BT Song 1701 – Final Realization
This constant longing or struggle to renounce everything and live the life of a true sannyasi has always been with me. But whether it is due to my temperament or the will of God, I have never been able to attain that ideal. I’ve read much about true renunciation and even encountered a few individuals—both householders (like my own father) and sannyasis—who embodied that life. Yet, I remain deeply attached to many things. These attachments have become obstacles to achieving that ideal.
Now, nearing the end of my life, I still haven’t understood true renunciation through my own experience and experimentation. As the struggle continues, I find solace only at the feet of the Lord. I firmly believe that even this kind of life was ordained for me by Him. So let me live out the rest of my days with this inner struggle. At the very least, the longing within, and the awareness of having failed my own ideal, often bring me to surrender—especially when I can’t understand myself or even the Lord.
BT Song 1701 – Realised at the End
To fully know,
And fully let go—
To cut off all ties
And in that freedom grow.
Though this thought
Was always near,
Still I failed
To live without fear.
“What is this bond?”
I asked at first—
Until I left
The grip of its thirst.
What to give up?
And how to be free?
Such questions arose
Repeatedly in me.
One side pulled
By the body’s need,
The mind on the other
Pressed hard to feed.
What I need
And why I cling—
Was unclear still,
A confusing thing.
When I could not
Let go of a thing,
The soul within
Began questioning.
Fighting through
This daily strain,
I found the chance
To see things plain.
Then at Your feet,
A thought did rise—
I held it close
And came, with cries.
And then I knew
What I must hold—
To cling to You—
And not the old.
Gurukulam, 1-6-2025, 4:50 am
BT Song 1702 – The Final Dance
As usual, I went for my evening walk. But due to back pain, I couldn’t continue and had to return early. I sat on a stone bench outside, reflecting on how I used to exercise for hours each day (at least three hours, including morning and evening), and how, in contrast, I now feel physically crippled by old age. This is becoming the new normal, and I must learn to live with it.
But that doesn’t mean I can easily let go of the Lord, blaming only my age. If anything, I am more tempted to blame Him—for letting me live this crippled life. Out of habit, I began expressing these thoughts in poetic form, and as the inspiration flowed, I composed this song in my mind and later typed it out.
BT Song 1702 – The Final Dance
All your dances
I tried and saw—
In each I failed,
Then came in awe.
“You asked me to dance,”
Was all I could say;
Yet You gave no answer—
Why turn away?
“You must dance,”
It was You who told,
You gave the steps,
And the wind so bold.
But when I failed
In the rhythm’s call,
You turned and said,
“It’s not my fault at all.”
Why, O Lord,
Did You not trust?
And give no reason—
Was that just?
Mistakes I owned,
And fixed each one,
Prepared again
For one more run.
To dance again,
I longed, I prayed—
I came to You
And gently said:
But again You said,
In silence and grace,
“Be still and wait—
This is not your place.”
“Your will be done,”
Was my quiet song—
So I sat in peace
And waited long.
The days flew by,
The months moved on,
And now old age
Has fully come.
Now You say,
“Arise and dance!”
“This is the peak
Of cruel chance.”
The time to dance
Has come and gone—
Now comes the age
Of stumbling on.
You saw this too,
Each passing day—
And yet command:
“Dance anyway.”
The final dance
Alone remains—
No more rehearsal,
No more chains.
If You alone
Will teach it true,
I’ll dance that last
And come to You.
Gurukulam, 6-6-2025, 5:15 pm
BT Song 1703 – Habit and Practice
I am currently reading The Power of Habit by Charles Duhigg (London: Random House, 2013 [2012]). Based on scientific studies, the book explores how habits are formed unconsciously but can be reshaped consciously. This applies to all areas of life—especially in sadhana.
Often, we perform spiritual disciplines out of habit. Although feeling the Presence of God requires conscious awareness, it is still better to develop this habit—even if unconsciously—rather than ignore it as mere “ritual.” For example, I read from both the Pūrva Veda and Uttara Veda every day. Sometimes I pay deep attention; other times, I do it merely out of habit. But if I miss even one day, I feel something essential is missing in my life.
The same is true with writing poems. Often, inspiration arises from habit and urges me to write, though I resist, thinking, “What more can I say? It’s the same old theme.” Yet even those poems, written out of habit, later reveal themselves as part of my sadhana.
So instead of giving excuses, it is better to cultivate certain habits—even if they feel routine. Such habits are essential for spiritual discipline. As I reflected on this, I composed this song.
BT Song 1703 – Habit and Practice
When I sit at Your holy feet,
And think of You in still retreat,
The mind begins its silent song—
The soul receives wisdom all along.
In this world of habits deep,
Where customs rule the life we keep,
Let me make silence my own way,
Till stillness comes and starts to stay.
To reach that state of calm and light,
I must sit at Your feet each night;
Then habit grows to guide my soul—
And through it, I will see the whole.
Though simple it may seem to be,
And fruitless at first it seems to me,
To know the depth of grace so vast,
This daily training one must grasp.
Some things we seek but never find—
Yet they will come when we’re aligned;
And once they’re ours, to guard them well,
We need no path but practice still.
Beyond the heart, beyond all feeling,
It comes and takes the soul for healing;
Beyond all thought, past what we learn,
This wisdom stays and will not turn.
To rest in that eternal grace,
And daily feel that sacred place,
I came and clung to Your dear feet—
Now rule me, Lord, in love complete.
Gurukulam, 10-6-2025, 3:30 am
BT Song 1704 – Beyond the Brain
“Beyond the Brain: A Poetic Reflection on the Mind, Soul, and the Limits of Neuroscience”
https://dayanandbharati.in/beyond-the-brain-a-poetic-reflection-on-the-mind-soul-and-the-limits-of-neuroscience/
BT Song 1704 Beyond Brain
I did not worship You for Your own sake,
Nor did I give myself, wholly, for truth’s sake.
This mind slipped in between us two —
Its mischief, I know, is nothing new.
What else is there? I still don’t know,
What can replace this ceaseless flow.
You made the soul and gave me thought,
To help them both, a brain You brought.
To link them all, within the head,
A tiny sphere in the skull was spread.
One helps the other, but not for long —
Soon again, they pull wrong from wrong.
I do not know what’s going on,
No light has yet upon it shone.
Something is happening, this I sense —
But not its meaning, nor its tense.
The learned gave a thousand clues,
But nothing cut the inner noose.
Still I seek an answer bright,
When no one clears the veil of night.
Let things happen — what can I do?
Even if I knew, what use is the clue?
When none can hear, and none reply,
Even the last “why” floats in the sky.
Is it the soul, the brain, the mind, or life —
That stirs this storm, this inner strife?
Each opposes, then helps the other,
A house divided — self fights with brother.
Even if You speak, what can I be?
I fail to live what You show to me.
And so again I bow and pray,
You live for me — I see today.
Ashram, 14 June 2025, 5:30 AM
Song 1704 भक्ति गीत: मस्तिष्क से परे
दोहा
तुझको तेरे वास्ते ना, मैंने पूजा आज,
मुझको मैंने दे न सका, पूरा सच्चा ताज।
चौपाई
मन बीच में आ बैठा,
लीला इसकी सब देखा।
क्या विकल्प है इस पथ का,
समझ न पाया ये लेखा।
प्राण, बुद्धि, मस्तिष्क दिया,
साथ में आत्मा जो तुझसे लिया।
जोड़ सके ये सब भीतर,
मस्तक में गोला छोटा धर।
एक-दूजे को दे सहारा,
फिर भी चले विरोध पसारा।
क्या हो रहा है, कुछ न जानू,
उत्तर भी अब तक न मानू।
ज्ञानी बोले, शास्त्र सुनाए,
मन फिर भी अटक न पाए।
फिर भी खोजूं एक ही उत्तर,
साफ न बोले कोई भी मुखर।
क्या करूँ मैं, चलने दे खेला,
मिल भी जाए, क्या होगा झमेला?
कौन सुने, कौन दे उत्तर,
आख़िर में सब मौन की छतर।
बुद्धि, आत्मा, मान या प्राण,
नहीं हुआ अब तक पहचान।
मिलते हैं फिर भी लड़ते,
एक दूजे को ही मरोड़ते।
तू दे जवाब, क्या करूँ फिर,
तेरे मार्ग पे ना चल सकूँ निर।
फिर भी तुझको शीश नवाऊँ,
तू है मेरा — अब समझ पाऊँ।
श्लोक १
न त्वं त्वदर्थं पूजितो मया,
न च आत्मनं सम्पूर्णं समर्पितम्।
मध्ये प्रविष्टं मनः पुनः,
न ज्ञायते तस्य कृत्यम्॥
श्लोक २
किं विकल्पः इत्येव न अवगतम्,
ज्ञानं तव, आत्मा च निर्मिता।
तयोः सहाय्यं बुद्धिना कृतं,
तदपि सम्पूर्णं न स्फुटम्॥
श्लोक ३
मस्तिष्कमध्ये गोला स्थापिता,
तयोः मध्ये सम्बन्ध हेतु।
सहाय्यं कुर्युः एकं द्वितीयम्,
पुनः विरोधं सदा जनयन्ति॥
श्लोक ४
किं घटते इति न बोधः,
न च उत्तरं इदानीं लभ्यते।
किंचिदत्र घटते — इत्यस्ति,
परं तस्य स्वरूपं न दृश्यते॥
श्लोक ५
शतशः ज्ञैः व्याख्या दत्ता,
तथापि बुद्धिः न सञ्चरति।
तथापि अहम् उत्तरं इच्छामि,
यदा न कोऽपि स्पष्टं वदति॥
श्लोक ६
यत् घटते तदस्तु, अहं किं करोमि?
लभ्यते उत्तरं — किं तेन?
कः पृच्छति? कः उत्तरं ददाति?
शेषे अपि न किञ्चित् ज्ञायते॥
श्लोक ७
बुद्धिः, आत्मा, मानः वा प्राणः?
निश्चयः नास्ति मम अन्तरे।
सहकारिणः सन्ति च,
विरोधिनः अपि भवन्ति॥
श्लोक ८
यदि त्वं एव उत्तरं ददासि,
तदपि न शक्नोमि आचरितुम्।
तस्मात् त्वां पुनः नमामि,
त्वं मम कृते अस्ति — इति ज्ञानम्॥
Ashram, June 14, 2025, 5.30 am.
🟡 भजन रूपांतरण (Kabir / Meera भाव में)
1
तुझको तेरे वास्ते, मैं भजन न गाया,
अपने को पूरा तुझपे, कभी न चढ़ाया।
2
बीच में मन ही आया, उलझन ले आया,
क्या करता है, ये जानूँ, पर राह भुलाया।
3
कौन सा उपाय है, इसका न ठिकाना,
आत्मा बनाई तूने, बुद्धि का भी खजाना।
4
दोनों को जोड़े कैसे, तूने दिमाग रचाया,
छोटा सा गोला देकर, अंदर फँसाया।
5
बुद्धि कहे एक बात, आत्मा कहे दूजी,
संग-संग चलना चाहें, फिर भी लगे जूझी।
6
क्या घटता भीतर मेरे, अब तक मैं न जानू,
हजारों बोले गूढ़ बात, फिर भी न पहचानू।
7
संत कहें अनेक बात, पर मन न माने,
उत्तर खोजत फिरूँ, पर दिशा न जाने।
8
जो हो सो हो, अब मैं क्या कर सकूँ,
उत्तर भी मिल जाए, तो भी क्यों समझूँ?
9
कौन पूछे, कौन बोले, कौन उत्तर लावे,
जीव, मन, या बुद्धि बोले, कौन साँच बतावे?
10
तू बोले उत्तर कोई, पर मैं जी न पाऊँ,
तू जैसा कहे, वैसा मैं निभा न सकूँ।
11
फिर से तेरे द्वार आया, हाथ जोड़ि खड़ा,
अब जान लियो हे प्रभु, तू है मेरा बड़ा।
BT Song 1705 – The Breeze of Separation
It was another cold winter evening. In our region, we receive rainfall during both the Southwest and Northeast monsoons, so the climate always remains cool. As the rain had just paused, a gentle breeze was blowing, accompanied by the sweet voice of a koel and a reddish sky. It was beautiful beyond words. What else could such a scene evoke but a Song of Viraha-bhakti?
Indeed, the rainy season is deeply associated with viraha-bhava—the mood of separation—and I hadn’t written a song in this genre for a long time. Inspired by the surroundings, I mentally composed this song and typed it out after returning to my room.
Later, during my evening walk, I reflected further and realized how two bhāvas stand out in devotional literature: rati-bhāva (romantic love) and vātsalya-bhāva (motherly affection). Although other moods—such as friendship (sakya bhava) and servanthood (dasa bhava)—also have their place, these two remain central and powerful.
As this inspiration continued, I also recorded the tune in kānta-bhāva within the viraha-bhakti genre, already forming in my mind for another song. So, I brought my mobile along to record it when it came.
BT Song 1705 – The Soft Wind of Longing
A gentle breeze
Brushed past my skin—
And in its touch
Desire did begin.
Thinking the time
Had fully grown,
To speak of love
I came alone.
Though I knew not
Of shame or grace,
You knew it all—
Yet hid Your face.
Why then reject
A fool’s pure flame?
Can Your reasons
Still be the same?
Can love from one
So weak, be denied?
Should desire be scolded
Or cast aside?
Wasn’t it You
Who loved me first?
Was Your seeking
Only thirst?
Then why this drama,
This painful part,
That leaves me torn
In a broken heart?
You said, “For Me
You were born,”
Claimed your right—
Now why this scorn?
You shared your love,
And I gave mine,
My heart said yes—
To your design.
Still You said,
“Let time grow sweet,”
So I lay waiting
At Your feet.
Spring returned,
And summer fled,
But winter lied—
Its chill still spread.
Thinking this is
The lovers’ hour,
I ran to You
With all my power.
Yet You turned
With distant eyes—
Is that fair?
Is silence wise?
So come once more
Before winds return—
Embrace me close
And calm my yearn.
In that embrace,
Let me be lost—
Forever lying
At Your feet, no cost.
Gurukulam, 14-6-2025, 5:30 pm
BT Song 1701 – இறுதியில் உணர்ந்தேன்
முற்றாக உணர்ந்து
முழுதும் துறந்து
பற்றறுத்து வாழும்
வாழ்வும் வேண்டும்
இந்த எண்ணம்
எப்போதும் இருந்தும்
முற்றும் துறந்து
வாழத்தான் காணோம்
பற்றெது என்று
முதலில் உணர்ந்து
அந்த பற்றை
துறக்கும் வரையில்
எதனைத் துறக்க
எப்படித் துறக்க
என்கிற எண்ணம்
அடிக்கடி தோன்றும்
உடலின் தேவை
ஒருபுறம் இருக்க
மனதின் தேவை
மறுபுறம் நெருக்க
எதற்கு என்ன
தேவை என்று
தெளிவாக இன்னும்
புரியாத வரையில்
ஒன்றையும் துறக்க
முடியாத போது
இடையில் ஆன்மா
தன்பங்கை கேட்கும்
இவையோடு போராடி
வாழ்கின்ற போது
தெளிவாக உணர
வாய்ப்பற்ற போது
உன்னடி வந்து
மனதில் தோன்ற
அதனைப் பற்றி
உன்னிடம் வந்தேன்
அதன்பின் பற்றெது
என்பதை உணர்ந்து
உன்னைப் பற்றும்
பற்றுடன் வாழ்ந்தேன்
குருகுலம், 1-6-2025, காலை 4.50
BT Song 1702 – இறுதிக் கூத்து
அனைத்து கூத்தையும்
ஆடியும் பார்த்தேன்
அவற்றில் தோற்று
உன்னிடம் வந்தேன்
ஆடச் சொன்னதால்
ஆடினேன் என்றேன்
அதற்கு உன்னிடம்
பதில் ஏன் இல்லை?
ஆடு என்று
நீதான் சொன்னாய்
ஆடச் சொல்லித்
கற்றும் தந்தாய்
ஆனால் தோல்வி
என்றிடும் போது
“பொறுப்பு எனது
இல்லை,” என்றாய்
ஏனோ என்னை
நம்ப மறுத்தாய்
காரணம் அதற்கும்
தந்திட மறுத்தாய்
பிழைகள் அதனை
திருத்திக் கொண்டு
ஒத்திகை மீண்டும்
பார்த்துக் கொண்டு
மீண்டும் ஆட
எண்ணம் கொண்டு
உன்னிடம் வந்து
அனுமதி கேட்டேன்
ஆயினும் அதற்கும்
ஏனோ மறுத்தாய்
“அமைதியாய் இரு”
என்று சொன்னாய்
“அது உன் சித்தம்”
என்று எண்ணி
அமைதியாய் நானும்
இருந்த பின்னே
நாட்கள் ஓடி
மாதங்கள் ஆனது
முதுமை இன்று
வந்த பின்னே
இப்போ எழுந்து
ஆடு என்றாய்
“உச்சக் கொடுமை
இதுதான்!” என்றேன்
ஆடும் காலம்
முடிந்து போச்சு
தள்ளாடும் காலம்
வந்தும் ஆச்சு
அதையே நீயும்
அனுதினம் பார்த்தும்
அதற்கு மேலே
ஆடச் சொல்கிறாய்
இறுதிக் கூத்து
ஒன்றுதான் இருக்கு
அதற்கோ ஒத்திகை
இல்லை இங்கு
அதையே நீயும்
கற்றுத் தந்தால்
ஆடுவேன் நானும்
உன்முன் வந்து
குருகுலம், 6-6-2025, மாலை 5.15
BT Song 1703 – பழக்க வழக்கம்
உன்னடி வந்து அமரும் போது
உன்னையை எண்ணித் துதிக்கும் போது
சிந்தை பாடும் மவுன ராகம்
சித்தம் கொள்ளும் தெய்வஞானம்
பழக்கம் வழக்கம் ஆகும் உலகில்
பலவிதப் பழக்கம் வாழ்வை ஆளும்
மவுன ராகம் பழக்கிப் பார்க்க
வந்து சேரும் மோன நிலையும்
அந்த நிலையை அடைய வேண்டின்
அடிக்கடி உன்னடி அமர வேண்டும்
அந்தப் பழக்கம் வழக்கம் ஆகி
அறிய வேண்டும் உந்தன் ஞானம்
எத்தனை எளிதாய் இருந்த போதும்
எவ்வித விலையும் இலாபோதும்
அருளின் மேன்மை அறிய வேண்டின்
அந்தப் பயிற்சி அவசியம் வேண்டும்
தேடினாலும் கிடைக்கா ஒன்று
நாடி நம்மை வந்த பின்னே
பெற்ற ஒன்று பேணிக் காக்க
பயிற்சி அன்றி வழியுமேது?
உள்ளம் தாண்டி உணர்வு தாண்டி
உள் மனதை வந்து ஆளும்
உணர்வு கடந்து அறிவு கடந்து
அந்த ஞானம் நிலைத்து நிற்கும்
அந்தப் பேற்றில் நிலைத்து நிற்க
அனுதினம் அதனை அனுபவிக்க
வந்து சேர்ந்தேன் உந்தன் பாதம்
என்றுபோல நீ என்னை ஆள்
குருகுலம், 10-6-2025, காலை 3.30
BT Song 1705 தென்றல் வந்தது
மெல்லத் தென்றல்
வீசியே வந்தது
மேனியைத் தீண்ட
மோகம் பிறந்தது
காலம் கனிந்தது
என்றுமே எண்ணி
காதலைச் சொல்ல
உன்னிடம் வந்தேன்
ஆசை, வெட்கம்
அறியாது என்று
ஐயனே, உனக்கு
நன்கு தெரிந்தும்
பேதையின் காதலை
மறுப்பதும் ஏனோ?
அதற்கு நீதரும்
காரணம் சரியோ?
அபலையின் காதலை
மறுத்திடலாமோ?
ஆசையைத் துறக்கச்
சொல்லிடப் போமோ?
காதலைச் சொன்னது
முதலிலே யாரோ?
தேடிநீ வந்தது
முற்றிலும் பொய்யோ?
அதன்பின் இந்த
நாடகம் ஏனோ?
பிரிவுத் துயரில்
அழுத்திடலாமோ?
“உனக்கென நான்
பிறந்தேன்,” என்றாய்
அந்த உரிமையால்
வந்தேன் என்றாய்
அதன்பின் உன்
காதலைச் சொன்னாய்
அதற்கு நான் என்
சம்மதம் தந்தேன்
ஆயினும் “காலம்
கனியட்டும்” என்று
அதற்காக நான்
காத்துக் கிடந்தேன்
கோடை போய்
வசந்தம் வந்தது
கூதிரும் போய்
மாரியும் பெய்தது
காதலர் சேரும்
காலம் என்பதால்
உன்னையே சேர
ஓடியே வந்தும்
பாராமுகமாய்
இருப்பதும் சரியோ?
என்னையே சேர
மறுப்பதும் முறையோ?
ஆகவே தென்றல்
மீண்டும் தீண்டுமுன்
ஓடியே வந்து
என்னை அணைப்பாய்
அந்த அணைப்பிலே
என்னையே மறந்து
என்றும் உன்னடி
பணிந்து கிடப்பேன்
குருகுலம், 14-6-2025, மாலை 5.30
Leave a Reply