Gandhi’s Halo Glows Less Brightly for Hindu Right and Lower Castes

While Gandhi’s global influence is still enormous, in contemporary India he is no longer so awe-inspiring and his legacy is subject to criticism from across the political spectrum.

https://www.nytimes.com/2019/01/26/world/asia/india-gandhi-legacy-modi.html

As I continue to read the book by Bakshi I recalled the above message from the New York Times. I haven’t read this article so far. I have yet to complete my reading of Bapu Kuti.  But after reading few more pages, I began to reflect on this topic.

There is some truth in the message sent both my friend and The New York Times.  I recently heard in TV news, that only few hundred Indian shares wealth of rest of the average Indians.  The rich become rich and poor become poor.  Even in ‘the world and lives of twelve such people who have turned their backs on lucrative professions to embark on a search for practical and humane ways of political and social transformation, rooted in the faith that a new India with prosperity for all can be built on the strengths of cooperation and community,’ remain mere idealism, however one claims that, ‘They challenge the pervasive cynicism of our time to show that idealism did not die with Gandhi.’

The so called strengths of cooperation and community to bring prosperity for all works for only few to become relatively richer than the rest in the community.  As I continue to meditate on this subject I got the inspiration and wrote this song.

According to me, including Gandhiji lived a life of inner journey which naturally brought such ‘strategic moves aimed at any external audience (p.15).  All the slogans that we live for others look mere idealism or propaganda to parade the so called ‘sacrifice’ of such life to inspire and challenge others.  In fact, I would say that even those twelve people who ‘turned their backs on lucrative profession’ could have done it without an ‘inner journey’ first.

This does not mean that I am criticising such ‘sacrifice’ on the part of those twelve or in the life of Mahatma.  Yes for me I would call Gandhi only as ‘Mahatma’ as I am not even qualified to take his name on my lips. He is really a ‘great atman’ as Tagore rightly gave that title to him. All those, like these twelve who embarked ‘on a search for practical and humane way’ deserve our gratitude for keeping alive the idealism of Mahatma not allowing it die with him.

However for me, unless one first begins her ‘inner journey’ to live for the satisfaction of her atman, she can never work selflessly for others.  As I often say we can never live ‘for’ others, but only ‘with’ them.  Only when we live with others, then we get our identity of any kind beginning from an ordinary ‘human’ to become a ‘mahatma’.

Each one has to live her life first.  In fact this is what we all are doing.  When one lives such a life for her own soul’s satisfaction, she needs not to define and explain it to others.  Of course when one first learn to live for her own ‘soul’s satisfaction, then such life (like that of Mahatma) naturally brings a ‘strategic moves aimed at any external audience’, not remaining mere idealism.  But for that one should understand the secret of the life that each one first has to live her life for her first.  Otherwise the entire claim that one does not live for her but only for others will become mere idealism.

497 அதிக அறிவு

அதிக அறிவும்

ஆபத்தாய்ப் போகுது

அவசியம் இல்லாத

கேள்விகள் கேட்குது

அவற்றுக்குப் பதிலை

தேடியே சொன்னபின்

அதற்கே அவைகளும்

புரியாமல் போகுது

எளிய விடையும்

எதிரிலே இருக்க

இல்லாத விடைக்கு

கேள்விகள் தொகுத்து

அதற்கான விளக்கம்

ஆயிரம் தந்து

அதுபற்றி ஆராய்ச்சி

பலவிதம் செய்து

இல்லாத விடைகளை

விபரமாய்த் தொகுத்து

அவற்றை முன்வைத்து

வாதங்கள் செய்து

இறுதியில் இவையாவும்

சரியில்லை என்று

எடுத்துக் கூறி

முடித்த பின்னே

எளிதான விடையை

ஏற்றுமே கொண்டு

இல்லாத பதில்களை

ஒதுக்கியே வைக்கிறார்

நேராக மூக்கை

தொடவும் விடாமல்

கையால் தலைசுற்றி

தொட்டிடச் சொல்கிறார்

மெத்த படித்தவர்

என்பதைக் காட்ட

நம்மையும் அவர்பின்னே

வந்திடச் சொல்கிறார்

அதைவிட நேராக

எளிய விடையேற்று

தெளிவாக வாழ்ந்திடும்

எளிமையே நல்லது

மத்திகிரி,28-1-2019, இரவு, 10.50

498 Your own life

Stop giving explanation

After clear understanding

That this life which you live

Is your own life

Though you might give

Thousands of explanation

There is no need for

Others to understand it

Each one is living

Their own life

For this they

Join with others

Though they claim that

They are living for others

In that indeed

They life for them

You cannot live

Only for you

You cannot live

Only for others

Even if one wants

To live only for her

It is not possible

Without others’ help

When we live ‘with’ others

We too can live for us

We too can help

For others to live

But once we understand

The secret in it

Then understanding it

We all can live

Each one’s life

Belongs to her

It is better for

All to understand this

If we live accordingly

All can live

And in your life also

You can live for others

Mathigiri, 28-1-2019, 11.30 pm.

This is my continuous reflection on the previous song’s topic.  No one can live only for herself.  At the same time no one can claim that she is living only for others. The only reality in life is that we are living ‘with’ others while living our own lives.  Only such understanding alone will help us to implement the golden principle ‘live and let live’.

498உனக்கான வாழ்வு

உனக்கான வாழ்விது

என்பதை உணர்ந்து

விளக்கங்கள் தருவதை

நீயுமே மறுத்திடு

விளக்கங்கள் ஆயிரம்

நீதரும் போதிலும்

புரிந்திடும் அவசியம்

பிறருக்கு இல்லையே

அவரவர் வாழ்வினை

அனவரும் வாழ்கிறார்

அதற்காகப் பிறருடன்

இணைந்துமே கொள்கிறார்

பிறர்க்காக வாழ்வதாய்

சொல்கின்ற போதிலும்

அதற்குள்ளே தனக்காக

அவசியம் வாழ்கிறார்

உனக்காக மட்டுமே

வாழவும் இயலாது

பிறர்காக மட்டுமே

வாழ்ந்திட இயலாது

தனக்காக வாழ்ந்திட

விரும்பிய போதிலும்

பிறரின் தயவின்றி

வாழ்ந்திட முடியாது

பிறரோடு வாழ்ந்திட

நாமுமே வாழலாம்

நாமுமே பிறர்வாழ

உதவியாய் இருக்கலாம்

ஆயினும் அதனுள்ளே

இருந்திடும் இரகசியம்

புரிந்துமே கொண்டிட

அனைவரும் வாழலாம்

அவரவர் வாழ்வு

அவரவர்க் கானது

அனைவரும் இதனையே

புரிவது நல்லது

அதன்படி வாழ்ந்திட

அனைவரும் வாழலாம்

உனக்கான வாழ்விலும்

பிறர்க்காக வாழலாம்

மத்திகிரி,28-1-2019, இரவு, 11.30

499 Both were defeated

My mind is asking

Thousands of questions

What kind of answer

Can I give to it?

‘How long can I

Live like this’

Saying like this

It wrestles with me

‘Toiling day and night

Only for you

I become worn out’

It says

‘When I am

Going to get my rest’

It asks

Justice from me

It draws me for

Unnecessary contention

As if it

Listened me so far

Knowing my condition

Why it does like this

Still I cannot

Understand it clearly

My own mind

Demanding rest from me

I also try to

Escape from it

As we blamed

Each others for this

Finally we both were defeated

What else there so say

Mathigiri, 1-2-19, 9.30 a.m.

The only demand that my mind has with me is retirement. The only thing that I want to have is the escape from it.  But in this hide and seek finally we both were get defeated.

499 இருவரும் தோற்றோம்

என்மனம் ஆயிரம்

கேள்விகள் கேட்குது

எவ்வித பதிலை

நானுமே தருவது

எத்தனைக் காலம்

இதுபோல வாழ்வது

என்றுமே என்னிடம்

மல்லுக்கு நிற்குது

இரவு பகலாய்

உனக்காக உழைத்து

ஒட்டாய்த் தேய்ந்தேன்

என்றுமே சொல்லுது

எப்போது எனக்கு

ஓய்வுமே கிடைக்கும்

என்றுமே என்னிடம்

நியாயமும் கேட்குது

என்னவோ இதுவரை

என்சொல் கேட்டுமே

எல்லாம் செய்த்தாய்

வம்புக்கு இழுக்குது

என்நிலை அறிந்துமே

ஏனிதைச் செய்யுது

என்பது மட்டுமே

விளங்கிட மறுக்குது

என்மனம் என்னிடம்

ஒய்வுமே கேட்க

அதனிடமிருந்து நான்

தப்பிக்கப் பார்க்க

ஒருவரை ஒருவர்

குறைசொல்லி நிற்க

இருவரும் தோற்றோம்

வேறென்ன சொல்ல

மத்திகிரி, 1-2-19, காலை, 9.30

500Life

Should I think that?

Live is indeed is very difficult one

Or should I say that

I don’t know how to live it?

Or knowing that

Both are real

Do I search for?

Proper means

If there is no life

Without difficulties

Then there won’t be

Any taste in life

If we think that

We don’t know how to live

Then the life that we live

Will be meaningless

There is no

Difficult in life

When we live

With some purpose

There are some lives

Which do not know how to live?

As they don’t

Live the life properly

When the hard work

Brings proper results

Where is the place

For a difficult life

When we live

With proper understanding

Then where is the place

To live without knowing

Hardship is

Necessary for life

If we want to live

The life properly

There is no life

Without know how to live

When we understand

The life properly

Mathigiri, 3-2-19, 11.45 p.m.

I watched a program (Sun T.V. 3-2-2019, 9.30 to 10.30 p.m. Today’s hero) in which disabled people with self respect and confidence stand on their own leg and challenge ordinary people.  There is no point in saying that one does not know how to live.  Converting that hardship into opportunity they show to the rest of able bodied person who laments that he does not know how to live.  As I was reflecting about their life I wrote this song—dedicating to them. (Mavula started by Sri. Muhammad Gadhafi, who helps several physically, challenged people to lead a respectful and meaningful life)

500 வாழ்க்கை

வாழ்வே கடினம்

என்றுமே எண்ணவா

வாழ்த்தான் தெரியலை

என்றுமே சொல்லவா

இரண்டுமே உண்மை

என்பதை அறிந்து

ஏற்ற வழியை

அதற்குத் தேடவா

கடினமே காணாத

வாழ்க்கையும் வாழ்ந்தால்

வாழ்விலே சுவையும்

இல்லாது போய்விடும்

வாழ்வேத் தெரியலை

என்றுமே எண்ணிட

வாழ்ந்திடும் வாழ்வு

பயனற்றுப் போகும்

கடினம் என்பது

வாழ்விலே இல்லை

கருத்துடன் வாழ்வினில்

வாழ்ந்திடும் போது

வாழ்வேத் தெரியாத

வாழ்வுமே உண்டு

வாழ்வினை சரியாக

புரியாத போது

கடின உழைப்பு

பலந்தரும் போது

கடின வாழ்வுக்கு

இடமுமே ஏது

சரியாகப் புரிந்து

வாழ்ந்திடும் போது

தெரியாமல் வாழ்ந்திட

வழியுமே ஏது

கடினம் என்பது

வாழ்வுக்குத் தேவை

கவனமாய் வாழ்வினை

வாழ்ந்திட வேண்டின்

வாழ்வேத் தெரியாத

வாழ்க்கையும் இல்லை

சரியாக வாழ்வினை

புரிந்திடும் வரையில்

மத்திகிரி, 3-2-19, இரவு, 11.45