BT Song 576
Sometimes I feel stunned in the presence of God, unable to do anything or to say anything. Like a wood I will sit quietly, of course allowing my mind to wander where it wants to go. But often felt some kind of paralysis within me unable to do anything but sit quietly in His presence. I cannot even say that I enjoy it or experience some kind of special feeling. But I will sit quietly staring blankly. Of course I will be consciously alert and I can recall all that went through my mind but unable to move or do anything I will sit stunned. Today I had a similar experience. When I recalled it, I wrote this song.
…Then one will find within the core of one’s being, not in external things, “joy of heart,” as “the effect of God’s providence.” {St. John Chrysostom, Commentary on the Psalms, vol. I, trans. Robert Charless Hill (Brookline, MA: Holy Cross Orthodox Press, 1998), p. 65}} “Hope-filed,” “secure,” “recollected,” {John} Chrysostom {347-407} describes the hesychia, or inner stillness of contemplative benefits, when one can enjoy “rest” in the Lord…..(Ibid. P. 70)— Bruce K. Waltke and James M. Houston, with Erika Moore, The Psalms As Christian Worship: A Historical Commentary, Grand Rapids, Michigan, William B. Eerdmans Publishing Company, 2010 p. 211
BT Song 576 இந்த வரம் வேண்டும்
நீ தர வரும்போது நானினி மறுப்பேனோ
நீ வந்து ஆட்கொள்ள நானதைப் புறப்பேனோ
நீ சொல்ல வரும்போது கேட்கவும் மறப்பேனோ
நினைவெல்லாம் நீயாள அதையும் தடுப்பேனோ
இதற்கெனத் தினந்தோறும் ஏங்கி தவித்தேன்
எனைத்தந்து உனைப்பெற நானும் வந்தேன்
உன்னுள்ளே எனைவைத்து உவகையால் திளைத்தேன்
உன்னைப் போற்றும் வரம் மட்டும் அனுதினம் கேட்பேன்
ஏதோ புரியாத தவிப்புக்கு ஆளானேன்
உன்னிடம் அதை சொல்ல விரைந்தோடி வந்தேன்
அருகில் வந்த பின் அனைத்தும் மறந்தேன்
அமைதியாய் உன்னடி தன்னை பணிந்தேன்
உன்னிரு கரம் நீட்டி என்னிரு தோள்பற்ற
என்னையே மறந்து உன் மீது சாய்ந்தேன்
கண்மூடி உன் மார்பில் என்சிரம் வைக்க
கனிவுடன் என்னை சேர்த்து உன்னுள்ளே புதைத்தாய்
அதன்பின் நடந்தது எனக்கு நினைவில்லை
அந்நிலை விவரிக்க என்னிடம் மொழியில்லை
அதை மீண்டும் இழக்க எனக்கு மனதில்லை
அந்தப் பேரின்பம் துறந்திடத் துணிவில்லை
இதுபோன்ற நிலை ஒன்றில் என்னுடல் நான் நீக்க
இரண்டற உன்னுடன் என்னையும் நீ சேர்க்க
இனி வேண்டாம் புவி வாழ்வு என்று நானேங்க
இந்த வரம் வேண்டி வந்தேன் உன்னைக் கேட்க
மத்திகிரி, 16-11-16, இரவு 11.100
BT Song 576 I need this boon
When you come shall I say no to you?
When you come to lord over me shall I reject it
When you come to tell, shall I refuse to listen?
When you preoccupy mind shall I stop
Each day I am long for this
By giving me I come to receive you
I am rejoicing keeping me within you
I will ask this only boon to received you each day
I got some kind of disturbance within me
And I rushed unto you to share it
When I come near to you, I forgot all about them
Silently I bowed at your feet
When you hugged both by shoulders
Forgetting myself I fall on your chest
Closing my eyes as I keep my head on your chest
Taking me kindly you hugged me deeply within you
Then what happened I don’t remember
I don’t have language to explain it
I don’t have a heart to miss it again
And I don’t have courage to give it up
In order to give up my body in such situation
And to mingle within you by becoming one with you
No more I need this life on this earth
I came to ask only this boon to you
மத்திகிரி, 16-11-16, இரவு 11.100
BT Song 577
Another song based on Surdas:
If in this world I could find someone else,
Why would I time and again come to you
uttering the same old prayer?
I’ve begged from them all—from Shiva and Brahma,
the gods and antigods, the sages, the snakes; (p.711)
I’ve chased mirages like a thirst-driven deer.
Was there any effort I spared?
Fool that I was, I left your feet—the shore—
to flounder in the fathomless waters of being
till Death came along and silently grabbed me,
as a wolf stealthily grabs a goat.
Frenzied, I wanted to travel down every road-
roads that were no roads—mindless fool that I was,
and was lost, exhausted, like a wheel without its cart
when I saw I was trapped in what I’d done.
I abandoned my manliness to the tug of untamed senses
like an elephant mired in the mudo
or a monkey strung to it acrobat mistress:
whatever she says, it does.
owing to the weakness of its eyes, an owl
refuses to believe in the sun, and I,
pervaded instantly and utterly by sin,
could only ardently, vainly sift the filth.
Listen, merciful one, you who ever pity the poor,
you who remove the world’s three searing pains,
take this perverted Sur into your care
in this desperate, tortured age.
—Sur’s Ocean, eds. Kenneth E Bryant, trs. By John Stratton Hawley, Massachusetts, Murty Classical Library of India, Harvard University Press, Song 411, p. 71 & 713
BT Song 577 கருணை காட்டு
வேறு எங்கேயும் கிடைக்கவில்லை
வேறு எவருமே மீட்கவில்லை
ஆகையால் தேடியே வந்து மீட்ட
உன்னை விட்டு நான் வேறெங்கு செல்வேன்
கானல்நீர் பின் ஓடிய மானைப் போல
மாயையின் பின்னாக ஓடியே சென்றேன்
கரையேறும் வழியை நீ காட்ட வந்தும்
நுரை மீது மிதந்து நீரில் நான் சென்றேன்
மரணத்தை மீற நீ வழி திறந்தும்
மெளனமாய் அதன்வழி மீண்டும் சென்றேன்
வழியல்லா வழியினில் ஓடி சென்றேன்
வாடியே இறுதியில் சோர்ந்து நின்றேன்
அச்சாணி இழந்த வண்டி போல
பாதியில் குடை சாய கவிழ்ந்து நின்றேன்
குரங்காட்டி கையில் மாட்டிக் கொண்டு
குட்டிக் கரணங்கள் பல போட்டு வாழ்ந்தேன்
மதங்கொண்ட யானை போல் மதியினை யிழந்து
மதிகெட்டுப் பலவழி திரிந்து வாழ்ந்தேன்
பார்வை குறைந்த ஆந்தையைப் போலே
இருளிலே இரைதேடி வாழ்வினைக் கழித்தேன்
பாவிக்கு இரங்கியே மீட்பவனே உன்
பரிதாபம் ஒரு முறை மீண்டும் காட்டி
நாற்றத்தை சுமந்தே நாளும் வாழ்ந்திடும்
நாயேனை மீட்டிடக் கருணையைக் காட்டு
மத்திகிரி, 17-11-16, மதியம், 2.00, Sur, song 411, p. 712-13
BT Song 577 Show mercies
I cannot get anywhere else
None other have redeemed me
Therefore, where shall I go?
Leaving you who came to redeem me
I chased after the maya
Like the deer chasing the mirage
Though you came to show the way to come out
I went on floating on the form
Though you opened the door to overcome the death
Yet I went through it silently
I went where there is no path
Finally stand depressed
Like a cart which overturned?
By losing its axel, I too become overturned
I too lived like a monkey which does gymnastic
Instructed by its master,
Like a wildly elephant
I too wandered losing my mind
Like an owl without having proper sight
I spent my days searching for food in the night
The merciful one who took pity on the sinners
Again, showing your mercy save me
The dog which carries
Filth on its body every day
Mathigiri, 17-11-16, 2.00 pm.
BT Song 578
God is called ‘inner witness in our Hindu tradition’. But unlike others, He never uses harsh words or rebukes severely. But very gently but strongly He whips our conscience in such a way that we can find no excuse in His presence. I am thankful to God to have such a Guru within me to continue to remain as an inner witness.
BT Song 578 மனதின் குரல்
முற்றும் துறக்க முடியவில்லை
முழுவதும் அறிய ஞானமில்லை
சில பல தவறுகள் செய்துவிட்டு
திருந்தி வாழ பழகிக் கொண்டேன்
ஆளுக்குத் தகுந்த வேடமிட்டு
அதற்கு ஏற்ப நடித்துக்கொண்டு
இறுதியில் என் நிலை புரிந்து கொண்டு
என்னை நானே அறிந்து கொண்டேன்
உள்ளே நீயும் இருந்துகொண்டு
ஓசைப்படாமல் பார்த்துக்கொண்டு
தேவைப்பட்டால் எடுத்துச்சொல்லி
திருத்திக் கொள்ளவும் சொல்கின்றாய்
சத்தம் போட்டுக் கூறமாட்டாய்
சட்டென அதட்டி சொல்லமாட்டாய்
அமைதியாக என் மனத்துள்ளே
அதையும் புரிய வைத்திடுவாய்
மனதின் குரலாய் இருந்துகொண்டு
மௌனம் என்ற மொழி கொண்டு
புரியும்படியாய் எடுத்துச்சொல்லி
திருந்திடும் வழியைக் காட்டுகிறாய்
உன்னைப் பெற்றேன் குருவாக
அருளைப் பெற்றேன் நிறைவாக
எண்ணத்தைத் தந்தேன் தெளிவாக
என்றும் வாழ்வேன் உனக்காக
மத்திகிரி 18-11-18, மதியம் 2.25
BT Song 578 Inner voices
I cannot renounce completely
I don’t have the wisdom to know in full.
Doing some mistakes
I learnt to live properly
Putting mask for different people
Acting according to the situation
Finally realizing my condition
I realized my original nature
Remaining within me
Watching silently
When need comes, telling about it
You ask me to get it corrected
You won’t shout at me
You won’t rebuke me suddenly
Silently you will
Help me to realize it
Remaining as the inner voice
Through the language of silence
Telling so that I can understand
You show the way to correct me
I received you as my guru
I received grace abundantly
I give me to you completely
I will live always for you
Mathigiri, 18-11-16, 2.25 pm.
BT Song
As I began my regular walking in the hall, I said to the Lord, ‘what is the reason for you to show this kind of special favour only to me? Though I never ask, you give more than what I required. But this extra grace never becomes excess to me and though I cannot understand the reason for it, I am going to enjoy it like nectar. Then as inspiration flowed, I wrote this song based on the very mediation.
BT Song 579 தெவிட்டா அமுது
இதுதான் உனது கிருபை என்பேன்
இதையே சொல்லி பாட வந்தேன்
எனக்கு என்று தனித்து நீயும்
தருவதை நான் பெற்றுக் கொண்டேன்
என்னவோ உனக்கு என் மீது
இப்படி ஒருவிதத் தனிப் பாசம்
இதனை நானும் புரிந்த பின்னே
கொண்டேன் உன்னிடம் பெரும் நேசம்
காரணம் இதற்கு என்ன வென்று
கடைசி வரையில் புரியாது
ஆயினும் அதைப்பற்றி யோசிக்க
நேரமோ எனக்கும் கிடையாது
தினம் ஒரு பாடல் எழுதிடவும்
துதித்து உன்னை போற்றிடவும்
பிறரைப் பற்றி பல சொல்லி
அவருக்காக வேண்டிடவும்
நேரமும் பொழுதும் போதவில்லை
நிமிட நேரம் ஓய்வில்லை
இதற்கு மேலே என் தேவை
அத்துடன் ஆயிரம் மனக்கவலை
ஆனால் ஒன்றை நானறிவேன்
அதையும் பலமுறை சொல்லிவிட்டேன்
சுமக்க நீயும் இருக்கும் போது
கவலைகள் எனக்கும் இனியில்லை
இதைத்தான் உனது கிருபையென்பேன்
இதையே தினமும் நான் பெற்றேன்
தேவைக்கு மிஞ்சியே தந்தாலும்
தெவிட்டா அமுது நான் பெற்றேன்
மத்திகிரி, 18-11-16, இரவு 11.10
BT Song 579 The nectar
I will say that this is your grace
I came to sing about it
What you give for me specially
I came to receive it
For some reason
You have special affection for me
Once realizing this
I too have much love for you
Till the end
I cannot understand the reason for this
But I don’t have time
To even think about it
To write a new song each day
To sing and praise you
To share many things about others
To pray for them
I don’t have enough time for these
I don’t have rest even for a minute
More than this I have many other needs
Added to these I have many worries
But I know one thing for sure
I have told about it many times
As you are there to carry my burden
Why should I worry about all these?
I will tell that this is what is called your grace
This only I received everyday
Though you give more than that I need
I received it as the nectar
Mathigiri, 18-11-16, 11.10 pm.
BT Song 580
Today I made a strong decision not to write any more poems as it often disturbs my mind too much. When I do other works also, as some kind of inspiration flows, it interferes with that particular work and compels me to write some poem. In other words, I myself become tired of my own poems (so I understand others also feel the same and blessed are the ones who never read my poems). After my regular reading in Muktiveda I took my book to do my regular reading. Then I recalled my resolution not to write any more poems. But that became a snare. We say as a joke in Tamil that when a person often forgets to take his medicine in time, it is recommended to her to think about the monkey when she has to take medicine. Then this very thought will remind me about the monkey and medicine. And in the same way as I recalled my resolution not to write, that very resolution itself began to inspire and bothered me. But ignoring it I continued my reading, but without any hope. Though I read the lines, I couldn’t understand what I was reading. The inspiration continues to flow, not allowing me to concentrate on my reading. So accepting my defeat I wrote this song.
BT Song 580 மடைதிறந்த வெள்ளம்
ஊருக்கும் உலகுக்கும் சொல்ல வேண்டி
ஒன்றும் செய்யாதிருக்க வேண்டும்
உனக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவை கூட
ஊர் பேசச் சொல்லா திருக்க வேண்டும்
என்னவோ என்னுள்ளத்தில் வாஞ்சை வைத்தாய்
ஓயாது உன்னருள் பாட வைத்தாய்
சில நொடிகள் உன்னிடம் வந்து
சிந்தையை உன்னிடம் சொல்ல வைத்தாய்
இந்த உறவின் உன்னதம் பற்றி
எனக்கே ஒன்றும் புரியாத போது
வார்த்தைகள் கொண்டு எண்ணத்தை வடிக்க
வழிவகை கூட எவ்விதம் கிடைக்கும்
உள்ளான ஒரு உந்துதல் வருது
உன்னிடம் பேசிட உந்தி தள்ளுது
உவந்தே வந்து உன்னிடம் பேசிட
ஊற்றுப் பெருக்காய் வார்த்தைகள் கொட்டுது
தர்க்கங்கள் ஆயிரம் செய்து பார்த்தேன்
தடைகள் பல போட்டு பார்த்தேன்
தடையை மீறி பாயும் நீர் போல
திறந்த மடையாகச் சொற்களைக் கண்டேன்
ஒரு பக்கம் நான் உடைப்பை அடைக்க
பல உடைப்பில் பாயுது நீரும்
தடுத்து எவ்விதப் பயனும் இல்லை
தடுத்து நிறுத்த வழியும் இல்லை
ஆகவே இதையும் எழுதி வைத்தேன்
அடுத்தவர் புரிய வேண்டி அல்ல
உன்னுடன் எனக்குள்ள உறவைச் சொல்ல
இன்னொரு பாடலும் தேவையும் அல்ல
மத்திகிரி, 19-11-16, மதியம் 2.35
BT Song 580 a flood breaching the shore
I should not do anything
In order to proclaim to everyone
Others should not talk
About my relationship with you
Somehow you kept a desire within me
And made me to sing constantly about your grace
You made me to come to you
To be with you even for few seconds to share
When I cannot even understand
About the greatness of this relationship
Where shall I find words and means?
To write it down
Some inner compulsion comes
It forces me to talk with you
Once I began to talk with you
Like a forceful fountain, words come automatically
I tried to reason out by many ways
I tried to stop it by many means
Like the flood which will breach the shore
I fond words overflowing within me
When I try to close the breach on one side
There appear many breaches
There is no way to stop them
There is no means to prevent them
Therefore, I have recorded this
Not to communicate to others
What is the need for another song?
To tell about our relationship மத்திகிரி, 19-11-16, மதியம் 2.35
Leave a Reply